အခန်း ၅၈၆

အခန်း (၅၈၆) တောက်တီးတောက်တဲ့

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လင်တုံးအား ကြည့်ကာ ပြုံးပြလိုက်သော်လည်း လင်တုံး၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကား လျော့ပါးမသွားချေ။

အနီးနားရှိ အခြားသော သူဌေးသား သခင်လေးများကလည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းအား လူရူးတစ်ယောက်ကို ကြည့်သကဲ့သို့ ပြောင်းလဲသွားသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြ၏။

ထိုစဉ် ဟွာဇိသည် ယန်ရွှမ်အား ပစ်ပယ်လိုက်ပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် လျှောက်လှမ်းလာရာ ပြင်းထန်လှသော ဖိအားအရှိန်အဝါတစ်ခုသည် ရုတ်ချည်းပင် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လွှမ်းမိုးလာချေသည်။

သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်မှောက်တွင်မူ ယင်းပြင်းထန်လှသော ဖိအားအရှိန်အဝါမှာ သာမန်လူသားတစ်ယောက် အသက်ရှူနေသကဲ့သို့သာ ဖြစ်ပေရာ ဟွာဇိ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ ပဉ္စမအဆင့် မဟာဆရာနယ်ပယ်မျှသာ ရှိသည်ကို သိမြင်လိုက်၏။

ဟွာဇိသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်း လှုပ်ရှားခြင်းမရှိဘဲ ငြိမ်သက်နေသည်ကို မြင်၍ ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီဟု ထင်မှတ်ကာ အရှိန်ပြင်းလှသော ဖြောင့်လက်သီးဖြင့် တိုက်ရိုက်ပင် ထိုးနှက်လိုက်ချေတော့သည်။

လက်သီးချက်မှ လေခွဲသံ တဝေါဝေါ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဧရာမကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံး ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းလာသကဲ့သို့ ရှိချေသည်။

လင်တုံးသည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရပြီး စိတ်ထဲတွင်လည်း အပြစ်မကင်းမှုများ တိုးပွားလာရ၏။ မိမိကြောင့်သာ ချင်ယွမ်ဖုန်း ဤကိစ္စတွင် ပါဝင်ပတ်သက်ခဲ့ရခြင်း မဟုတ်လော။

“မလုပ်ပါနဲ့”

လင်တုံးသည် မျက်လုံးများကို အသာမှိတ်လိုက်ပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့မှ မားမားမတ်မတ် ကာကွယ်ပေးလိုက်ချေသည်။

သို့သော်လည်း အတန်ကြာသည်အထိ နာကျင်မှုကို မခံစားရသဖြင့် လင်တုံး မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ဟွာဇိ၏ လက်သီးချက်သည် မိမိရှေ့မှောက်တွင် ရပ်တန့်နေပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဟွာဇိ၏ လက်သီးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်တားဆီးထားသည်ကို တွေ့မြင်လိုက်ရလေသည်။

လင်တုံးသည် ခေါင်းကို အမြန်လှည့်၍ ချင်ယွမ်ဖုန်းအား အံ့အားသင့်ဖွယ် အမူအရာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး အသာအယာ တွန်းထုတ်လိုက်ရာ ဟွာဇိ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အလိုအလျောက်ပင် နောက်သို့ နှစ်လှမ်းမျှ ဆုတ်ခွာသွားရချေသည်။

“ငါ အဆင်ပြေပါတယ်လို့ ပြောသားပဲ၊ စိုးရိမ်မနေပါနဲ့” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ ဆိုလိုက်၏။

ဟွာဇိ၏ အမူအရာသည် ခက်ထန်တည်ကြည်သွားချေသည်။

ယခုမှသာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မသိနားမလည်ဟန် ဆောင်နေသော သိုးရေခြုံဝံပုလွေ ဖြစ်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်သွားရသည်။

ကတုံးနှင့်လူနှင့် လူဝကြီးတို့ပင် ရယ်မောနေခြင်းကို ရပ်တန့်သွားကြရ၏။

“သူက ပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေတာကိုး၊ ဒါဆိုရင်တော့ ငါလည်း အညှာတာပေးမှာ မဟုတ်ဘူး”

ဟွာဇိ စကားဆိုလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ လက်ထဲ၌ လျှပ်ခနဲ အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး ရှည်လျားသော ဓားတစ်စင်းသည် ကောင်းကင်မှ ကျလာသကဲ့သို့ ပေါ်ပေါက်လာချေသည်။

ထို့နောက် ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ ရှည်လျားသော ဓားမြှောင်ထံမှ ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ပန်းထွက်သွားပြီး ယင်း၏ ထက်မြက်လှသော အရှိန်အဝါကြောင့် သခင်လေးများသည် ဘေးဘီသို့ အလောတကြီး ပုန်းကွယ်သွားကြရတော့သည်။

“ကာကွယ်ရေး အရှိန်အဝါပဲ၊ သူက တကယ့်ကို ပဉ္စမအဆင့် မဟာဆရာနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူလား”

ယန်ရွှမ်၏ မျက်လုံးများသည်လည်း ဤအချိန်တွင် ပြူးကျယ်သွားရပြီး သူ၏ စိတ်အာရုံများမှာ နောက်ဆုံးတွင် လှုပ်ရှားသက်ဝင်လာရချေသည်။

ပဉ္စမအဆင့် မဟာဆရာနယ်ပယ်ထက် မြင့်မားသူများသာ ကာကွယ်ရေး အရှိန်အဝါကို အသုံးပြုနိုင်ကြပေရာ မိမိတို့သည် ဖားသူငယ်များကဲ့သို့ ရေတွင်းအောက်ခြေ၌ နေထိုင်ရင်း လူတိုင်းက မိမိတို့ကို ကြောက်ရွံ့ကြလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်နေခဲ့ကြသည်မှာ အမှန်ပင် သနားစရာ ကောင်းလှချေသည်။

သို့သော် ယခုမူ သာမန်လူတစ်ယောက်နှင့် ကြုံတွေ့ရုံမျှဖြင့် ယင်းက ပဉ္စမအဆင့် မဟာဆရာနယ်ပယ်မှ ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်နေပေ၏။

လင်တုံးသည် စိုးရိမ်တုန်လှုပ်နေသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းက သူမအား မိမိ၏ နောက်ကွယ်သို့ ဆွဲခေါ်လိုက်၏။

“မင်းကလည်း ငါ မင်းကို စနောက်နေတယ်လို့ ထင်နေတာလား”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နှာခေါင်းရှုံ့ကာ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ရုတ်ချည်းပင် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူ၏ လက်ညှိုးဖြင့် ခါးခါးသီးသီး တောက်ခေါက်လိုက်လေသည်။

ထိုထက်မြက်လှသော ကာကွယ်ရေး အရှိန်အဝါသည် လူအုပ်ကြီး၏ တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ် အကြည့်များအောက်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ညှိုးတောက်ချက်ကြောင့် တိုက်ရိုက်ပင် အပိုင်းပိုင်းအစစ ကြေမွပျက်စီးသွားရချေတော့သည်။

တိတ်ဆိတ်ခြင်း၊ သေခြင်းတရားကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ခြင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။

ရွှေဂူဗိမာန်၏ သီးသန့်ခန်းအတွင်းရှိ လူတိုင်းသည် အသက်ရှူခြင်းကိုပင် ရပ်တန့်သွားကြသကဲ့သို့ ရှိချေသည်။

သာမန် လက်ညှိုးတောက်ချက်တစ်ခုမျှဖြင့် ကာကွယ်ရေး အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ကြေမွပျက်စီးစေခဲ့သည် မဟုတ်လော။

ကတုံးနှင့်လူသည် ချက်ချင်းပင် အခြေအနေကို ရိပ်မိသွားချေသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် ဤရွှေဂူဗိမာန်တွင် အတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်လှသူ ဖြစ်ပေရာ ဤလူငယ်သည် တကယ့်ကို ဘိုးဘေးနယ်ပယ်မှ ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားရတော့သည်။

သို့သော် ယင်းက စကားမဆိုနိုင်မီမှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လျှပ်ခနဲ လှုပ်ရှားသွားပြီး ဟွာဇိ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိကာ သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို လက်သီးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်ချေသည်။

ဟွာဇိ၏ မျက်လုံးများ ပြူးထွက်သွားရပြီး လတ်ဆတ်သော သွေးတစ်လုတ်ကို တိုက်ရိုက်ပင် အန်ထုတ်လိုက်ရကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နောက်သို့ လွင့်စင်သွားလျက် သီးသန့်ခန်း၏ နံရံကို ပြင်းထန်စွာ သွားရောက်ရိုက်ခတ်မိလေတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက်ပင် “ဘယ်လိုလဲ၊ အခုတော့ မင်း ငါ့ကို မျက်နှာသာ ပေးနိုင်ပြီလား” ဟု မေးမြန်းလိုက်၏။

“ပေးနိုင်ပါတယ်၊ ပေးနိုင်တာပေါ့” ဟု ကတုံးနှင့်လူက ပျာပျာသလဲ အမြန်ဆိုလိုက်ရချေသည်။ မိမိ၏ အားအကိုးရဆုံး လက်အောက်ငယ်သား ဟွာဇိပင်လျှင် အရေးနိမ့်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ယင်းက မည်သို့လျှင် ဘောက်ဆူးဆတ်ဆတ် ပြောဆိုရဲတော့မည်နည်း။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လင်တုံးအား ကြည့်လိုက်ပြီး “ကဲ၊ မင်း ဒီကနေ အရင်ထွက်သွားနှင့်တော့၊ ငါ လုပ်စရာ အချို့ ရှိသေးတယ်” ဟု ဆိုလေသည်။

လင်တုံးသည် မိန်းမောတွေဝေစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်မိ၏။ သာမန် စကားစမြည် ပြောဆိုရာမှ ဤမျှ စွမ်းအားကြီးမားလှသော သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးနှင့် ဆုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်မှတ်မထားခဲ့မိချေ။

လင်တုံးသည် သီးသန့်ခန်းအတွင်းမှ လျှောက်လှမ်းထွက်ခွာသွားရာ ယန်ရွှမ်နှင့် အခြားသူများသည်လည်း အလောတကြီး နောက်ကွယ်မှ လိုက်ပါသွားကြတော့သည်။

၎င်းတို့သည် ရွှေဂူဗိမာန်မှ တိုက်ရိုက်ပင် ထွက်ခွာသွားကြပြီး ဤနေရာ၌ နောက်ထပ် တစ်စက္ကန့်မျှပင် မနေထိုင်လိုကြတော့ချေ။

“လင်တုံး၊ အဲဒီလူက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ” ဟု ယန်ရွှမ်က လက်တစ်ဖက်ကို တွဲလောင်းချထားလျက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

လင်တုံးက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး “ငါလည်း မသိဘူး၊ သူ ဒီလောက် စွမ်းအားကြီးလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး” ဟု ဆိုချေသည်။

လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြပြီး အစောပိုင်းက ချင်ယွမ်ဖုန်းအား မိမိတို့ ကဲ့ရဲ့လှောင်ပြောင်ခဲ့ကြသည်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရမိကာ ယခုမူ မိမိတို့၏ မျက်နှာများ ပူလောင်နေသကဲ့သို့သာ ခံစားကြရတော့သည်။

သို့သော် ၎င်းတို့ စိတ်သက်သာရာ မရရှိကြသေးမီမှာပင် လူရိပ်နှစ်ခုသည် ၎င်းတို့၏ ရှေ့မှောက်၌ ပေါ်ပေါက်လာချေသည်။

ယင်းတို့ကား ချင်ယွမ်ဖုန်း တည်းခိုခန်း၌ ဆုံတွေ့ခဲ့သော သန်မာထွားကျိုင်းသည့် လူနှစ်ယောက်ပင် ဖြစ်ပေ၏။

ထိုသန်မာထွားကျိုင်းသော လူနှစ်ယောက်သည် ယန်ရွှမ်နှင့် အခြားသူများ၏ နောက်ကွယ်မှ ရွှေဂူဗိမာန်အထိ တစ်လမ်းလုံး လိုက်ပါလာခဲ့ကြပြီး အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းတို့ ထွက်လာသည်ကို စောင့်ကြိုနိုင်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့သည် အချိန်ဆွဲမနေဘဲ မိမိတို့၏ မဟာဆရာနယ်ပယ် ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို အားကိုးလျက် တိုက်ရိုက်ပင် ပြေးဝင်ကာ ၎င်းတို့အား ရိုက်နှက်လဲပြိုစေပြီးနောက် အလျင်အမြန်ပင် ထမ်းပိုးကာ ခေါ်ဆောင်သွားကြတော့သည်။

ထိုအတောအတွင်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သီးသန့်ခန်းအတွင်း၌ ထိုင်နေပြီဖြစ်ပြီး ကတုံးနှင့်လူနှင့် လူဝကြီးတို့မှာမူ သူ၏ ရှေ့မှောက်၌ ဒူးထောက်နေကြရချေပြီ။

အစောပိုင်းက မောက်မာစော်ကားမှုနှင့် မထီမဲ့မြင်ပြုမှုများကား လုံးဝကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ထိုလူနှစ်ယောက်သည် မိမိတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် အတင်းအကျပ် ပြုံးစိစိလုပ်လျက် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား လူမိုက်ကဲ့သို့ ဖြဲခြောက်ပြုံး ပြုံးပြနေကြရ၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မူလက လင်တုံး ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဤလူနှစ်ယောက်ကို သတ်ဖြတ်ရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယင်းတို့က နောက်ပိုင်းတွင် လင်တုံးနှင့် အခြားသူများကို ဒုက္ခမပေးနိုင်ဟု မပြောနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်၏။

သို့သော် ၎င်းတို့၏ လက်ရှိ အခြေအနေကို မြင်တွေ့ရသောအခါ လက်ရဲဇက်ရဲ ပြုလုပ်ရန် အနည်းငယ် ခက်ခဲနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

“မင်းတို့နှစ်ယောက်၊ မင်းတို့ ကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ မကောင်းမှုတွေကို ငါ့ကို ပြောပြစမ်း” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်ပြီး ၎င်းတို့အား သတ်ဖြတ်ရန် အခြားသော အကြောင်းပြချက်တစ်ခုကို ရှာဖွေလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။

ကတုံးနှင့်လူနှင့် လူဝကြီးတို့သည် အချင်းချင်း မျက်လုံးချင်း လဲလှယ်ကြည့်ရှုလိုက်ကြပြီးနောက် မိမိတို့ ကျူးလွန်ခဲ့သမျှသော မကောင်းမှုအဝဝကို အလျင်အမြန်ပင် အစီရင်ခံကြတော့သည်။

ယင်းတို့ကား ယောက်ျား၊ မိန်းမတို့ကို နိုင်ထက်စီးနင်းပြုခြင်း၊ ငွေကြေး ခြိမ်းခြောက်ငွေညှစ်ခြင်း၊ လူ့အသက်ကို တန်ဖိုးမထားခြင်း စသည်ဖြင့် ၎င်းတို့အတွက် သာမန်ကိစ္စရပ်များသာ ဖြစ်ချေသည်။

ဤနေရာကား တရားဥပဒေစိုးမိုးမှုမရှိသော နယ်မြေဖြစ်ပြီး ယင်း၏ နောက်ကွယ်တွင် သဘာဝအတားအဆီးတစ်ခု ရှိနေပေရာ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ပွားပါက ၎င်းတို့သည် အတားအဆီးအတွင်း၌ ပုန်းကွယ်နေကြမည်ဖြစ်ပြီး ဘေးဒုက္ခများ ကျော်လွန်သွားမှသာ ပြန်လည်ထွက်ခွာလာကြမည် ဖြစ်သဖြင့် ၎င်းတို့မှာ ကြောက်ရွံ့ခြင်း အလျှင်းမရှိကြချေ။

“တော်ပြီ၊ တော်ပြီ၊ နောက်ထပ် ပြောနေဖို့ မလိုတော့ဘူး” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ၎င်းတို့အား အမြန်တားဆီးလိုက်ရ၏။ ထိုလူနှစ်ယောက်သည် အဆုံးမရှိ စကားဆိုနေကြပြီး မိမိတို့၏ ပြုလုပ်ချက်များကိုပင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေကြသကဲ့သို့ ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“ဆရာကြီး၊ နောက်ထပ် ပြောဖို့မလိုဘူးလား၊ ကျွန်တော့်မှာ ပြောစရာတွေ အများကြီး ကျန်သေးတယ်” ဟု ကတုံးနှင့်လူက ဆိုရင်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခြေထောက်ကို ဖားပြားယုယစွာ ဆုပ်နယ်ပေးနေလေသည်။

လူဝကြီးကလည်း ဝင်ရောက်၍ “ကျွန်တော်လည်း တူတူပါပဲ၊ ကျွန်တော်လည်း တူတူပါပဲ” ဟု ဆိုချေသည်။

“အင်း၊ ငါ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ပြီ၊ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး သေဒဏ်နဲ့ ထိုက်တန်တယ်”

ယင်းက စကားဆိုလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အေးစက်လှသော အလင်းတန်းတစ်ခု လျှပ်ခနဲ ဖြတ်သန်းသွားချေသည်။

ကတုံးနှင့်လူနှင့် လူဝကြီးတို့သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း မည်သို့ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်ကိုပင် မမြင်လိုက်ရဘဲ ၎င်းတို့၏ ဦးခေါင်းများသည် မြေပြင်သို့ တိုက်ရိုက်ပင် ပြတ်တောက်ကျဆင်းသွားရတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထရပ်လိုက်ပြီး သီးသန့်ခန်းအတွင်းမှ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းထွက်ခွာလာခဲ့ရာ သီးသန့်ခန်းအတွင်းမှ သွေးများသည် တဖြည်းဖြည်းချင်း လျှံထွက်လာချေသည်။

ဤလူမိုက်နှစ်ယောက် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ စိန်ခေါ်ရာမြို့တော်မှ လူသားများသည် ဧကန်မုချ ပိုမိုကောင်းမွန်သော လူနေမှုဘဝကို ပိုင်ဆိုင်ကြရတော့မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယင်းက ရွှေဂူဗိမာန်အပြင်ဘက်သို့ လျှောက်လှမ်းထွက်ခွာလာသောအခါ လင်တုံးနှင့် သူမ၏ အပေါင်းအဖော်များ ကွယ်ပျောက်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားရသည်။ ယန်ရွှမ်နှင့် အခြားသူများ ထွက်ခွာသွားကြလျှင်ပင် လင်တုံးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား နှုတ်ဆက်ရန် ဧကန်မုချ စောင့်ဆိုင်းနေရမည် မဟုတ်လော။ သို့သော် ယခုမူ လူတစ်ယောက်မျှပင် မြင်ကွင်း၌ မရှိချေ။

“ငါလည်း သူတို့ကို အကဲဖြတ်တာ မှားသွားတာလား” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်း မတတ်သာဘဲ သက်ပြင်းချမိတော့သည်။

သို့သော် ထိုအကြောင်းကို ထပ်မံတွေးတောကြည့်သောအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်း တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရဆဲပင် ဖြစ်၏။

သီးသန့်ခန်းအတွင်း၌ လင်တုံးသည် မိမိအား ဘာမှမစဉ်းစားဘဲ ကာကွယ်ပေးခဲ့သည် မဟုတ်လော။

ထိုသို့သော အမျိုးသမီးတစ်ယောက်သည် မိမိအား နှုတ်ဆက်ခြင်းပင် မပြုဘဲ မည်သို့လျှင် ထွက်ခွာသွားနိုင်မည်နည်း။

“တစ်စုံတစ်ခုတော့ လွဲချော်နေပြီ” ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်မှောင်များမှာ နက်ရှိုင်းစွာ ကြုတ်သွားရပြီးနောက် သူ၏ စိတ်အာရုံထဲ၌ အတွေးတစ်ခု ရုတ်ချည်း လျှပ်ခနဲ ဖြတ်သန်းသွားတော့သည်။

“တည်းခိုခန်းက အဲဒီလူနှစ်ယောက်ပဲ”