အခန်း ၆၀၅

အခန်း (၆၀၆၀၅)အမြစ်မဲ့ကျွန်းများ အမြစ်မဲ့ကျွန်းမျာ

စီဒန်ဟွာသည် ချက်ချင်းပင် ဓားမကြီးတစ်လက်ကို အပြေးအလွှား ရှာဖွေကာ ထိုပင်လယ်မိစ္ဆာသားရဲ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ခွဲစိတ်လေတော့သည်။

သို့ရာတွင် ယင်း၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ခွဲလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အတွင်းမှ အရာဝတ္ထုတစ်ခု စီးထွက်လာသည်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရချေသည်။

ပင်လယ်မိစ္ဆာသားရဲဟူသည် ပင်လယ်ပြင်အတွင်းရှိ အရာရာကို စားသောက်တတ်သဖြင့် ၎င်းတို့၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲ၌ ဆန်းပြားသော အရာများ ရှိနေတတ်ခြင်းမှာ အံ့ဩဖွယ်ရာ မဟုတ်ပေ။

“ဖေဖေ... ဒါက လူတစ်ယောက်နဲ့ တူနေတယ်နော်” စီယန်ရုသည် ရှေ့သို့ အပြေးအလွှား သွားရင်းဖြင့် အံ့ဩတကြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။

စီဒန်ဟွာသည်လည်း ထိုမည်းမှောင်ပြီး လုံးထွေးနေသော အရာဝတ္ထုကို သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်ရာ ယင်းမှာ ဧကန်မုချ လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။

သူသည် အမြန်သွား၍ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အသက်ရှူနှုန်းကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၌ မျှော့မျှော့မျှသာ အသက်ရှူသံ ကျန်ရှိတော့သည်ကို တွေ့ရှိရလေသည်။

“မြန်မြန်လုပ်... ဒါ အသက်ရှိသေးတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ” စီဒန်ဟွာသည် ချက်ချင်းပင် စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်သွားချေသည်။

စီယန်ရုသည်လည်း စီဒန်ဟွာအား ကူညီရန် ရှေ့သို့ အပြေးအလွှား သွားကာ နှစ်ယောက်အတူ ထိုလူကို သန့်စင်ပေးပြီး အခန်းထဲသို့ ထမ်းပိုးခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။

စီဒန်ဟွာသည် ကျွမ်းကျင်သော ပင်လယ်မိစ္ဆာသားရဲ မုဆိုးတစ်ဦး ဖြစ်ရုံသာမက အမြစ်မဲ့ကျွန်းများပေါ်တွင်လည်း ထင်ရှားကျော်ကြားလှသော ဆေးဆရာတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် ဆေးပညာတွင် အလွန် ထူးချွန်ထက်မြက်သူ ဖြစ်ပေသည်။

ထိုလူ၏ အသက်ရှူသံမှာ အလွန်ပင် အားနည်းလွန်းလှသည်။ စီဒန်ဟွာသည် စုတ်ပြဲနေသော သူ၏ အဝတ်အစားများကို ဆုတ်ဖြဲလိုက်ပြီးနောက် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရချေသည်။

အကြောင်းမူကား ထိုလူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များ သိပ်သည်းစွာ ပြည့်နှက်နေသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်

။ ထိပ်ဆုံး ခေါင်းမစခြေဖျားအထိ ဒဏ်ရာမရရှိသော နေရာဟူ၍ တစ်ကွက်မျှပင် မရှိချေ။ အချို့သော ဒဏ်ရာများမှာ အရိုးများ ပေါ်ထွက်နေသည်အထိ နက်ရှိုင်းလှသည်။

“ဖေဖေ... ဒါက ဘယ်သူလဲ” စီယန်ရုသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

စီဒန်ဟွာသည် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။

ယခုကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသော ဒဏ်ရာများကို ရရှိထားသော်လည်း အသက်ရှင်နေသေးသည့် လူနာမျိုးကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်ပေရာ ထိုလူ အသက်ရှူနေသေးခြင်းမှာပင် အံ့ဖွယ်တစ်ပါး ဖြစ်နေချေပြီ။

“မြန်မြန်... ငါ့ရဲ့ ဆေးသေတ္တာကို သွားယူ ငါတို့ အခုချက်ချင်း မကယ်တင်ရင် သူ ဧကန်မုချ သေဆုံးသွားလိမ့်မယ်” စီဒန်ဟွာက အရေးတကြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။

စီယန်ရုသည် စီဒန်ဟွာ၏ ဆေးသေတ္တာကို အမြန် ယူဆောင်လာပေးသည်။ ယင်းသေတ္တာထဲတွင် ဆေးလုံးများနှင့် ဆေးဘက်ဝင်အပင်များသာမက အပ်များ၊ အပ်ချည်များနှင့် ဓားငယ်များပါ ပါရှိချေသည်။

နံနက်ခင်းမှသည် ညဉ့်နက်သန်းခေါင်တိုင်အောင် စီဒန်ဟွာသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဒဏ်ရာအားလုံးကို ပိုးသတ်သန့်စင်ပြီးနောက် ချုပ်လုပ်ကာ ပတ်တီး စည်းနှောင်ပေးခဲ့သည်။ ဤသို့ဖြင့် စီဒန်ဟွာမှာ အလွန်ပင် မောပန်းနွမ်းနယ်သွားသဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်လဲသွားရရှာသည်။

“ဖေဖေ... အဆင်ပြေရဲ့လား” စီယန်ရုက အလျင်အမြန် မေးမြန်းလိုက်သည်။

စီဒန်ဟွာသည် ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ “သူ့ရဲ့ ပြင်ပဒဏ်ရာတွေကိုတော့ ငါ ကုသပေးပြီးပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလူမှာ ပြင်းထန်တဲ့ အတွင်းဒဏ်ရာတွေလည်း ရှိနေသေးတော့ ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာအောင် လုပ်ရလိမ့်မယ်။ သူ အသက်ဘေးက လွတ်မြောက်နိုင်မလားဆိုတာကတော့ သူ့ကိုယ်သူပေါ်မှာပဲ မူတည်လိမ့်မယ်” ဟု ဆိုလေသည်။

စီယန်ရုသည် ထိုလူ၏ အနားသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေသော်လည်း အလွန်ပင် ရုပ်ရည်ချောမောလှပေသည်။

အကယ်၍ သူ ပြန်လည်သက်သာလာပါက ခန့်ညားထည်ဝါသော သခင်လေးတစ်ဦး ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

“ကဲ... သမီးလေး... ကြည့်နေတာကို ရပ်ပြီး ဖေဖေ့အတွက် စားစရာ တစ်ခုခု သွားလုပ်ချေဦး။ ဖေဖေ တစ်နေ့လုံး ဘာမှမစားရသေးလို့ ဆာလှပြီ” စီဒန်ဟွာက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

စီယန်ရု၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းသွားချေသည်။ သူမသည် ဖခင်ဖြစ်သူအား စောင်းငဲ့ကြည့်ကာ ဟင်းချက်ရန် အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားလေတော့သည်။

စီဒန်ဟွာသည် မတ်တတ်ရပ်ကာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ သွေးကြောခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးနောက် သက်ပြင်းချလျက် ခေါင်းခါယမ်းမိသည်။

“လူငယ်လေး... မင်း နိုးလာမလား၊ မနိုးဘူးလားဆိုတာကတော့ မင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်ပါတယ်” စီဒန်ဟွာက မတတ်နိုင်သည့် အဆုံး ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

ထိုလူသည် ကုတင်ထက်၌ မျက်လုံးများကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်လျက် လဲလျောင်းနေချေသည်။ ယင်းမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှတစ်ပါး အခြားသူ မည်သူ ဖြစ်နိုင်ပါအံ့နည်း။

ဤအချိန်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်အာရုံထဲ၌ အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ဖြစ်နေသော ပုံရိပ်များ ဆက်တိုက် ပေါ်ထွက်နေသည်။

“ချင်ယွမ်ဖုန်း... နင်ပြန်လာမှာကိုငါ စောင့်နေပါ့မယ်” မုန့်ချီလော့က ပြုံးလျက် ပြောဆိုနေသည်။

“ချင်ယွမ်ဖုန်း... နင့်အတွက် စိန်ခေါ်ရာမြို့တော်မှာ ငါလက်ဆောင်တစ်ခု ချန်ထားခဲ့တယ်။ နင် မုချ ပြန်သွားရမယ်”

ဤသည်မှာ မြောင်ယွီလန် ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ပြင် ချန်ဒါချောင်၊ ချန်ရှောင်ချောင်နှင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း သိကျွမ်းခဲ့သော လူအားလုံးသည် သူ၏ စိတ်အာရုံထဲ၌ မီးအိမ်လှည့်သကဲ့သို့ တရိပ်ရိပ် ဖြတ်သန်းသွားကြသည်။

“အား...”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ချွေးစေးများ ပြည့်နှက်လျက် ကုတင်ပေါ်မှ ဝုန်းခနဲ ထထိုင်လိုက်သည်။ နိုးလာပြီးနောက်တွင်မူ သူသည် အိပ်မက်ထဲမှ ပုံရိပ်များကို မည်သည်မျှ မမှတ်မိတော့ဘဲ ခေါင်းတစ်ခုလုံး ကွဲအက်မတတ် ကိုက်ခဲနေလေသည်။

“ရှင်... ရှင် အဆင်ပြေရဲ့လား” စီယန်ရုသည် ဆန်ပြုတ်တစ်ပန်းကန်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် စိုးရိမ်ပူပန်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ဘေးမှ ကြည့်ရှုနေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း သတိမေ့မြောနေစဉ် အတောအတွင်း စီယန်ရုသည် ဤကဲ့သို့ပင် ဆန်ပြုတ် တိုက်ကျွေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

“မင်းက ဘယ်သူလဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သံသယစိတ်ဖြင့် စီယန်ရုကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ကျွန်မနာမည်က စီယန်ရု ပါ။ ဖေဖေက ပင်လယ်မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင်ကို ဖမ်းမိရာကနေ ရှင့်ကို အဲဒီဝမ်းဗိုက်ထဲမှာ တွေ့ခဲ့တာ။ ရှင် သတိမေ့နေတာ တစ်လတောင် ရှိသွားပြီ” စီယန်ရုက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

“ပင်လယ်မိစ္ဆာသားရဲရဲ့ ဝမ်းဗိုက်ထဲမှာ ဟုတ်လား” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အံ့ဩသွားသော်လည်း မကြာမီပင် သူ၏ ခေါင်းကို ပြန်လည် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ “ဒါပေမဲ့... ငါက ဘယ်သူလဲ” ဟု မေးမြန်းလေသည်။

“ရှင်က ရှင့်ကိုယ်ရှင် ဘယ်သူလဲဆိုတာ မသိဘူးလား” စီယန်ရုက အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းခါယမ်းကာ “ငါ ဘာမှ မမှတ်မိတော့ဘူး...” ဟု ဆိုသည်။

စီဒန်ဟွာသည်လည်း ဤအချိန်တွင် အခန်းထဲသို့ လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်လာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အခြေအနေကို မြင်တွေ့ရသောအခါ သူသည် အမြန်ရှေ့သို့ သွား၍ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို လဲလျောင်းစေပြီးနောက် စစ်ဆေးကြည့်ရှုလေသည်။

“မင်းရဲ့ ပြင်ပဒဏ်ရာတွေကိုတော့ ကုသထားပြီးပြီ။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ အတွင်းဒဏ်ရာတွေက အရမ်းပြင်းထန်လို့ ပြန်ကောင်းဖို့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာနိုင်တယ်” စီဒန်ဟွာက တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုသည်။ “ပြီးတော့ မင်း အရာရာကို မမှတ်မိနိုင်တာကလည်း ရထားတဲ့ ဒဏ်ရာတွေ ပြင်းထန်လွန်းလို့ ဖြစ်လိမ့်မယ်”

“ဒါဆို ပြန်မှတ်မိဖို့ ဖြစ်နိုင်ပါဦးမလား” ချင်ယွမ်ဖုန်းက အလျင်အမြန် မေးမြန်းလိုက်သည်။

စီဒန်ဟွာက ပြုံးလျက် “အရာရာက ဖြစ်နိုင်ပါတယ် လူငယ်လေး။ အခုလောလောဆယ်တော့ ဒီမှာပဲ ဒဏ်ရာသက်သာအောင် အာရုံစိုက်ထားပါ” ဟု ပြောသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာကြီး။ ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလဲဆိုတာကိုပဲ ကျွန်တော် မသိတာပါ” ဟု ဆိုလေသည်။

“ဒီနေရာကို အမြစ်မဲ့ကျွန်းများလို့ ခေါ်တယ်။ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးနဲ့ အလွန်အမင်း ဝေးကွာလှပြီး တိုက်ကြီးဘက်ကလူတွေ ဒီကို လာခဲပါတယ်။ ဒီမှာ နေထိုင်ကြတဲ့ ငါတို့တွေကလည်း အများအားဖြင့် ပြန်လေ့မရှိကြဘူး” စီဒန်ဟွာက ပြုံး၍ ပြောဆိုသည်။

“ကျယ်ပြောလှတဲ့ ပင်လယ်ပြင်ကြီးပေါ်မှာပေါ့...” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ အရေးကြီးသော အရာတစ်ခုခုကို မေ့လျော့နေသကဲ့သို့ ခံစားရသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် သူ မည်သည်ကိုမျှ မမှတ်မိနိုင်တော့ပေ။

“ရှင် ဘာမှ မမှတ်မိတော့တဲ့အတူတူ ရှင့်ကို အာဟိုင် လို့ပဲ ခေါ်ကြရအောင်” စီယန်ရုက ဤသို့ ပြောဆိုလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် “ကောင်းပါပြီ... ငါ့ကို အာဟိုင် လို့ပဲ ခေါ်ပါ” ဟု ဆိုလေသည်။

ဤသို့ဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အမြစ်မဲ့ကျွန်းများပေါ်တွင် အခြေချ နေထိုင်ခဲ့လေတော့သည်။

နောက်ထပ် သုံးရက် ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကုတင်ပေါ်မှဆင်းကာ လမ်းလျှောက်နိုင်နေပြီ ဖြစ်ပြီး စီယန်ရုသည်လည်း နေ့စဉ်ရက်ဆက် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပတ်တီးများကို လဲလှယ်ပေးသဖြင့် သူ၏ ပြင်ပဒဏ်ရာများမှာ လျင်မြန်စွာ သက်သာပျောက်ကင်းလာခဲ့သည်။

အခန်းအပြင်ဘက်သို့ လှမ်းထွက်လိုက်သောအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပြင်ပမှ နေရောင်ခြည်မှာ အနည်းငယ် စူးရှနေသကဲ့သို့ ခံစားရချေသည်။

“အာဟိုင်... ရှင် မတ်တတ်ရပ်နိုင်ပြီပဲ” စီယန်ရုသည် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ အပြေးအလွှား လာခဲ့သည်။

“ဟုတ်ပါတယ။ ဒါဟာ ငါ့ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို ကုသပေးခဲ့တဲ့ မင်းနဲ့ ဦးလေးတို့ရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့်ပါ။ မဟုတ်ရင် ငါ ဘယ်အချိန်ကျမှ မတ်တတ်ရပ်နိုင်မလဲ မသိဘူး” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ပြောဆိုသည်။

“ဒါတွေ ပြောမနေပါနဲ့ဦး” စီယန်ရုက ပြုံးကာ “အခုဆိုရင် ငါတို့က မိသားစုတွေ ဖြစ်နေကြပြီပဲဥစ္စာ” ဟု ဆိုလေသည်။

စီဒန်ဟွာသည်လည်း ဤအချိန်တွင် ရှေ့သို့ လျှောက်လာပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပုတ်လျက် သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“ဒါက ငါ့ရဲ့ ဆေးဝါးတွေ စွမ်းထက်လို့တင် မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က မူလကတည်းက သန်မာတဲ့ ပြန်လည်ကုစားနိုင်စွမ်း ရှိနေလို့ပါ။ မဟုတ်ရင် သာမန်လူတစ်ယောက်ဆိုရင် အနည်းဆုံး ကုတင်ပေါ်မှာ ခြောက်လလောက် လဲလျောင်းနေရလိမ့်မယ်” စီဒန်ဟွာက ပြုံး၍ ပြောဆိုသည်။

“ငါက အဲဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်တာလား” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည်လည်း လိုက်လျောညီထွေစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဤနေရာ၌ တစ်သားတည်း ကျသွားခဲ့ချေပြီ။

သူ၏ အတိတ်ကို မမှတ်မိနိုင်တော့သဖြင့် ဒဏ်ရာ ပြန်လည်သက်သာလာစေရန်သာ အာရုံစိုက်ထားတော့သည်။

“မှန်တာပေါ့။ မင်းမှာ ဒီလောက်ပြင်းထန်တဲ့ အတွင်းဒဏ်ရာတွေ ရထားတာ ကြည့်ရင် ဒါဟာ တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ တိုက်ခိုက်ရာကနေ ရလာတာ သိသာပါတယ်။ မင်း အရင်က အင်မတန် အစွမ်းထက်တဲ့ သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်” စီဒန်ဟွာက ဆိုသည်။

သို့ရာတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ “ငါ ဘာမှ မမှတ်မိတော့ဘူး။ ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ အခု အခြေအနေနဲ့ဆိုရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် မစောင့်ရှောက်နိုင်ဘူး။ ဒါက ဘယ်လိုလုပ် သိုင်းပညာရှင် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ” ဟု ပြောဆိုလေတော့သတည်း။