အခန်း ၅၇၀

အခန်း (၅၇၀) ဘေးအန္တရာယ်

ချင်ယွမ်ဖုန်းအား သုတ်သင်ပယ်ရှင်းနိုင်ရန်အတွက် ရှာလန်သည် ရှာမိသားစု၏ မဟာအကြီးအကဲကိုပင် စေးကပ်စွာ စနစ်တကျ စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံခဲ့ချေသည်။

ထိုလူသည် ခဏမျှ တွေးတောဆင်ခြင်ပြီးနောက် “ကောင်းပြီ၊ အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးသန်း၊ တစ်လုံးမျှ မလျော့စေနဲ့” ဟု ပြောဆိုလိုက်၏။

“ကောင်းပြီ၊ မင်း ချင်ယွမ်ဖုန်းကို သတ်နိုင်သရွေ့ ငါးသန်းဆိုတာ ဘာမှမဟုတ်ဘူး၊ ပေးမယ်” ရှာလန်က သွားခဲကြိတ်ကာ အံကြိတ်၍ ပြောလိုက်သည်။

ထိုလူက ခေါင်းညိတ်ပြလျက် သူ၏ ညှိုးခြောက်လှီပိန်သော လက်ဝါးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်လေသည်။

ရှာလန်သည် ထိုလူ၏လက်ထဲသို့ အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သန်း ထည့်သွင်းထားသည့် ပြည့်လျှံနေသော သိုလှောင်အိတ်တစ်အိတ်ကို ကမ်းပေးလိုက်၏။

“ကျန်တဲ့ငွေကို အမြန်ဆုံး စုဆောင်းထားလိုက်” ထိုလူက အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ဆိုသည်၊ “ငါတို့ ယမမင်း လူသတ်သမားအဖွဲ့အစည်းဟာ အရင်ကလည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းကို လုပ်ကြံဖို့ ကြိုးစားခဲ့ဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကြိုးစားမှုအားလုံး ကျရှုံးခဲ့တာကြောင့် ဒီတာဝန်က အလွန်ခက်ခဲတယ်လို့ ပြောရမယ်”

“နားလည်ပါပြီ” ရှာလန်ကလည်း အေးစက်စွာပင် တုံ့ပြန်ပြောကြားခဲ့သည်။

ထိုလူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တစ်ဖန်ပြန်၍ ဝေဝါးလွင့်ပျံလာပြီး မကြာမီမှာပင် အရိပ်အောက်သို့ ရောယှက်ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

“ချင်ယွမ်ဖုန်း၊ မင်းကို ငါ မုချ သေစေရမယ်” ရှာလန်က သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ကြိမ်းဝါးလိုက်လေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကြယ်ကြွေကန္တာရအတွင်းမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ယခုအခါ နေ့အချိန်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ချေသည်။

မဟာအကြီးအကဲ ရှာလီဖု၏ စိတ်အာရုံမှတ်ဉာဏ်များအရ နောက်ထပ် မဟာအကြီးအကဲတစ်ဦးသည် လောလောဆယ်တွင် ကြယ်ကြွေကန္တာရနှင့် မနီးမဝေးတွင်ရှိသော ချင်းဖုန်းနယ်မြေ၌ ရှိနေပေသည်။

ချင်းဖုန်းနယ်မြေသည် လုယွဲ့အင်ပါယာအတွင်း ဒုတိယတန်းစား ကျောင်းတော်တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရပြီး တပည့်ပေါင်း တစ်ထောင်ကျော် ရှိသည်။

သို့ရာတွင် ရှာမိသားစု၏ ထိန်းချုပ်မှုကို ခံရပြီးနောက် လူပေါင်း ကိုးရာကျော်မှာ လုယွဲ့အင်ပါယာ၏ စစ်တပ်အတွင်းသို့ ချက်ချင်း စေလွှတ်ခြင်း ခံခဲ့ရသဖြင့် ချင်းဖုန်းနဟ်မြေမှ လူများမှာ ရင်တွင်းမချိ ပြောမပြတတ်သော သောကဒုက္ခများနှင့် ရင်ဆိုင်နေရချေသည်။

ဤနေရာသည် လူပေါင်း ငါးဆယ်ကျော်သာရှိပြီး ရှာမိသားစုကပင် သနားကရုဏာ သက်မိရသည့် လျူရှာဂိုဏ်းနှင့် မတူပေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ချင်းဖုန်းနယ်မြေနှင့် မနီးမဝေးတွင် သက်ဆင်းလိုက်ပြီးနောက် ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

“ရပ်လိုက်စမ်း၊ မင်းက ဘယ်သူလဲ” ထိုအချိန်တွင် ချင်းဖုန်းမျှော်စင်၏ တံခါးဝ၌ ရှိနေသော တပည့်တစ်ဦးက မေးမြန်းလိုက်၏။

“ငါက ရှာမိသားစုရဲ့ မဟာအကြီးအကဲကို လာရှာတာပါ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ ဆိုသည်။

“ရှာမိသားစုရဲ့ မဟာအကြီးအကဲလား” တံခါးစောင့်တပည့်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ “သွားတော့၊ ရှာမိသားစုရဲ့ မဟာအကြီးအကဲ ထွက်သွားတာ မကြာသေးဘူး” ဟု ပြောဆိုသည်။

“ထွက်သွားပြီ ဟုတ်လား၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။

“ငါက ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ၊ မြန်မြန် ထွက်သွားစမ်း၊ မင်းရှာနေတဲ့လူက ဒီမှာ မရှိတော့ဘူး” ထိုတပည့်က စိတ်မရှည်သော လေသံဖြင့် မောင်းထုတ်လေသည်။

၎င်းတို့၏ ချင်းဖုန်းနယ်မြေသည် မူလက လူအင်အား အမြောက်အမြား ရှိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ဂိုဏ်းကြီးကြပ်သူ အကြီးအကဲများနှင့် ဂိုဏ်းချုပ်တို့ အပါအဝင် လူတစ်ရာပင် မပြည့်တော့ဘဲ မိမိတို့ကျောင်းတော်၏ ဆုတ်ယုတ်ပျက်စီးမှုကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့နေရခြင်း ဖြစ်ပေရာ ထိုသို့သော ကာလအတွင်း ချင်းဖုန်းနယ်မြရှိ လူများသည် မိမိတို့၏ ရန်သူဟောင်းများက အားနည်းချက်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ပြဿနာရှာလာမည်ကို အလွန်ပင် စိုးရိမ်ပူပန်နေကြရချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလျက် “ကောင်းပါပြီ၊ ငါ အခုပဲ ထွက်သွားပါ့မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရှာမိသားစုရဲ့ မဟာအကြီးအကဲ ဘယ်ဘက်ကို သွားလဲဆိုတာ တစ်ချက်လောက် ပြောပြပေးလို့ ရမလား” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ထိုတပည့်က အနောက်ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလေသည်။

ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ချင်းဖုန်းနယ်မြေမှ ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။

အနောက်ဘက်သည် ထျန်းတူး ပြည်နယ်မြို့တော် ရှိရာ အရပ်မျက်နှာ ဖြစ်ပေရာ ရှာမိသားစု၏ မဟာအကြီးအကဲသည် ထျန်းတူး ပြည်နယ်မြို့တော်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေပေသည်၊

ယင်းက သူ ရှာလီဖုအား သတ်ဖြတ်ခဲ့သည့် သတင်း ပျံ့နှံ့သွားပြီဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြနေခြင်းလည်း ဖြစ်၏။

ဤသည်မှာ သူ၏အတွက် သတင်းကောင်း မဟုတ်ပေ၊ ရှာလန်သည် သူ့အား နှိမ်နင်းရန် နည်းလမ်းမျိုးစုံကို မုချ အသုံးပြုလာပေလိမ့်မည်။

“တစ်လှမ်းချင်းစီပဲ ရင်ဆိုင်ရမှာပေါ့၊ ငါ သူ့ကို မအနိုင်ယူနိုင်ရင်တောင် အနည်းဆုံးတော့ လွတ်အောင် ပြေးနိုင်တာပဲ မဟုတ်လား”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက စိတ်ထဲတွင် ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် မိုးကောင်းကင်ထက်သို့ တိုက်ရိုက် ပျံသန်းကာ အနောက်ဘက်သို့ ဦးတည် ပျံသန်းသွားလေတော့သည်။

ရှာမိသားစုတွင် မဟာအကြီးအကဲ စုစုပေါင်း ခြောက်ဦး ရှိသည့်အနက် နှစ်ဦးကို ချင်ယွမ်ဖုန်းက သုတ်သင်ခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သည်၊ ကျန်ရှိနေသော သူများသည် ဘိုးဘေးနယ်ပယ်တွင် ရှိသည့် အစွမ်းထက် ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် ဝေဟင်ထက်တွင် ၎င်းတို့နှင့် ဆုံတွေ့ရန် ပိုမိုလွယ်ကူပေလိမ့်မည်။

ဤခြောက်ဦးအပြင် အခြားသော ရှာမိသားစု၏ ဂိုဏ်းကြီးကြပ်သူ အကြီးအကဲ တစ်ဆယ်ကျော်သည်လည်း ထျန်းတူး ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ အပြင်းအနှင် သွားရောက်နေကြသော်လည်း ၎င်းတို့မှာ ပျံသန်းနိုင်စွမ်း မရှိကြချေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ၏ အရှိန်အဟုန်ကို အမြင့်ဆုံးအထိ မြှင့်တင်ကာ အလျင်အမြန် လိုက်လံရှာဖွေခဲ့ရာ နောက်ဆုံးတွင် တစ်နာရီခန့် ကြာသောအခါ ရှေ့တွင် ပျံသန်းနေသော အဘိုးအိုတစ်ဦးကို လှမ်း၍ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဟေ့၊ နေပါဦး၊ စောင့်ပါဦး” ချင်ယွမ်ဖုန်းက လှမ်း၍ အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် ရှေ့သို့ တိုက်ရိုက် ပျံသန်းသွားလေသည်။

ရှေ့မှ အဘိုးအိုသည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းက သူ၏ရှေ့မှောက်သို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

အဘိုးအိုသည် မျက်စိမှုန်နေပုံရပြီး မျက်မှောင်ကုတ်လျက် ကြည့်သည်။

“မင်းက...”

“ချင်ယွမ်ဖုန်း” ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်၊ “မင်းကို ရှာရတာ တကယ်ကို မလွယ်ကူလှဘူး”

အဘိုးအိုသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား မမှတ်မိသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းကမူ ထိုအဘိုးအိုကို မှတ်မိနေပေသည်၊ ရှာလီဖု၏ စိတ်အာရုံမှတ်ဉာဏ်များထဲတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဤအဘိုးအိုကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးချေသည်။

သူ၏အမည်မှာ ရှာယွမ်ခွေ ဖြစ်ပြီး မဟာအကြီးအကဲများအနက် တစ်ဦးဖြစ်ကာ ဘိုးဘေးနယ်ပယ်၏ ပထမအဆင့် ရှိသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

“ချင်ယွမ်ဖုန်း ဟုတ်လား” ရှာယွမ်ခွေက စဉ်းစားရန် ကြိုးစားရင်း မျက်မှောင်ကုတ်လိုက်၏၊ ထိုအမည်မှာ အလွန်ရင်းနှီးနေသော်လည်း ချက်ချင်း စဉ်းစား၍ မရ ဖြစ်နေချေသည်။

ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသည့်အလား သူသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား စူးစိုက်ကြည့်ကာ “ချင်ယွမ်ဖုန်း” ဟု အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

“မှတ်မိသွားပြီပေါ့” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် “ပြောစမ်း၊ မင်းကို ဘယ်သူက ပြန်လာဖို့ ပြောတာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

“လူငယ်လေး၊ သေဖို့သာ ပြင်ပေတော့”

ရှာယွမ်ခွေသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားချေပြီ၊ ရှာမိသားစု၏ ခါးသီးသော ရန်သူကြီးသည် သူ၏ ရှေ့မှောက်တွင် မတ်တတ်ရပ်နေခြင်းကြောင့် သူ၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသမာန်ဟုန်များ ပြည့်လျှံသွားရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏ ကြီးမားသော လက်ဝါးကြီးများထဲမှ ကြီးမားလှသော ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ ပြင်းထန်စွာ လှမ်း၍ ဖမ်းဆုပ်လိုက်လေသည်၊

ထိုအချိန်တွင် သူ၏ လက်ဝါးများသည် သံမဏိကဲ့သို့ အလင်းမဲ့ မှောင်မိုက်သော အလင်းတန်းများ တောက်ပနေချေသည်။

အကယ်၍ သာမန် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသာ ထိုသို့ ဖမ်းဆုပ်ခြင်း ခံရပါက ၎င်းတို့၏ အရိုးများမှာ မုချ ကျိုးကြေသွားပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှောင်တိမ်းခြင်း မပြုဘဲ ရုတ်တရက် လက်သီးတစ်ချက် ထိုးနှက်ကာ ရှာယွမ်ခွေ၏ လက်ဝါးကြီးထံသို့ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။

“ဘုန်း”

လက်ဝါးနှင့် လက်သီးတို့ ထိမှန်မိရာမှ ပေါက်ကွဲသံကဲ့သို့သော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာချေသည်၊ စွမ်းအားနှစ်ရပ် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်မိပြီး ဖြစ်ပေါ်လာသော တုန်ခါမှု အရှိန်အဝါလှိုင်းများသည် စက်ဝိုင်းပုံသဏ္ဌာန် ပြန့်နှံ့သွားကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တိမ်တိုက်များကို ချက်ချင်းပင် လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားစေသည်။

ခဏမျှ ကြာပြီးနောက် ရှာယွမ်ခွေသည် မိမိ၏ လက်ဝါးကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်၊

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအချိန်တွင် သူ၏ လက်ဝါးဆီမှ နားကွဲလုမတတ် အရိုးကျိုးသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏ လက်ဝါးအရိုးများမှာ ကျိုးကြေသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ချေသည်။

ရှာယွမ်ခွေသည် ကမန်းကတန်း နောက်ဆုတ်လိုက်ရ၏၊ သူ အနည်းငယ် နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေရသည်၊ ရှာမိသားစုအတွင်း သူသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ခွန်အားဗလကို အထူးလေ့ကျင့်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

သူ၏ ကျင့်စဉ်နယ်ပယ်မှာ မမြင့်မားသော်လည်း ကြီးမားလှသော ခွန်အားကြောင့် ရှာမိသားစုအတွင်း ဂိုဏ်းချုပ်နှင့် ပဉ္စမအဆင့် ဘိုးဘေးနယ်ပယ် မဟာအကြီးအကဲမှလွဲ၍ သူ့အား ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သူ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်သီးဆီမှ ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားကြောင့် သူ၏ လက်ဝါးမှာ တိုက်ရိုက်ပင် ကျိုးကြေ ပျက်စီးသွားခဲ့ရချေပြီ။

“မင်း...” ရှာယွမ်ခွေက အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား လက်ညှိုးထိုးကာ သူ၏ လေသံများ စတင် တုန်ရင်လာခဲ့သည်။

“ဘာ ‘မင်း’ လဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက သူ၏ နားရွက်ကို ကုတ်လိုက်ရင်း “အခုတော့ ငါတို့ကြားက ကွာခြားချက်ကို သိပြီ မဟုတ်လား၊ အခု ငါ့ကို ပြောစမ်း၊ မင်းကို ထျန်းတူး ပြည်နယ်မြို့တော်ကို ပြန်လာဖို့ ဘယ်သူက ခိုင်းတာလဲ” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ရှာယွမ်ခွေသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား စိုက်ကြည့်နေမိသည်၊ သူသည် အလွန် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေပြီ ဖြစ်ကာ လက်ဝါးမှ နာကျင်မှုကြောင့် သူ၏ နဖူးပြင်တွင် ချွေးစေးများ စီးကျလာချေသည်။

“အကယ်၍ ငါ ပြောရင် မင်း ငါ့ကို လွှတ်ပေးမှာလား” ရှာယွမ်ခွေက မေးလိုက်၏။

“မင်းက ငါနဲ့ ဈေးဆှတ်ဖို့ အရည်အချင်း မရှိဘူး” ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စက် ဆိုသည်၊ “ငါ နောက်ဆုံးအကြိမ် မေးမယ်၊ မင်းကို ဘယ်သူက ပြန်လာဖို့ ပြောတာလဲ”

“အဲဒါ ရှာမိသားစုရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် ရှာလန်ပါ၊ ရှာလန်က ငါတို့ကို ဘေးအန္တရာယ် ရှိနေတယ်လို့ ပြောပြီး ပြန်လာဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့တာပါ”

ရှာယွမ်ခွေက ကမန်းကတန်း ပြောကြားလိုက်ရချေသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူသည် ရုတ်တရက် တွေးတောမိလိုက်သည်မှာ ရှာလန် ပြောဆိုခဲ့သော ဘေးအန္တရာယ် ဆိုသည်မှာ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ရည်ညွှန်းနေခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

“အို” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်ရင်း “ရှာလန်က မင်းတို့ကို ဘာဖြစ်လို့ ပြန်လာခိုင်းတယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်ကို ကွဲကွဲပြားပြား ပြောပြခဲ့သေးလား” ဟု မေးသည်။

“သူ အသေးစိတ် အကြောင်းပြချက် မပေးခဲ့ပါဘူး၊ ဘေးအန္တရာယ် ရှိနေတယ်လို့ပဲ ပြောခဲ့တာပါ” ရှာယွမ်ခွေက ဆို၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက စိတ်ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး “ကောင်းပြီ၊ မင်းမှာ အသုံးချစရာ တန်ဖိုး မရှိတော့ဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“နေပါဦး၊ မင်း ငါ့ကို မသတ်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်လေ” ရှာယွမ်ခွေက လောလောလောလောဖြင့် အော်ပြောလိုက်ချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်ရင်း “ငါ အဲဒီလို မပြောခဲ့ပါဘူး၊ ဒါ့အပြင် မင်းတို့ ချင်မိသားစုတစ်ခုလုံးကို သတ်ဖြတ် ညှဉ်းဆဲတုန်းက ဒီလောက်အထိ ကြောက်တတ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး မလား” ဟု ဆိုကာ စကားအဆုံးတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လျှပ်စီးလက်သည့်အလား ပြင်းထန်လှသော တိုက်ခိုက်မှုကို ချက်ချင်းပင် စတင်လိုက်လေတော့သည်။