အခန်း ၅၈၃

အခန်း (၅၈၃)ရွှေနံ့ထောင်းထောင်း ထနေသည့် ဂူဗိမာန်

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်ဖွဖွချမိလေသည်။ အခြားသူများ၏ မျက်နှာကို သူ ဂရုမစိုက်ဘဲ နေနိုင်သော်လည်း မိမိအား အလွန်အမင်း ရိုသေအားပေးနေသည့် ဤပရိသတ်မလေး၏ မျက်နှာကိုမူ သူ မထောက်ထားဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ယင်းက ကမ္ဘာမြေပေါ်ရှိ အနုပညာရှင်များကို အသေအလဲ အားပေးကြသည့် ပရိသတ်များကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ချေသည်။

ထိုသူတို့သည် မိမိတို့ အားပေးရသည့် အကျော်အမော်များကို တွေ့မြင်ခွင့်ရရှိရေးအတွက် ငွေကြေးများကို စုဆောင်းကာ အငတ်ငတ်အပြတ်ပြတ် ခံကြရရှာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တစ်ခါမျှ အကျော်အမော်များကို လိုက်လံအားပေးခဲ့ဖူးခြင်း မရှိသဖြင့် ထိုသို့သော စိတ်ခံစားချက်မျိုးကို နားမလည်နိုင်သော်လည်း ထိုသူတို့၏ စိတ်ဆန္ဒကိုမူ အလေးအမြတ်ပြုမိပေသည်။

ပြောရမည်ဆိုလျှင် ယခုအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်း၌လည်း မိမိအား အားပေးသည့် ပရိသတ်များ ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ သူ၏ စိတ်အစုံမှာ အတိုင်းမသိ ကြည်နူးချမ်းမြေ့လို့ နေတော့သည်။

“ကောင်းပါပြီလေ၊ ငါ နားလည်ပါပြီ။ သူတို့ကိုပဲ ဒီဘက်ကို လာခဲ့ခိုင်းလိုက်ပါတော့” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မတတ်သာသည့်အဆုံး ပြောကြားလိုက်ချေသည်။

ထိုမိန်းကလေးငယ်သည် မျက်လွှာလေးပင့်ကာ ပြုံးရွှင်လျက် “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုကြီး။ ညီမလေး နာမည်က လင်တုံးလို့ ခေါ်ပါတယ်။ အစ်ကိုကြီးရဲ့ နာမည်က ဘယ်လိုခေါ်ပါသလဲ” ဟု မေးမြန်းရှာသည်။

“ငါ့အမည်က ချင် လို့ပဲ ခေါ်ပါတယ်” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခပ်အေးအေးပင် ပြန်လည်ပြောဆိုလိုက်သည်။ သူသည် လင်တုံးအား မိမိ၏ စစ်မှန်သော အထောက်အထားကို မသိစေချင်သေးပေ။

“ချင်အစ်ကိုကြီး၊ ပြောရဦးမယ်။ အစ်ကိုကြီးရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်က ညီမလေး အားကျရတဲ့ အရိုးစွဲပရိသတ်ကြီးနဲ့ မျိုးရိုးတူနေတာပဲနော်” ဟု လင်တုံးက ပြုံးရွှင်စွာ ဆိုလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ခေါင်းကို အသာအယာညိတ်လျက် မိမိအိုးခွက်အတွင်းရှိ နောက်ဆုံးထမင်းလုပ်ကို ကုန်အောင်စားပြီးနောက် မတ်တတ်ထရပ်ကာ တည်းခိုခန်း အပြင်ဘက်သို့ ထွက်ခွာရန် ခြေလှမ်းပြင်လိုက်တော့သည်။

သူသည် အဝင်ဝအနီးရှိ စားပွဲတစ်လုံးဘေးမှ ဖြတ်သန်းသွားစဉ် ထိုစားပွဲ၌ ထိုင်နေသော သန်မာထွားကျိုင်းသည့် လူနှစ်ယောက်၏ တိုးတိုးတိတ်တိတ် တိုင်ပင်နေသံကို အထင်အရှား ကြားလိုက်ရလေသည်။

“ခဏနေရင် ငါတို့ သူတို့နောက်ကို လိုက်ကြစို့။ ကြည့်ရတာ အတွေ့အကြုံမရှိတဲ့ လူသစ်တွေ ဖြစ်ပုံရတယ်၊ လက်ဖွာလိုက်တာလည်း လွန်ရော။ သူတို့ဆီကနေ ရတနာသိုက်ကြီးတစ်ခုလောက်တော့ အပိုင်လုလို့ ရနိုင်တယ်” ဟု တစ်ဦးက ဆိုသည်။

“ဟုတ်ပကွာ၊ အဲဒီ မိန်းမပျိုလေး နှစ်ယောက်ကလည်း မဆိုးဘူးဟ။ နောက်ကျရင် ငါတို့ ကောင်းကောင်းကြီး ပျော်ပါးကြတာပေါ့” ဟု အခြားတစ်ဦးက ထပ်လောင်းပြောဆိုလိုက်ပြန်သည်။

လင်တုံးနှင့် သူမ၏ အပေါင်းအဖော်များထဲတွင် သူဌေးသား သခင်လေးအချို့အပြင် မိန်းကလေး နှစ်ဦးသာ ပါဝင်ချေသည်။

တစ်ဦးမှာ သခင်လေးတစ်ဦး၏ ရည်းစားဖြစ်ပုံရပြီး အခြားတစ်ဦးမှာမူ လင်တုံးပင် ဖြစ်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားမိ၏။

ထိုသန်မာထွားကျိုင်းသည့် လူနှစ်ယောက်စလုံးသည် မဟာဆရာနယ်ပယ် အဆင့်ရှိ သိုင်းပညာရှင်များ ဖြစ်ကြပေရာ ထိုသူဌေးသား သခင်လေးအချို့ကို နှိမ်နင်းရန်အတွက်မူ အလွန်ပင် လွယ်ကူလှပေသည်။

ခဏမျှ စဉ်းစားတွေးတောပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုနေရာမှ ခြေလှမ်းဆုတ်ကာ ပြန်လည်လျှောက်လှမ်းလာခဲ့တော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် သခင်လေးများသည်လည်း နေရာတကျ ထိုင်မိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့အားလုံးက နှာခေါင်းရှုံ့လျက် မထောက်မညှာ ကြည့်ရှုကြချေသည်။

“ဘာလဲ၊ မင်းက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ လိုချင်လို့လား။ ပြောစမ်းပါဦး၊ ဘယ်လောက် လိုချင်လို့လဲ။ သခင်လေးက မင်းကို ပေးပါ့မယ်။ ငါ့မှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ တောင်လိုပုံနေတာ”

သူတို့အားလုံးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား လောဘရမ္မက်ကြီးသည့် လူယုတ်မာတစ်ဦးဟု မှတ်ထင်နေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းကမူ တစ်ခွန်းမျှ ပြန်လည်ပြောဆိုခြင်း မရှိဘဲ သူတို့၏ စားပွဲတွင် တိုက်ရိုက်ပင် ဝင်ထိုင်လိုက်တော့သည်။

ထိုသခင်လေးသည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ “မင်း ဘာလုပ်ချင်တာလဲ။ ငါတို့ဆီကနေ ဓားပြတိုက် ခြိမ်းခြောက်ဖို့ ကြံစည်နေတာလား” ဟု ဒေါသတကြီး မေးမြန်းလေသည်။

ဤတွင် လင်တုံးက ကပျာကယာ မတ်တတ်ထရပ်ကာ “သခင်လေး၊ စိတ်မဆိုးပါနဲ့ရှင်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မတို့အားလုံးက ချင်ယွမ်ဖုန်းရဲ့ စိန်ခေါ်ပွဲကို ကြည့်ဖို့ လာကြတာပဲဥစ္စာ၊ လူတစ်ယောက် ပိုလာရုံနဲ့ ဘာမှ မဖြစ်သွားပါဘူး” ဟု ဖျောင်းဖျရှာသည်။

“ဟွန်း၊ သူ့ရဲ့ ဆင်းရဲမွဲတေလှတဲ့ ရုပ်ပန်းသဏ္ဌာန်ကို ကြည့်စမ်းပါဦး။ ငါ့လို သခင်လေးက ထိုသို့သော လူစားမျိုးနဲ့ ဘယ်တော့မှ မိတ်ဆွေမဖွဲ့နိုင်ဘူး” ဟု ထိုသခင်လေးက သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အထင်အမြင်သေးမှုများ ပြည့်နှက်လျက် ခပ်စိမ်းစိမ်း ဆိုလေသည်။

လင်တုံးသည် အနေရခက်စွာဖြင့် “ချင်အစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကိုကြီး ကျွန်မတို့နောက်ကို လိုက်ချင်တယ်ဆိုရင်လည်း လိုက်ခဲ့ပါရှင်။ ညီမလေး မိတ်ဆက်ပေးပါရစေ၊ ဒါက ယန်သခင်လေး ဖြစ်ပါတယ်။ သူက ချင်ယွမ်အင်ပါယာရဲ့ အကြီးမြတ်ဆုံး မိသားစုဖြစ်တဲ့ ယန်မိသားစုရဲ့ သခင်လေး ဖြစ်ပါတယ်” ဟု ပြောကြားလိုက်သည်။

ယန်ရွှမ်သည် လင်တုံး၏ မြှောက်ပင့် စကားကို သဘောကျလျက် မာန်ဝင့်ကာ ထိုင်နေသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာမူ တည်ငြိမ်မြဲ တည်ငြိမ်နေပြီး ယန်ရွှမ်က မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်သည်ကို စိုးစဉ်းမျှ ဂရုစိုက်ပုံမရပေ။

“သိပါပြီ၊ လောလောဆယ်တော့ မင်းတို့နောက်ကို ငါ လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခပ်အေးအေးပင် နှုတ်ထွက်လိုက်သည်။

လင်တုံးသည် ခေါင်းညိတ်ပြကာ အသာအယာ ပြန်လည်ထိုင်လိုက်တော့သည်။

သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ယန်ရွှမ်နှင့် အခြားသူများက လင်တုံးကို အလုပ်အကျွေးပြုခိုင်းရန် အခိုင်းအစေတစ်ဦးကဲ့သို့ သဘောထားကာ ခေါ်ဆောင်လာခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ရိပ်မိလိုက်ပေသည်။

ထိုသို့ ဖြစ်သော်လည်း လင်တုံးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် တွေ့ဆုံနိုင်ရန်အတွက် ထိုအမှုကိစ္စများကို ကြည်ဖြူစွာ လုပ်ဆောင်နေရှာခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်ဖွဖွချမိလေသည်။ ဤလောကကြီးသည် အမှန်တကယ်ပင် မတရားလွန်းလှပေ။

မကြာမီ ထိုအုပ်စုသည် စားသောက်ပြီးစီးသွားကြကာ အလွန်ပင် စိတ်ကျေနပ်အားရလို့ နေကြတော့သည်။

“ယန် သခင်လေး၊ ဒီစိန်ခေါ်ရာမြို့တော်မှာ တစ်တိုက်လုံး တစ်ပြည်လုံး ကျော်ကြားတဲ့ ‘ရွှေဂူဗိမာန်’ ရှိတယ်လို့ ကြားမိတယ်။ ငါတို့ အဲဒီကိုသွားပြီး ကောင်းကောင်းကြီး ပျော်ပါးကြရင် မကောင်းဘူးလား” ဟု အခြားသခင်လေးတစ်ဦးက အကြံပြုလေသည်။

ယန်ရွှမ်သည် မင်းမူဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လျက် “ကောင်းပြီလေ၊ အခုပဲ သွားကြစို့။ ကုန်ကျစရိတ် အားလုံးကို ငါကပဲ တာဝန်ယူမယ်” ဟု ခမ်းနားကြီးကျယ်စွာ ဆိုလေသည်။

လူတိုင်းသည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် တည်းခိုခန်းအပြင်သို့ ထွက်ခွာခဲ့ကြကာ စိန်ခေါ်ရာမြို့တော်၏ အကျော်ကြားဆုံး ဖြစ်သော ရွှေဂူဗိမာန်ဆီသို့ ဦးတည်လျှောက်လှမ်းကြတော့သည်။

ထိုရွှေဂူဗိမာန်သည် လောင်းကစားဒိုင်များနှင့် ကချေသည်မလေးများ ပျော်ပါးရာ နေရာများကို ပေါင်းစပ်ထားသည့် ဌာနတစ်ခု ဖြစ်ချေသည်။

ယင်းက အလွန်ပင် ကျော်ကြားလှသဖြင့် လူအများအပြားသည် စိန်ခေါ်ရာမြို့တော်သို့ စိန်ခေါ်ပွဲများ ကြည့်ရှုရန်အတွက်သာ လာရောက်ကြခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဤရွှေဂူဗိမာန်သို့လည်း မဖြစ်မနေ လာရောက်လည်ပတ်ကြရစမြဲ ဖြစ်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုသို့သော နေရာမျိုးသို့ မသွားရောက်လိုသော်လည်း မိမိ၏ ပရိသတ်မလေး၏ ဘေးအန္တရာယ်ကို ကာကွယ် စောင့်ရှောက်ရန်အတွက် မတတ်သာဘဲ နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာခဲ့ရတော့သည်။

မကြာမီ လူတိုင်းသည် ဒဏ္ဍာရီလာ ရွှေဂူဗိမာန်သို့ ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ရောက်ရှိလာကြချေသည်။ ယင်းသည် နန်းတော်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ခမ်းနားထည်ဝါစွာ မွမ်းမံပြင်ဆင်ထားပြီး စည်းစိမ်ချမ်းသာ၏ အရှိန်အဝါများက ထောင်းထောင်းထလျက် ရှိနေပေသည်။

ယန်ရွှမ်သည် ရှေ့မှ ဦးဆောင်ကာ ဝင်ရောက်သွား၏။ အတွင်းပိုင်းတွင်မူ အလွန်ပင် စည်ကားသိုက်မြိုက်လို့ နေတော့သည်။

ဤနေရာသည် ဝေးလံခေါင်ဖျားသော အရပ်ဒေသတွင် ရှိသော်လည်း လာရောက်ကစားကြသည့် လူအစုအဝေးမှာ မနည်းလှပေ။

အတွင်းသို့ မဝင်ရောက်မီ ယန်ရွှမ်သည် အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးထောင်ကို လောင်းကစားဒိုင်သုံး အကြွေစေ့များနှင့် တိုက်ရိုက်ပင် လဲလှယ်လိုက်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ အံ့အားသင့်သွားမိသည်။

သူသည် မိသားစုတစ်ခု၏ သခင်လေးတစ်ဦးက ဤမျှလောက်များပြားသော အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထုတ်ပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ကြည့်ရသည်မှာ ယန်မိသားစုသည် ထျန်းတူး ပြည်နယ်မြို့တော်ရှိ ချင်မိသားစုထက်ပင် သာလွန်ကာ ကြွယ်ဝချမ်းသာပုံရချေသည်။

သို့သော်လည်း ဤရွှေဂူဗိမာန်တွင်မူ အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးထောင်ဟူသည်မှာ အနည်းဆုံး အခြေခံ ကုန်ကျစရိတ်မျှသာ ဖြစ်ပေသည်။

ဧည့်သည်တော်များအပြင် လူအုပ်ကြီးကြားတွင် လှည့်လည်သွားလာနေကြသော လှပချောမောသည့် မိန်းမပျိုလေး အများအပြားလည်း ရှိနေပြီး ၎င်းတို့သည် အဝတ်အစား ခပ်ပါးပါးကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားကြသဖြင့် ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် အလှတရားများမှာ အထင်အရှား ပေါ်လွင်လျက် ရှိနေတော့သည်။

ဤနေရာတွင် ငွေကြေးဓန ရှိနေသရွေ့ မိမိနှင့်အတူ လောင်းကစားပြုလုပ်ပေးမည့် လှပသော ကချေသည်မလေး အစုအဝေးကို ရှာဖွေနိုင်ပေသည်။

လူတိုင်းသည် ထိုဝန်းကျင်၏ အငွေ့အသက်များတွင် ခဏချင်းပင် မိန်းမော နစ်မြောသွားကြတော့သည်။

သူတို့သည် သေရည်များကို သောက်စားကြကာ စည်းကမ်းမဲ့ လောင်းကစားပြုလုပ်ကြရင်း လှပသော ကချေသည်မလေး အချို့ကိုပင် ခေါ်ယူကာ ပျော်ပါးနေကြချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာမူ ထိုနေရာကို စိတ်ဝင်စားခြင်း မရှိဘဲ ထောင့်စွန်းတစ်ခုရှိ နားနေဆောင်တွင် အသာအယာ ထိုင်နေလိုက်တော့သည်။

လင်တုံးသည်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နောက်သို့ လိုက်ပါလာကာ အတူတူပင် ဝင်ထိုင်ရှာသည်။

“ချင်အစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကိုကြီးက ညီမလေးကို အလွန် ရှက်စရာကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးလို့ ထင်နေမလား” ဟု လင်တုံးက ရုတ်တရက် မေးမြန်းရှာကာ “ညီမလေးက အစေခံကိုယ်ရံတော်တစ်ယောက်ရဲ့ သမီးမျှသာ ဖြစ်ပါတယ်။ ပိုမိုကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝကို ဖြတ်သန်းနိုင်ဖို့အတွက် ဒီသခင်လေးတွေကို အသေအလဲ ဖားနေရတာပါ” ဟု ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းကို ခါယမ်းလျက် “ဒါက ရှက်စရာ ဘာမှ မရှိပါဘူး။ မင်းရဲ့ မွေးဖွားရာ နောက်ခံကိုတော့ ပြောင်းလဲလို့ မရနိုင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ စိတ်အာရုံရှိရင် နည်းလမ်းရှိတာပဲလို့ ငါ ယုံကြည်ပါတယ်။

မင်းအနေနဲ့ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို တွေ့ချင်တဲ့ စိတ်ဆန္ဒအတိုင်း ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်မှာ ကြိုးစားအားထုတ်မယ်ဆိုရင် မင်းလည်း အလွန်ပင် စွမ်းအားကြီးမားတဲ့ သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်ပါတယ်” ဟု အားပေးစကား ဆိုလေသည်။

လင်တုံးသည် ပြုံးရွှင်သွားကာ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ချင်အစ်ကိုကြီး။ ဒါက ညီမလေးရဲ့ ဘဝမှာ ဤသို့သော စကားမျိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးခြင်းပါ” ဟု ပြောကြားရှာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးပြလိုက်မိ၏။ ဤလင်တုံးလေးသည် အသက်အရွယ် ငယ်ရွယ်သေးသဖြင့် နောင်တစ်ချိန်တွင် ကြီးမားသော အလားအလာများ ရှိနေပေရာသည်။

ထိုသို့ ပြောဆိုနေစဉ်မှာပင် လူရိပ်နှစ်ခုသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာကြတော့သည်။

“ကောင်းမြတ်လှတဲ့ စကားပါလား၊ ‘စိတ်အာရုံရှိရင် နည်းလမ်းရှိတာပဲ’ တဲ့ဟေ့” ဟု ရောက်ရှိလာသူက ပြုံးရွှင်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မော့ကြည့်လိုက်ရာ အံ့အားသင့်သွားရတော့သည်။

သူသည် ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦးအနက် တစ်ဦးကို မှတ်မိနေပေရာ ယင်းက အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ရှောင်ဟန်ချိုးပင် ဖြစ်ချေသည်။

အခြားတစ်ဦးမှာမူ အလွန်ပင် အိုမင်းရင့်ရော်လှပြီး ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်မွေးများ ဖြူဖွေးနေသော်လည်း ခမ်းနားထည်ဝါသော ဝတ်ရုံတော်ကို ဆင်မြန်းထားသဖြင့် ကြွယ်ဝချမ်းသာကာ အရှိန်အဝါ ကြီးမားပုံရပေသည်။

“စီနီယာ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ရေရွတ်မိသည်။

ဤသူသည် အမှန်စင်စစ် အဘိုးအိုသူတောင်းစားပင် ဖြစ်သော်လည်း အဝတ်အစားများ လဲလှယ်လိုက်ပြီးနောက်တွင်မူ ချင်ယွုန်းဖုန်းပင်လျှင် ချက်ချင်း မမှတ်မိနိုင်လုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။

“ဟားဟားဟား၊ မင်းရဲ့ မျက်ဝန်းထဲက အဓိပ္ပာယ်က ဘာလဲ ကောင်လေး။ ငါက သူတောင်းစားတစ်ယောက်အနေနဲ့ပဲ နေရမယ်လို့ မင်းက သတ်မှတ်ထားတာလား” ဟု အဘိုးအိုသူတောင်းစားက အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်လေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ကပျာကယာ ခေါင်းခါလျက် “ဒါပေါ့၊ အဲလို မဟုတ်ပါဘူး ဆရာသခင်ကြီးရယ်။ ဆရာသခင်ကြီးက အဝတ်အစားတွေ လဲလှယ်လိုက်တာကြောင့် ကျွန်တော် ချက်ချင်း မမှတ်မိနိုင်လုနီးပါး ဖြစ်သွားရလို့ပါ” ဟု ပြန်လည်လျှောက်တင်လိုက်တော့သည်။

ရှောင်ဟန်ချိုးနှင့် အဘိုးအိုသူတောင်းစားတို့သည် ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်း ဌာနချုပ်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် လမ်းခွဲခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပြီး ယခုအခါ တစ်နှစ်ခန့်ပင် ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်ချေသည်။

ဤတစ်နှစ်တာအတွင်း အဘိုးအိုသူတောင်းစားသာမက ရှောင်ဟန်ချိုးပင်လျှင် ကြီးမားသော ပြောင်းလဲမှုများကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပုံရပေသည်။