အခန်း ၂၉၉

အပိုင်း ၂၉၉

"ကဲ၊ ဟိုဘက်က ပြဿနာတွေ ဘယ်လိုအဆုံးသတ်မလဲဆိုတာ ထိုင်ကြည့်ဖို့ နေရာတစ်ခု သွားရှာရအောင်!"

လင်းဖန်သည် ပတ်ပတ်လည်သို့ ချက်ချင်းကြည့်လိုက်ပြီး မပြောဘဲ မနေနိုင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"အင်း!"

မိုရှင်းယာက ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ လင်းဖန်၏ နောက်မှ လိုက်ကာ လူသူကင်းဝေးသော ထောင့်တစ်နေရာသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လမ်းလျှောက်သွားခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် လင်းဖန်သည် ဖျော်ရည်တစ်ခွက်ကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး တစ်ငုံတည်းဖြင့် မော့သောက်လိုက်ရာ အရသာက အတော်လေး ကောင်းမွန်လှသည်။

ဤဖျော်ရည်များသည် အားလုံးကို သေချာစွာ ရွေးချယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို အကောင်းဆုံးနှင့် အလတ်ဆတ်ဆုံးသော သစ်သီးများမှ ညှစ်ထုတ်ထားခြင်း ဖြစ်ရာ ဖျော်ရည်တစ်ခွက်၏ တန်ဖိုးမှာ သာမန်လူတစ်ဦး၏ တစ်နေ့တာ လုပ်ခလစာနှင့် ညီမျှသည်။

၎င်းကို ပရဟိတပါတီပွဲဟု ခေါ်ဆိုကြသော်လည်း အခြေအနေများစွာတွင်မူ လူမှုရေး ပလက်ဖောင်းတစ်ခုနှင့် သာ၍ တူညီနေတတ်သည်။

သို့သော်လည်း လင်းဖန်ကမူ ဤအရာကို ဂရုမစိုက်ပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက စပွန်ဆာပေးသူက ကျခံခြင်းဖြစ်ပြီး ပါတီပွဲမှ ပေးချေခြင်း မဟုတ်သလို၊ ပရဟိတ ရန်ပုံငွေထဲက ထုတ်ယူခြင်းလည်း မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ သူတို့ ငွေလှူဒါန်းမည်ဆိုပါက ဤကဲ့သို့သော နေရာမျိုးတွင် သုံးဖြုန်းကြလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

"ဖူး!"

ဘေးနားရှိ မိုရှင်းယာသည် ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်မိသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ၏ အကြီးအကဲဖြစ်သူမှာ အမှန်တကယ်ပင် သူ့မိုဘိုင်းဖုန်းကို ထုတ်ယူကာ ဂိမ်းစတင်ကစားနေသည်ကို သူမ တွေ့ရှိခဲ့ရခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့သော ညစာစားပွဲမျိုးတွင် ဂိမ်းကစားနေခြင်းက တကယ့်ကို ဆန်းသစ်သော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

အမှန်စင်စစ်တွင်တော့ လင်းဖန်သည် များသောအားဖြင့် စိတ်အပန်းဖြေရန်အတွက် ရံဖန်ရံခါမှသာ တစ်ကြိမ်တစ်ခါ ကစားတတ်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုအခါ ပျင်းရိနေသဖြင့် ကစားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ယ

လင်းဖန် ဂိမ်းထဲတွင် စိတ်ရောကိုယ်ပါ နစ်မြောနေစဉ် အသံချိုချိုလေးတစ်ခုက သူတို့ကို ဘာလုပ်ရမလဲဟု ပြောဆိုလာခဲ့သည်။

"ဒီနေရာမှာ လူရှိပါသလား။"

၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံး ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ လှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ နုနယ်ပျိုမြစ်သော မျက်နှာပိုင်ရှင် မိန်းကလေးသည် ဤကဲ့သို့သော နေရာမျိုးတွင် ဂိမ်းကစားနေသည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ဂိမ်းကစားနေသော လင်းဖန်ကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။

"လူမရှိပါဘူး။"

မိုရှင်းယာသည် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး မိန်းကလေးကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

"မင်းက လင်းယွဲ့မဟုတ်လား။"

"လင်းယွဲ့က ဘယ်သူလဲ။"

လင်းဖန်သည် သူ့လက်ထဲရှိ ဖုန်းကို ချလိုက်ပြီး မိန်းကလေးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

"မကြာခင်ကမှ အနုပညာလောကထဲကို စတင်ဝင်ရောက်လာပြီး တီဗီဇာတ်လမ်းတွဲတစ်ခုကတစ်ဆင့် အလျင်အမြန်ပဲ လူကြိုက်အများဆုံး ဖြစ်လာတဲ့ နာမည်ကျော် ကြယ်ပွင့်တစ်ယောက်လေ။ ကောလာဟလတွေအရတော့ သူမက ဖျော်ဖြေရေးလောကထဲက အာဏာရှိသူတစ်ယောက်ရဲ့ လျှို့ဝှက်စည်းမျဉ်းတွေကို ငြင်းဆန်ခဲ့လို့ ပိတ်ပင်တာ ခံခဲ့ရတာတဲ့။ သူမမှာ ပါရမီနဲ့ အရည်အချင်းရှိပေမဲ့ ဘယ်ဒါရိုက်တာကမှ သူမကို အသုံးပြုဖို့ မရဲကြသလို၊ သူမ လက်မှတ်ရေးထိုးထားတဲ့ ကုန်အမှတ်တံဆိပ် ကြော်ငြာတွေလည်း အကုန်လုံး ရုပ်သိမ်းခံခဲ့ရတယ်လေ။" မိုရှင်းယာသည် လင်းဖန်၏ နားနားသို့ ကပ်၍ ပြောပြခဲ့သည်။

"မင်္ဂလာပါ။"

လင်းဖန်သည် လင်းယွဲ့ကို သေချာစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဖျော်ဖြေရေးလောကဆိုသည်မှာ အရှုပ်ထွေးဆုံးသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်ရာ၊ ငွေကြေးဆိုင်ရာ ကျောထောက်နောက်ခံ နောက်ခံသမိုင်းကြောင်း မရှိသော မိန်းကလေးတစ်ဦးက မိမိကိုယ်ကိုယ် စင်ကြယ်သန့်ရှင်းအောင် ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ဆဲ ဖြစ်ခြင်းမှာ သူ့ကို တကယ်ပဲ အထင်ကြီး လေးစားသွားစေခဲ့သည်။

လင်းယွဲ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် လင်းဖန်သည် သူ့ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်ကာ ဆက်လက်ကစားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူ ဂိမ်းကစားတော့မည့် အချိန်တွင် လူအုပ်ကြီးထဲ၌ လှုပ်လှုပ်ရွရွ လှုပ်ရှားမှုများ အများအပြား ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

"အတွင်းရေးမှူး ကျန်း ရောက်လာပြီ"

"အတွင်းရေးမှူး ကျန်း!"

လူအုပ်ကြီးထဲတွင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ လူအများစုက တံခါးဝဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြရာ ခန္ဓာကိုယ် အနည်းငယ် ဆုဖြိုးသော အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး လမ်းလျှောက်ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ ကျန်းဖူဝေ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ရှိနေခဲ့ပြီး လူအုပ်ကြီးကို အကျဉ်းချုပ် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ကျန်းဖူဝေကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် အချို့သော လူများသည် သတိကြီးစွာ ထားလာကြသည်။

ကျန်းဖူဝေသည် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာမှ မွေးဖွားလာသူ ဖြစ်သည်။ ကျင်းလင်မြို့၏ နံပါတ်တစ် ပုဂ္ဂိုလ်အဖြစ် ပြောင်းလဲ တာဝန်ယူပြီးနောက်ပိုင်းတွင် သူသည် တက်ကြွပြတ်သားသော ပုံစံနှင့် ရဲရင့်သော စရိုက်လက္ခဏာကို မွေးမြူခဲ့သည်။ ရာထူးသက်တမ်း လအနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် သူသည် ကျင်းလင်မြို့တွင် သူ၏ ဩဇာအာဏာကို တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့သည်။ သူ စတင် တာဝန်ယူချိန်တွင် မြို့ထဲရှိ ချမ်းသာသော ဒုတိယမျိုးဆက်လူငယ်အချို့သည် လမ်းမပေါ်တွင် ကားပြိုင်မောင်းနှင်ရင်း လူတိုက်မှုဖြစ်ပွားကာ ထွက်ပြေးခဲ့သည့် မတော်တဆမှုတစ်ခုတွင် ပါဝင်ပတ်သက်ခဲ့သည်။

ဤဖြစ်ရပ်ကို ကြားသိရပြီးနောက် ကျန်းဖူဝေသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်ခဲ့သည်။ မည်ကဲ့သို့သော ကရုဏာသက်သက် အသနားခံမှုမျိုးကိုမဆို ချက်ချင်း ငြင်းပယ်ခဲ့ပြီး အချို့သော လာဘ်စားသူများကိုပါ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းခဲ့သည်။

ဤဖြစ်ရပ် ဖြစ်ပွားပြီးနောက်တွင် ဂျင်လင်မြို့၌ မဆင်မခြင် ရှုပ်ရှုပ်ထွေးထွေး လုပ်ရဲသူ အလွန် နည်းပါးသွားခဲ့သည်။

ကျန်းဖူဝေသည် မည်ကဲ့သို့သော ဖုံးကွယ်မှုမျိုးမျှ မရှိစေဘဲ နောက်ဆုံး ကျန်ရှိနေသည့် အပျော်အပါးမက်သော လူငယ်အချို့ကို ပြစ်ဒဏ် စီရင်ချက်ချရန် အမိန့်ပြတ်ထုတ်ပြန်ခဲ့သည်။ ကျင်းလင်မြို့ရှိ အခြားသော ချမ်းသာသည့် ဒုတိယမျိုးဆက် လူငယ်အမြောက်အမြားကိုလည်း ဖမ်းဆီးပြီး ပညာပေးမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

အချိန်ကုန်ဆုံးလာသည်နှင့်အမျှ ကျင်းလင်မြို့တွင် ပြဿနာရှာသော ချမ်းသာသည့် ဒုတိယမျိုးဆက် လူငယ်များ သာ၍ သာ၍ နည်းပါးလာခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တစ်ကြိမ်တစ်ခါ ပြဿနာ ပေါ်ပေါက်လာပြီး ဖမ်းဆီးခံရလျှင် ညှာတာမှု ရရှိရန် အခွင့်အလမ်း အလွန်နည်းပါးသောကြောင့် ဖြစ်သည်၊ ထို့ပြင် တစ်စုံတစ်ဦးက မျက်နှာလိုက် ဆောင်ရွက်နေကြောင်း ကျန်းဖူဝေ သိရှိသွားပါက သာ၍များပြားသော လူများ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျသွားမည် ဖြစ်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယခု ဤပွဲသို့ ရောက်ရှိနေကြသော ဂျင်လင်မြို့၏ ချမ်းသာသည့် ဒုတိယမျိုးဆက် လူငယ်အချို့မှာ ကျန်းဖူဝေကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် ၎င်းတို့၏ လုပ်ဆောင်မှုများတွင် အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့ စိုးရိမ်နေကြသည်။

ကျန်းဖူဝေ ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ခမ်းနားထည်ဝါစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက သူ့ကို နှုတ်ဆက်ရန် အရှေ့သို့ လာခဲ့သည်။

ပွဲသို့ ရောက်ရှိနေကြသူ အများစုက ဤအမျိုးသမီး၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် သိရှိကြသည်။

သူမကတော့ ဤပရဟိတညချမ်းပွဲကို စတင် ဆော်ဩခဲ့သူ လျိုချင်းယင်ဖြစ်သည်။ သူမကို သိရှိကြသူတိုင်းက ဤအမျိုးသမီးသည် လူမှုရေး နယ်ပယ်အသီးသီးတွင် ကျွမ်းကျင်လိမ္မာစွာ ကိုင်တွယ်နိုင်သူတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သိကြသည်။

"အတွင်းရေးမှူး ကျန်း၊ ကျွန်မတို့ဆီ ကြိုဆိုပါတယ်ရှင်။" လျိုချင်းယင်သည် ပြုံးလျက် ကျန်းဖူဝေ၏ အနားသို့ လမ်းလျှောက်သွားခဲ့သည်။

"မစ္စလျို၊ ကျွန်တော့်အနေနဲ့လည်း ဤပရဟိတဂါလာပွဲကို တက်ရောက်ခွင့်ရတာ ဂုဏ်ယူမိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီညမှာတော့ ကျွန်တော်က အတွင်းရေးမှူး မဟုတ်ပါဘူး။ အလုပ်ချိန်လည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ပါတီပွဲအတွက် တန်ဖိုးမြှင့်တင်ပေးဖို့ တစ်ကိုယ်ရေ သီးသန့် အရည်အချင်းနဲ့ တက်ရောက်တာပါ။"

လျိုချင်းယင်က ရယ်မောလိုက်သည်။

- "ဒါဆိုရင်တော့ လှူဒါန်းမှုတွေ လက်ခံရရှိမယ့်သူတွေ အားလုံးကိုယ်စား ကျွန်မကပဲ ကျေးဇူးတင်ရှိကြောင်း ပြောပါရစေရှင်။"

"မစ္စလျို ဒီည အလွန် အလုပ်များနေတာပဲ။ မင်း အရင် သွားအလုပ်ရှုပ်လိုက်ဦး၊ ကျွန်တော် ပတ်ပတ်လည်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ဦးမယ်။"

ကျန်းဖူဝေသည် လျိုချင်းယင်ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ပွဲခင်းအတွင်း လှည့်လည်ကြည့်ရှုရန် စတင် လမ်းလျှောက်ခဲ့သည်။

သူ ရောက်ရှိလာခြင်းက လူအများစု၏ အာရုံစိုက်မှုကို ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ ကျင်းလင်မြို့ရှိ အချို့သော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်များ သို့မဟုတ် ဂျင်လင်မြို့သို့ ဝင်ရောက်ရန် ပြင်ဆင်နေကြသော ကုမ္ပဏီစီအီးအိုများ အားလုံးသည် ကျန်းဖူဝေ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် စုဝေးရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

ဒါက အကျွမ်းတဝင်ရှိသော မျက်နှာများနှင့် တွေ့ဆုံရန် အခွင့်အလမ်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ လူအများစုမှာ ပရဟိတလုပ်ငန်းအတွက် လာရောက်ကြခြင်း မဟုတ်ဘဲ မိတ်ဆွေအဆက်အသွယ် ကွန်ရက်အရင်းအမြစ်များအတွက် လာရောက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ဤကုမ္ပဏီစီအီးအိုများနှင့် မတူညီသည်မှာ၊ ထိုအပျော်အပါးမက်သော လူငယ်များမှာ ကျန်းဖူဝေက မိမိတို့အား မှတ်မိသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်သွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းဖူဝေသည် လူအုပ်ကြီး၏ ဝန်းရံခြင်းကို ခံထားရပြီး မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်စွာ ရှိနေခဲ့သည်။ ရုတ်တရက် သူသည် ထောင့်တစ်နေရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်မိပြီး အနည်းငယ် အံ့ဩသွားခဲ့သည်။

"အားလုံးပဲ ခွင့်လွှတ်ပါဦး၊ ကျွန်တော် ခဏလောက် သွားစရာ ရှိလို့ပါ။"

ကျန်းဖူဝေသည် လူတိုင်းနှင့် ဝိုင်ခွက်ချင်း တိုက်လိုက်သည်။ လူတိုင်းသည် ကျန်းဖူဝေ ထွက်ခွာတော့မည်ကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် စိတ်ပျက်သွားခဲ့ကြသော်လည်း၊ ၎င်းတို့သည် သူ့ကို မတားဆီးရဲကြဘဲ ပြုံးလျက် ဝိုင်ခွက်ချင်း ပြန်လည် တိုက်ပေးခဲ့ကြသည်။

"အတွင်းရေးမှူး ကျန်း ဒီဘက်ကို လာနေပြီ။ အနားကို သွားပြီး နှုတ်ဆက်ချင်လား။" မိုရှင်းယာသည် လင်းဖန်၏ နားနားသို့ ကပ်၍ ပြောလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး ဟုတ်တယ်မလား..အတိတ်တုန်းကဆိုရင်တော့ ငါ အထဲကို ဝင်နိုင်ဖို့အတွက် တိုးဝှေ့တိုက်ခိုက်ရမှာ သေချာတယ်။"

လင်းဖန်သည် လူအုပ်ကြီး ဝန်းရံထားခြင်း ခံနေရသော ကျန်းဖူဝေကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ။"

မိုရှင်းယာသည် လင်းဖန်ကို အတင်းအကျပ် မလုပ်ခဲ့ပေ။ သူမသည် သူ့ဘေးတွင် ထိုင်ပြီး ဖျော်ရည်ကို တိတ်တဆိတ် သောက်နေခဲ့သည်။ မကြာမီတွင် မော့ရှင်းယာသည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး ဘေးနားရှိ လင်းဖန်ကို တို့ထိလိုက်သည်။

"အတွင်းရေးမှူး ကျန်းက ကျွန်မတို့ဆီကို လျှောက်လာနေပုံရတယ်"

"ဟုတ်လို့လား"

လင်းဖန်လည်း ထိုဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ကျန်းဖူဝေသည် ၎င်းတို့ထံသို့ အမှန်ပင် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်လှမ်းလာနေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ သူ လမ်းလျှောက်လာစဉ် ၎င်းတို့နှစ်ဦးကို နှုတ်ဆက်ရန် သူ၏ ဝိုင်ခွက်ကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။

လင်းဖန်သည် မိုရှင်းယာကို ခေါ်၍ ဆိုဖာပေါ်မှ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

"အတွင်းရေးမှူး ကျန်း၊ မင်္ဂလာပါ။" လင်းဖန်က စကားပြောလိုက်သည်၊ မာနထောင်လွှားခြင်းလည်း မရှိ၊ နှိမ့်ချလွန်းခြင်းလည်း မရှိဘဲ သူ၏ အသံထဲတွင် တည်ငြိမ်မှုများ ရှိနေခဲ့သည်။

သူနှင့် ကျန်းဖူဝေတို့သည် လွန်ခဲ့သည့်အကြိမ် လုံထန်လုပ်ငန်းစု ကျင်းလင်မြို့တွင် အခြေစိုက်စဉ်က တစ်ကြိမ်သာ ဆုံတွေ့ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု မရှိကြသော်လည်း သူသည် တစ်ဖက်လူ၏ ရာထူးအဆင့်အတန်းကို ပေါ့ဆစွာ မကိုင်တွယ်ရဲပေ။

"မင်္ဂလာပါ ရဲဘော် လင်းဖန်။" ကျန်းဖူဝေသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ လင်းဖန်၏ လက်ကို လှမ်း၍ ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်သည် - "ဘာလဲ.. မင်းတို့လုပ်ငန်းစုရဲ့ စီအီးအို ကျန်ဖန် မရှိဘူးလား"

"သူက ဥရောပကို ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုတွေ ဆွေးနွေးဖို့ သွားနေတာပါ၊ လုံထန်လက်ပ်တော့ပ်တွေနဲ့ မိုဘိုင်းဖုန်းတွေကို နိုင်ငံတကာဈေးကွက်ထဲ ဝင်ရောက်နိုင်ဖို့ စီစဉ်နေတာကြောင့် ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ကျွန်တော့်ကိုပဲ ဤပါတီပွဲကို တက်ရောက်ခိုင်းလိုက်တာ ဖြစ်ပါတယ်။" လင်းဖန်က ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့အားလုံးက ကျင်းလင်မြို့မှာရှိတဲ့ ငယ်ရွယ်ပြီး အလားအလာရှိတဲ့ လူငယ်တွေပဲ။ နောင် အနာဂတ်မှာ လုံထန်လုပ်ငန်းစုအနေနဲ့ ရှန်ကျန့်မြို့က ဝါဝေး (Warwick - Huawei) နဲ့ ပန်ကွင်း (Penguin - Tencent) တို့လိုမျိုး ကျင်းလင်မြို့ရဲ့ ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် စကားပြောဆိုရင်း ရယ်မောနေကြပြီး ၎င်းတို့၏ အပြောအဆိုနှင့် အပြုအမူများမှာ အလွန် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရှိလှရာ ယင်းက ဤထောင့်တစ်နေရာကို အာရုံစိုက်နေကြသော နယ်ပယ်အသီးသီးမှ လူများ၏ စိတ်ထဲတွင် ကြီးမားသော သံသယများကို ဖြစ်ပေါ်သွားစေခဲ့သည်။

.............................................................