အခန်း ၅၈၅

အခန်း (၅၈၅)

သို့သော်လည်း ယင်းအရေးကိစ္စများထဲ၌ ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် သက်ဆိုင်သည်ဟူ၍ တစိုးတစိမျှ မရှိချေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် လင်တုံး၏ ဘေးအန္တရာယ် ကင်းရှင်းရေးကိုသာ အထူးအာရုံစိုက် စောင့်ကြည့်နေမိတော့သည်။

အမှန်တကယ်လည်း ထိုလူဝကြီးသည် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် သီးသန့်အခန်းတစ်ခုအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

ယင်းအခန်းထဲတွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မိန်းမပျိုလေးများ ဝန်းရံလျက် အင်္ကျီဗလာဖြင့် ထိုင်နေသော ကတုံးနှင့်လူတစ်ယောက် ရှိနေချေသည်။

“အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော် ပြန်ရောက်ပါပြီ” ဟု လူဝကြီးက နှိမ့်ချစွာ ဆိုလိုက်သည်။

ထိုကတုံးနှင့်လူသည် မျက်နှာမကောင်းလှသော လူဝကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးခွန်းထုတ်လေသည်။

“လူဝကြီး... မင်း ဘာဖြစ်လာတာလဲ။ ငါ့ရဲ့ နယ်မြေထဲမှာ မင်း ပျော်ပျော်ပါးပါး မနေခဲ့ရဘူးလား”

လူဝကြီးက သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာချရင်း “မပြောပါနဲ့တော့ အစ်ကိုကြီးရာ... တကယ့်ကို ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျတာပါပဲ။ ခုနက ကျွန်တော် အပြင်ထွက်တုန်းက မိသားစုကြီးတစ်ခုက သခင်လေးတွေနဲ့ တိုးမိလို့။ သူတို့က အရမ်းကို မောက်မာရုံတင်မကဘူး ကျွန်တော့်ကို လက်ပါရဲကြသေးတယ်” ဟု ရင်ဖွင့်ရှာသည်။

“မိသားစုကြီးက သခင်လေးတွေ ဟုတ်လား” ဟု ကတုံးနှင့်လူက မျက်မှောင်ကို ပိုမို ကြုတ်လိုက်ရင်း “ဘယ်မိသားစုမလို့လဲ။ ငါ့ရဲ့ နယ်မြေပေါ်မှာ ငါ့ညီအစ်ကိုကို ဘယ်သူကများ လက်ရဲဇာတ်ရဲ ရှိရတာလဲ” ဟု ဒေါသသံဖြင့် ဆိုသည်။

“သူတို့ ပြောပုံအရတော့ ယန်မိသားစုကလို့ ပြောတာပဲ” ဟု လူဝကြီးက ပြန်ဖြေလေသည်။

“ယန်မိသားစု ဟုတ်လား” ထိုသူသည် ယန်မိသားစုဟူသောအမည်ကို တစ်ခါမျှပင် မကြားဖူးသဖြင့် စဉ်းစားမရ ဖြစ်နေချေသည်။

ထိုသို့ဖြင့် ထိုကတုံးနှင့်လူသည် မိမိ၏ လက်အောက်ငယ်သား နှစ်ဦးအား လောင်းကစားရုံအတွင်းသို့ စေလွှတ်၍ ထိုသခင်လေးများ၏ နောက်ကြောင်းကို စုံစမ်းခိုင်းရာ မကြာမီမှာပင် အဖြေကို သိရှိလာကြသည်။

“ဆရာကြီး... ကျွန်တော်တို့ စုံစမ်းလို့ ရပါပြီ။ သူတို့က ချင်ယွမ်အင်ပါယာရဲ့ ယန်မိသားစုက ဖြစ်ကြပါတယ်”

ထိုအခါ ကတုံးနှင့်လူသည် လှောင်ပြောင်သရော်သံဖြင့် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး “ချင်ယွမ်အင်ပါယာရဲ့ ယန်မိသားစု ဟုတ်လား။ ဒီလောက် ဝေးကွာလှတဲ့ မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ ခရီးကနေ ဒီကိုလာပြီး ငါ့လူကို ရိုက်ရဲတယ်ပေါ့။ သူတို့ရဲ့ မိသားစုအကြီးအကဲ ကိုယ်တိုင် လာရင်တောင် ဒီလိုမျိုး ရဲရဲတင်းတင်း လုပ်ဝံ့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဟွာဇိ... မင်း သွားပြီး အဲဒီ သခင်လေးတွေကို ဒီအခန်းထဲ ခေါ်လာခဲ့စမ်း” ဟု အမိန့်ပေးလိုက်တော့သည်။

မကြာမီမှာပင် ခက်ထန်ရက်စက်မည့် ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ရှိသော လူတစ်ယောက်သည် သီးသန့်အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာလာပြီး ယန်ရွှမ်၏ ရှေ့သို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်လှမ်းလာချေသည်။

“ဟေ့... မင်းတို့ကို ငါတို့ရဲ့ ဆရာကြီးက တွေ့ချင်နေတယ်” ဟု ဟွာဇိက ယန်ရွှမ်အား အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်မှောင်ကို အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းလျက် ကြည့်နေမိသည်။

ဤလူသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သွင်ပြင်ရှိရုံမျှမက ကိုယ်ပေါ်၌ သွေးညှီနံ့ အနည်းငယ် စွဲကျန်နေသဖြင့် လူပေါင်းများစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးသည့် ရက်စက် အေးစက်သော သတ်ဖြတ်သူတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း ရိပ်မိလိုက်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ယန်ရွှမ်သည် မည်သည့်အရာကိုမျှ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိသည့်အလား ပြုမူလျက် “ထွက်သွားစမ်း... မင်းတို့ ဆရာကြီးက ဘာကောင်မလို့လဲ” ဟု ရိုင်းပြစွာ တုံ့ပြန်လိုက်လေသည်။

“ဟူး...” ချင်ယွမ်ဖုန်းက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိပြီး “သူ တကယ်ပဲ အရက်တွေ အလွန်အကျွံ သောက်မိသွားပြီပဲ” ဟု တွေးတောနေမိတော့သည်။

မှန်ပေသည်၊ ဟွာဇိသည် ယန်ရွှမ်၏ စကားကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုကာ ယန်ရွှမ်၏ ပါးကို ရိုက်ချလိုက်ရာ ယန်ရွှမ်သည် သုံးပတ်မျှ လည်ထွက်သွားပြီးမှ ရပ်တန့်သွားကာ ပါးတစ်ဖက်မှာလည်း ချက်ချင်းပင် ဖူးရောင်လာတော့သည်။

“မင်း... မင်း ငါ့ကို သတ်မလို့လား” ယန်ရွှမ်သည် စကားကိုပင် ပီသစွာ မပြောနိုင်တော့ချေ။

“စုံစမ်းလို့ ရပြီ။ ချင်ယွမ်အင်ပါယာရဲ့ ယန်မိသားစုဆိုတာ တကယ့်ကို အသုံးမကျတဲ့ ကောင်တွေပဲ” ဟု ဟွာဇိက ဆိုကာ ယန်ရွှမ်၏ လည်ပင်းကို ကြက်ကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မကာ ဆွဲခေါ်သွားလေသည်။

ယန်ရွှမ်နှင့်အတူ ပါလာကြသော မိသားစုကြီးများမှ သခင်လေးများသည် ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ချက်ချင်းပင် အရက်ရှိန် တစ်ဝက်ခန့် ပြယ်လွင့်သွားကြပြီး မည်သည့်အရာ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကိုပင် သဲသဲကွဲကွဲ မသိနိုင်ကြတော့ချေ။

“သွားကြစို့။ မင်းတို့ အားလုံးပါ လိုက်ခဲ့ကြ။ မလိုက်ရင်တော့ အားလုံးကို အရိုက်ခံရပြီး အထမ်းခံရလိမ့်မယ်” ဟု ဟွာဇိက အေးစက်စွာ ခြိမ်းခြောက်လေသည်။

ယန်ရွှမ်၏ သနားစရာ အခြေအနေကို မြင်တွေ့ရသောအခါ မည်သည့် သခင်လေးမျှ ငြင်းဆန်ရန် မဝံ့ရဲကြတော့ချေ။

သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လင်တုံး၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ ခေါင်းကို ခါယမ်းပြလိုက်သည်။

“ဒါက မင်းနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။ မင်း ဝင်ပါဖို့ မလိုဘူး”

လင်တုံးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း ခေါင်းကို ခါယမ်းလျက် “မဖြစ်ဘူး... ကျွန်မ ဒီအတိုင်း ကြည့်မနေနိုင်ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မ ပြန်သွားရဦးမှာ” ဟု ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည်လည်း အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိသဖြင့် လင်တုံး၏ နောက်သို့ လိုက်ပါသွားရုံသာ ရှိတော့ရာ စိတ်ထဲတွင်မူ ယန်ရွှမ်ကို ကျိန်ဆဲနေမိပေသည်။ ဤသည်မှာ မည်မျှအထိ ရှုပ်ထွေးလှသော ကိစ္စရပ်ပါနည်း။

မူလက ဤအရေးကိစ္စများသည် သူနှင့် လုံးဝ မသက်ဆိုင်သော်လည်း လင်တုံးသည် သူ့အား ကြည်ညိုမြတ်နိုးသည့် ပရိသတ်တစ်ဦး ဖြစ်နေပေရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းအဖို့ ခွေးချီးကို နင်းမိလိုက်သကဲ့သို့ စိတ်ပျက်စက်ဆုပ်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဤကဲ့သို့သော လူမိုက်များ ပြဿနာရှာသည့် ဇာတ်လမ်းမျိုးကို တကယ်ပင် ရွံရှာမိလှသည်။ သူ့မျက်စိထဲတွင်မူ ထိုသူတို့သည် အောက်တန်းစားများမျှသာ ဖြစ်ချေသည်။

လူတိုင်းကို ဟွာဇိက သီးသန့်အခန်းတွင်းသို့ ဦးဆောင်ခေါ်ယူခဲ့လေသည်။ ထိုအခန်းတွင်းရှိ မိန်းမပျိုလေးများသည် အပြင်သို့ ထွက်ခွာသွားကြပြီ ဖြစ်သဖြင့် ဆိတ်ငြိမ်နေသော အခန်းကျယ်ကြီးထဲ၌ ကတုံးနှင့်လူနှင့် လူဝကြီး နှစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

“မင်း... မင်းကိုး” ယန်ရွှမ်သည် လူဝကြီးကို မြင်သည်နှင့် တုန်လှုပ်ချောက်ချားစွာ အော်ဟစ်လျက် လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ဟွာဇိသည် ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ယန်ရွှမ်၏ လက်မောင်းကို ထိုးနှက်လိုက်ရာ ယန်ရွှမ်၏ လက်မောင်းမှာ ချက်ချင်းပင် ကျိုးပြတ်သွားတော့သည်။

ယန်ရွှမ်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျကာ နာကျင်လွန်းသဖြင့် အော်ဟစ်ငိုယိုနေမိသော်လည်း ဟွာဇိက သူ့ကို ဆံပင်မှ ဆွဲကာ ပြန်လည် ထူမတ်ပေးလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည်လည်း ထိုလူမိုက်များ ဤမျှအထိ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားမိသည်။

အခြားသူများမှာမူ တုန်လှုပ်ချောက်ချားလွန်းသဖြင့် အသက်ကိုပင် ပြင်းပြင်းမရှူဝံ့ကြချေ။

“ချင်ယွမ်အင်ပါယာရဲ့ ယန်မိသားစုဆိုလို့ ငါက သိပ်ပြီး အစွမ်းထက်တယ် ထင်နေတာ။ မင်းတစ်ယောက်တည်းနဲ့ ငါ့ရဲ့ လောင်းကစားရုံထဲမှာ လူကို ရိုက်ရဲတယ်ပေါ့လေ” ဟု ကတုံးနှင့်လူက ယန်ရွှမ်ကို အထင်သေးစွာ ကြည့်လျက် အေးစက်စက် ဆိုသည်။

သူသည် ယန်ရွှမ်အား ကြည့်ရုံမျှဖြင့် အိမ်တွင် လူတကာအပေါ် ဗိုလ်ကျစိုးမိုးနေကျ ကလေးတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး အပြင်သို့ ရောက်သည့်တိုင် ထိုအကျင့်ဆိုးကို မဖျောက်နိုင်သေးကြောင်း ရိပ်မိလိုက်ပေသည်။

“အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော် မျက်စိကန်းခဲ့မိပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ” ယန်ရွှမ်သည် အခြေအနေ မကောင်းမှန်း သိလိုက်သဖြင့် ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့တိုးကာ ကရုဏာ သနားခြင်းကို တောင်းခံရှာသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် လင်တုံးသည် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်လာပြီး “အစ်ကိုရွှမ်ကို လွှတ်ပေးလိုက်စမ်း။ မဟုတ်ရင် ယန်မိသားစုက မင်းတို့ကို လုံးဝ အလွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

ယန်ရွှမ်သည် လင်တုံး ပြေးထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်နှလုံးထဲ၌ ချက်ချင်းပင် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့သွားတော့သည်။

‘ညီမလေးရယ်... မင်း ငါ့ကို ကယ်တင်နေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ပိုပြီး ဒုက္ခရောက်အောင် လုပ်နေတာလား။ သူတို့က ယန်မိသားစုကို လုံးဝ မကြောက်ဘူးဆိုတာ ထင်ရှားနေတာပဲကို’ ဟု စိတ်ထဲမှ ညည်းတွားမိပေသည်။

ဤနေရာတွင် ယန်ရွှမ်သည် ဧကရာဇ်နှင့် အလှမ်းဝေးကွာလှသော နယ်မြေ၌ မည်သူမျှ ယန်မိသားစု၏ မျက်နှာကို ထောက်ထားလိမ့်မည် မဟုတ်ကြောင်းကို နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

“ဟားဟားဟားဟား...” ကတုံးနှင့်လူသည် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ရင်း “ညီမလေးက တကယ့်ကို ဖြူစင်လွန်းတာပဲ။ ငါ တကယ်ကို ကြောက်သွားတာပဲ” ဟု သရော်လေသည်။

လင်တုံးသည်လည်း ထိုကတုံးနှင့်လူက ကြောက်ရွံ့သည်ဟု ဆိုသော်လည်း သူ၏မျက်နှာ၌ မည်သည့် ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်မျှ မရှိကြောင်းကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

“ဒီလို လုပ်ကြတာပေါ့... ချင်ယွမ်အင်ပါယာရဲ့ ယန်မိသားစုဆိုတာ တော်တော်လေး ကြီးမားတဲ့ မိသားစုပဲ။ ထို့ကြောင့် မင်းတို့ရဲ့ မိသားစုမျက်နှာကို ထောက်ထားပြီးတော့ မင်းတို့ရဲ့ အသက်တွေအတွက် အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဆယ်သန်း ပေးရမယ်၊ ဘယ်လိုလဲ” ဟု ကတုံးနှင့်လူက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

အခြား သခင်လေးတစ်ဦးက ချက်ချင်းပင် ထရပ်ကာ “ဆယ်သန်း ဟုတ်လား။ မင်းတို့ ငါတို့ကို ဓားပြတိုက်နေတာပဲ မဟုတ်လား” ဟု ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သည်။

ဟွာဇိသည် ထိုသူ့ထံသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်လှမ်းသွားပြီး ယင်းသခင်လေး၏ ခြေထောက်ကို ကန်ကျောက်လိုက်ရာ ထိုသူ၏ ခြေထောက်သည် အေးစက်စက် မျက်နှာထားနှင့်အတူ ကျိုးပြတ်သွားရုံမျှမက ဖြစ်သွားချေသည်။

ထိုအခါ ကတုံးနှင့်လူက မတ်တတ်ထရပ်ကာ “အခု ငါတို့ ဘာလုပ်နေတယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလဲ။ ငါတို့က မင်းတို့ကို ဓားပြတိုက်နေတာလေ” ဟု ကြုံးဝါးလိုက်သည်။

လူဝကြီးသည်လည်း ရာဂစိတ် ထက်သန်လှသော အပြုံးများဖြင့် လှောင်ရယ်လိုက်လေသည်။

“ကောင်းပြီ... ဒီလူတွေကို ပိတ်လှောင်ထားလိုက်။ ပြီးရင် သူတို့ရဲ့ ယန်မိသားစုဆီ အကြောင်းကြားပြီးတော့ သူတို့ကို လာရွေးဖို့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ ယူလာခိုင်းလိုက်” ဟု ကတုံးနှင့်လူက အေးစက်စွာ အမိန့်ပေးရင်း “အော်... ပြီးတော့ ဒီမိန်းကလေး နှစ်ယောက်ကိုတော့ ငါတို့နဲ့အတူ အရက်သောက်ဖို့ ဒီမှာပဲ ထားရစ်ခဲ့ပါစေ” ဟု ထပ်လောင်း ဆိုသည်။

ထို ‘အရက်သောက်ခြင်း’ ဆိုသည့် စကားလုံး၏ အဓိပ္ပာယ်ကို လူတိုင်း သိရှိကြသော်လည်း ယန်ရွှမ်နှင့် အခြားတစ်ဦးတို့၏ သနားစရာ အခြေအနေကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသဖြင့် မည်သူမျှ ထိုအချိန်တွင် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဝံ့ကြချေ။

“ကျွန်မ ရှင်တို့ စကားကို နားမထောင်နိုင်ဘူး... မင်းတို့က လူယုတ်မာတွေပဲ” ဟု လင်တုံးက ထိုနေရာ၌ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

ကတုံးနှင့်လူသည် ရယ်မောလိုက်ပြီး လင်တုံး၏ ကျိန်ဆဲစကားကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ “လူဝကြီး... အဲဒီ ချောမောလှပတဲ့ မိန်းကလေးက မင်းအတွက်ပဲ။ ငါကတော့ ဒီလို ခက်ထန်ထက်မြက်တဲ့ မိန်းကလေးမျိုးကို ပိုသဘောကျတယ်” ဟု ဆိုသည်။

“ကောင်းပါပြီ ဆရာကြီး... ဆရာကြီးရဲ့ အမြင်က တကယ့်ကို ထက်မြက်လှပါတယ်” ဟု လူဝကြီးက ရာဂစိတ်ဖြင့် တဟဲဟဲ ရယ်မောလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရုတ်တရက် လင်တုံး၏ ရှေ့တွင် ကာကွယ်လျက် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာထက်၌ အကူအညီမဲ့သော အမူအရာ ပေါ်လွင်နေချေသည်။

“ဟေ့... ငါ့ရဲ့ မျက်နှာကို ထောက်ထားပြီးတော့ သူတို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပါ”

ကတုံးနှင့်လူနှင့် လူဝကြီးတို့သည် ခဏမျှ ကြောင်အသွားကြပြီးနောက် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ အော်ဟစ်ရယ်မောကြရာ မျက်ရည်များပင် ကျလာတော့သည်။

“မင်းရဲ့ မျက်နှာကို ထောက်ထားရမယ် ဟုတ်လား။ မင်းကိုယ်မင်း ဘာကောင်မလို့လဲ”

လူဝကြီးက လှောင်ပြောင် သရော်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာဖြင့် အားရပါးရ လှောင်ရယ်လိုက်သည်။

ကတုံးနှင့်လူကမူ ပိုမို ပြတ်သားစွာပင် “ဟွာဇိ... ဒီကောင်လေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အရိုးတွေကို တစ်ချောင်းမကျန် ချိုးဖျက်ပစ်ပြီးမှ အပြင်ကို လွှင့်ပစ်လိုက်စမ်း” ဟု အမိန့်ပေးလိုက်တော့သည်။

လင်တုံး၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် ဖြူလျော်သွားပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အင်္ကျီလက်စကို တင်းကျပ်စွာ ဆွဲကိုင်ထားမိတော့သည်။