အခန်း ၅၇၁

အခန်း (၅၇၁)အကျိုးအမြတ်

“ဂိုဏ်းချုပ်က ငါတို့ကို ဘာကြောင့် အခုချက်ချင်း ပြန်လာခိုင်းရတာလဲ”

ထျန်းတူးပြည်နယ်မြို့တော်သို့ ဦးတည်နေသော လမ်းမထက်တွင် လူငါးယောက်သည် အတူတကွ လျှောက်လှမ်းနေကြချေသည်။

ယင်းတို့သည် ရှာမိသားစု၏ အဆင့်မြင့်အာဏာပိုင်များ ဖြစ်ကြပြီး ကြီးမားသော လုပ်ပိုင်ခွင့်၊ ခွန်အားနှင့် ထူးကဲသော စွမ်းရည်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ဂိုဏ်းကြီးကြပ်သူ အကြီးအကဲများ ဖြစ်ကြသည်။

လက်ရှိတွင် ရှာမိသားစု၏ စစ်မှန်သော ဩဇာအာဏာသည် လုယွဲ့အင်ပါယာ၏ ငါးပုံလေးပုံခန့်အထိ လွှမ်းမိုးထားပြီး ဖြစ်ပေရာ ထိုသို့သော အခြေအနေကြောင့်ပင် ယင်းတို့အား ထိုဂိုဏ်းခွဲများကို ကြီးကြပ်ကွပ်ကဲရန် စေလွှတ်ထားခြင်း ဖြစ်တန်ရာသည်။

ထိုဂိုဏ်းခွဲများအတွင်း၌မူ ယင်းတို့သည် အရှင်သခင်များကဲ့သို့ အလေးအမြတ်ပြုခြင်း ခံရပြီး ကောင်းမွန်သော အစားအသောက်၊ အဖျော်ယမကာများနှင့် ပူဇော်သက္ကာများကို ခံစားကာ အလွန်တရာ လွတ်လပ်သော ဘဝကို ဖြတ်သန်းနေကြရသူများ ဖြစ်ကြသည်။

သို့သော် ယခုအခါ ရှာမိသားစု၏ ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်သူ ရှာလန်က အန္တရာယ်ရှိသည်ဟု ဆိုကာ ထျန်းတူးပြည်နယ်မြို့တော်သို့ အမြန်ဆုံး ပြန်လာရန် ရုတ်တရက် အမိန့်ထုတ်ပြန်လိုက်ခြင်းကြောင့် ယင်းတို့အားလုံး အလွန်တရာ အံ့အားသင့်သွားကြရသည်။

“ဟူး... တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်ပျက်နေပြီ ထင်တယ်” ဟု အခြားအကြီးအကဲတစ်ဦးက ညည်းတွားလိုက်ပြီး “ဒါပေမဲ့ သူက ဘာလို့ ငါတို့ကို အုပ်စုဖွဲ့ပြီး တူတူသွားခိုင်းရတာလဲဆိုတာ ငါ တကယ်ပဲ နားမလည်နိုင်ဘူး” ဟု ဆိုသည်။

ထိုလူအနည်းငယ်၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်သည် ရှာမိသားစု၏ အကြီးအကဲများအကြားတွင် မြင့်မားသည်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။

ယင်းတို့အားလုံးသည် ပဉ္စမအဆင့် မဟာဆရာနယ်ပယ်ဝန်းကျင်တွင်သာ ရှိကြချေသည်။ ထိုအချက်ကြောင့်ပင် ယင်းတို့အနေဖြင့် အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေကြရခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ယင်းတို့သည် ဂိုဏ်းချုပ်၏ အမိန့်ကို ဖီဆန်ရန် မစွမ်းသာကြပေရာ ထိုလူအနည်းငယ်သည် စုစည်း၍ ထျန်းတူးပြည်နယ်မြို့တော်သို့ အပြင်းအနှင် ဦးတည်ခဲ့ကြရသည်။

ယင်းတို့အားလုံးသည် ယဉ်ပါးအောင် မွေးမြူထားသော မိစ္ဆာသားရဲတစ်မျိုး ဖြစ်သည့် လင်ဂျာဝံပုလွေများကို စီးနင်းလာကြသဖြင့် မိမိတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာအင်အားကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ကြသည်။

ထိုငါးယောက်စလုံးသည် ကြယ်လေပြည်မြို့တော်ဘက်မှ ထျန်းတူးပြည်နယ်မြို့တော်သို့ ခရီးနှင်လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ယင်းတို့၏ အရှိန်အဟုန်နှင့်ဆိုလျှင် လဝက်ခန့်အတွင်း ထျန်းတူးပြည်နယ်မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

မဟာဆရာနယ်ပယ်မှ အစွမ်းထက်ပညာရှင် ငါးဦး အတူတကွ ခရီးသွားနေခြင်း ဖြစ်ပေရာ တစ်ကိုယ်လုံး အတိုင်းအတာဖြင့် လုယွဲ့အင်ပါယာတစ်ခုလုံးတွင် ယင်းတို့ကို ရန်စရဲမည့်သူ သိပ်ရှိမည်မဟုတ်ချေ။

သုံးရက်မျှ ခရီးနှင်ပြီးနောက် ယင်းတို့သည် ကြယ်ကြွေကန္တာရနှင့် မလှမ်းမကမ်းနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ ဤနေရာမှနေ၍ အနောက်ဘက်သို့ တည့်တည့်သွားလျှင် ထျန်းတူးပြည်နယ်မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း လမ်းဘေးရှိ ကျောက်ဆောင်ကြီးတစ်ခုကို မှီ၍ အိပ်ပျော်နေဟန်တူသော လူငယ်တစ်ဦးကို ယင်းတို့ မြင်တွေ့လိုက်ကြရသည်။

“ဟေး... ဟိုမှာကြည့်စမ်း၊ အဲဒီကလေးက လမ်းဘေးမှာ တကယ်ကြီး အိပ်နေတာပဲ” ဟု အကြီးအကဲတစ်ဦးက ရယ်မောကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

“သွားကြရအောင်၊ ပြဿနာမရှာတာက ပိုကောင်းပါတယ်” ဟု အခြားအကြီးအကဲတစ်ဦးက တားမြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ပထမအကြီးအကဲက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး “မနားတမ်း ခရီးနှင်နေရတာ တကယ် ပျင်းစရာကောင်းလွန်းတယ်။ ဒီကလေးက ကြည့်ရတာ ဂိုဏ်းငယ်လေးတစ်ခုက တပည့်နဲ့ တူတယ်။ သူများတွေလို လိုက်ပြီး ခရီးထွက်ချင်နေတာ ထင်တယ်။ ကြည့်စမ်း... သူက တစ္ဆေခေါင်းပါ ဓားမကြီးကိုတောင် ကိုင်ထားသေးတယ်” ဟု ဆိုသည်။

ထိုသို့ပြောရင်း ထိုအကြီးအကဲသည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပုံစံမှာ သူ၏ နောက်ပြောင်လိုသော စိတ်ကို ကွက်တိကျနေပုံရသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် လင်ဂျာဝံပုလွေကို နှင်၍ ထိုလူငယ်၏ ရှေ့မှောက်သို့ အမြန် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ထိုလူငယ်သည် ခေါင်းတွင် ခမောက်ကို ဆောင်းထားပြီး ခါးတွင်မူ တစ္ဆေခေါင်းပါ ဓားမကြီးကို ချိတ်ဆွဲထားကာ တစ်ကိုယ်လုံးတွင်လည်း ဖုန်မှုန့်များ ပေကျံနေသဖြင့် လမ်းဘေးက ဆင်းရဲသား ပညာရှိလေးတစ်ဦးနှင့်ပင် တူလှပေသည်။

ဤလူငယ်သည် အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ချင်ယွမ်ဖုန်းပင် ဖြစ်ချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှာယွမ်ခွေထံမှ သတင်းအချက်အလက်အချို့ကို ရရှိခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ ရှာယွမ်ခွေကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် ဤမဖြစ်မနေ ဖြတ်သန်းရမည့် လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှာမိသားစုမှ လူများမှာ မျက်စိကန်းနေကြသဖြင့် သူ့ကို လာရောက်ရှာဖွေရဲကြလိမ့်မည်ဟု သူက တွေးထင်မထားခဲ့ပေ။

“ကလေး... ငါ့ရှေ့မှာ မတ်တတ်ရပ်စမ်း” ထိုအကြီးအကဲက ရုတ်တရက် ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ ထိုအသံမှာ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်လှသဖြင့် နားစည်များပင် နာကျင်သွားရသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ မော့လိုက်သည်။

“မင်းငါ့ကို မှတ်မိလား” ချင်ယွမ်ဖုန်းက မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ဆင်မြန်းလျက် လေသံတိုးတိုးဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

ထိုရှာမိသားစု အကြီးအကဲသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏ၌ စိတ်အာရုံများ ဗလာဖြစ်သွားရတော့သည်။

၎င်းတို့၏ ရှာမိသားစုအတွင်း အထက်မှအောက်အထိ လူတိုင်းသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပုံတူပန်းချီကို ငြီးငွေ့ရိုးအိသွားသည့်တိုင်အောင် မဖြစ်မနေ ကြည့်ရှုခဲ့ကြရသဖြင့် ဤသည်မှာ သူ၏ နတ်ဘုရားဆရာသခင်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ဖူးခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

“မင်း... မင်းက ချင်...”

“ရှူး...”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက နှုတ်ခမ်းတွင် လက်ညှိုးတင်၍ တိတ်တိတ်နေရန် အမူအရာပြလိုက်ပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လိုက်ချေသည်။

သူ၏ ခါးတွင် ရှိနေသော နဂါးကျောရိုးဓားမကြီးသည် အကြီးအကဲ၏ ဝမ်းဗိုက်ဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ထိုးစိုက်ဝင်ရောက်သွားပြီး ကြီးမားသော ဝိညာဉ်ချီလှိုင်းလုံးကြီးသည် အောက်သို့ ရုတ်တရက် စီးဆင်းသွားကာ သူ၏ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများကို ကွဲကြေပျက်စီးစေခဲ့တော့သည်။

ထိုအကြီးအကဲသည် ချက်ချင်းပင် အသက်ပျောက်သွားခဲ့ရပြီး သူ၏ ရုပ်အလောင်းမှာ လင်ဂျာဝံပုလွေပေါ်တွင် လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ တောင့်တင်းစွာ ရှိနေချေသည်။

လင်ဂျာဝံပုလွေကိုယ်တိုင်လည်း တုန်တုန်ရင်ရင် ဖြစ်လာခဲ့ရသည်။

နောက်ကွယ်မှ အကြီးအကဲလေးဦးသည် မိမိတို့၏ အဖော်ဖြစ်သူမှာ ဟိုဘက်သို့ သွားပြီးနောက် လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ ငြိမ်သက်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်မနေနိုင်ကြတော့ပေ။

“ဟေး... တတိယညီလေး၊ မင်း ဘာလို့ စကားမပြောတာလဲ” ဟု အကြီးအကဲတစ်ဦးက လှမ်းအော်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ထိုဘက်မှ မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမျှ ရှိမလာသဖြင့် ထိုလူအနည်းငယ်သည် ချက်ချင်းပင် သတိကြီးစွာ ထားလိုက်ကြပြီး ကိုယ်ခန္ဓာများမှ ဝိညာဉ်ချီများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ကြတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နဂါးကျောရိုးဓားမကြီးကို ပြန်လည်ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး သေဆုံးသွားသော ရှာမိသားစု အကြီးအကဲ၏ အဝတ်အစားဖြင့် သန့်စင်အောင် သုတ်လိုက်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းထွက်လာခဲ့သည်။

“မင်းက... ချင်ယွမ်ဖုန်းလား” ထိုလူအနည်းငယ်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ချက်ချင်း မှတ်မိသွားကြသဖြင့် နှလုံးသားများ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားရသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး “ငါက မင်းတို့နဲ့ မဆုံဖူးပေမဲ့ မင်းတို့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ ရှိနေရတာ တကယ်ပဲ ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ” ဟု ဆိုသည်။

“ပြေးကြစမ်း”

ထိုအကြီးအကဲများသည် ချက်ချင်းပင် တုံ့ပြန်လိုက်ကြသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထျန်းတူးပြည်နယ်မြို့တော်သို့ သွားရောက်စဉ်က ၎င်းတို့အနေဖြင့် မည်သို့မျှ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းမရှိသော ဘိုးဘေးနယ်ပယ်မှ အကြီးအကဲကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သူ ဖြစ်ပေသည်။

ထိုလူလေးယောက်သည် လမ်းကြောင်းလေးခုသို့ ခွဲဖြတ်၍ ထွက်ပြေးကြပြီး မိမိတို့၏ လင်ဂျာဝံပုလွေများကိုပင် စွန့်ပစ်ကာ အလွန်တရာ ပျာပျာသလဲ ဖြစ်နေကြချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အလောတကြီးမရှိဘဲ အကြီးအကဲတစ်ဦးထံသို့ ပျံသန်းသွားလိုက်ပြီး ထောက်လှမ်းရခက်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ချက်ချင်း ဖြန့်ကြက်လိုက်ရာ မီတာငါးထောင်ပတ်လည်အတွင်း လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

ထိုလူငါးယောက်သည် မည်သည့်နေရာသို့ ထွက်ပြေးကြသည်ဖြစ်စေ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ခုပ်တွင်းမှ ရုန်းထွက်နိုင်ခြင်း မရှိကြပေ။

ကြီးမားသော ခွန်အားကို ရရှိပြီးနောက်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် ဤမျှ အဆင့်အတန်းကွာခြားသော ပြိုင်ဘက်များနှင့် တိုက်ခိုက်လိုစိတ် မရှိတော့ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နယ်ပယ်ချင်း ကွာခြားချက်မှာ အလွန်တရာ ကြီးမားလှသဖြင့် တစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် အသက်ပျောက်စေနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပထမဦးစွာ ဘယ်ဘက်ရှိ ပင်လယ်ပြင်ဆီသို့ ထွက်ပြေးနေသော အကြီးအကဲနှစ်ဦးကို လိုက်လံမှီခိုကာ မြန်ဆန်လှပစွာဖြင့်ပင် ဘဝတစ်ပါးသို့ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက်တွင် နောက်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်ပြေးနေသော အကြီးအကဲကို လိုက်လံဖမ်းဆီးလိုက်ပြန်သည်။

နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော တစ်ဦးမှာ ကြယ်ကြွေကန္တာရအတွင်းသို့ ထွက်ပြေးနေခြင်း ဖြစ်ပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုသူ့ကိုလည်း မှီသွားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ယခုအကြိမ်တွင်မူ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုအကြီးအကဲကို ချက်ချင်း သတ်ဖြတ်ခြင်းမပြုဘဲ ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်းပညာရပ်ကို အသုံးပြု၍ သူ၏ မှတ်ဉာဏ်များကို ရှာဖွေပြီးမှသာ သတ်ဖြတ်လိုက်တော့သည်။

မဟာအကြီးအကဲ ငါးဦးအနက် သုံးဦး သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး ဖြစ်သလို ဆယ်ဂဏန်းမျှရှိသော အကြီးအကဲများအနက် ငါးဦးမှာလည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရှာမိသားစု၏ ကြီးမားသော လုပ်ငန်းအင်ပါယာအတွက်ပင် ဤသည်မှာ ပြင်းထန်သော ထိုးနှက်ချက်တစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

“ဒါကတော့ လောလောဆယ် အတိုးအမြတ်အနည်းငယ် ပေးဆောင်တာလို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါဦးမယ်” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

သူသည် အလောင်းများနှင့် အထောက်အထားများကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဖျက်ဆီးပြီးနောက် ထိုနေရာမှ ချက်ချင်း ထွက်ခွာ၍ နောက်ထပ်နေရာတစ်ခုသို့ ဦးတည်သွားတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ရရှိထားသော သတင်းအချက်အလက်များအရ ရှာမိသားစုမှ ပဉ္စမအဆင့် ဘိုးဘေးနယ်ပယ်တွင် ရှိသော မဟာအကြီးအကဲတစ်ဦးသည်လည်း ကြယ်လေပြည်မြို့တော်ဘက်မှနေ၍ ထျန်းတူးပြည်နယ်မြို့တော်သို့ ပြန်လာနေသည်ဟု သိရသည်။

ကျန်ရှိနေသော အကြီးအကဲများနှင့် မဟာအကြီးအကဲများမှာမူ ဝမ်တောင်တန်းဒေသတွင် ရှိနေကြချေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဝမ်တောင်တန်းသည် သဘာဝအတားအဆီးတစ်ခုကဲ့သို့ တည်ရှိနေပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ကြွယ်ဝလှသဖြင့် ဂိုဏ်းအများအပြားသည် ထိုနေရာတွင် အခြေစိုက်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကောင်းကင်ယံထက်သို့ တိုက်ရိုက် ပျံသန်းသွားပြီး လမ်းကြောင်းတစ်ခုဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဦးတည်သွားတော့သည်။

သူ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် မကြာမီတွင် မြေပြင်ပေါ်ရှိ အရိပ်အာဝါသများထဲမှ လူရိပ်နှစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ရှာမိသားစုက လူတွေက တကယ်ပဲ ရက်စက်ကြတာပဲ၊ ကိုယ့်မိသားစုရဲ့ အကြီးအကဲတွေကိုတောင် သားကောင်အဖြစ် အသုံးချရဲကြတယ်” ဟု လူရိပ်တစ်ခုက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်ရာ သူ၏ လေသံမှာ နှစ်ပေါင်းသောင်းချီ၍ အေးခဲနေသော ရေခဲပြင်ကဲ့သို့ အေးစက်လှပေသည်။

အခြားလူရိပ်ကလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး “သွားကြစမ်း၊ အရာအားလုံးက အစီအစဉ်အတိုင်း ဖြစ်ပျက်နေတာပဲ” ဟု ဆိုသည်။

“မင်း သတိထားရမယ်။ ဒီချင်ယွမ်ဖုန်းက အလွန် စွမ်းဆောင်ရည်မြင့်မားတယ်။ ဒီလောက်များပြားတဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေသာ မရှိရင် ဘယ်သူမှ ဒီလို အန္တရာယ်များတဲ့ တာဝန်ကို ယူရဲကြမှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု အခြားလူရိပ်က သတိပေးလိုက်သည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့ အစ်ကိုကြီး။ ငါတို့ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်က ဘယ်တုန်းကမှ မကျရှုံးဖူးဘူး၊ ဒီတစ်ခါလည်း အဲ့နည်းအတိုင်းပဲ ဖြစ်မှာပါ။ သူက ပါရမီရှင်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အမှိုက်ကောင်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ငါတို့အတွက်တော့ သူက သေလူတစ်ယောက်သာသာပါပဲ”