အခန်း ၅၈၁

အခန်း (၅၈၁)

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ ရိပ်မိသိရှိခြင်း မရှိစေဘဲ တိတ်တဆိတ် လာခဲ့ပြီးမှ ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားခဲ့ရာ၊ ရှာမိသားစုဝင်တို့သည် ၎င်းတို့၏ ဂိုဏ်းကြီးကြပ်သူ အကြီးအကဲ ကွယ်လွန်သွားသည်ကို တွေ့ရှိရသည့် အခါမှသာ တစ်ကိုယ်လုံး ဆတ်ဆတ်တုန်အောင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြရချေသည်။

ထိုရှာမိသားစု အကြီးအကဲ၏ ရုပ်အလောင်းမှာ ကမ္ဘာမြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လျက်သား ရှိနေပြီး၊ နောင်တတရားဖြင့် အပြစ်ပေးဆုတောင်းနေဘိသကဲ့သို့ သူမျက်နှာမူထားရာ အရပ်မျက်နှာမှာမူ အခြားမဟုတ်၊ ချင်မိသားစု၏ ဘိုးဘေးဘုရားကျောင်းဆောင်ရှိရာဆီသို့ အတိအကျပင် ဖြစ်ပေသည်။

ရှာမိသားစုဝင်တို့သည် ချက်ခြင်းပင် သွေးပျက်မတတ် တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားကြရကုန်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်စိအောက်တွင်တင် ရှာမိသားစု အကြီးအကဲတစ်ဦးကို အသက်နုတ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း ကောင်းကောင်းကြီး သဘောပေါက်လိုက်ကြသောကြောင့်ပင်။

လေးလံထိုင်းမှိုင်းလှသော အငွေ့အသက်များမှာ ရှာမိသားစု အိမ်တော်ကြီးတစ်ခုလုံးတွင် လွှမ်းခြုံအုံ့မှိုင်းသွားခဲ့ရာ၊ အသက်ရှူရသည်မှာပင် မွန်းကျပ်လှိုင်လှောင်နေတော့သည်။

ဤသည်ကား ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ကလဲ့စားချေခြင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။ သို့သော်လည်း ၎င်းတို့မှာမူ မတတ်သာဘဲ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို မည်သို့မျှ တုံ့ပြန်အရေးယူနိုင်စွမ်း မရှိကြပေ။

ရှာလန်သည် နန်းတော်တွင်းမှ အပြင်သို့ လုံးဝမထွက်ခွာတော့ချေ။ အခြေအနေများ ဤသို့ ဖြစ်ပျက်လေလေ၊ သူသည် နန်းတော်အပြင်သို့ ထွက်ခွာရန် ပို၍ပင် မဝံ့မရဲ ဖြစ်လေလေ ဖြစ်နေတော့သည်။

အကြောင်းမူကား ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပစ်မှတ်မှာ လုယွဲ့အင်ပါယာ၏ ဧကရာဇ် ရန်ယန်ပင် ဖြစ်နေနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် ရှာလန်ရော ရန်ယန်ပါ နှစ်ဦးစလုံးသည် ယမမင်း အဖွဲ့အစည်းမှ လူသတ်သမားများ အမြန်ဆုံး ရောက်ရှိလာပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အပြစ်ပေး နှိမ်နင်းပေးလိမ့်မည်ဟုသာ အသည်းအသန် မျှော်လင့်နေကြရရှာသည်။

ရှာမိသားစု အိမ်တော်သို့ ဒုတိယတန်းစား အဖွဲ့အစည်း ငါးခုမှ ဂိုဏ်းချုပ်များလည်း ရောက်ရှိလာကြပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ ၎င်းတို့ ရောက်ရှိလာခြင်းကိုမူ မည်သူမျှ ရိပ်မိခြင်း မရှိကြပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှာလန်ကိုယ်တိုင်က တိုက်ရိုက် လျှို့ဝှက်စီစဉ် ခေါ်ယူထားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်း မျှော်လင့်ထားသည့် ရည်ရွယ်ချက်မှာ အောင်မြင်မြောက်မြားခဲ့လေပြီ။ သူသည် ရှာမိသားစုဝင်များအား မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့ခြင်းဟူသော အရသာကို တနင့်တပိုး ခံစားစေချင်ရုံသက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး၊ ထိုမျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်း အမှောင်ထုထဲတွင် သေဆုံးခြင်းတရားကို တရွေ့ရွေ့နှင့် စောင့်ဆိုင်းနေစေလိုခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

မိသားစုတစ်ခုလုံး မျိုးတုံးသတ်ဖြတ်ခြင်း ခံခဲ့ရသည့် နာကျည်းချက် အာဃာတဟူသည်မှာ ဤသို့သော နည်းလမ်းမျိုးဖြင့်သာ ဖြေဖျောက်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

ဒုတိယမြောက်နေ့၏ ဆည်းဆာအချိန်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှာမိသားစု အိမ်တော်အတွင်းသို့ တိတ်တဆိတ် တဖန် ပြန်လည် စိမ့်ဝင်လာခဲ့ပြန်ပြီး၊ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို စေလွှတ်၍ ရှာမိသားစု အိမ်တော်ကြီး၏ ထောင့်စေ့နေရာတိုင်းကို လှည့်လည်စုံစမ်း စစ်ဆေးနေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ယခုအကြိမ်တွင်မူ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်ခုံးအစုံမှာ ရုတ်ချည်းပင် တွန့်ကွေးသွားရချေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ စိတ်အာရုံခံစားမှုအရ ရှာမိသားစု အိမ်တော်အတွင်း၌ ဘိုးဘေးနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင် အချို့ ရောက်ရှိနေကြသည်ကို သိရှိလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်ရာ၊ ယင်းက ချင်ယွမ်ဖုန်းအား များစွာ အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားစေသည်။

သို့သော်လည်း ထိုသိုင်းပညာရှင်များမှာ ပထမအဆင့် သို့မဟုတ် ဒုတိယအဆင့် ဘိုးဘေးနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူများသာ ဖြစ်ကြပြီး၊ သူနှင့် ယှဉ်လျှင်မူ လုံးဝ ပြိုင်ဘက်မဖြစ်နိုင်ကြပေ။

ထို့ကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သိပ်ပြီး စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ ထိုသူများအနက် တစ်ဦးရှိရာဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ဦးတည်လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့လေသည်။

ချင်းချန်ဂိုဏ်းဟူသည် လုယွဲ့အင်ပါယာအတွင်းရှိ ဒုတိယတန်းစား အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်း၏ ဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်သူ ပန်ကျော့မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက ထူးခြားဆန်းပြားသော ကံကြမ္မာ အခွင့်အလမ်းတစ်ခုနှင့် ကြုံဆုံခဲ့ရသဖြင့် ပထမအဆင့် ဘိုးဘေးနယ်ပယ်သို့ ချဉ်းနင်းဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ပြီး ချင်းချန်ဂိုဏ်းကို တည်ထောင်ခဲ့ရာ၊ ထိုအချိန်မှစ၍ အေးချမ်းသာယာစွာ ဖြတ်သန်းနေခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ရှာမိသားစု၏ ရုတ်တရက် ရန်လိုကျူးကျော်လာမှုကြောင့် ချင်းချန်ဂိုဏ်းမှာ ရှာမိသားစု၏ လက်အောက်ခံ ဂိုဏ်းတစ်ခုအဖြစ် မတတ်သာဘဲ ဝင်ရောက်ခဲ့ရရှာသဖြင့် ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးမှာ များစွာ စိတ်ပျက်အားလျော့နေခဲ့ရချေသည်။

ဤသည်မှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက ပြုစုပျိုးထောင်လာခဲ့ရသည့် သမီးပျိုလေးအား အဓမ္မ လုယူဖျက်ဆီးခြင်း ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သော်လည်း၊ မိမိ၏ စွမ်းရည်ချင်းက နိမ့်ကျလွန်းလှသဖြင့် စကားတစ်ခွန်းမျှပင် ဟဟမပြောဝံ့ရှာပေ။

"ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး၊ ထိုချင်ယွမ်ဖုန်း ဆိုတဲ့လူက ဘယ်လောက်တောင် စွမ်းအားကြီးမားလို့လဲ " ဟု ထိုအချိန်တွင် ချင်းချန်ဂိုဏ်း၏

အကြီးအကဲတစ်ဦးက မေးမြန်းလိုက်သည်။

ပန်ကျော့သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး လေသံညှင်းညှင်းဖြင့် ဆို၏။

"ငါလည်း အသေအချာတော့ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူက ငါတို့ ရင်ဆိုင်လို့ရမယ့် လူစားမျိုး မဟုတ်တာတော့ ဧကန်အမှန်ပဲ"

"ဒါဆိုရင် ရှာလန်က ငါတို့ကို ဒီနေရာကို စေလွှတ်လိုက်တာ၊ ငါတို့ကို အလဟဿ အသေခံခိုင်းတာနဲ့ မတူဘူးလား" ဟု အခြား အကြီးအကဲတစ်ဦးက မကျေမနပ် ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

ပန်ကျော့သည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ထိုအကြီးအကဲ၏ ခေါင်းကို ပုတ်လျက် "မင်း ဒီလောက်တောင် ဉာဏ်ကောင်းနေလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားမိဘူး" ဟု ဆို၏။

"ဒါဆိုရင် ငါတို့က ဘာအကျိုးအမြတ်မှ မရှိဘဲနဲ့ အသက်ကို ဒီအတိုင်း စတေးပစ်ရမှာလား။ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး၊ တစ်ချိန်က မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ ငါတို့ကို ကြီးကျယ်တဲ့ အောင်မြင်မှုတွေ ရရှိအောင် ကူညီပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်လား" ဟု ထိုအကြီးအကဲက ဝမ်းနည်းပက်လက် ခံစားချက်ဖြင့် ပြောရှာသည်။

ပန်ကျော့သည် မိမိနှင့်အတူ ချင်းချန်ဂိုဏ်းကို အတူတကွ ပင်ပန်းကြီးစွာ တည်ထောင်ခဲ့ကြသည့် အကြီးအကဲများကို လှည့်ကြည့်ရင်း မတတ်သာသည့် အဆုံး သက်ပြင်းတစ်ချက်ကိုသာ အားမလိုအားမရ ချလိုက်မိတော့သည်။

"ငါကော ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ။ ငါလည်း မျှော်လင့်ချက်တွေ ကင်းမဲ့နေတာပဲ။ ရှာလန်ဆိုတဲ့လူက စကားအနည်းငယ် ကန့်လန့်ဖြစ်တာနဲ့တင် လူကို အစဖျောက်သတ်ပစ်တာ၊ ငါကလည်း သူ့ကို မနိုင်ဘူးလေ" ဟု ပန်ကျော့က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ဆိုလေသည်။

လူတိုင်းသည် ပန်ကျော့ကို ကြည့်ရင်း မတတ်သာသည့် အဆုံး ခေါင်းများကိုသာ ရမ်းမိကြတော့သည်။ အမှန်စင်စစ်အားဖြင့် ၎င်းတို့အားလုံးမှာ အနစ်နာဆုံးနှင့် မတရားမှု ခံစားနေရသူများ ဖြစ်ကြပေသည်။

ရှေ့တွင် ရှာလန်ရှိနေပြီး နောက်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်း ရှိနေရာ၊ နှစ်ဦးစလုံးမှာ ၎င်းတို့အနေဖြင့် မည်သို့မျှ မပြစ်မှားဝံ့၊ မစော်ကားဝံ့သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများ ဖြစ်ကြကုန်သည်။

အကယ်၍ ဤသို့သော အဖြစ်အပျက်များသာ မရှိခဲ့လျှင် ၎င်းတို့အားလုံးသည် ချင်းချန်ဂိုဏ်း တည်ရှိရာ တောင်ပေါ်တွင်သာ စိတ်အေးချမ်းသာစွာ ကျင့်ကြံနေကြမည် ဖြစ်ပြီး၊ ယခုကဲ့သို့ ရှာမိသားစု အိမ်တော်တွင် သနားစဖွယ်ဖြင့် လာရောက် စောင့်ကြပ်နေကြရမည် မဟုတ်ပေ။

"ဟွန့်၊ ဟွန့်၊ မင်းတို့ စကားပြောနေတာတွေကို ငါ အစအဆုံး အကုန်ကြားတယ်"

ရုတ်ချည်းပင် အမှောင်ထုထဲမှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရာ၊ ပန်ကျော့နှင့် အခြားသူများမှာ ကြက်သီးမွေးညင်းများပင်

ထောင်ထသွားရတော့သည်။

"ဘယ်သူလဲ"

ပန်ကျော့နှင့် အခြားအကြီးအကဲများသည် ခေါင်းများကို ချက်ခြင်းလှည့်ကာ ခက်ထန်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ကြကုန်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အမှောင်ထုထဲမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး မျက်နှာတွင် ပြုံးစစ အမူအရာတစ်ခု ရှိနေပေသည်။

"မင်းတို့ ရှာဖွေနေကြတဲ့ ချင်ယွမ်ဖုန်း ဆိုတာ ငါပဲလေ"

"ချင်ယွမ်ဖုန်း" ပန်ကျော့သည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ချက်ခြင်းပင် သူ၏ လက်ထဲမှ ဓားရှည်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ မူလချီ အရှိန်အဝါများမှာ ဒီရေအလား ထန်ပြင်းစွာ လှိုင်းထလာခဲ့သည်။

"စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့ဦး" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်ပြီး "အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် မင်းတို့ရဲ့ စကားဝိုင်းကို ငါ ဒီမှာ ကြားနေရတာ ကြာပြီ၊ ငါလည်း မင်းတို့အတွက် တကယ်ပဲ စိတ်မကောင်းဖြစ်ရပါတယ်" ဟု ဆို၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အေးချမ်းတည်ငြိမ်သော အမူအရာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ပန်ကျော့သည် မိမိ၏ ဓားရှည်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်ပေသည်။

"မင်း ဘာအလိုရှိလို့လဲ။ ငါတို့ကို သတ်မလို့လား" ဟု ပန်ကျော့က စူးစမ်းမေးမြန်းလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းကို ခါလိုက်ပြီး "ဒီကိစ္စက မင်းတို့နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး။ ငါက အပြစ်မဲ့တဲ့သူတွေကို လုံးဝ မသတ်ပါဘူး" ဟု ဆို၏။

"ဒါဆိုရင် မင်း ဘာဖြစ်လို့ ဒီကို ရောက်နေရတာလဲ" ပန်ကျော့က သိလိုစိတ်ပြင်းပြစွာဖြင့် ထပ်မံမေးမြန်းပြန်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက နက်နဲသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်ရင်း "ငါ ဒီကိုလာတာက မင်းတို့ ရှာမိသားစုရဲ့ လက်အောက်ကနေ ဘယ်လို ရုန်းထွက်မလဲဆိုတာကို လာရောက် ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ဖို့ပဲ ဖြစ်တယ်" ဟု ဆိုလေသည်။

"ရှာမိသားစုရဲ့ လက်အောက်ကနေ ရုန်းထွက်ဖို့ ဟုတ်လား" ပန်ကျော့သည် မျက်လုံးများ အံ့ဩတကြီး ပြူးကျယ်သွားရုံမျှမက အသက်ရှူသံများပင် မြန်ဆန်လာခဲ့ရချေသည်။

၎င်းတို့ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြသည်မှာ လွတ်လပ်မှုကို အလိုရှိသောကြောင့် ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ ထိုကျင့်ကြံခြင်းကြောင့်ပင် လွတ်လပ်မှု ကင်းမဲ့နေကြရရှာသည်။

အကယ်၍ ၎င်းတို့အနေဖြင့် ရှာမိသားစု၏ လက်အောက်မှ အမှန်တကယ် ရုန်းထွက်နိုင်ပြီး တစ်နေ့တစ်နေ့ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်ကာ နေထိုင်ရသည့် အဖြစ်မှ ကင်းဝေးမည်ဆိုပါက ၎င်းတို့ ဧကန်အမှန် လိုလားကြပေလိမ့်မည်။

"မှန်တာပေါ့၊ မင်းတို့ စိတ်ဝင်စားရဲ့လား" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

"စိတ်ဝင်စားတာပေါ့၊ သေချာပေါက် စိတ်ဝင်စားတာပေါ့" ပန်ကျော့က ခေါင်းကို တရစပ် ညိတ်ပြလိုက်ပြီး "ဒါပေမဲ့ ငါတို့ကို ဘာလုပ်စေချင်တာလဲ။ အကယ်၍ အန္တရာယ် သိပ်များမယ်ဆိုရင်တော့ ငါတို့ မဝံ့ရဲဘူး၊ ရှာလန်က တကယ် လူသတ်တတ်တာ" ဟု ဆို၏။

"ငါ သိပါတယ်၊ ဒီကိစ္စက မင်းတို့ကို ဘာအန္တရာယ်မှ ဖြစ်စေမှာ မဟုတ်ပါဘူး" ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာပင် ဆို၏။ "ငါ အလိုရှိတာက ရှာလန် သေဆုံးသွားတဲ့ အခါကျရင် မင်းတို့က ဦးဆောင်ပြီးတော့ ရှာမိသားစုရဲ့ လက်အောက်ကနေ ရုန်းထွက်ပေးဖို့ပဲ"

"ဒီလောက်တင်ပဲလား" ပန်ကျော့က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးသည်။

"သေချာတာပေါ့၊ ဒါတင်ပဲတော့ မဟုတ်သေးဘူး။ မင်းတို့ရဲ့ ချင်းချန်ဂိုဏ်းအနေနဲ့ အခြားဂိုဏ်းတွေကိုလည်း ဆက်သွယ်ပေးရမယ်၊ ပြီးတော့ ရှာလန် သေဆုံးသွားတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် အားလုံး စုပေါင်းပြီးတော့ ရှာမိသားစုရဲ့ လက်အောက်ကနေ ရုန်းထွက်ကြရမယ်" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက လေသံကို ရုပ်သိမ်းကာ ပြတ်သားစွာ ပြောကြားလိုက်ပေသည်။

ပန်ကျော့၏ အမူအရာမှာ တည်ကြည်လေးနက်သွားပြီး "မင်းက ရှာလန်ကို သတ်မလို့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ခုလောလောဆယ်တော့ မဟုတ်သေးဘူး၊ ငါ အခုချိန်မှာ သူ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်သေးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မကြာခင်မှာပဲ ငါ သူ့ထက် သာလွန်သွားလိမ့်မယ်။ မင်းတို့အနေနဲ့ ခေတ္တခဏလောက်ပဲ သည်းခံစောင့်ဆိုင်းပေးဖို့ လိုအပ်တယ်" ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ ဆို၏။

"ကောင်းပြီ၊ သဘောတူတယ်"

ထိုအချိန်တွင် ချင်းချန်ဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲတစ်ဦးက တိုက်ရိုက်ပင် စကားဖြတ်၍ သဘောတူကြောင်း ဆိုလိုက်သည်။

ပန်ကျော့သည် ထိုအကြီးအကဲကို မျက်စောင်းထိုး ကြည့်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ ဦးခေါင်းကို ဖြတ်ခနဲ ရိုက်ပုတ်လိုက်ကာ "မင်းက ဘာကို သဘောတူတာလဲ" ဟု ဆို၏။

"မင်း သဘောမတူဘူးလား" ချင်ယွမ်ဖုန်းက မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လျက် မေးလိုက်သည်။

"သဘောတူတာပေါ့၊ သေချာပေါက် သဘောတူပါတယ်" ပန်ကျော့က ကပျာကယာ ခေါင်းညိတ်၍ ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။

ဤကိစ္စမှာ ၎င်းတို့အတွက် အကျိုးရှိစေပြီး မည်သည့် ဆိုးကျိုးမျှ မရှိသည်မှာ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

၎င်းတို့ ကြောက်ရွံ့စိုးရိမ်ရသည်မှာ ရှာလန်နှင့် ထိုမဟာအကြီးအကဲ အနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ ရှာမိသားစု၏ မဟာအကြီးအကဲ သုံးဦးစလုံးမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ချက်ဖြင့် အသက်ပျောက်ခဲ့ရလေပြီ ဖြစ်ရာ၊ ကျန်ရှိနေသောသူများမှာ စိုးရိမ်ပူပန်နေစရာပင် မလိုတော့ချေ။

အကယ်၍ ရှာလန်သာ ထပ်မံသေဆုံးသွားခဲ့လျှင်၊ ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဘာမျှမပြောခဲ့လျှင်ပင် ၎င်းတို့သည် ရှာမိသားစု၏ လက်အောက်မှ တိုက်ရိုက်ပင် ရုန်းထွက်ကြမည်သာ ဖြစ်သည်။

"ဒါဆိုရင် ဘာဖြစ်လို့ ကျွန်တော့်ကို ရိုက်တာလဲ" ချင်းချန်ဂိုဏ်း အကြီးအကဲက သူ၏ ဦးခေါင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း မကျေမနပ် ဖြစ်ကာ မေးမြန်းရှာသည်။

ပန်ကျော့က မာန်ပါပါဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး "ဒီလို ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်မျိုးကို ငါ ဂိုဏ်းချုပ်ကသာ ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့် ရှိတာပေါ့" ဟု ဆိုလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ ချင်းချန်ဂိုဏ်းအတွင်းရှိ လူအများ၏ ဆက်ဆံရေးမှာ ဤမျှလောက်အထိ ချစ်ခင်စရာ ကောင်းနေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့မိသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

"အန္တရာယ်ရှိတဲ့ ကိစ္စရပ်တွေကိုတော့ ငါကိုယ်တိုင် တာဝန်ယူ ဆောင်ရွက်သွားမှာပါ၊ မင်းတို့ဘက်က လုပ်ဆောင်ရမှာကတော့ ရှာလန် သေဆုံးသွားတာနဲ့ တပြိုင်နက် ရှာမိသားစုဟာ ဘေးကျပ်နံကျပ်ဖြစ်ပြီး အထီးကျန် ဆွံ့အ သွားစေဖို့အတွက် သေချာအောင် လုပ်ဆောင်ပေးရုံပဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက အလေးအနက် ဆိုလိုက်သည်။

"သေချာတာပေါ့၊ ငါတို့လည်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လုပ်ဆောင်ပေးမှာပါ" ပန်ကျော့က ပြုံးလျက် သူ၏ လက်ကို ဆန့်ထုတ်ပေးလိုက်ပြီး "ကတိကဝတ် ပြုလိုက်ပြီ" ဟု ဆို၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည်လည်း သူ၏ လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ပန်ကျော့၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင် နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ထင်ဟပ်နေခဲ့သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ငါ သွားရတော့မယ်" ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာပင် ဆိုရင်း၊ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်ကာ အမှောင်ထုကမ္ဘာအတွင်းသို့ တရွေ့ရွေ့ ချဉ်းနင်း ဝင်ရောက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေတော့သတည်း။