အခန်း ၅၆၇

အခန်း (၅၆၇) လျူရှာဂိုဏ်း

လျူရှာဂိုဏ်း သို့မဟုတ် ဂိုဏ်းခွဲတစ်ခုဟု ဆိုနိုင်သော ထိုအဖွဲ့အစည်းသည် ကြယ်ကြွေကန္တာရအတွင်း၌ အဓိကခြေကုပ်စခန်း ချထားချေသည်။

၎င်းတို့သည် ကန္တာရအတွင်းမှ ထွက်ရှိသော ထူးခြားသည့် ထွက်ကုန်အချို့ကို မှီခိုအားပြု၍ ရပ်တည်နေကြပေရာ ဂိုဏ်း၏အရှိန်အဝါသည်လည်း ယနေ့တိုင် မှေးမှိန်ဆုတ်ယုတ်သွားခြင်း မရှိသေးချေ။

လျူရှာဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်သူ ‘ကူကူး’ သည် မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦးသာ ဖြစ်သော်လည်း ပဉ္စမအဆင့် မဟာဆရာနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေသူ ဖြစ်သည်။

သို့သော် အင်အားကြီးမားလှသော ရှာမိသားစု၏ ရှေ့မှောက်တွင်မူ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းမရှိဘဲ လျင်မြန်စွာပင် လက်နက်ချ အညံ့ခံခဲ့ရချေသည်။

ယခုအခါတွင်မူ လျူရှာဂိုဏ်းသည် ရှာမိသားစု၏ လက်အောက်ခံ ဂိုဏ်းတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီး တစ်ဂိုဏ်းလုံးအနေဖြင့် ရှာမိသားစု၏ အမိန့်အာဏာကို နာခံကြရပေတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် လျူရှာဂိုဏ်း၏ အပြင်ဘက်၌ ကင်းစောင့်နေကြသော သိုင်းပညာရှင် အချို့သည် ဝေးကွာသောနေရာမှ လျှပ်စီးအလား ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခတ်လာနေသည့် သဲမုန်တိုင်းတစ်ခုကို ရုတ်တရက် မြင်တွေ့လိုက်ကြရသည်။

“ဟို... ဟိုမှာ ဘာကြီးလဲ” သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးက တုန်လှုပ်ချောက်ချားစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

“မြန်မြန်... ဂိုဏ်းချုပ်ထံ ချက်ချင်း သတင်းပို့ကြစို့” နောက်ထပ် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးက ကျန်နှစ်ဦးကို ဆွဲခေါ်ကာ လျူရှာဂိုဏ်း၏ အဓိကခြေကုပ်စခန်းအတွင်းသို့ သုတ်ခြေတင် ပြေးဝင်သွားကြလေသည်။

လျူရှာဂိုဏ်း၏ အဓိကခြေကုပ်စခန်းသည် ကန္တာရအလယ်တွင် တည်ရှိသော်လည်း ပတ်ပတ်လည်၌ ကျောက်ဆောင် ကျောက်တုံးကြီးများ ဝန်းရံလျက်ရှိပေရာ သဲကန္တာရအတွင်းမှ သဲပြင်းများ သိပ်မဝင်ရောက်နိုင်ဘဲ ကန္တာရအလယ်မှ ဆိတ်ငြိမ်သော သုခဘုံလေးတစ်ခု ဖြစ်နေချေသည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်... ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး” ကူကူး၏ အခန်းအပြင်ဘက်၌ ညကင်းစောင့်နေသော သိုင်းပညာရှင်သည် ပြာပြာသလဲဖြင့် တံခါးကို အလောတကြီး ထုရိုက်လေတော့သည်။

ထိုစဉ် ကူကူးသည် ကျင့်ကြံခြင်း ပြုလုပ်နေချိန် ဖြစ်သော်လည်း ထိုဆူညံသံကို ကြားရသဖြင့် အခန်းပြင်သို့ အမြန် ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။

“ဝမ်လူး... ဘာဖြစ်လို့လဲ” ကူကူးက သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်... မကောင်းတော့ဘူး၊ သဲမုန်တိုင်းကြီး တိုက်ခတ်လာနေတယ်” ဝမ်လူးသည် အမောတကောဖြင့် ပြောရှာသည်။

ကူကူးက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ “ဝမ်လူး... နင်က ဘယ်တုန်းကတည်းက ဒီလောက်အသည်းငယ်သွားတာလဲ၊ သဲမုန်တိုင်းတစ်ခုက နင့်ကို ဒီလောက်တောင် ကြောက်လန့်သွားစေတာလား” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

“မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး ဂိုဏ်းချုပ်၊ ဒီသဲမုန်တိုင်းက အရမ်းမြန်လွန်းလို့ပါ” ဝမ်လူးက ကပျာကယာ ရှင်းပြသည်။

“မြန်လွန်းတယ်... ဘယ်လောက်တောင် မြန်လို့လဲ” ကူကူး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ယနေ့တွင် ဝမ်လူး၏ အပြုအမူက အလွန် ထူးဆန်းနေသည်ဟု သူမ ထင်မြင်မိသည်။

“အို... ဂိုဏ်းချုပ်၊ ကျွန်တော်နဲ့အတူ လိုက်ကြည့်ပေးပါတော့”

ဝမ်လူးသည် ကူကူးကို ဆွဲကာ စခန်းအပြင်ဘက်သို့ အပြေးအလွှား လိုက်ပါစေခဲ့သည်။

သို့သော် ၎င်းတို့ စခန်းအပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ၌မူ ထိုနေရာတွင် မည်သည့်အရာမျှ ရှိမနေတော့ချေ။

“ဝမ်လူး... သဲမုန်တိုင်းက ဘယ်မှာလဲ” ကူကူးက ဝမ်လူးကို ဇဝေဇဝါမျက်နှာပေးဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

ဝမ်လူးသည်လည်း ရှုပ်ထွေးသွားဟန်ဖြင့် ရှေ့သို့ညွှန်ပြကာ “ထူးဆန်းတာပဲ... စောစောကတင် ဒီဘက်ကို ဦးတည်ပြီး သဲမုန်တိုင်းတစ်ခု တိုက်ခတ်လာတာ အမှန်ပဲ၊ ပြီးတော့ အရမ်းလည်း မြန်တယ်” ဟု လျှောက်တင်ရှာသည်။

ကူကူးက ရင်ဘတ်ချင်း လက်ပိုက်ကာ ဝမ်လူးကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“ငါ ပြောလိုက်မယ် ဝမ်လူး... နင် အိပ်မက်မက်နေတုန်း ထင်တယ်၊ ညကင်းစောင့်တဲ့အချိန်မှာ အလေးအနက်ထားစမ်းပါ” ကူကူးက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

ဝမ်လူးသည် ရင်ထဲ၌ အလွန် မချိမဆံ့ ခံစားလိုက်ရပြီး “ဂိုဏ်းချုပ်... ကျွန်တော် တကယ်ပဲ စောစောက သဲမုန်တိုင်းကို မြင်လိုက်တာပါ၊ ကျွန်တော့်ကို မယုံရင် ကျန်တဲ့နှစ်ယောက်ကို မေးကြည့်ပါလား” ဟု ပြောသည်။

ဝမ်လူးနှင့်အတူ ညကင်းစောင့်ခဲ့သော ကျန်သိုင်းပညာရှင် နှစ်ဦးကလည်း ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံကြပြီး “ဟုတ်ပါတယ် ဂိုဏ်းချုပ်... တကယ်ပဲ သဲမုန်တိုင်းတစ်ခု ရှိခဲ့တာပါ၊ အရှိန်ကလည်း အရမ်းမြန်ပါတယ်” ဟု လျှောက်ကြသည်။

“ဒါပေမဲ့ ကြည့်စမ်း... ဒီမှာ ဘယ်မှာ သဲမုန်တိုင်း ရှိလို့လဲ” ကူကူးက စိတ်တိုတိုဖြင့် ဆိုကာ “ကဲ... အားလုံးပဲ သတိဝီရိယရှိရှိ စောင့်ကြ၊ ထပ်ပြီး ငိုက်မနေကြနဲ့တော့၊ ကြားလား”

ဝမ်လူးနှင့် ကျန်နှစ်ဦးမှာ အလွန် မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်သွားကြသော်လည်း စခန်းအပြင်ဘက်သို့ အသေအချာ လှမ်းကြည့်သောအခါတွင်မူ မည်သည့်အရာကိုမျှ မတွေ့ရတော့သည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

“ငါတို့ စောစောက အိပ်မက်မက်နေကြတာများလား”

“လူအ” ဝမ်လူးက ထိုသူ၏ ခေါင်းကို ရိုက်လိုက်ပြီး “ငါတို့ သုံးယောက်စလုံးက အိပ်မက်တစ်ခုတည်း တူတူမက်ပါ့မလား” ဟု ကျိန်းမောင်းလိုက်သည်။

ကူကူးသည် လှည့်ထွက်ကာ စခန်းအတွင်းသို့ လျှောက်လှမ်းရန် ပြင်လိုက်စဉ် စခန်းအပြင်ဘက်၌ လူရိပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာချေသည်။

“အားနာပါတယ်... ဒီနေရာက လျူရှာဂိုဏ်းလား”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏ အဝတ်အစားများကို ခါထုတ်ရင်း မေးမြန်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အစောပိုင်းက သူသည် ကန္တာရအတွင်း၌ ပြေးလွှားနေခဲ့ရာ စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာ ပိတ်ဆို့နေသကဲ့သို့ ခံစားရသဖြင့် အားရပါးရ ထုတ်လွှတ်လိုက်ချင်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

အိုင်လီရန်က သူသည် သုံးလအတွင်း၌ ကြီးစွာသော ဘေးဒုက္ခနှင့် ကြုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု ဆိုခဲ့ပေရာ ထိုအရာသည် ချင်ဝူယန်းနှင့် ပြုလုပ်ရမည့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ပွဲကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထိုကြီးစွာသော ဘေးဒုက္ခဆိုသည်မှာ သူ ရှုံးနိမ့်သွားလိမ့်မည်ဟူသော အဓိပ္ပာယ်လော။ ထို့ကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စိတ်မကြည်မလင် ဖြစ်နေခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးလွှားပြီးနောက်တွင်မူ လွင့်စင်တက်လာသော သဲပွင့်များမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အဝတ်အစားများအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သဖြင့် သူသည် အဝတ်အစားများကို ချွတ်ကာ သဲများကို ခါထုတ်ပစ်ချင်နေမိခြင်း ဖြစ်သည်။

“နင်က ဘယ်သူလဲ” ကူကူးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် လှည့်၍ ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။

ကူကူးသည် ကန္တာရထဲ၌ ကြီးပြင်းလာသူ ဖြစ်ပေရာ သူမ၏ အသားအရေမှာ အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းပြီး ညိုညိုစိမ့်စိမ့် ဖြစ်နေသော်လည်း အလွန်ပင် လှပသူဖြစ်ပြီး ကြမ်းတမ်းခက်ထန်သော အလှတရားတစ်မျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားချေသည်။

“အို... ကျွန်တော်က လမ်းကြုံ ဖြတ်သန်းလာရင်း လျူရှာဂိုဏ်းကို ရှာနေတာပါ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အဝတ်အစားများကို ချွတ်ထားပြီး ဖြစ်ရာ သူ၏ အချိုးအစားကျလှသော ကြွက်သားအဖုအထစ်များ ပေါ်လွင်နေပေရာ ကူကူးသည် မရည်ရွယ်ဘဲ တံတွေးကို မျိုချမိသွားပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပြည့်စုံလှပသော ခန္ဓာကိုယ်အလှတွင် ခဏမျှ မိန်းမောသွားရရှာသည်။

“ဟမ်း” ကူကူးသည် ချက်ချင်းပင် အသိပြန်ဝင်လာပြီး “လူရှုပ်လေး... ဒီဂိုဏ်းချုပ်ကို မြူဆွယ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား၊ တော်တော် အရှက်မရှိတာပဲ၊ ဒီဂိုဏ်းချုပ်က နင့်အကွက်ထဲ ဝင်လိမ့်မယ် ထင်နေလား” ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက စိတ်မကောင်းသလို ပြုံးကာ “ကျွန်တော်က သဲတွေကို ခါထုတ်ချင်လို့ပါ၊ စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့၊ ဒီနေရာက လျူရှာဂိုဏ်း ဟုတ်ပါတယ်နော်” ဟု မေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်... ဒါ လျူရှာဂိုဏ်းပဲ၊ နင်က ဘယ်သူ့ကို ရှာနေတာလဲ” ဝမ်လူးက ရှေ့သို့ တက်လာပြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပြုံးလိုက်သော အမူအရာကြောင့် ကူကူး၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ကြယ်ပွင့်လေးများ တလက်လက် တောက်ပသွားရသည်။

၎င်းတို့သည် တစ်နှစ်ပတ်လုံး ကန္တာရထဲ၌သာ နေထိုင်ကြရသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းကဲ့သို့ အသားအရေ ဖြူစင်နုဖတ်နေသော အမျိုးသားမျိုးကို တွေ့ရခဲလှပေသည်။

ထို့အပြင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အလွန်လည်း ချောမောခန့်ညားသူ ဖြစ်ပေရာ ကူကူးမှာ စိတ်အာရုံများ ထပ်မံ လွင့်ပါးလုနီးပါး ဖြစ်သွားရပြန်သည်။

“အို... ကျွန်တော် ရှာမိသားစုက လူတစ်ယောက်ကို ရှာချင်လို့ပါ၊ သူ ဒီမှာ နေတယ်လို့ ကြားသိရလို့ပါ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

ကူကူးက သူမ၏ သွားရည်များကို သုတ်လိုက်ရင်း “ရှာမိသားစုရဲ့ မဟာအကြီးအကဲက ဒီမှာ ရှိတာတော့ အမှန်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ နင်က သူ့ကို ဘာကိစ္စရှိလို့ ရှာတာလဲ၊ နင်ကလည်း ရှာမိသားစုကပဲလား” ဟု မေးသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ချက်ချင်းပင် ခေါင်းယမ်းကာ “မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်တော် ရှာမိသားစုက မဟုတ်ပါဘူး၊ သူ့ကို ပြောစရာ ကိစ္စလေးတစ်ခု ရှိလို့ပါ” ဟု ဆိုသည်။

ကူကူးက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို သံသယအချို့ဖြင့် ကြည့်ကာ “နင့်မှာ ကိစ္စရှိရင် ငါ့ကို တိုက်ရိုက်ပြော၊ နင် လိမ်ပြောနေတာကို ငါ သိရင်တော့ နင့်ကို ငါ့ရဲ့ စခန်းသိမ်းဇနီးအဖြစ် ဒီမှာပဲ ပိတ်လှောင်ထားလိုက်မယ်” ဟု ဆိုလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်မိပြီး “ဒီနေရာက ဂိုဏ်းတစ်ခု မဟုတ်ဘူးလား၊ ဘာလို့ ဓားပြစခန်းနဲ့ တူနေရတာလဲ” ဟု တွေးတောမိသည်။

ထိုသို့ ပြောဆိုရင်း သူသည် သန့်စင်သွားပြီဖြစ်သော အဝတ်အစားများကို ပြန်လည် ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့... ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော့်ကို ဟိုဘက် ခေါ်သွားပေးရုံပါပဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုကာ “အော်... ဒါနဲ့ စကားမစပ်၊ မိန်းကလေးရဲ့ အမည်ကို မသိရသေးဘူးနော်” ဟု မေးလိုက်သည်။

“ငါ... ငါ့နာမည်က ကူကူးပါ...” ကူကူးသည် ရုတ်တရက် ရှက်သွေးဖြန်းသွားရှာသည်။

ဝမ်လူးက သူ၏ ဂိုဏ်းချုပ်ကို ဆွဲကာ စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် “ဂိုဏ်းချုပ်... သူ့ရဲ့ ရုပ်ရည်နောက်ကို ပါမသွားပါနဲ့ဦး” ဟု တားမြစ်ရှာသည်။

“နင် ဘာသိလို့လဲ” ကူကူးက ဝမ်လူး၏ တင်ပါးကို ခြေထောက်ဖြင့် တစ်ချက် ကန်လိုက်ပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းကိုမူ နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးကာ “ကျွန်တော့်ကို ခေါ်သွားပေးလို့ ရမလား” ဟု မေးသည်။

“ရတာပေါ့... ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့” ကူကူးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အဓိကခြေကုပ်စခန်းအတွင်းသို့ ဦးဆောင် ခေါ်သွားလေတော့သည်။

ဝမ်လူးမှာမူ ရင်ကျိုးမတတ် ခံစားရဟန်ဖြင့် ကြည့်ကျန်ရစ်ကာ “သွားပါပြီ... ဂိုဏ်းချုပ်ကတော့ အဲဒီ မင်းသားချောလေးနောက် စိတ်ပါသွားပြီ၊ ငါတို့တွေ ဂိုဏ်းချုပ်ဟောင်းရဲ့ မှာတမ်းခြွေချက်ကို ဘယ်လို မျက်နှာပြရတော့မလဲ” ဟု ရေရွတ်ရှာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ကူကူးကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်ကာ “ကန္တာရထဲက ပတ်ဝန်းကျင်က ဒီလောက် ကြမ်းတမ်းတာ၊ ဒီမှာ မိန်းကလေးတွေ ရှိလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ထားမိဘူး” ဟု ဆိုသည်။

ကူကူးက ခေါင်းယမ်းကာ “ဒါက အဲလိုမဟုတ်ပါဘူး၊ ငါက ထူးခြားလို့ပါ၊ ငါငယ်ငယ်ကတည်းက အဖေက ကောက်ယူ မွေးစားခဲ့တာမလို့ ကန္တာရထဲမှာပဲ ကြီးပြင်းခဲ့ရတာ၊ အဖေ ဆုံးပါးသွားပြီးနောက်မှာတော့ ငါကပဲ သူ့ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ရာထူးကို ဆက်ခံခဲ့တာပေါ့” ဟု ရှင်းပြသည်။

“အော်... ဒါကြောင့် ကိုး” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ “ဒါဆို မိန်းကလေးက လျူရှာဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ပေါ့၊ ကျွန်တော် မလေးမစား ပြုမူမိတာတွေကို တောင်းပန်ပါတယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကူကူး၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် နီမြန်းသွားရပြန်သည်။ သူမရှေ့မှ အမျိုးသားသည် အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့လွန်းလှပေစွတကား။