အခန်း ၆၀၃

အခန်း (၆၀၃)

ထိုသို့သော်လည်း မုန့်ချီလော့သည် စိတ်ကို ပြတ်ပြတ်သားသား ဆုံးဖြတ်ပြီး ဖြစ်ပေရာ မိမိသည် မြူနှင်းဂိုဏ်း၏ တပည့်တစ်ဦးအဖြစ် နောက်နောင်တွင် လုံးဝ ရပ်တည်တော့မည် မဟုတ်ချေ။

ထို့နောက်တွင် မုန့်ချီလော့သည် ရက်စက်လှသော တားမြစ်နယ်မြေအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီး မည်သည့်အခါမျှ ပြန်လည်ထွက်ခွာလာခြင်း မရှိတော့ပေ။

ကူရှီချိုးသည်လည်း လောကီရေးရာကိစ္စ အဝဝတို့ကို စိတ်ကွယ်ရာပြုကာ တရားကျင့်ကြံခြင်းဖြင့်သာ အချိန်ကို ကုန်လွန်စေတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းကား ယင်းအကြောင်းအရာတို့ကို တစ်လုံးတစ်ပါဒမျှ မသိရှိဘဲ မိမိအသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ရန်အတွက်သာ ဆက်လက်၍ မသက်သာလှစွာ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်နေရဆဲ ဖြစ်ချေသည်။

သူ၏ ရှေ့မှောက်ရှိ မြင်ကွင်းအပေါင်းတို့သည် တရိပ်ရိပ် ဝေဝါးလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ် စွမ်းအားများ အဆုံးစွန်ထိ ရောက်ရှိနေပြီဟု ခံစားနေရသော်လည်း ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်မှာ တစ်ရက်မျှသာ ရှိသေးပေသည်။

ပင်လယ်ကမ်းခြေသို့ ရောက်ရှိရန်အတွက်မူကား ခရီးလမ်းမှာ နှစ်ရက်မျှ လိုအပ်နေသေး၏။

လူသတ်သမား နှစ်ဦးဖြစ်ကြသော တုန်ကော်နှင့် ရှီးလျူတို့သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နောက်သို့ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်လံနေကြသဖြင့် သူ၏ စိတ်ကို တစ်ချက်မျှ လျှော့၍ မရနိုင်ချေ။

သူသည် အသက်လုကာ မနားမနေ ထွက်ပြေးနေရရုံမျှမက မိမိ၏ ခြေရာလက်ရာများကိုလည်း ဖျောက်ဖျက်နေရပေသည်၊

ထိုသို့မဟုတ်ပါက ထိုလူသတ်သမားနှစ်ဦး၏ လက်သို့ အချိန်မရွေး ကျရောက်သွားနိုင်ချေရှိ၏

“ရှောင်လင်၊ ငါ့ကို နေရာပြောင်း အစီအရင် ပြား နောက်တစ်ခု ထပ်ပေးပါဦး” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပုံလျက်လဲကျသွားရင်း မောဟိုက်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာဟောင်း အဝဝတို့သည် ပြန်လည်ပွင့်ထွက်လာခဲ့ပြီး တစ်ကိုယ်လုံး သွေးချင်းချင်းနီလျက် ရစရာမရှိအောင် ဖြစ်နေချေပြီ။

နေရာပြောင်း အစီအရင် ပြားတစ်ခုသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့၏။ သူသည် ယင်းကို မြေပြင်ပေါ်တွင် ချထား၍ စမ်းသပ်ကြည့်ပြန်သော်လည်း ရလဒ်ကား စိတ်ပျက်အားငယ်ဖွယ်ရာသာ ဖြစ်ချေသည်။

ဤနေရာတွင်လည်း နေရာပြောင်းလဲခြင်း အတတ်ပညာကို အသုံးပြု၍ မရနိုင်ပေ။

“တောက်၊ သူတို့က ငါ့ကို အသေအလဲ ဖိအားပေးနေကြတာပဲ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မနာလို ဝန်တိုစိတ်ဖြင့် ကျိန်ဆဲလိုက်မိသည်။

သို့သော် သူ ခေတ္တမျှ ရပ်နားလိုက်သည့် အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် တုန်ကော်နှင့် ရှီးလျူတို့သည် အမှီလိုက်လာနိုင်ကြပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုက်ကွက်တစ်ခု ထပ်မံ၍ လွှတ်လိုက်ကြပြန်သည်။

“တစ္ဆေလို သရဲလို လိုက်လံနှောင့်ယှက်နေကြတဲ့ အကောင်တွေပဲ”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အားအင်ချိနဲ့စွာ ပြောဆိုရင်း မိမိ၏ ဇီဝအသက်စွမ်းအားကို ချက်ချင်းပင် လောင်မြိုက်စေကာ ဟင်းလင်းပြင်ဆိုင်ရာ စွမ်းအားကို လှုံ့ဆော်လိုက်တော့သည်။

တုန်ကော်နှင့် ရှီးလျူတို့၏ တိုက်ကွက်သည် ဟင်းလင်းပြင်ကိုသာ ထိမှန်သွားခဲ့သဖြင့် ၎င်းတို့သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် အနီးနားရှိ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို ခုတ်လှဲပစ်လိုက်ကြ၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သေလုမြောပါး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ထိုကျိန်စာသင့်လှသော ဟင်းလင်းပြင်ဆိုင်ရာ စွမ်းအားကြောင့် အကြိမ်ကြိမ် အဖန်ဖန် လွတ်မြောက်သွားနိုင်သည်မှာ အံ့ဩစရာပင် ဖြစ်ချေသည်။

၎င်းတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ဤချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အမှန်တကယ်ပင် သေမျိုးမဟုတ်လေရော့သလားဟု ထင်ယောင်ထင်မှားပင် ဖြစ်လာရတော့သည်။

“အဆိုးမြင်မနေနဲ့၊ မြန်မြန်သာ လိုက်ကြစို့၊ ငါတို့ သူ့ကို မဖမ်းမိရင် ပြန်ရောက်တဲ့အခါ နှစ်ယောက်လုံး အပြစ်ပေးခံရလိမ့်မယ်” ဟု တုန်ကော်က ရှီးလျူ၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောဆိုလိုက်၏။

“ဒီချင်ယွမ်ဖုန်းက တကယ့်ကို စိတ်ပျက်ဖို့ကောင်းတာပဲ၊ သူက ဘာလို့ အသာတကြည် မသေပေးနိုင်ရတာလဲ” ဟု ရှီးလျူက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ဆိုသည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးအတွက် ဤမျှလောက်အထိ ဇီဝအသက်စွမ်းအား ပြင်းထန်လှသော လူသားတစ်ယောက်နှင့် ကြုံတွေ့ရဖူးခြင်းမှာ ဤအကြိမ်သည် ပထမဆုံးပင် ဖြစ်ချေသည်။

ထိုလူနှစ်ဦးသည် ဆက်လက်၍ အသည်းအသန် လိုက်လံကြပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာမူ မိမိ၏ ဇီဝအသက်စွမ်းအားကို လောင်မြိုက်စေကာ ရရှိလာသော စွမ်းအားအနည်းငယ်ဖြင့် ဟင်းလင်းပြင်ကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ဖြတ်သန်းပြီး ကိုက်သုံးရာခန့် ဝေးကွာသော နေရာသို့ ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

“ဟူး ဟူး...”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းလျက် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် မနည်းပင် ရုန်းကန်လှုပ်ရှားကာ ထရပ်၍ ဆက်လက်ထွက်ပြေးပြန်သည်။

သူ့တွင် အားအင်ဟူ၍ မကျန်တော့ပေရာ ဇီဝအသက်စွမ်းအားကို လောင်မြိုက်စေခြင်းဖြင့်သာ ဆက်လက်၍ လှုပ်ရှားနေရခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းတိုင်းသည် တုန်ရီအကြောဆွဲနေသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းတစ်ကိုယ်လုံး အဆက်မပြတ် တုန်လှုပ်နေတော့သည်။

ဖြစ်တန်ရာသည်ကား နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံဖမ်းဆီးခံရပါက သေဆုံးခြင်းတရားသာ လာတော့မည်။

သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လက်လျှော့အရှုံးပေးလိုစိတ် မရှိသေးပေ။ သူသည် သေဘေးမှ တစ်ကြိမ် လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီး ဤဆန်းကြယ်လှသော စကြဝဠာတိုက်ကြီးသို့ ရောက်ရှိလာကာ စွမ်းအားများနှင့် အရာရာကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့် ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယင်းတို့အားလုံးကို သူ လုံးဝ ဆုံးရှုံးမခံနိုင်ချေ။

သူသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ဆက်လက်၍ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်နေခဲ့၏။

မိုးကောင်ကင်သည် တဖြည်းဖြည်း မှောင်မိုက်လာခဲ့ပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် လူသတ်သမားနှစ်ဦးကြားရှိ အကွာအဝေးသည်လည်း ပိုမို၍ နီးကပ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခြေလှမ်းများသည် ယိုင်နဲ့လာခဲ့ချေပြီ။ သူသည် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ သွေးများ မြေပြင်ပေါ်သို့ စီးကျနေသည်ကိုပင် ဂရုမပြုနိုင်တော့ဘဲ ရှေ့သို့သာ ဆက်လက်ထွက်ပြေးရမည်ဟူသော စိတ်ကူးတစ်ခုတည်းဖြင့်သာ ကြံ့ကြံ့ခံနေတော့သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ ခဲဆွဲထားသကဲ့သို့ တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုလေးလံလာခဲ့၏။ နောက်ဆုံးတွင်မူ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဆက်လက်၍ မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ မှောက်ရက်လဲကျသွားခဲ့ရရှာသည်။

“ငါ့ဘဝက ဒီလောက်နဲ့ ပြီးဆုံစသွားပြီလား...” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တိုးတိုးလေး ညည်းတွားမိသည်။ သူ၏ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအား အဝဝတို့သည် လုံးဝ ကုန်ခမ်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေရာ သူ့တွင် အားအင်ဟူ၍ မရှိတော့ချေ။

ထိုစဉ်မှာပင် လူရိပ်တစ်ခုသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့မှောက်၌ ရုတ်ချည်းပေါ်လာပြီး သူ့ကို ပွေ့ချီကာ ရှေ့သို့ ဆက်လက်၍ အပြင်းအထန် ပြေးလွှားသွားတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်လုံးကို မနည်းပင် ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ရင်းနှီးသော မျက်နှာတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

“ယွီလန်၊ မင်းပဲလား” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အားနည်းသောအသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

မြောင်ယွီလန်၏ မျက်ရည်များသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်နှာပေါ်သို့ စီးကျလာခဲ့ပြီး “စကားမပြောပါနဲ့တော့၊ နင်ဒီနေရာက လွတ်မြောက်အောင် ကူညီပါ့မယ်” ဟု ဆိုသည်။

သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ခေါင်းကို အားနည်းစွာ ရမ်းလိုက်ရင်း “ငါ့ကို ချထားခဲ့ပါ၊ မင်း မြန်မြန် ပြေးပါတော့၊ မင်း သူတို့ကို ဘယ်လိုမှ ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...” ဟု ဆို၏။

မြောင်ယွီလန်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာတွင် ဒေါသအရှိန်အဝါများ ယှက်သန်းလာပြီး “ငါ့ကို အဲဒီလို လာမပြောပါနဲ့၊ငါ သေရမယ်ဆိုရင်တောင် နင့်ကို အရောက် ကယ်တင်မှာပါ” ဟု ပြတ်သားစွာ ဆိုလိုက်သည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့... ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့...”

မြောင်ယွီလန်သည် စကားသံများ တစ်ဆို့ကာ ဆက်လက်၍ စကားမဆိုနိုင်တော့ပေ။

သို့သော်လည်း မြောင်ယွီလန်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ပွေ့ချီထားသဖြင့် ၎င်းတို့၏ အရှိန်မှာ ပိုမိုမြန်ဆန်လာခဲ့သည်။

နောက်ကွယ်မှ လိုက်လံနေကြသော တုန်ကော်နှင့် ရှီးလျူတို့သည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ခြေရာလက်ရာ အပြည့်အစုံကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကြာရှည် တောင့်ခံနိုင်တော့မည် မဟုတ်ကြောင်း သိရှိကြပြီး ၎င်းတို့၏ ခြေလှမ်းများကို ပိုမိုသွက်လက်စေခဲ့ကြ၏။

နောက်ဆုံးတွင်မူ ဒုတိယမြောက်နေ့၏ နံနက်ခင်း အချိန်သမယ၌ ၎င်းတို့သည် ပင်လယ်ကမ်းခြေသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပင်လယ်ပြင်၏ ငန်ကျိကျိ ရနံ့ကိုပင် ရရှိနေပြီ ဖြစ်ချေသည်။

“ယွမ်ဖုန်း၊ ဒီနေရာမှာ ခဏစောင့်နေပါ၊ ငါသူတို့ကို အဝေးသို့ လှည့်ဖြားခေါ်ဆောင်သွားပါ့မယ်”

မြောင်ယွီလန်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို မြက်ခင်းပြင်တစ်ခုထဲတွင် အသာအယာ ချထားပေးလိုက်ရင်း “မှတ်ထားပါ၊ နင် စိန်ခေါ်ရာမြို့တော်သို့ မပျက်မကွက် ပြန်သွားရမယ်၊ ငါ အဲဒီမှာ လက်ဆောင်တစ်ခု အဆင်သင့် ပြင်ထားပါတယ်၊ နင် သေချာပေါက် သွားရမယ်နော်” ဟု ဆိုသည်။

စကားဆိုပြီးနောက် မြောင်ယွီလန်သည် ချက်ချင်းပင် ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး ကောင်းကင်ယံထက်သို့ပင် ပျံသန်းသွားတော့သည်။

“မလုပ်ပါနဲ့ ယွီလန်၊ မသွားပါနဲ့...” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အားနည်းစွာ အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း မြောင်ယွီလန်ကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။

တုန်ကော်နှင့် ရှီးလျူတို့သည် ကောင်းကင်ယံတွင် ပျံသန်းနေသော မြောင်ယွီလန်ကို ချက်ချင်းပင် မြင်တွေ့လိုက်ကြရသည်။ ထိုလူနှစ်ဦးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် မြောင်ယွီလန်၏ နောက်သို့ အပြင်းအထန် လိုက်လံကြတော့၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မစွမ်းသာသော လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ထိုနေရာတွင် လဲလျောင်းနေရပြီး အနည်းငယ်မျှပင် မလှုပ်ရှားနိုင်ချေ။

သူသည် ဝေးကွာသွားသော မြောင်ယွီလန်၏ ကျောပြင်ကိုသာ မျက်ရည်များ ဝေဝါးလျက် ကြည့်ရှုနေရုံမျှသာ တတ်နိုင်ရှာသည်။

သူသည် မြောင်ယွီလန်သာ ဖမ်းဆီးခံရပါက သေချာပေါက် သေဆုံးရလိမ့်မည်ကို သိရှိနေပေသည်။

“မဖြစ်ဘူး၊ ငါ့အတွက်နဲ့ ယွီလန်ကို အသေမခံနိုင်ဘူး” ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်ဝန်းများသည် ရုတ်ချည်း ပြူးကျယ်လာခဲ့ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင် သွေးနီရောင် ကိုယ်တွင်းစွမ်းအားများ တရိပ်ရိပ် လှည့်ပတ်လာတော့သည်။

ရှောင်လင်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း ဘာလုပ်တော့မည်ကို ချက်ချင်း ရိပ်မိသွားသဖြင့် ယင်းကို တားဆီးရန်အတွက် အသည်းအသန် အော်ဟစ်လိုက်၏။

“အရှင်သခင်၊ အရှင် ရူးနေပြီလား၊ အခုလို အခြေအနေမျိုးမှာ သွေးပေါက်ကွဲခြင်း ပညာရပ်ကို အသုံးပြုရင် အရှင် အသက်ဆုံးရှုံးသွားနိုင်တယ်” ဟု ရှောင်လင်က စိုးရိမ်တကြီး အော်ပြောလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှောင်လင်ကို တစ်ချက်မျှသာ ကြည့်လိုက်ပြီး ထိုစကားလုံးနှစ်လုံးကို ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်တော့သည်။

“သွေးပေါက်ကွဲခြင်း”

သွေးပေါက်ကွဲခြင်း ပညာရပ်ဟူသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း ရရှိထားခဲ့သော အလွန်ပြင်းထန်လှသည့် လျှို့ဝှက်ပညာရပ်တစ်ခု ဖြစ်ချေသည်။

ယင်း၏ အကြီးမားဆုံးသော အာနိသင်မှာ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများနှင့် အားအင်ချိနဲ့မှုကဲ့သို့သော ဆိုးကျိုး အဝဝတို့ကို ခေတ္တမျှ ဖျောက်ဖျက်ပေးနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ရှိ အခြေအနေအရ ဤသွေးပေါက်ကွဲခြင်း ပညာရပ်ကို အသုံးပြုခြင်းသည် ခဏတာမျှသာ တောင့်ခံနိုင်မည် ဖြစ်ပြီး ထိုခဏတာအတွင်းမှာပင် အလွန်တရာ များပြားလှသော ဇီဝအသက်စွမ်းအားကို လောင်မြိုက်ပစ်ရမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုအရာအားလုံးကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ အားအင်များ ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယင်းသည် ယခင်ကထက် များစွာ အားနည်းနေသေးသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းအတွက် ကိစ္စရပ်များစွာကို လုပ်ဆောင်ရန် လုံလောက်ပေသည်။

နတ်မင်းစစ်သည်တော်လေးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ချေပြီ။ အရိုးမြားသုံးစင်းကို အသင့်ပြင်ဆင်လိုက်ပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကောင်းကင်ယံထက်သို့ တိုက်ရိုက် ပျံသန်းတက်သွားတော့သည်။

“လာကြစမ်း၊ ငါ ဒီနေရာမှာ ရှိတယ်”

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အသံသည် ဝေးလံလှသော နေရာအထိ ပျံ့လွင့်သွားခဲ့၏။

မြောင်ယွီလန်၏ နောက်သို့ မူလက လိုက်လံနေကြသော ရှီးလျူနှင့် တုန်ကော်တို့သည် ရုတ်ချည်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြပြီး ကောင်းကင်ယံရှိ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကြည့်ကာ အလွန်တရာ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားကြတော့သည်။

“ငါတို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ” ဟု ရှီးလျူက မေးလိုက်၏။

တုန်ကော်သည် မြောင်ယွီလန်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုမိန်းမက ၎င်းတို့ကို ဤနေရာသို့ လှည့်ဖြားခေါ်ဆောင်မလာခဲ့ပါက ၎င်းတို့သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီး သတ်ဖြတ်ပစ်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်တန်ရာသည်။