အခန်း ၂၀၀

အခန်း (၂၀၀) - လှုပ်ရှားရန် အခြေအနေများ

"ဒီသားရဲက ငါတို့နဲ့ တိုက်ခိုက်ချင်ပုံမရဘူး..."

ချိုးယွီနင်က စကားပြောနေစဉ် သူ၏ အကြည့်များသည် အဖြူရောင်အတောင်ပံပါသော ခြင်္သေ့မိစ္ဆာအပေါ် အပြည့်အဝ စူးစိုက်ထားပြီး အနည်းငယ်မျှပင် မလှုပ်ရှားခဲ့ပေ။

အဖြူရောင်အတောင်ပံပါသော ခြင်္သေ့မိစ္ဆာသည် သူတို့နှင့် တိုက်ခိုက်ရန် ရည်ရွယ်ပုံမရသော်လည်း မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူသည် နတ်ဝိညာဉ်အဆင့်ရှိ သားရဲ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူသာ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လာပါက သူတို့အတွက် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

ချိုးယွီနင်၏ လက်ထဲတွင် ရောင်စဉ်ဖြာ လက်နက် သုံးခု ကျန်ရှိနေသေးသော်လည်း ရောင်စဉ်ဖြာ လက်နက်၏ စွမ်းအားမှာ နတ်ဝိညာဉ်အဆင့်ရှိ သားရဲကို သတ်ဖြတ်ရန် လုံလောက်သော်လည်း အလွန်အမင်း လိုအပ်မှသာ အသုံးပြုရန် စိတ်ကူးထား၏။

ထို့အပြင် ရောင်စဉ်ဖြာ လက်နက်၏ စွမ်းအားမှာ အားနည်းလှသည် မဟုတ်ပေ။ ကြီးမားသော အသံမထွက်သော်လည်း ၎င်း၏ အစွမ်းထက်သော အငွေ့အသက်ကိုမူ ဖုံးကွယ်ထား၍ မရနိုင်ချေ။

အသက်သွင်းလိုက်သည်နှင့် ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်များသည် အပြင်ဘက်သို့ ချက်ချင်း ပြန့်နှံ့သွားမည် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သားရဲများအားလုံး ဆွဲဆောင်ခံရနိုင်သည်။

ထို့အပြင် ကောင်းကင်နတ်ဆိုးတောအုပ်တွင် လွန်ခဲ့သော နှစ် ၇၀၀ ကတည်းက နတ်ဝိညာဉ်အဆင့် ငါးကောင် ခြောက်ကောင်အထိ ရှိကြောင်း မှတ်တမ်းတင်ထား၏။ ယခင်ကတည်းက သားရဲများစွာ ရှိနေခဲ့ပြီး ယခုအခါ ပို၍ပင် များပြားလာနိုင်သည်။

ရောင်စဉ်ဖြာ လက်နက်ကို အသုံးပြုလိုက်သည်နှင့် တည်နေရာကို ဖော်ပြလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ကျန်ရှိနေသော နတ်ဝိညာဉ်အဆင့်ရှိ သားရဲများသည် တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် ရောက်လာကြမည် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်ရောက်ပါက ချိုးယွီနင်ထံတွင် ရောင်စဉ်ဖြာလက်နက် နှစ်ခုသာ ကျန်ရှိတော့မည် ဖြစ်သည်။ ရောင်စဉ်ဖြာ လက်နက်နှင့် ချန်လော့၏ ရောင်စဉ်ဖြာလက်နက် ပါဝင်လျှင်တောင် အများဆုံး နတ်ဝိညာဉ်အဆင့်ရှိ သားရဲ သုံးကောင်ကိုသာ သတ်ဖြတ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ အတော်လေး အစွမ်းထက်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ကောင်းကင်နတ်ဆိုးတောအုပ်တွင် ထင်တိုင်းကျဲနိုင်သည့် အဆင့်သို့ မရောက်သေးချေ။

ထို့ကြောင့် တိုက်ပွဲကို ရှောင်လွှဲနိုင်ပါက ၊ ချိုးယွီနင်သည် ကျားမိစ္ဆာနှင့် တိုက်ခိုက်လိုစိတ် မရှိပေ။

ချန်လော့သည် ဤအချက်ကို သဘာဝကျစွာ နားလည်သော်လည်း ဤသို့ စောင့်ဆိုင်းနေခြင်းက ဖြေရှင်းနည်း မဟုတ်ပေ။

ချန်လော့နှင့် အခြားသူများသည် မလှုပ်ရှားသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့ရှေ့တွင် ရပ်နေသော ကျားမိစ္ဆာ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် လူသားတစ်ဦး၏ အပြုံးကဲ့သို့ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေ၏။

ချန်လော့သည် သိသာစွာပင် ခေတ္တမျှ ကြောင်အမ်းသွားသော်လည်း သိပ်ပြီး မစဉ်းစားတော့ချေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူသည် နတ်ဝိညာဉ်အဆင့်ရှိ သားရဲတစ်ကောင် ဖြစ်ရာ သူ၏ ဉာဏ်ရည်မှာ သာမန်လူတစ်ယောက်နှင့် ဆင်တူလောက်ပေသည်။ သူ့အတွက် လူသားများ၏ အမူအရာအချို့နှင့် စကားပြောပုံများကို သင်ယူရန် သိပ်ပြီး ခက်ခဲမည် မဟုတ်ပေ။

‘သူ စကားမပြောတတ်တာ နှမြောစရာပဲ... မဟုတ်ရင် နှစ်ဖက်စလုံး ထိုင်ပြီး သေချာ စကားပြောလို့ ရနိုင်တယ်…’

ထိုအချိန်တွင် ကျားမိစ္ဆာသည် ချန်လော့၏ အတွေးများကို ကြားလိုက်ရသည့်အလား ပါးစပ်ကို ဟကာ အက်ကွဲနေသော လူသားအသံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်လေသည်။

"လူသားတွေ... ငါ မင်းတို့ကို ဒုက္ခမပေးချင်ပါဘူး... ငါ မင်းတို့နဲ့ စကားပြောချင်ရုံပါ..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ချန်လော့ ထိုနေရာမှာပင် ဆွံ့အသွားတော့သည်။

သေစမ်း... ဒီကောင်က တကယ် လူစကား ပြောတတ်တာပဲ…’

သို့သော် သေချာစွာ ပြန်လည် စဉ်းစားကြည့်ပါက အံ့ဩစရာ မရှိပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူသည် နတ်ဝိညာဉ်အဆင့် သားရဲတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။ ဤအဆင့်သို့ ကျင့်ကြံနိုင်သော သားရဲတစ်ကောင်သည် အလွန် အစွမ်းထက်သော ပါရမီနှင့် အရည်အချင်းများ ရှိရမည် ဖြစ်သည်။

လူ့စကားကို သင်ယူခြင်းမှာ သူတို့အတွက် ခက်ခဲသည့် ကိစ္စတစ်ခု မဟုတ်ပေ။

"ခင်ဗျား ဘယ်လို စကားပြောချင်တာလဲ..."

ချိုးယွီနင်က မေးမြန်းလိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ကျားမိစ္ဆာအပေါ် သတိထားမှုများ လျော့ကျသွားခြင်း မရှိပေ။

ကျားမိစ္ဆာသည် လူသားတစ်ဦးကဲ့သို့ ပြုံးလိုက်သော်လည်း ချိုးယွီနင်၏ မေးခွန်းကို ချက်ချင်း မဖြေခဲ့ချေ။

"ငါတို့ လူသားတွေနဲ့ နောက်ဆုံး တွေ့ခဲ့တာက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ် ၅၀၀ ဒါမှမဟုတ် ၆၀၀ လောက်က ဖြစ်မယ်... ဒါမှမဟုတ် နှစ် ၇၀၀ လောက်ကလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်..."

"တောင်းပန်ပါတယ်... အချိန်အရမ်းကြာသွားတော့ ငါကိုယ်တိုင်တောင် သေချာ မမှတ်မိတော့ဘူး..."

"ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်ကစပြီး လူသားတွေက သိသွားကြတယ်... ကောင်းကင်နတ်ဆိုးတောအုပ်မှာ အစွမ်းထက်တဲ့ သားရဲတွေ အများကြီး အခြေချနေထိုင်လာပြီးတဲ့နောက် ဘယ်သူမှ လွယ်လွယ်နဲ့ အနားမကပ်ရဲကြတော့ဘူး..."

"ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ မင်းတို့အားလုံးက ကောင်းကင်နတ်ဆိုးတောအုပ်ထဲကို ဝင်လာကြတယ်... ပြီးတော့ မင်းတို့ရဲ့ အေးအေးဆေးဆေး ရှိနေတဲ့ အမူအရာကို ကြည့်ရတာ အသတ်ခံရလို့ ထွက်ပြေးလာတာ မဟုတ်ဘဲ တစ်ခုခုကို ရှာဖို့ ကိုယ်တိုင် ဆန္ဒအလျောက် ဝင်လာတာ ဖြစ်ရမယ်..."

ကျားမိစ္ဆာက သူတို့၏ ဇာစ်မြစ်ကို စကားအနည်းငယ်ဖြင့် ခန့်မှန်းလိုက်ခြင်းအပေါ် ချန်လော့နှင့် အခြားသူများ အံ့အားသင့်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ပထမအချက်မှာ သူတို့ရှေ့က ကျားမိစ္ဆာ၏ ဉာဏ်ရည်မှာ လူသားတစ်ဦးထက် သေချာပေါက် မလျော့နည်းကြောင်း သိထား၏။

ဒုတိယအချက်မှာ ဤကိစ္စကို ခန့်မှန်းရန် မခက်ခဲပေ။

ကောင်းကင်နတ်ဆိုးတောအုပ်တွင် သူတို့ ရောက်လာရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ အနည်းငယ်သာ ရှိပေသည်။

ဘာမှလုပ်စရာမရှိသော ပုံမှန်လူတစ်ယောက်သည် ကောင်းကင်နတ်ဆိုးတောအုပ် ကဲ့သို့သော နေရာမျိုးသို့ လှည့်လည်သွားလာမည် မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍ သူတို့သာ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးခံနေရပါက အဖြူရောင်အတောင်ပံပါသော ကျားမိစ္ဆာ ပြောသကဲ့သို့ သူတို့ ဤမျှ အေးဆေးတည်ငြိမ်နေမည် မဟုတ်ချေ။

ထို့ကြောင့် ကျန်ရှိနေသော တစ်ခုတည်းသော ဖြစ်နိုင်ခြေမှာ တစ်ခုခုကို ရှာဖွေရန် ဝင်လာခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

"ဒါဆို စီနီယာ ဘာအကြောင်းများ ပြောချင်လို့ပါလဲ..."

ချိုးယွီနင်က ထပ်မံ စကားဆိုလိုက်ပြီး "စီနီယာ" ဟု တိုက်ရိုက် ခေါ်ဆိုလိုက်ရာ လေးစားမှုကို ပြသလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ချိုးယွီနင်က သူ့ကို ထိုသို့ ခေါ်ဆိုလိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကျားမိစ္ဆာ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

"သူက တော်တော်လေး ယဉ်ကျေးတာပဲ... ဖြောင့်မတ်တာအိုက ဖြစ်ပုံရတယ်..."

"တစ်နေ့လုံး အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေပဲ လျှောက်ပြောနေတဲ့ မိစ္ဆာတာအိုက ကောင်စုတ်လေးတွေထက်တော့ အများကြီး ပိုကောင်းတာပေါ့..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ချန်လော့သည် ရုတ်တရက် အနည်းငယ် စော်ကားခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

‘ဒါ ဘက်လိုက်တာပဲ... မိစ္ဆာတာအိုကို အရောင်ဆိုးထားတဲ့ မျက်မှန်နဲ့ ကြည့်နေတာပဲ…’

​သို့သော် ချန်လော့သည် ကြွားဝါးပြောဆိုတတ်သူမျိုး မဟုတ်ကြောင်း အနည်းဆုံးတော့ သူကိုယ်တိုင် သိရှိထားသည်။ သူ၏မူဝါဒမှာ ရှင်းလင်းလှသည်။

အကယ်၍ တစ်ဖက်လူက မိမိထက် သာလွန်နေပါက ထိုသူကို မိမိ၏ စီနီယာအဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး ရိုသေလေးစားရန် ဝန်မလေးပေ။ မိမိ၏ဆရာ လောချင်းယွီကို ကြည့်လျှင်ပင် သိနိုင်သည်။ လောချင်းယွီအပေါ် သူ အမြဲတမ်း ရိုသေလေးစားမှု ရှိခဲ့သည်မဟုတ်လော။

​သို့သော်လည်း သူ ကြွားဝါ ပြောဆိုတတ်သည့် အချိန်များလည်း ရှိသေးသည်။ အများအားဖြင့် သူ့ထက် အားနည်းသူများ သို့မဟုတ် မိမိ၏ လက်အောက်တွင် ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သည်ဟု ယုံကြည်ချိန်၌ ဖြစ်သည် ။

မိမိ အထင်ကြီးလေးစားမှုမရှိသော သူများအပေါ်၌မူ သူသည် ရိုသေလေးစားချင်ယောင် ဟန်ဆောင်တတ်သေး၏။ အခါအခွင့်သင့်လျှင် သူတို့၏ နောက်ကျောကို ဓားနှင့်ထိုးရန် ဝန်မလေးတတ်သော်လည်း၊ အများသူငါရှေ့တွင်မူ ရိုင်းစိုင်းသော စကားလုံးများဖြင့် ကြွားဝါပြောဆိုခြင်းမျိုး သူ ပြုလုပ်လေ့မရှိချေ။

သို့သော် ချန်လော့သည် ဤစကားများကို အပြင်သို့ ထုတ်ပြောမည် မဟုတ်ပေ။

"ကောင်းပြီ... မင်းတို့ရဲ့ အချိန်တွေကို ထပ်မဖြုန်းတော့ဘဲ အလုပ်ကိစ္စ ပြောရအောင်..."

ကျားမိစ္ဆာ၏ အကြည့်များက ချိုးယွီနင်အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားရာ သူတို့အထဲတွင် ချိုးယွီနင်မှာ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ကြောင်း သူ ခွဲခြားနိုင်ပုံရသည်။

"လူသားတွေက ကောင်းကင်နတ်ဆိုးတောအုပ်မှာ ခြေမချတာ နှစ် ၇၀၀ ကျော်ပြီ... အဲဒီ နှစ် ၇၀၀ အတွင်းမှာ ကောင်းကင်နတ်ဆိုးတောအုပ်က မရေမတွက်နိုင်အောင် ကျယ်ပြန့်လာခဲ့တယ်..."

"မင်းတို့ ကောင်းကင်နတ်ဆိုးတောအုပ်မှာ ဘာပဲရှာချင်ရှာချင် သတင်းအချက်အလက် အကူအညီမပါဘဲဆိုရင် အရမ်းခက်ခဲလိမ့်မယ်... ပင်လယ်ထဲမှာ အပ်ရှာသလိုပဲ..."

သူ စကားပြောနေစဉ် ကျားမိစ္ဆာသည် ပြုံးလိုက်ပြန်သည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ ငါ့ကို အကူအညီတောင်းမယ်ဆိုရင်... ကောင်းကင်နတ်ဆိုးတောအုပ်မှာ အနှစ်တစ်ထောင်နီးပါး နေထိုင်လာခဲ့တဲ့ ငါ့ရဲ့ အတွေ့အကြုံအရ မင်းတို့ ရှာနေတဲ့ အရာကို ချက်ချင်း ရှာပေးနိုင်တယ်..."

ကျားမိစ္ဆာ၏ စကားများကို နားထောင်ပြီးနောက် ချိုးယွီနင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တွေးတောလေသည်။

အကယ်၍ ကျားမိစ္ဆာက သူတို့ကို ကူညီရန် ဆန္ဒရှိပါက ၎င်းမှာ အလွန် ကောင်းမွန်ပေလိမ့်မည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းက သူတို့၏ ရှာဖွေရေးအချိန်နှင့် ကောင်းကင်နတ်ဆိုးတောအုပ်တွင် အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ရနိုင်ခြေကို များစွာ လျှော့ချပေးနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ချိုးယွီနင်သည် အခမဲ့ ရနိုင်သော နေ့လယ်စာဟူ၍ မရှိကြောင်း ကောင်းစွာ သိထားပေသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ကျားမိစ္ဆာကို မော့ကြည့်ကာ ပြန်မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် စီနီယာကို ဘာပြန်ကူညီပေးရမလဲ”