အခန်း ၅၈၈

အခန်း (၅၈၈)

ကြမ်းတမ်းခက်ထန်သော လူထွားကြီးတစ်ဦးမှာ ယုတ်မာရိုင်းစိုင်းစွာ ပြုံးရယ်လျက် ငယ်ရွယ်လှသော ယုန်ငယ်လေးတစ်ကောင်အား အတင်းအဓမ္မ အုပ်စီးတော့မည့် ကျားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လင်တုံးထံသို့ လှမ်း၍ ခုန်အုပ်လိုက်လေတော့သည်။

ထိုသို့သော ဘေးဒုက္ခနှင့် ကြုံတွေ့နေရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် သခင်လေးများမှာ အသက်ရှူသံပင် မပြုဝံ့ကြချေ။

ယင်းတို့ စိတ်တွင်း၌ မျှော်လင့်မိသည်မှာ ထိုလူဆိုးနှစ်ဦး စိတ်ကြိုက် ပျော်ပါးပြီးနောက် မိမိတို့အား အသက်ချမ်းသာပေးရန်သာ ဖြစ်ပေသည်။

အခြားလူထွားကြီးတစ်ဦးမူ ထိုသခင်လေးများအား နှာခေါင်းရှုံ့လျက် အထင်အမြင်သေးသော မျက်နှာပေးဖြင့် ကြည့်ကာ ဆိုလေသည်။

"မင်းတို့ ပြေးဖို့ စိတ်ပင်မကူးနဲ့၊ မဟုတ်ရင်တော့ အလောင်းတောင် ရှာမရအောင် ငါလုပ်ပစ်မယ်"

တောင်တန်းများအကြား လေပြင်းများ တဝုန်းဝုန်း တိုက်ခတ်နေပြီး ကောင်းကင်ယံသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း မှောင်မိုက်လာရာ ညဉ့်မှောင်ရိပ်က လွှမ်းမိုးလာချေပြီ။

လင်တုံးသည် ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်ရင်း နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်လာရသည်။ နေ့ခင်းဘက်တွင်ပင် ယင်းတားမြစ်ချက်နယ်မြေအတွင်း ရှာဖွေရန် မလွယ်ကူပေရာ ညဉ့်အခါ၌မူကား ဆိုဖွယ်ရာ ရှိတော့မည်မဟုတ်ချေ။

"အစ်ကိုကြီးချင်... နင် ဘယ်မှာလဲဟင်..."

လင်တုံး၏ မျက်ဝန်းအစုံမှ ကြည်လင်သော မျက်ရည်စများမှာ ပါးပြင်ထက်သို့ စီးဆင်းသက်ဆင်းလာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည်လည်း ယင်းတို့နောက်သို့ လိုက်လံလျက် တားမြစ်ချက်နယ်မြေအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ ကျယ်ပြန့်လှသော နတ်ဘုရားဝိညာဉ်စွမ်းအားကို စေလွှတ်လိုက်ရာ သူကိုယ်တိုင်မှာ အလိုအလျောက် ရွေ့လျားနေသော စွမ်းအားလှိုင်းရှာဖွေစက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး တားမြစ်ချက်နယ်မြေအတွင်းရှိ အရာခပ်သိမ်းကို သိမြင်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

ညဉ့်မှောင်နေလင့်ကစား ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်း အလျဉ်းမရှိချေ။ အကြောင်းမူကား နတ်ဘုရားဝိညာဉ်စွမ်းအားအတွက် နေ့နှင့်ညသည် ကွာခြားမှု မရှိပေရာ ဖြစ်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တားမြစ်ချက်နယ်မြေအတွင်း လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားနေရင်း မြေပြင်ထက်ရှိ ဆံထိုးတစ်ချောင်းကို ရုတ်တရက် တွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။

"ဒါက... လင်တုံး ချန်ထားခဲ့တာလား..."

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ချက်ချင်းပင် တည့်တည့်ပြေးသွားကာ ထိုဆံထိုးကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

သူသည် လင်တုံး၏ ဦးခေါင်းထက်မှ ဆံထိုးကို သတိမပြုမိခဲ့သော်လည်း ဤအရာသည် လင်တုံး ချန်ထားခဲ့သည့်အရာ ဖြစ်တန်ရာသည်။

"ဒီမိန်းကလေးက တော်တော်လေး ဉာဏ်ပြေးတာပဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ဆက်လက်၍ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အရှိန်အဟုန်မှာ အလွန်တရာ မြန်ဆန်လှသဖြင့် ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်ရှိ သစ်ပင်များမှာ နောက်သို့ လျင်မြန်စွာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး သူ၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ထိုသခင်လေးများကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့ချေပြီ။

"တွေ့ပြီ..."

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လှုပ်ရှားခြင်း မရှိသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အေးစိမ့်သော အလင်းတန်းသုံးခုမှာ တည့်တည့်မတ်မတ် ပျံသန်းထွက်ခွာသွားပြီး မှောင်မိုက်သော ညဉ့်အမှောင်ထုအတွင်းသို့ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ လူထွားကြီးနှစ်ဦးသည် ဖြူဖွေးလှပသော ယုန်ငယ်လေးနှစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည့် မိန်းကလေးငယ်များကို ကြည့်ကာ ယုတ်မာရိုင်းစိုင်းသော အပြုံးများ ပိုမိုဆိုးသွမ်းလာခဲ့သည်။

"ဟားဟား... မကြောက်ပါနဲ့၊ ငါတို့ ညီအစ်ကိုတွေက လောကအလယ်မှာ နာမည်ကြီးတွေပါ၊ မင်းတို့ ငါတို့ဆီ ခိုလှုံမယ်ဆိုရင် အရှက်ရစေမှာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု လူထွားကြီးတစ်ဦးက ရယ်မောလျက် ပြောဆိုသည်။

ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် သူသည် လင်တုံးကို ရုတ်တရက် ဆွဲကိုင်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ခင်းထားသော စောင်ထက်သို့ ဝုန်းကနဲ လွှဲပစ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ဝါးကြီးဖြင့် အတင်းအဓမ္မ ဆွဲဖြဲလိုက်ရာ လင်တုံး၏ ဝတ်စုံစတစ်ပိုင်းမှာ ကွာကျသွားခဲ့ရသည်။

ဖြူဝင်းသော အသားအရေမှာ ထိုလူထွားကြီး၏ တိရစ္ဆာန်ကဲ့သို့ ရမ္မက်ဆန္ဒကို ပိုမိုလှုံ့ဆော်ပေးလိုက်သဖြင့် သူ၏ အသက်ရှူသံများပင် ပြင်းထန်လာကာ ဟိန်းဟောက်လျက် ရှေ့သို့ အဟုန်ပြင်းစွာ တိုးဝင်တော့မည့်ဆဲဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အေးစိမ့်သော အလင်းတန်းတစ်ခုက အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရောက်ရှိလာရာ ထိုလူထွားကြီး၏ ကျောပြင်တစ်ခုလုံး စိမ့်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး မွှေးညင်းစိုင်များပင် ထောင်ထသွားရသည်။

အသက်ဘေး အရေးကြုံလာသည့် လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း လူထွားကြီးသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို အောက်သို့ ချက်ချင်းပင် နှိမ့်ချလိုက်သဖြင့် ထိုအေးစိမ့်သော အလင်းတန်းသည် သူ၏ မျက်နှာနားမှ ဖြတ်ပျံသွားပြီး မျက်နှာထက်တွင် ဓားရာတစ်ခု ထင်ကျန်ရစ်စေခဲ့သည်။

အခြားလူထွားကြီးတစ်ဦးမှာလည်း အေးစိမ့်သောအလင်းတန်း၏ ဖြတ်တောက်မှုကို ခံလိုက်ရချေသည်။

ထိုသူနှစ်ဦးစလုံး ချက်ချင်းပင် တင်းမာသွားကြပြီး မတ်တတ်ထရပ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိကြီးစွာဖြင့် ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ယင်းတို့ရှေ့ ဟင်းလင်းပြင်၌ အေးစိမ့်သောအလင်းများ တောက်ပနေသည့် ဓားမြှောင်တစ်စင်း လေထဲတွင် ငြိမ်သက်စွာ ဆိုင်းတွနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရရာ အနည်းငယ်မျှ လှုပ်ရှားခြင်း မရှိချေ။

ထို့ပြင် အခြားအေးစိမ့်သောအလင်းတန်းနှစ်ခုသည်လည်း ဤအချိန်တွင် ပြန်လည်ပျံသန်းရောက်ရှိလာပြီး ထိုလူထွားကြီးနှစ်ဦး၏ ရှေ့မှောက်တွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

ယင်းတို့၏ ထက်မြက်လှသော အေးစိမ့်အလင်းများကြောင့် ကြည့်ရှုမိသူတိုင်း မျက်လုံးများပင် ပြတ်ရှသွားမည့်အလား ခံစားရစေသည်။

အလင်းမဲ့ဓားမြှောင် သုံးစင်းမျှဖြင့်ပင် ထိုလူထွားကြီးနှစ်ဦးအား မလှုပ်ဝံ့အောင် တားဆီးထားနိုင်ခဲ့ချေပြီ။

သခင်လေးများမှာလည်း မှင်တက်သွားကြသော်လည်း ယင်းတို့၏ နှလုံးသားတွင်း၌မူ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားကြကာ မိမိတို့အား လာရောက်ကယ်ဆယ်သူ ရှိပြီဟု

သိရှိလိုက်ကြသည်။

"ဘယ်က မိတ်ဆွေလဲ၊ ဘာလို့ လူကိုယ်တိုင် ထွက်မလာတာလဲ" ဟု လူထွားကြီးတစ်ဦးက အော်ဟစ်မေးမြန်းလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် လူရိပ်တစ်ခုမှာ ယင်းတို့ရှေ့မှောက်သို့ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုလူရိပ်ကို မြင်သည်နှင့် လင်တုံးသည် နောက်ထပ် အောင့်အည်းမထားနိုင်တော့ဘဲ ငိုယိုလျက် ပြေးဝင်ကာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ကိုယ်ကို ဖက်တွဲထားလေတော့သည်။

"အစ်ကိုကြီးချင်... နင် နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီနော်..."

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လင်တုံး၏ ကျောပြင်ကို သာသာယာယာ ပုတ်ပေးရင်း ဆိုသည်။

"မစိုးရိမ်ပါနဲ့တော့၊ အားလုံး အဆင်ပြေသွားပါပြီ၊ ဒါက ငါ့ရဲ့ အမှားပါ၊ ဒီလူနှစ်ယောက်ကို ငါမေ့သွားလို့"

ထိုလူထွားကြီးနှစ်ဦး၏ မျက်နှာများမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်မှုများ လွှမ်းမိုးလာခဲ့သည်။ အကြောင်းမူကား ယန်ရွှမ်တို့ထံမှ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အင်အားကို ကြားသိထားပြီး ဖြစ်ပေရာ သူသည် စစ်မှန်သော ဘိုးဘေးနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်ချေသည်။

သို့သော် ယင်းတို့ မမျှော်လင့်ထားသည်မှာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဤမျှ လျင်မြန်လှစွာ၊ ဤမျှ တိကျလှစွာ လိုက်လံဆုံဆည်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု ဖြစ်ရာ ယင်းတို့အတွက် လုံးဝ စိတ်ပျက်အားငယ်ရစေပေသည်။

ယန်ရွှမ်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့သော်လည်း မကြာမီမှာပင် ပြန်လည်စိုးရိမ်ပူပန်မိပြန်သည်။

အကယ်၍ ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် မိမိ ခုနက ပြောဆိုခဲ့သည်များကို သိရှိသွားပါက မိမိအား ကယ်ဆယ်ပါဦးမည်လော။

"ညီလေး... ငါတို့လည်း တစ်ခဏတာ စိတ်မှားသွားလို့ပါ၊ နောက်တစ်ကြိမ် ဘယ်တော့မှ မဖြစ်စေရပါဘူး၊ ငါတို့ကို လွှတ်ပေးပါဦး" ဟု လူထွားကြီးတစ်ဦးက ယခုအခါ တောင်းပန်တိုးလျှိုးလာခဲ့သည်။

သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မကြားချင်ယောင်ဆောင်လျက် သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်အတွင်းမှ မိမိ၏ ဝတ်စုံတစ်ထည်ကို ထုတ်ယူကာ လင်တုံး၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ခြုံလွှမ်းပေးလိုက်သည်။

ထိုလူထွားကြီးနှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး အချင်းချင်း သဘောပေါက်သွားကြကာ မဆိုင်းမတွပင် လှည့်၍ ထွက်ပြေးကြလေတော့သည်။

သို့သော် ယင်းတို့ နှစ်လှမ်းမျှပင် မပြေးရသေးမီ ဓားမြှောင် နှစ်စင်းမှာ ယင်းတို့၏ ကျောပြင်များကို ဖောက်ထွက်သွားခဲ့ရာ ယင်းတို့အနေဖြင့် နာကျင်မှုကိုပင် မခံစားလိုက်ရချေ။

အေးစိမ့်သောအလင်းတန်း သုံးခုမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းက လင်တုံးအား ပြုံးလျက် ဆိုလေသည်။

"ကဲ... ငါတို့ ဒီကနေ ထွက်သွားပြီး မြို့ထဲမှာ တည်းခိုစရာ နေရာတစ်ခု သွားရှာရအောင်"

လင်တုံးက ခေါင်းညိတ်ပြရင်း "အစ်ကိုကြီးချင်... ဟိုလူနှစ်ယောက်ကရော..." ဟု မေးမြန်းသည်။

သူမ စကားပင် မဆုံးသေးမီ ထွက်ပြေးသွားသော လူထွားကြီးနှစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှ သွေးညှောင့်စမ်းများ ရုတ်တရက် ပန်းထွက်လာရာ သွေးထွက်သည့် ပမာဏမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ကောင်းလှပေသည်။

ထိုလူထွားကြီးနှစ်ဦးသည် မိမိတို့ ရင်ဘတ်ထက်ရှိ ဒဏ်ရာများကို မယုံကြည်နိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြပြီး ယင်းတို့ အဝေးသို့ ပြေးသွားပြီးမှသာ ဒဏ်ရာများမှာ ပွင့်အက်လာခြင်း ဖြစ်ရာ ဓားမြှောင်၏ ထက်မြက်လှပုံကို သိသာစေပေသည်။

"သွားကြစို့" ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်ပြီး အစမှအဆုံးတိုင် ထိုလူထွားကြီးနှစ်ဦးကို တစ်ချက်မျှပင် လှည့်မကြည့်ခဲ့ချေ။

လင်တုံး၏ နှလုံးသားတွင်း၌မူ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပိုမို၍ နက်နဲဆန်းကြယ်သောသူအဖြစ် ထင်ကျန်ရစ်တော့သည်။

ယန်ရွှမ်နှင့် အခြားသူများသည်လည်း ဤနေရာ၌ ချင်ယွမ်ဖုန်းက ယင်းတို့အား ပစ်ပယ်ထားခဲ့မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နောက်သို့ အပြေးအလွှား လိုက်ပါလာကြသည်။

တောင်တန်းများအကြားမှ မိစ္ဆာသားရဲများ၏ ဟိန်းဟောက်သံများကိုပင် ကြားရသဖြင့် ယင်းတို့မှာ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်လျက် ရှိကြချေသည်။

သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ယင်းတို့အား ဂရုမပြုဘဲ လင်တုံးကို ပွေ့ချီလျက် ဟင်းလင်းပြင်ထက်သို့ တိုက်ရိုက် ပျံသန်းသွားကာ စိန်ခေါ်ရာမြို့တော်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ဦးတည်သွားတော့သည်။

ယန်ရွှမ်နှင့် အခြားသူများမှာမူ နောက်ကွယ်မှ မိစ္ဆာသားရဲများ လိုက်လံ အမဲလိုက်နေသည့်အလား နောက်ဘက်တွင် အသည်းအသန် ပြေးလွှားနေကြရသည်။

ဤနေရာမှ စိန်ခေါ်ရာမြို့တော်သို့ ခြောက်ထောင်မီတာကျော်မျှသာ ကွာဝေးသဖြင့် ယင်းတို့အားလုံးမှာ သိုင်းပညာရှင်နယ်ပယ်၏ သိုင်းပညာရှင်များ ဖြစ်ကြသည့်အတိုင်း စိန်ခေါ်ရာမြို့တော်အထိ တစ်လမ်းလုံး အပြေးအလွှား ပြန်ရောက်လာနိုင်ခဲ့ကြချေသည်။

သို့သော် ယင်းတို့သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် လင်တုံးတို့၏ အရိပ်အယောင်ကိုမူ မျက်ခြေပြတ်သွားခဲ့ကြရသည်။

"အစ်ကိုရွှမ်... ငါတို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ" ဟု သခင်လေးတစ်ဦးက မေးမြန်းသည်။

ယန်ရွှမ်၏ မျက်နှာထက်တွင် ရန်ငြိုးဖွဲ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ယခုအခါ ဘေးအန္တရာယ်မှ ကင်းဝေးသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် ဤအရာအားလုံးအတွက် ချင်ယွမ်ဖုန်းကိုသာ အပြစ်ပုံချနေတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် တွေ့ဆုံကတည်းက မိမိတို့၌ အရာရာ တလွဲတချော် ဖြစ်ခဲ့ရသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နိမိတ်မကောင်းသောသူ ဖြစ်သည်ဟု သူ ယူဆလေသည်။

"ဟူး... အဲဒီချင်ဆိုတဲ့ကောင်က လူကောင်းမဟုတ်ဘူး၊ လင်တုံးလည်း အခေါ်ခံလိုက်ရပြီ၊ ငါ ပြန်ရောက်တာနဲ့ လင်တုံးရဲ့ မိသားစုတစ်ခုလုံးကို ကွပ်မျက်ပစ်ဖို့ အမိန့်ပေးမယ်" ဟု ယန်ရွှမ်က ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

လူတိုင်း စိမ့်ခနဲ တုန်လှုပ်သွားကြပြီး ယန်ရွှမ် ဤမျှအထိ ရက်စက်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားကြချေ။

"အချစ်... မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား"

စိတ်တည်ငြိမ်သွားပြီးနောက် ယန်ရွှမ်သည် ခေါင်းလှည့်ကာ သူ၏ ချစ်သူမိန်းကလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ ချစ်သူမိန်းကလေး၏ နှလုံးသားမှာ ပြာကျလုမတတ် ဖြစ်နေရပြီး ယန်ရွှမ်၏ ဗီဇအမှန်ကို အတိုင်းသား မြင်တွေ့သွားခဲ့ချေပြီ။

"ယန်ရွှမ်... ငါ မင်းကို ပြောလိုက်မယ်၊ ငါတို့ လမ်းခွဲကြစို့၊ ပြီးတော့ ငါတို့မိသားစုကလည်း မင်းတို့ ယန်မိသားစုနဲ့ ဘယ်တော့မှ ပတ်သက်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး"