အခန်း ၆၀၆

အခန်း (၆၀၆)

“စကားတွေ အတော်များသွားပြီ။ ယခုလောလောဆယ် ပြင်းထန်တဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေ မလုပ်ရသေးဘဲ အနားယူပြီး အင်အားပြန်ဖြည့်ရမယ်။ ဒဏ်ရာတွေ ပျောက်ကင်းသွားတဲ့အခါကျရင် မင်းကို ဆေးပညာ သင်ပေးမယ်။ ဒါမှ မင်းအတွက် ကိုယ်ပိုင်အတတ်ပညာတစ်ရပ်နဲ့ ရပ်တည်နိုင်မှာပေါ့” ဟု စီဒန်ဟွာက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြောကြားလေသည်။

“ဟုတ်ကဲ့ပါခင်ဗျာ၊ ဒါဆိုရင် စီနီယာ့ကို ကျွန်တော် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆိုသည်။

စီဒန်ဟွာနှင့် သမီးဖြစ်သူ ယန်ရုတို့သည် ပင်လယ်ကျွန်းငယ်ပေါ်တွင် ဝိညာဉ်ဆေးပင်များကို စိုက်ပျိုးနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ယင်းနေရာရှိ စိတ်ဝိညာဉ်ချီအရှိန်အဝါသည် အလွန်တရာ ပြည့်စုံကြွယ်ဝလှပေရာ ထိုသို့ဖြစ်ရခြင်းမှာ ၎င်းတို့နေထိုင်ရာ အခန်းများမှအပ ကျန်ရှိသော ပင်လယ်ကျွန်းငယ်၏ မြေကွက်လပ်တစ်ခုလုံးတွင် ဝိညာဉ်ဆေးပင်များနှင့် ဆေးဘက်ဝင်အပင်များ စိုက်ပျိုးထားခြင်းကြောင့် ဖြစ်ချေသည်။

ထိုပင်လယ်ကျွန်းငယ်ပေါ်တွင် စုစုပေါင်း အခန်းလေးခန်း ရှိပေသည်။ စီဒန်ဟွာနှင့် သမီးဖြစ်သူတို့က နှစ်ခန်းကို အသုံးပြုကြပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း ရောက်ရှိလာပြီးနောက်တွင်မူ သိုလှောင်ခန်းကို ရှင်းလင်းကာ ၎င်းအတွက် နေထိုင်စရာ ဖန်တီးပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်ရှိသော အခန်းတစ်ခန်းမှာမူ စာကြည့်ခန်းဖြစ်ပြီး စီဒန်ဟွာသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ယင်းအခန်း၌သာ ဆေးပညာရပ်များကို သုတေသနပြုလေ့ရှိသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စီဒန်ဟွာနှင့် ယန်ရုတို့ ဝိညာဉ်ဆေးပင်များ စိုက်ပျိုးရာတွင် အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်ကို ကြည့်ရှုရင်း မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်ရယ်မသိ ထိုမြင်ကွင်းသည် တစ်နေရာရာတွင် မြင်တွေ့ဖူးခဲ့သလိုမျိုး ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု ရှိနေသည်ဟု ခံစားမိနေချေသည်။

“စီနီယာ၊ ကျွန်တော် ကူညီပါရစေ။ အခု ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် အတော်လေး သက်သာနေပြီလို့ ခံစားရတယ်၊ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဒီတိုင်း အလဟဿ အနားပေးထားတာကလည်း မကောင်းဘူးမလား” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရှေ့သို့ လှမ်းလာရင်း ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

“ရတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အလွန်အမင်း ပင်ပန်းအောင် မလုပ်ရဘူးနော်၊ မဟုတ်ရင် ဒဏ်ရာတွေ ပိုမိုဆိုးရွားသွားနိုင်တယ်” ဟု ယန်ရုက စိုးရိမ်ပူပန်စိတ်ဖြင့် သတိပေးလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချကာ ဝိညာဉ်ဆေးပင်များ စိုက်ပျိုးနည်းကို စတင်လေ့လာတော့သည်။

မကြာမှီ အချိန်ကာလအတွင်းမှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အားလုံးကို အလုံးစုံ တတ်မြောက်သွားရုံမျှမက ယင်းအတတ်ပညာကို ယခင်ကတည်းကပင် တတ်ကျွမ်းနားလည်ခဲ့သကဲ့သို့ ခံစားချက်မျိုးပင် ဖြစ်ပေါ်လာရသည်။

စီဒန်ဟွာသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ကျွမ်းကျင်လှသော လှုပ်ရှားမှုများကို မြင်တွေ့ရသောအခါ အံ့ဩမဆုံး ဖြစ်သွားရပြီး “မင်းက ဝိညာဉ်ဆေးပင် စိုက်ပျိုးတဲ့နေရာမှာလည်း အတွေ့အကြုံရှိလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားမိဘူး” ဟု ဖွင့်ဟမိတော့သည်။

“ကျွန်တော် ယခင်က စိုက်ပျိုးဖူးခဲ့လို့ ထင်ပါရဲ့၊ အခုတော့ အရာအားလုံးက အလွန်ရင်းနှီးနေသလို ခံစားရတယ်” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံး၍ ဆိုသည်။

မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာပင် ၎င်းတို့သည် ဝိညာဉ်ဆေးပင် အခင်းအကျင်းကို စိုက်ပျိုးပြီးစီးသွားကြသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ကူညီစောင့်ရှောက်မှုကြောင့် စီဒန်ဟွာတို့ သားအဖသည် အတော်လေး သက်သာရာရသွားကြချေသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် လူရိပ်တစ်ရိပ်သည် ပင်လယ်ကျွန်းငယ်ပေါ်သို့ အလောတကြီး ပြေးလွှားဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

“ဆရာစီ၊ ကျွန်တော်နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပေးပါဦး။ ဟိုဘက်မှာ လူတစ်ယောက် အလွန်ထူးဆန်းတဲ့ ရောဂါဝေဒနာ ခံစားနေရလို့ပါ” ဟု ထိုလူက အော်ဟစ်အကူအညီတောင်းခံလေသည်။

ယင်းစကားကို ကြားသိရလျှင်ပင် စီဒန်ဟွာသည် ဆေးသေတ္တာကို အလျင်အမြန် ထုပ်ပိုးကာ ရောဂါကုသရန် ပင်လယ်ကျွန်းငယ်မှ ထွက်ခွာဖို့ ပြင်ဆင်တော့သည်။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရုတ်တရက် ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။

“ဦးလေး၊ ကျွန်တော်လည်း လိုက်ပါရစေ။ ကျွန်တော်လည်း ဗဟုသုတအဖြစ် ကြည့်ချင်လို့ပါ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက တောင်းဆိုလိုက်သည်။

ယန်ရုသည်လည်း ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲ ကြည့်ချင်သကဲ့သို့ ရှေ့သို့တိုးလာကာ “ကျွန်မလည်း လိုက်ချင်တယ်” ဟု ဆိုလာပြန်သည်

“အင်းလေ၊ ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ၊ ဒါဆိုရင်လည်း အားလုံး အတူတူ သွားကြတာပေါ့” ဟု စီဒန်ဟွာက မတတ်သာသည့်အဆုံး ပြောလိုက်ရချေသည်။

၎င်းတို့သည် သေးငယ်သော ပင်လယ်ကျွန်းငယ်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြပြီး လာရောက်ကြိုဆိုသော ဝိညာဉ်ပျံလွှားလှေပေါ်သို့ တက်ရောက်ခဲ့ကြသည်။ ပင်လယ်ကျွန်းငယ်၏ ထက်ဝန်းကျင်တွင် အလင်းအမြှေးပါးဖျော့ဖျော့လေး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပေရာ ယင်းသည် အစီအရင်တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

စီဒန်ဟွာသည် ဤဒေသတွင် လူသိများထင်ရှားသူဖြစ်ပြီး မည်သူမျှ လာရောက်ခိုးယူမည်မဟုတ်သော်လည်း ကြိုတင်ကာကွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဒုတိယအဆင့် အစီအရင်က ပင်လယ်သားရဲတွေကိုပဲ ခုခံကာကွယ်နိုင်မှာပါ” ဟူသော အတွေးတစ်ခုသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်အာရုံတွင် ရုတ်တရက် ထင်ဟပ်လာကာ ၎င်းကိုယ်တိုင်ပင် တုန်လှုပ်သွားရသည်။

“ငါက ဒါတွေကို ဘာလို့ သိနေရတာလဲ။ ဦးလေးပြောသလို ငါက တကယ်ပဲ ယခင်က အားကောင်းတဲ့ သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့တာလား။ ဒါဆို ငါက ဘာဖြစ်လို့ ဒီလိုအခြေအနေမျိုး ရောက်သွားရတာလဲ”

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဦးခေါင်းသည် တူနှင့် ထုရိုက်သကဲ့သို့ ပြန်လည် ကိုက်ခဲလာပြန်သည်။

စီဒန်ဟွာ၏ မိသားစုသည် အမြစ်မဲ့ကျွန်းစုများ၏ အစွန်ဆုံးအပိုင်းတွင် နေထိုင်ကြခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ကျွန်းစုများ၏ ဗဟိုချက်ဆီသို့ ဦးတည်ရွေ့လျားလာသည်နှင့်အမျှ မြင်တွေ့ရသော ပင်လယ်ကျွန်းကြီးများသည် ပိုမိုကြီးမားလာပြီး မိသားစုနှစ်စုစာ နေထိုင်နိုင်သော ကျွန်းများမှသည် မိသားစုတစ်ရာခန့်အထိ အခြေစိုက် နေထိုင်နိုင်သော ကျွန်းကြီးများအထိ တွေ့မြင်လာရသည်။

နောက်ဆုံးတွင်မူ ၎င်းတို့သည် မိသားစု ခုနစ်ဆယ် သို့မဟုတ် ရှစ်ဆယ်ခန့် အခြေစိုက် နေထိုင်ကြသည့် မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့ကဲ့သို့သော ပင်လယ်ကျွန်းကြီးတစ်ခုသို့ ဆိုက်ရောက်လာခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ ပင်လယ်ကျွန်းပေါ်ရှိ လူအားလုံးသည် အလွန်တရာ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေကြသည့် အရိပ်အယောင်များ ရှိနေချေသည်။

စီဒန်ဟွာ ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါမှသာ ၎င်းတို့အားလုံးသည် သက်ပြင်းချနိုင်ကြတော့သည်။

“ဆရာစီ၊ နောက်ဆုံးတော့ ဆရာ ရောက်လာခဲ့ပြီပဲ။ ကျွန်တော်တို့ကို ကယ်တင်ပေးပါဦး” အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် စီဒန်ဟွာ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာကာ အသနားခံသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောဆိုလေသည်။

“ပထမဦးဆုံး ကျွန်တော့်ကို လူနာဆီ ခေါ်သွားပေးပါဦး” ဟု စီဒန်ဟွာက အလျင်အမြန် ဆိုလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့သည် ပင်လယ်ကျွန်း၏ ဗဟိုချက်ဆီသို့ လှမ်းမျှော်လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဤအရာအားလုံးကို အလွန်စိတ်ဝင်စားနေမိသည်။

ယန်ရုသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အနည်းငယ် စိုးရိမ်တုန်လှုပ်နေသော အမူအရာကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ပြုံးလိုက်မိသည်။

“အာဟိုင်၊ မင်း စိုးရိမ်ပူပန်မနေပါနဲ့။ ငါ့အဖေက လူနာတွေကို ကုသပေးပြီး အသက်ကယ်ဆယ်တဲ့နေရာမှာ ငွေကြေးတောင်းခံလေ့ မရှိသလောက်ပါပဲ၊ ဒါကြောင့် ဒီကလူတွေအားလုံးက သူ့ကို အလွန်လေးစားကြတာ” ဟု ယန်ရုက ဆိုသည်။

“ဦးလေးက တကယ်ပဲ လူကောင်းတစ်ယောက်ပါပဲ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

မကြာမီအချိန်တွင် ၎င်းတို့သည် အိမ်တစ်အိမ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ဝင်းထုအတွင်းသို့ လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။

ထိုစဉ် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တစ်စုံတစ်ခု မမှန်ကန်ကြောင်း ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအိမ်၏ လေထုထဲတွင် ထူးဆန်းသော အရှိန်အဝါအချို့ လွင့်မျောနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဝင်ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ ယင်းအနံ့ကို ရရှိခဲ့သော်လည်း ၎င်းသည် မည်သည့်အရာ ဖြစ်သည်ကိုမူ မသိရှိပေ။

ကျန်ရှိသောသူများ၏ အမူအရာကို ကြည့်ရှုခြင်းအားဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဤအရှိန်အဝါကို ၎င်းတစ်ဦးတည်းသာ အာရုံခံမိနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

၎င်းတို့သည် အိမ်ထဲသို့ လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်လာသောအခါ အခန်းထဲတွင် ထိုင်နေကြသော လူသုံးဦးကို မြင်တွေ့ရသည်။

ထိုလူသုံးဦးထဲတွင် အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး၊ အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် လူငယ်တစ်ဦးတို့ ပါဝင်သည်။

၎င်းတို့၏ မျက်ဝန်းများသည် အရောင်အဝါ ကင်းမဲ့နေပြီး လူအူတူအတုံးများကဲ့သို့ပင် ဘာမှမသိနားမလည်ဘဲ ကောင်တောင်တောင် ထိုင်နေကြချေသည်။

“ဆရာစီ၊ ဒါက လျိုဝူးရဲ့ မိသားစုပါ။ မနေ့ကအထိ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ရှိနေခဲ့ကြပေမဲ့ ဒီနေ့ အိမ်ပြင်ထွက်မလာကြလို့ သွားကြည့်တဲ့အခါမှာတော့ ဒီလို အခြေအနေမျိုး ဖြစ်နေတာကို တွေ့ရတာပါပဲ” ဟု ရွာလူကြီး အဘိုးအိုက စီဒန်ဟွာအား ပြောကြားသည်။

စီဒန်ဟွာက ခေါင်းညိတ်ပြကာ “ကျွန်တော် အရင်ဆုံး စစ်ဆေးကြည့်ပါဦးမယ်” ဟု ဆိုသည်။

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ၎င်းသည် ရှေ့သို့လှမ်းလာကာ ထိုလူသုံးဦး၏ သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်စစ်ဆေးပြီး ခန္ဓာကိုယ်များကိုလည်း ကြည့်ရှုစစ်ဆေးသော်လည်း မည်သည့်အရာကိုမျှ ရှာဖွေမတွေ့ရှိပေ။

“ဒါက တကယ့်ကို ထူးဆန်းတာပဲ။ သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ ဘာဒဏ်ရာမှ မရှိဘူး၊ အတွင်းဒဏ်ရာလည်း မရှိသလို ရောဂါဝေဒနာလည်း တစ်ခုမှ မရှိဘူး” စီဒန်ဟွာက ထိုသို့သော ထူးခြားဆန်းပြားသည့် ကောက်ချက်ကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်သည်။

“ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ” အဘိုးအိုက အလောတကြီး ဆိုလာပြီး “မနေ့ကအထိ ကောင်းနေတဲ့သူတွေက ဒီနေ့ကျမှ လူအအေလူနအေတွေ ဖြစ်သွားရတာ၊ ဘာရောဂါမှ မရှိဘူးဆိုတာ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်တာ” ဟု ပြောသည်။

“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် တကယ်ပဲ ဘာပြဿနာမှ ရှာမတွေ့တာပါ” စီဒန်ဟွာသည်လည်း စိုးရိမ်ပူပန်လာရသည်။ ၎င်းအနေဖြင့် ယခုကဲ့သို့သော ရောဂါလက္ခဏာမျိုးကို ပထမဦးဆုံးအကြိမ် ကြုံတွေ့ဖူးခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

လူအားလုံး ဝေခွဲမရဘဲ တီးတိုးရေရွတ်နေကြစဉ်မှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရုတ်တရက် ရှေ့သို့လှမ်းလာပြီး လျိုဝူး၏ မျက်ခုံးအလယ် ချက်ကွက်နေရာသို့ လက်ဖြင့် ဖိနှိပ်လိုက်လေသည်။

“ဟေ့ ကောင်လေး၊ မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ” မြို့ငယ်လေးမှ အဘိုးအိုသည် ရုတ်တရက် အလန့်တကြား ထခုန်ကာ အော်ဟစ်တော့သည်။

စီဒန်ဟွာသည်လည်း အံ့ဩသွားရသော်လည်း အဘိုးအိုကို အလျင်အမြန်ပင် တားဆီးလိုက်သည်။

“ရွာသူကြီး၊ စိတ်အေးအေးထားပါ၊ အာဟိုင်က ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်ထောက်ပါ။ သူ ဘာမှမကောင်းတာ လုပ်မှာမဟုတ်ပါဘူး” ဟု စီဒန်ဟွာက ဖျောင်းဖျလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် လျိုဝူးဟု ခေါ်သော အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားသည် ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ မျက်ဝန်းများတွင် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ပြည့်နှက်သွားကာ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်ရင်း ထောင့်စွန်းတစ်ခုဆီသို့ ပြေးလွှားပုန်းကွယ်ကာ ကွေးကွေးလေး ဝပ်စုန်းနေတော့သည်။

“ဆရာစီ၊ ဒါ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ” ရွာသူကြီးက အလျင်အမြန် မေးမြန်းသည်။

စီဒန်ဟွာသည်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အံ့ဩတုန်လှုပ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်ရှုလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက လှည့်ပြန်လာပြီး ၎င်း၏ မျက်နှာထက်တွင် တည်ကြည်လေးနက်မှုများ လွှမ်းမိုးလျက် “ဒါက ရောဂါဝေဒနာ မဟုတ်ပါဘူး၊ သူတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်နှစ်ပါးနဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ခြောက်ခုစလုံးကို စုပ်ယူခြင်း ခံထားရတာပါ၊ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ဝိညာဉ်တစ်ပါးနဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်တစ်ခုပဲ ကျန်ရှိတော့တာကြောင့် ယခုလို အခြေအနေမျိုး ဖြစ်သွားရတာပါ” ဟု ရှင်းလင်းပြောကြားလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားရလျှင်ပင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအားလုံးသည် ကျောချမ်းသွားကြတော့သည်။ မိမိတို့၏ ဝိညာဉ်ကို စုပ်ယူခြင်း ခံရသည်ဟူသော အတွေးသည် တကယ့်ကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ ကောင်းလှပေသည်။

“ဆရာစီ၊ ဒါက တကယ်ပဲ အမှန်တရားလား” ရွာသူကြီးက ယုံကြည်ရခက်စွာဖြင့် မေးမြန်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ အမြင်တွင်မူ စီဒန်ဟွာသည်သာ အခွင့်အာဏာအရှိဆုံး ပညာရှင် ဖြစ်ပေသည်။

စီဒန်ဟွာက ခေါင်းညိတ်ပြကာ “ကျွန်တော် ဒီနယ်ပယ်ပိုင်းကို အများကြီး လေ့လာထားခြင်း မရှိပေမဲ့လည်း ထိုလူတွေရဲ့ အခြေအနေကတော့ တကယ်ပဲ ဝိညာဉ်လွင့်စဉ်သွားတဲ့ သူတွေရဲ့ အခြေအနေနဲ့ ထပ်တူကျနေပါတယ်” ဟု လေးနက်စွာ အတည်ပြုပေးလိုက်လေသည်။