အခန်း ၅၈၄

အခန်း (၅၈၄)

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရှောင်ဟန်ချိုး၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်မှာ လူသတ်သမားတစ်ဦးကဲ့သို့ ပိုမိုခန့်ညားထက်မြက်နေပြီး အဘိုးအိုသူတောင်းစားသည် ရှောင်ဟန်ချိုးအပေါ် အမှန်တကယ်ပင် စိတ်သွန်ခွန်စိုက် သင်ကြားပေးခဲ့ဟန် တူပေသည်။

“ဟန်ချိုး… မတွေ့ရတာ ကြာပြီပဲ။ စီနီယာ့ဆီကနေ ပညာတွေ အများကြီး သင်ယူခဲ့ရပုံရတယ်” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံး၍ ဆိုလိုက်၏။

ရှောင်ဟန်ချိုးက ခေါင်းညိတ်ပြကာ “ငါ ဆရာနဲ့အတူ ဒီကိုလာတာ… နင်သိထားသင့်တဲ့ အကြောင်းအရာတစ်ခုကို ပြောပြမလို့ပါ” ဟု ဆိုသည်။

“ဘယ်လိုကိစ္စမျိုးလဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်း မျက်ခုံးပင့်သွားမိသည်။

“ဟဲဟဲ… မင်းကတော့ကွာ… အမြဲတမ်း ပြဿနာရှာတဲ့ ကောင်စုတ်လေးပဲ။ ဒီအဘိုးကြီးက မင်းကို သတိလာပေးတာပါ” ဟု အဘိုးအိုသူတောင်းစားက တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ ဆိုလေသည်။

“ကျွန်တော့်ကို သတိပေးတာ ဟုတ်လား” ချင်ယွမ်ဖုန်း ပို၍ပင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရသော်လည်း ခဏမျှ စဉ်းစားကြည့်လိုက်ရာ အဘိုးအိုသူတောင်းစားသည် ယမမင်းအဖွဲ့အစည်းမှ လူသတ်သမားတစ်ဦး ဖြစ်သည့်အတွက် သူယူဆောင်လာသော သတင်းမှာ ယမမင်းအဖွဲ့အစည်းနှင့်သာ သက်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်ကြောင်း ရိပ်မိသွားတော့သည်။

“ယမမင်းအဖွဲ့အစည်းက မင်းကို အသေသတ်ဖို့ အစွမ်းထက်တဲ့ လူသတ်သမား အတော်များများကို စေလွှတ်လိုက်ပြီ။ မင်း သတိထားမှဖြစ်မယ်”

အဘိုးအိုသူတောင်းစားက အသံကိုနှိမ့်၍ တိုးတိုးကပ်ပြောပြီးနောက် “မင်းက သူတို့ရဲ့ အသင်းခွဲကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာလေ… သူတို့က ဒီအတိုင်း လွယ်လွယ်နဲ့ လက်လျှော့မှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ဆက်ပြော၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ခေါင်းညိတ်မိသည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း ယမမင်းအဖွဲ့အစည်းက ဤမျှအထိ သည်းခံနိုင်စွမ်းရှိပြီး အချိန်အတော်ကြာသည့်တိုင် မလှုပ်ရှားဘဲ နေလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

“သတင်းပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာ… ကျွန်တော် သေချာပေါက် ဂရုစိုက်ပါ့မယ်” ချင်ယွမ်ဖုန်းက လေးလေးနက်နက် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

အဘိုးအိုသူတောင်းစားက ခေါင်းညိတ်လျက် “ငါ့ကို စီနီယာလို့ မခေါ်ပါနဲ့တော့။ ငါ့နာမည်ရင်းက လျိုချီပါ… သတ္တမသခင်လို့ပဲ ခေါ်ပါတော့” ဟု ဆို၏။

“ကောင်းပါပြီ… သတ္တမသခင်” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံး၍ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

လျိုချီက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ “အဓိကကတော့ မင်း သတိထားဖို့ပါပဲ။ သူတို့က မင်း အားအနည်းဆုံးဖြစ်နေတဲ့ အချိန်ကို စောင့်ပြီး တိုက်ခိုက်လိမ့်မယ်။ ငါ ကူညီနိုင်တာ ဒါအကုန်ပဲ” ဟု ပြောလေသည်။

“ဒါတင်ပဲ အတော်လေး လုံလောက်ပါပြီ။ စီနီယာ့ရဲ့ ကျေးဇူးကို စိတ်ထဲမှာ အမြဲမှတ်ထားပါ့မယ်” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အလျင်အမြန်ပင် ဆိုလိုက်၏။

လျိုချီက ခေါင်းညိတ်ပြီး “ကောင်းပြီ… မင်းတို့ဘာမင်းတို့ ဆက်ကစားကြဦး။ ငါတို့လည်း လုပ်စရာလေးတွေ ရှိသေးလို့ အခုပဲ သွားတော့မယ်” ဟု ဆိုသည်။

ရှောင်ဟန်ချိုးက ချင်ယွမ်ဖုန်းအား ကြည့်ကာ “ချင်ယွမ်ဖုန်း… ငါသွားတော့မယ်။ နောက်တစ်ခါ ပြန်ဆုံရင်တော့ နင်နဲ့ အဆင့်တူဖြစ်အောင် သေချာပေါက် လိုက်မီစေရမယ်” ဟု ဆိုလေသည်။

“ဒါဆိုရင်တော့ ကြိုးစားရမှာပေါ့” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် တုံ့ပြန်လိုက်၏။

လျိုချီနှင့် ရှောင်ဟန်ချိုးတို့သည် အလျင်အမြန်ပင် ထွက်ခွာသွားကြရာ ၎င်းတို့ မည်သည့်နေရာသို့ ဦးတည်သွားသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ချေ။

ထိုအခိုက်တွင် လင်တုံး လျှောက်လာခဲ့သည်။ စောစောက ရှောင်ဟန်ချိုးကို မြင်တွေ့ခဲ့ရစဉ်က လင်တုံးသည် မိမိကိုယ်မိမိ နိမ့်ကျသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် ရှေ့သို့ မတိုးရဲခဲ့ဘဲ ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် ၎င်းတို့၏ စကားပြောသံကိုလည်း တစ်လုံးမျှ မကြားခဲ့ရချေ။

“အစ်ကိုကြီးချင်… သူတို့က အစ်ကိုကြီးရဲ့ မိတ်ဆွေတွေလား” ဟု လင်တုံးက မေးသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ “ဟုတ်တယ်… မိတ်ဆွေဟောင်းတွေပါ” ဟု ဖြေလိုက်၏။

“အစ်ကိုကြီးချင်က တကယ်ပဲ အစွမ်းထက်တာပဲလား။ ဒီလိုနေရာမျိုးမှာတောင် အသိမိတ်ဆွေတွေနဲ့ ဆုံနိုင်တယ်နော်” ဟု လင်တုံးက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ထပ်မံမေးမြန်းပြန်သည်။

“မဟုတ်ပါဘူး… ငါက အစွမ်းမထက်ပါဘူး” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

ရှောင်ဟန်ချိုးတို့ ထွက်ခွာသွားပြီးသည်နှင့် လင်တုံးနှင့်အတူ ပါလာသော သခင်လေးနှစ်ဦးသည် သူမ၏အနားသို့ လျှောက်လာကြသည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ အရက်သောက်ထားကြသဖြင့် အနည်းငယ် မူးယစ်ရီဝေနေသော ပုံစံ ပေါက်နေကြ၏။

“လင်တုံး… လာစမ်း… ငါတို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ကို ပြုစုစမ်းပါဦး” ဟု သခင်လေးတစ်ဦးက လှောင်ပြုံးပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

လင်တုံးသည် အလျင်အမြန် မတ်တတ်ထရပ်ကာ “ဘာဖြစ်လို့လဲ သခင်လေးတို့… ကျွန်မကို ဘာလုပ်ပေးစေချင်လို့လဲဟင်” ဟု မေးမိသည်။

“ဘာလုပ်ရမှာလဲ… ငါတို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ကို ပျော်ရွှင်အောင် ဖျော်ဖြေပေးရမှာပေါ့” ၎င်းတို့နှစ်ဦးက ကာမရာဂစိတ်ဖြင့် ရိုင်းစိုင်းစွာ ရယ်မောရင်း “တစ်လမ်းလုံးမှာ မင်းကိုကြည့်ပြီး ငါတို့ စိတ်တွေ ထကြွနေခဲ့ရတာ” ဟု ပြောလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်နှာသည် အေးစက်ညှိုးမှိန်သွားတော့သည်။ ဤလူနှစ်ဦးသည် မိမိတို့နှင့်အတူ ပါလာသော အဖော်ကိုပင် ချန်လှပ်မထားဘဲ ရိုင်းစိုင်းကြလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

သို့သော်လည်း ပြန်တွေးကြည့်လျှင် လင်တုံးသည် အလွန်အမင်း လှပချောမောလှသည်မဟုတ်သော်လည်း အတော်အတန် ကြည့်ကောင်းသည့်အပြင် ဤလောင်းကစားရုံရှိ အခြားသော အမျိုးသမီးများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူမတွင် အပြစ်ကင်းစင်သော အလှတရားတစ်မျိုး ရှိနေပေသည်။

ထိုကဲ့သို့သော အမျိုးသမီးမျိုးသည် အမျိုးသားတို့၏ သိမ်းပိုက်လိုစိတ်ကို ပို၍ပင် နှိုးဆွပေးတတ်ပေရာ ထိုသခင်လေးနှစ်ဦးသည် အရက်ရှိန်ဖြင့် လင်တုံးအား စတင်နှောင့်ယှက် စော်ကားရန် ကြံစည်ကြတော့သည်။

လင်တုံး၏ မျက်နှာထက်တွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ပြည့်နှက်သွားရသည်။ မိမိ၏ ရည်ရွယ်ချက်အတွက် ၎င်းတို့ ခိုင်းသမျှ လုပ်ပေးနိုင်သော်လည်း မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကိုမူ ပုံပေးရန် သူမ တစ်ခါမျှ မတွေးတောခဲ့ဖူးချေ။

“မလုပ်နိုင်ဘူး… ကျွန်မ အဲဒီလိုအလုပ်မျိုးကို မလုပ်နိုင်ပါဘူး” လင်တုံးက အလျင်အမြန်ပင် ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

“မလုပ်နိုင်ဘူး ဟုတ်လား” ၎င်းတို့နှစ်ဦးက ရွဲ့ပြုံးပြုံးကာ “မင်းက အစေခံကိုယ်ရံတော်တစ်ယောက်ရဲ့ သမီးသက်သက်ပဲဟာကို။ တစ်လမ်းလုံး ငါတို့ကျွေးတာစား၊ ငါတို့ပေးတဲ့နေရာမှာ အိပ်လာပြီးတော့ အလကားရတယ်လို့ ထင်နေတာလား” ဟု ဆို၏။

“ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ လာတုန်းက ရှင်တို့ ဒီလိုမပြောခဲ့ပါဘူး။ ရှင်တို့ကို ကောင်းကောင်း ပြုစုလုပ်ကျွေးသရွေ့ အတူတူ ခေါ်သွားမယ်လို့ပဲ ပြောခဲ့တာလေ” လင်တုံး အလွန်အမင်း ပျာယာခတ်သွားရသည်။

“ပြုစုတယ်ဆိုတာ ဒါကိုလည်း ပြောတာပဲလေ” သခင်လေးတစ်ဦးက ဒေါသတကြီးဖြင့် “မြန်မြန်လုပ်စမ်း… အချိန်ဆွဲမနေနဲ့။ မဟုတ်ရင် မင်းကို အခုချက်ချင်း သတ်ပစ်မယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းက ကိုယ်ရံတော်သမီးပဲဟာ… သေသွားရင်လည်း ဘယ်သူမှ သတိရနေမှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ခြိမ်းခြောက်လေသည်။

ချော့မော့၍ မရသည့်အခါတွင် ထိုသခင်လေးနှစ်ဦးသည် အကြမ်းဖက်ရန် ကြိုးစားလာကြတော့သည်။ ၎င်းတို့၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကြောင့် လင်တုံး၏ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာဖြင့် စိတ်ပျက်အားငယ်သွားရရှာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိ၏။ လူတွေက ဘာဖြစ်လို့ အမြဲတမ်း သေတွင်းထဲ တိုးဝင်ချင်နေကြရတာလဲ။ သို့သော် သူ ပြန်စဉ်းစားမိသည်မှာ အကယ်၍သာ ဤနေရာတွင် မိမိ ရှိမနေခဲ့ပါက ဤလူယုတ်မာနှစ်ဦးသည် သေချာပေါက် အောင်မြင်သွားပေလိမ့်မည်။

ဤလောကကြီးသည် သိုင်းပညာရှင်မဟုတ်သော သို့မဟုတ် အားနည်းသော အမျိုးသမီးများအပေါ် အလွန်အမင်း ရက်စက်တတ်လှပေရာ ယခုလည်း ၎င်းတို့အပေါ် မလိုမုန်းထားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေချေပြီ။

ချင်ယွမ်ဖုန်း မတ်တတ်ထရပ်ကာ ရှေ့သို့ လှောက်လှမ်းရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အနီးနားဆီမှ အံ့အားသင့်ဘဲ ဖြစ်သွားသော အာမေဍိတ်သံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

လူတိုင်း ထိုဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြရာ ယန်ရွှမ် သခင်လေးသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

သခင်လေးနှစ်ဦးနှင့် လင်တုံးတို့သည် အလျင်အမြန် ပြေးသွားကြပြီး ယန်ရွှမ် သခင်လေးအား တွဲထူပေးလိုက်ကြသည်။

“ဒီဝက်ဆီအိုး ဝတုတ်ကောင်က ငါ့ကို ရိုက်ရဲတယ် ဟုတ်လား။ မင်း ငါက ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိရဲ့လား” ယန်ရွှမ် သခင်လေးက ထရပ်ကာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ဆဲဆိုတော့သည်။

“မင်း ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး။ ငါ့ကို ရိုက်ရဲမှတော့ မင်း အသက်ရှင်ချင်ပုံ မရတော့ဘူး ထင်တယ်” ဟု တစ်ဖက်မှ လူဝကြီးက ရိုင်းစိုင်းစွာ တုံ့ပြန်လိုက်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ရှေ့သို့ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး အနီးနားရှိ လူများ၏ ပြောဆိုနေကြသံများမှတစ်ဆင့် ဖြစ်ကြောင်းကုန်စင်ကို နားလည်သွားတော့သည်။

ယန်ရွှမ် သခင်လေး၏ ချစ်သူမိန်းကလေးသည် အလွန်အမင်း လှပချောမောလှသဖြင့် အခြားသူများ၏ လိုချင်တက်မက်သော မျက်လုံးများကို ဆွဲဆောင်မိခြင်းမှာ ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်ချေ။

ထို့ပြင် ၎င်းတို့ အုပ်စုမှာ လောကီလောကထဲသို့ အသစ်စက်စက် ခြေချလာသော လူသစ်စုများ ပုံစံပေါက်နေသဖြင့် အနိုင်ကျင့်ရန် အလွန်လွယ်ကူလှပေသည်။

ထို့ကြောင့် ထိုလူဝကြီးက ယန်ရွှမ် သခင်လေး၏ ချစ်သူအား လာရောက်နှောင့်ယှက် ကျီစယ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ ယန်ရွှမ်သည် သဘာဝအတိုင်း မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ လူဝကြီးအား ပါးရိုက်ခဲ့မိပြီး လူဝကြီးကလည်း ယန်ရွှမ်အား ကန်ကျောက်၍ လွှင့်ပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် စောစောက မြင်ကွင်း ဖြစ်ပွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤလူဝကြီးမှာလည်းအဆင့်နိမ့် အဆင့်အတန်းရှိသူ တစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်ပြီး သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ ယန်ရွှမ်ထက် အနည်းငယ်မျှသာ မြင့်မားပေသည်။

သူ၏ လက်ချောင်း ဆယ်ချောင်းစလုံးတွင် လက်စွပ်များ ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် ရုတ်တရက် ကြည့်လိုက်ပါက ရိုးရာပျက် ရွှေဒင်္ဂါးပြ ကန်ထရိုက်သူဌေးပျက်တစ်ဦးနှင့် တူလှပေသည်။

“ငါက ယန်မိသားစုရဲ့ သခင်လေးကွ။ မင်းက ငါ့ကို ရိုက်ရဲတယ် ဟုတ်လား… မင်း သေဖို့သာ ပြင်ထားတော့” ယန်ရွှမ်က ပြင်းထန်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လူဝကြီးသည် မျက်မှောင်ကုပ်သွား၏။ သူသည် ဤယန်မိသားစုအကြောင်းကို တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့သဖြင့် စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် သံသယဝင်သွားရသည်။

အကယ်၍ မကြားဖူးပါက ၎င်းသည် အောက်ခြေမိသားစုငယ်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်သကဲ့သို့ အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်သော်လည်း လူသိမခံဘဲ လျှို့ဝှက်နေထိုင်သော မိသားစုကြီးလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

အကယ်၍ ဒုတိယအချက်သာ ဖြစ်ခဲ့ပါက သူ ဒုက္ခရောက်ပေလိမ့်မည်။

လူဝကြီး တုံ့ဆိုင်းသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ယန်ရွှမ်သည် ထိုလူဝကြီး မိမိ၏ ယန်မိသားစုကို ကြောက်ရွံ့သွားသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ဝမ်းသာအားရ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

“ဘယ်လိုလဲ ဝတုတ်ကြီး… အခုတော့ သခင်လေးရဲ့ နောက်ခံကို သိသွားပြီ မဟုတ်လား။ လစ်တော့”

ထိုသို့ ပြောပြီးသည်နှင့် ယန်ရွှမ်က လူဝကြီး၏ တင်ပါးကို ခြေထောက်ဖြင့် တစ်ချက် ကန်လိုက်လေသည်။

လူဝကြီးသည် မည်သည့်စကားမျှ မဆိုတော့ဘဲ ထိုနေရာမှ တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာသွားတော့၏။

ယန်ရွှမ်နှင့် အခြားသူများမှာမူ မိမိတို့ အောင်နိုင်သွားပြီဟု ထင်မှတ်ကာ အောင်ပွဲခံ ပျော်ရွှင်နေကြပြီး သခင်လေးနှစ်ဦးကိုလည်း ယန်ရွှမ်က အရက်သောက်ရန် ဆွဲခေါ်သွားသဖြင့် လင်တုံးလည်း ကြီးစွာသော ဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်သွားရရှာသည်။

“တကယ်ပဲ သီသီလေး လွတ်သွားတာ” လင်တုံးက သက်ပြင်းချရင်း ဆိုသည်။ ဤကဲ့သို့သော မိသားစုကြီးထဲတွင် မွေးဖွားလာရသဖြင့် အချို့သောအရာများသည် သူမ၏ ထိန်းချုပ်မှုပြင်ပတွင် အမြဲတမ်း ရှိနေခဲ့ပေသည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့… အဆင်ပြေသွားမှာပါ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်၏။ သို့သော် ထိုလူဝကြီးသည် ဤကိစ္စကို ဤမျှနှင့် လွယ်လွယ်ကူကူ လက်လျှော့လိမ့်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူ ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားမိသည်။

အကယ်၍ ထိုလူဝကြီးအနေဖြင့် ယန်ရွှမ်ပြောသော ယန်မိသားစုမှာ အင်ပါယာတစ်ခုအတွင်းရှိ မိသားစုငယ်လေးမျှသာ ဖြစ်ကြောင်း စုံစမ်းသိရှိသွားပါက ဒေါသအလွန်အမင်း ထွက်လာပေလိမ့်မည်။