အခန်း (၂၁၃-၂၁၄)
Vol. 21 Ch. 213-214
`
အခန်း (၂၁၃) ပါရမီရှင်
မြေယာသိမ်းပိုက်ခြင်းဆိုသည်မှာ မည်သည့်အရာကို ဆိုလိုသလဲဆိုသည်ကို ကျူးယွမ်ကျန်းလောက် နားလည်သူ မရှိပေ။ မင်မင်းဆက်နှောင်းပိုင်းတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည့် လယ်သမားအုံကြွမှုများ၏ အဓိကအကြောင်းအရင်းမှာ မြေယာသိမ်းပိုက်ခြင်း ပြင်းထန်လွန်း၍သာ ဖြစ်သည်။ မြေယာမဲ့ လှည့်လည်သွားလာနေရသူများတွင် ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘဲ ငတ်မွတ်၍ သေဆုံးခြင်း သို့မဟုတ် ပုန်ကန်ခြင်းဟူသော လမ်းနှစ်သွယ်သာ ရှိတော့၏။
ကျူးယွမ်ကျန်းကိုယ်တိုင်မှာ အလွန်ဆင်းရဲသည့် ဘဝမှ လာသူဖြစ်ပြီး မိသားစုဝင်အချို့မှာ ငတ်မွတ်၍ သေဆုံးခဲ့ရသဖြင့် သူသည် နောက်တွန့်မနေဘဲ ပုန်ကန်သည့် လမ်းကြောင်းပေါ်သို့ လျှောက်လှမ်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မိန်းကလေးတစ်ဦးက မုန့်စားရင်း မြေယာသိမ်းပိုက်ခြင်းအကြောင်းကို ရှင်းလင်းစွာ ပြောပြနိုင်ခြင်းမှာ ကျူးယွမ်ကျန်းကို အံ့အားသင့်စေ၏။
“သမီးလေး၊ ဒီအရွယ်နဲ့ ဒီလောက်ထိ နားလည်သဘောပေါက်တာ ငါတကယ်ကို အံ့ဩမိတယ်။ ဒါဆိုရင် ပြောပါဦး၊ နန်းတော်က မြေယာသိမ်းပိုက်တာကို ဘယ်လို ရှောင်လွှဲနိုင်မလဲ”
“ရှောင်လွှဲဖို့ကတော့ တော်တော်ခက်မယ်ထင်တယ်”
ချင်းချင်း၏ မျက်နှာတွင် စနောက်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာ၏။
“အဘရယ်၊ အဘဝတ်ထားတဲ့ အဝတ်အစားတွေက တန်ဖိုးကြီးလှတာကို ကြည့်ရင် အဘက ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုကနေ လာတာဖြစ်ရမယ်။ မိသားစုမှာ ပိုက်ဆံရှိရင်တော့ ပိုပြီး လယ်မြေတွေ ဝယ်ဖို့ ကြိုးစားကြမှာပဲ။ လူငှားပြီး စိုက်ပျိုးခိုင်းတာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ အငှားချထားတာပဲ ဖြစ်ဖြစ် အမြတ်အစွန်းတော့ ရတာပေါ့”
“ဟန်မင်းဆက်တုန်းကရော၊ ဝေနဲ့ဂျင်မင်းဆက်တုန်းကပါ မျိုးနွယ်စုကြီးတွေကပဲ အုပ်ချုပ်ခဲ့တာပါ။ ဆွေနဲ့တန်မင်းဆက်ကျတော့ ဂွမ်လုံစစ်တပ်အဖွဲ့ရဲ့ လက်ထဲမှာ ရှိခဲ့တယ်။ နောက်ပိုင်း ဆုန်းမင်းဆက်ကျတော့လည်း မြေပိုင်ရှင်တွေရဲ့ လက်ထဲရောက်သွားပြန်ရော။ အနှစ်သာရအားဖြင့်တော့ အတူတူပါပဲ”
“မျိုးနွယ်စုကြီးတွေပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မြေပိုင်ရှင်တွေပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ရဲ့ နာမည်နဲ့ ပုံစံတွေ ပြောင်းလဲသွားပေမဲ့ မပြောင်းလဲသွားတဲ့ အရာတစ်ခုကတော့ မြေယာပိုင်ဆိုင်မှုပါပဲ”
ချင်းချင်း ပြောသမျှမှာ ဝူကျိရှန်း သင်ပေးထားသည်များသာ ဖြစ်သည်။ သူမမှာ သင်ယူထားသည်ကို ပြန်လည်အသုံးချခြင်းသာ ဖြစ်၏။
“မင်းဆက်ပြောင်းတာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ အုပ်ချုပ်သူ ပြောင်းတာပဲ ဖြစ်ဖြစ် အဓိကအချက်ကတော့ မြေယာကို ပြန်လည်ခွဲဝေလိုက်တာပါပဲ။ ပြီးရင်တော့ နောက်ထပ် မြေယာသိမ်းပိုက်တဲ့ အလှည့်သစ်တစ်ခု စတင်တာပေါ့”
ဤစကားလုံးများမှာ တော်ဝင်အုပ်ချုပ်ရေး၏ အဓိကပြဿနာကို ထိမိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ အခြားသူများ နားမလည်နိုင်သော်လည်း ကျူးယွမ်ကျန်း နားမလည်ဘဲ ရှိပါ့မလား။
“လောကကြီးက ဒီမုန့်လိုပါပဲ”
ချင်းချင်းက နောက်ဆုံးကျန်နေသည့် ကော်နယ်သီးမုန့်ကို မြှောက်ပြကာ ရယ်မော၏။
“မုန့်က ဒီလောက်ပဲ ရှိတာ။ မြေပိုင်ရှင်က အများကြီးစားရင် ပြည်သူတွေက နည်းနည်းပဲ ရတော့မှာပေါ့။ ပြည်သူတွေအတွက် ဘာမုန့်မှ မကျန်တော့ဘူးဆိုရင်တော့ ပြဿနာကြီးတော့မှာပဲ”
နောက်ဆုံးမုန့်အပိုင်းအစကို စားပြီးနောက် ချင်းချင်းမှာ အိတ်ထဲမှ ကြေးပြားများကို ထုတ်ကာ ပေးချေရန် ပြင်၏။ ဇူယွမ်ကျန်းက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်၏။
“သမီးလေး၊ နင်စားတဲ့ မုန့်သုံးခုအတွက် အဘ ရှင်းပေးမယ်။ ဒါ အဘက ဝယ်ကျွေးတာ”
“ဘယ်လိုလုပ် အဘကို ပေးခိုင်းလို့ရပါ့မလဲ”
ချင်းချင်းက ရယ်မော၍ ပြော၏။
“ဒါဆိုရင်လည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဘ။ကျွန်မသခင်လေးအတွက် ဟင်းချက်ရဦးမှာမို့ သွားတော့မယ်နော်”
ကျူးယွမ်ကျန်း တစ်စုံတစ်ခု ထပ်ပြောလိုသော်လည်း ချင်းချင်းမှာ ဝေးရာသို့ ပြေးသွားပြီ ဖြစ်၏။
“ဒီကလေးမလေးက ဘယ်သူ့အစေခံလဲ”
ကျူးယွမ်ကျန်းက ရိုးရိုးသာမန်မေးသယောင်ဖြင့် မုန့်ရောင်းသူကို မေး၏။
“ဘယ်သူ့အိမ်ကလဲတော့ မသိဘူးဗျ။ ဒီနားမှာ နေတာမဟုတ်ဘူး။ တစ်ခါတစ်ရံ သူပြောတာ ကြားဖူးတာတော့ သူ့သခင်က နန်းတွင်းဆေးရုံမှာ အလုပ်လုပ်တယ်တဲ့... အော်... မှတ်မိပြီ”
မုန့်ရောင်းသူမှာ နဖူးကို ရိုက်လိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်၊ နန်းတွင်းဆေးရုံက ဝူဆိုတဲ့လူပဲ၊ ဝူဆိုတာ မမှားဘူး”
“ဝူလား၊ နန်းတွင်းဆေးရုံကလား”
ကျူးယွမ်ကျန်းမှာ မိဖုရားကြီးမားကို မသိမသာ ငေးကြည့်လိုက်၏။
မိဖုရားကြီးက အနည်းငယ်ပြုံးလိုက်ပြီး ငွေပြားလေးတစ်ချပ်ကို စားပွဲပေါ်သို့ ညင်သာစွာ တင်ပေးလိုက်သည်။
“ဒီလောက်ထိ မယူနိုင်ပါဘူး၊ ၁၂ ပြားဆို လုံလောက်ပါပြီ... အဘတို့က...”
“ကျန်တာ နင့်အတွက်ပါ”
ကျူးယွမ်ကျန်းက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်၏။
“ငါတို့က ရွာသားချင်းဆိုတော့လည်း ပိုပေးတာပေါ့”
နှစ်ဦးသား လမ်းကြားထဲမှ ထွက်လာရင်း သက်ပြင်းချလိုက်၏။ “
သူ့အိမ်က အစေခံတစ်ယောက်တောင် ဒီလောက်ထိ နားလည်သဘောပေါက်နေပြီဆိုတော့ ဝူကျိရှန်းက ဆေးကုသခြင်းမှာပဲ ကျွမ်းကျင်တာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိသာနေပါပြီ”
ဝတ္ထုဇာတ်လမ်းများတွင် ဇာတ်လိုက်က ခေတ်မီသည့် အယူအဆအချို့ကို ပြောလိုက်သည်နှင့် ရှေးလူများမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်ဆိုခြင်းမှာ အလွန်အမင်း ချဲ့ကားလွန်းလှသည်။ ဇူယွမ်ကျန်းမှာ ချင်းချင်းပြောသမျှကို အားလုံး နားလည်သည်။ ချင်းချင်းမှာ သူ၏ ခေတ်ပြိုင်လူများထက် သာလွန်သည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း ကျူးယွမ်ကျန်းကဲ့သို့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကို အံ့အားသင့်စေလောက်သည့် အခြေအနေမျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။
“သားတော်သာ ဒီကလေးမလေး ပြောသွားတာကို သေချာနားထောင်ခဲ့ရင် ကောင်းမှာ”
ဇူယွမ်ကျန်း သက်ပြင်းချလိုက်၏။
"သူတောင် နားလည်တဲ့... အဲဒီစကားလုံးကို ဘာလို့ခေါ်တာလဲ”
“မြေယာသိမ်းပိုက်ခြင်းပါ”
မိဖုရားကြီးက သတိပေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်၊ မြေယာသိမ်းပိုက်ခြင်း။ သူတောင် မြေယာသိမ်းပိုက်ခြင်းရဲ့ ဆိုးကျိုးတွေကို နားလည်ပြီး မင်းဆက်ပြောင်းလဲရတဲ့ အကြောင်းရင်းမှန်း သိနေပေမဲ့ သားတော်ကတော့ မသိသေးဘူး။ ငါက အမှုကြီးတွေ အကြိမ်ကြိမ် လုပ်ခဲ့ပြီး လူပေါင်း ထောင်ချီ အပြစ်ပေးခဲ့ပေမဲ့ သာမန်ပြည်သူတစ်ဦးကိုမှ ထိခိုက်အောင် မလုပ်ခဲ့ပါဘူး။ လယ်မြေဧက ခုနစ်ရာကျော် ပိုင်ဆိုင်တဲ့ မြေပိုင်ရှင်တွေကို စာရင်းကောက်ခိုင်းတာလည်း ဘာကြောင့်လဲဆိုတာ သားတော် နားမလည်သေးဘူး”
မင်မင်းဆက်အစောပိုင်း ဟုန်ဝူခေတ်က အမှုကြီးအချို့တွင် လူများစွာ ပါဝင်ပတ်သက်ခဲ့သော်လည်း အပြစ်မဲ့ ပြည်သူများ သေဆုံးခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ထိခိုက်သူများမှာ အရာရှိကြီးများ သို့မဟုတ် မှူးမတ်များသာ ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ သစ္စာဖောက်များအား ရှင်းလင်းခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ကျူးယွမ်ကျန်း၏ အစီအစဉ်မှာ ထိုမျှသာ မဟုတ်ပေ။
“သားတော်က သဘောကောင်းပြီး ပျော့ညံ့တယ်။ တချို့ကိစ္စတွေကို သူ ဘဝမှာ တစ်ခါမှ လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် ငါပဲ လုပ်ရမှာပေါ့”
မိဖုရားကြီးမှာ ဤစကားထဲမှ သွေးနံ့ကို ရလိုက်သည်။ ကျူးယွမ်ကျန်း ဘာလုပ်ရန် စီစဉ်နေသည်ကို သိသော်လည်း တားဆီးရန် အစီအစဉ် မရှိပေ။ ဤသည်မှာ မင်မင်းဆက်၏ အနာဂတ်အတွက် ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိသည်။ သို့သော် သူ၏နည်းလမ်းများမှာ...
မိဖုရားကြီးမားမှာ ထိုအကြောင်းများကို မတွေးချင်တော့ဘဲ စကားကို ပြောင်းလိုက်၏။
“ဒီဝူကျိရှန်းက စာမေးပွဲကနေ လာတာမဟုတ်ဘူး။ ကျမ်းစာတွေကိုပဲ ရွတ်ဆိုနေတဲ့ ပညာတတ်တွေနဲ့လည်း မတူဘူး။ သူ့ရဲ့ အမြင်က တကယ်ပဲ ရှားပါးတယ်”
ချင်းချင်းမှာ အစေခံတစ်ယောက်သာ ဖြစ်၍ မည်သည့်အမြင် ရှိမည်နည်း။ သူမပြောသမျှမှာ ဝူကျိရှန်း သင်ပေးထားခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
“ဒီလူက တကယ်ကို ထူးခြားတယ်။ ပါရမီရှိပေမဲ့ ငယ်သေးပြီး အတွေ့အကြုံ နည်းနေသေးတယ်”
မိဖုရားကြီးမားက ပြုံး၍ ပြော၏။
“ရှင်က သူ့ကို ရာထူးကြီး ပေးချင်တာလား”
“မဟုတ်ဘူး”
ကျူးယွမ်ကျန်း ခေါင်းခါလိုက်၏။
“ငါတို့က အိုပြီလေ။ ကောင်းတဲ့အရာတွေကို သားတော်အတွက် ချန်ထားပေးရမှာပေါ့”
ဇူယွမ်ကျန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ဝူကျိရှန်းမှာ မည်မျှပင် ထူးချွန်ပါစေ၊ သူသည် “ကောင်းသော အရာ” တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။ ဤရက်စက်သည့် ဧကရာဇ်အတွက် လူများမှာ အသုံးချရမည့် ကိရိယာများသာ ဖြစ်ပေသည်။
*********
`
အခန်း (၂၁၄) တိုင်ကြားလိုပါသည်
ညအမှောင်ထုဖုံးလွှမ်းနေပြီး မိုးဖွဲဖွဲကျနေ၏။ လျူဟန်လျန်မှာ ဝါးပင်အိုကြီးအောက်၌ ကုပ်ကုပ်လေးထိုင်နေရင်း လမ်းဆုံကို အာရုံစိုက်ကြည့်နေသည်။ အဝေးမှ လူတစ်ဦး လျှောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူသည် အလျင်အမြန်ပင် ထသွားကာ ရိုကျိုးသောလေသံဖြင့် ပြော၏။
“ဒါဝူ၊ သခင်လေး ဝူဟုတ်ပါသလား”
“ဟုတ်တယါ။ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ”
ဝူကျိရှန်းက ထိုလူပိန်ပိန်လေးကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း မမှတ်မိပေ။
“ကျွန်တော်မျိုးက လျူဆေးဆိုင်ပိုင်ရှင် လျူဟန်လျန်ပါ...”
ဝူကျိရှန်းသည် လျူဟန်လျန်ကို မသိသော်လည်း လျူဆေးဆိုင်၏ နာမည်ကိုတော့ ကြားဖူးသည်။ လျူဆေးဆိုင်မှာ ဆုန်းမင်းဆက်ခေတ်ကတည်းက ကျော်ကြားလာခဲ့သည့် မြို့တော်၏ နာမည်ကြီး ဆေးဆိုင်အိုကြီး ဖြစ်ပေသည်။
“ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ”
“ဒီလိုပါ... သေးငယ်တဲ့ ကိစ္စလေးပါ...”
လျူဟန်လျန်မှာ တုံ့ဆိုင်းနေပြီး စကားကို ထစ်အစွာ ပြော၏။
“ပြောရရင် ရှည်ပါလိမ့်မယ်၊ သခင်လေးဝူကို အသေးစိတ် တိုင်ကြားခွင့် ပြုပါဦး...”
“ကောင်းပြီ၊ အိမ်ထဲဝင်ပြီး ပြောကြတာပေါ့”
ဝူကျိရှန်းက လျူဟန်လျန်ကို အိမ်ထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။
“ချင်းချင်း၊ တာဝန်ခံလျူအတွက် လက်ဖက်ရည် ပြင်ပေးလိုက်ဦး”
ဧည့်သည်နှင့် အိမ်ရှင် ထိုင်လိုက်ကြပြီးနောက် ဝူကျိရှန်းက ပြုံး၍ မေး၏။ “
"ဘာကိစ္စလဲဆိုတာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြပေးပါ”
လျူဟန်လျန်မှာ ရင်ဘတ်ထဲမှ ပိုးသားသေတ္တာငယ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
“သခင်လေးဝူ ဒါကို သိလိမ့်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်”
သေတ္တာပေါ်ရှိ စာတန်းကို ကြည့်ပြီး ဝူကျိရှန်း ရယ်မောလိုက်၏။
“ဒါက နန်းတွင်းဆေးရုံရဲ့ အန်းဂုန်းနျူးဟွမ်ဆေးလုံးပဲ၊ ငါမသိဘဲ ရှိမလား”
ဤဆေးမှာ နှလုံးတုန်ခြင်းနှင့် သွေးကြောဆိုင်ရာ ရောဂါများကို ကုသရာတွင် အလွန်ထိရောက်သည့် ဆေးမြတ်ဖြစ်သည်။ ကတ္တရာချို၊ နျူးဟွမ်ဆေး၊ မုန့်ရနံ့တို့ကဲ့သို့ အဖိုးတန်ပစ္စည်းများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသဖြင့် ဈေးနှုန်းမှာ အလွန်မြင့်မားပေသည်။ နန်းတွင်းဆေးရုံမှ ဆေးများမှာ သက်တမ်းကုန်ခါနီးလျှင် အချို့သော နည်းလမ်းများဖြင့် ပြင်ပသို့ ရောင်းချလေ့ရှိသဖြင့် လူတို့လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိနေခြင်းမှာ ထူးဆန်းသည့်ကိစ္စ မဟုတ်ပေ။
“သခင်လေးဝူ၊ သေချာကြည့်ပေးပါဦး။ ဒါက တကယ်ပဲ နန်းတွင်းဆေးရုံက အန်းဂုန်းနျူးဟွမ်ဆေးလုံး ဟုတ်ပါရဲ့လား”
ဝူကျိရှန်းသည် အလွန်ထက်မြက်သူဖြစ်ရာ ထိုစကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူသည် သေတ္တာငယ်ကို ကိုင်တွယ်စစ်ဆေးလိုက်ရာ ဖယောင်းတံဆိပ်မှာလည်း ပျက်စီးခြင်းမရှိ၊ တံဆိပ်တုံးမှာလည်း မှန်ကန်နေသည်။
“ဒါက နန်းတွင်းဆေးရုံက ဆေးလုံးပဲလေ။ နင် ဒီကိုလာတာ ဒါကို ပြဖို့သက်သက် မဟုတ်လောက်ဘူးနော်။ တိုက်ရိုက်ပဲ ပြောလိုက်ပါ”
လျူဟန်လျန်က ဘာမျှမပြောဘဲ ရင်ဘတ်ထဲမှ အလားတူ သေတ္တာငယ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
“ဒါက ကျွန်တော်တို့ လျူဆေးဆိုင်က ထုတ်လုပ်တဲ့ အန်းဂုန်းနျူးဟွမ်ဆေးလုံးပါ”
သေတ္တာနှစ်လုံးမှာ အတူတူပင်ဖြစ်သော်လည်း လျူဟန်လျန်ထုတ်လိုက်သော သေတ္တာတွင် နန်းတွင်းဆေးရုံ၏ တံဆိပ်မပါပေ။ သူသည် ဆေးလုံးနှစ်လုံးကို ယူလိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည်ခွက်နှစ်ခုထဲသို့ တစ်လုံးစီ ထည့်လိုက်၏။ ဆေးလုံးများမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း အရည်ပျော်သွားကြသည်။
ခဏအကြာတွင် ဝူကျိရှန်းသည် သိသာသည့် ကွာခြားချက်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ နန်းတွင်းဆေးရုံမှ ဆေးလုံးမှာ အရည်ပျော်ပြီးနောက် ခွက်အောက်ခြေတွင် ဆေးကြွင်းများ ကျန်နေပြီး၊ လျူဆေးဆိုင်မှ ဆေးလုံးမှာမူ ဆေးကြွင်းမရှိဘဲ သန့်စင်စွာ အရည်ပျော်သွားသည်။
ဝူကျိရှန်း၏ မျက်နှာထားမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွား၏။ အန်းဂုန်းနျူးဟွမ်ဆေးလုံးကဲ့သို့ ထိပ်တန်းဆေးဝါးတွင် ဆေးကြွင်းမရှိစေရခြင်းမှာ အခြေခံအကျဆုံး အရည်အသွေးပင် ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ နန်းတွင်းဆေးရုံမှ ဆေးလုံးတွင် ပြဿနာရှိနေကြောင်း သက်သေပြနေသည်။ အတုမဟုတ်လျှင်တောင်မှ အညံ့စားဖြင့် အစားထိုးထားခြင်း ဖြစ်ပေမည်။ နန်းတွင်းဆေးဝါးကိုပင် အလွဲသုံးစားလုပ်ရဲသည့် ကိစ္စမှာ နန်းတွင်းဆေးရုံ၏ အကြီးအကဲဖြစ်သူ ဝူကျိရှန်းအတွက် ခေါင်းဖြတ်ခံရနိုင်သည့် ပြဿနာ ဖြစ်သည်။
“ဒါကို ပြတာ ဘာသဘောလဲ”
ဝူကျိရှန်း၏ အကြည့်များ တင်းမာလာသည်ကို မြင်သော် လျူဟန်လျန်မှာ မြေကြီးပေါ်သို့ ရိုကျိုးစွာဝပ်လိုက်သည်။
“သခင်လေးဝူက နန်းတွင်းဆေးရုံရဲ့ အကြီးအကဲအသစ် ဖြစ်ပေမဲ့ ဆေးရုံထဲမှာ လိမ်လည်လှည့်ဖြားနေတဲ့ လူယုတ်မာတွေ ရှိနေပါတယ်။ အဲဒီကိစ္စက သခင်လေးအတွက် အန္တရာယ်ရှိမှာစိုးလို့ ကျွန်တော်မျိုး လျှို့ဝှက်တိုင်ကြားရခြင်း ဖြစ်ပါတယ်”
“နင်ကတော့ အကျိုးအမြတ် လိုချင်လို့ပဲ ဖြစ်မှာပေါ့”
“အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကျွန်တော်တို့ လျူဆေးဆိုင်က နန်းတွင်းဆေးရုံအတွက် ဆေးတွေ ပံ့ပိုးပေးချင်တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်တော့မှ အရွေးမခံရဘူး။ နောက်မှ သိရတာက လက်ရှိ ပံ့ပိုးပေးနေတဲ့ ဆေးဆိုင်က နန်းတွင်းဆေးရုံထဲက အရာရှိတစ်ယောက်နဲ့ ပတ်သက်နေတယ်တဲ့။ ဆေးဝါးကိစ္စက လူ့အသက်အတွက် အရေးကြီးသလို သခင်လေးဝူရဲ့ အနာဂတ်နဲ့လည်း ဆက်စပ်နေလို့ သေချာစစ်ဆေးပေးဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်”
ထိုဆေးဆိုင်မှာ နန်းတွင်းဆေးရုံရှိ အရာရှိတစ်ဦးနှင့် အကျိုးစီးပွား ဆက်စပ်နေသဖြင့် လျူဟန်လျန်မှာ အခွင့်အရေး မရခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် နန်းတွင်းဆေးရုံမှ ဆေးများ၏ အရည်အသွေး ပြဿနာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီး ဝူကျိရှန်းကို အသုံးချကာ ၎င်းတို့ကို ဖြိုခွင်းရန် ကြိုးပမ်းခြင်း ဖြစ်သည်။
*********