အခန်း ၂၉
Vol. 3 Ch. 29
အခန်း (၂၉) ကျင့်ကြံခြင်းက ရေသောက်ရသလို ရိုးရှင်းလွန်းတယ်
မိုင်းတွင်းထဲကနေ ထွက်လာသည့် လူသုံးယောက်ကမူ ဇဝေဇဝါမျက်နှာထားများနှင့် ကိုယ်ပွား ချန်ဖန်ကို ကြည့်နေကြ၏။
"ကဲပါ... ဆက်ကြည့်မနေကြနဲ့တော့၊ အခု မင်းတို့တွေ လွတ်လပ်သွားကြပြီ၊ မြန်မြန်သွားကြတော့၊ နောက်ခါ ဒီကို ပြန်မလာကြနဲ့"
ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ကိုယ်ပွား ချန်ဖန်က ချင်းယွမ်ဓားကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး သုံးချက် ဆက်တိုက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
သူတို့ခြေထောက်များတွင် ခတ်ထားသည့် ခြေကျဉ်းများအားလုံး ချက်ချင်းပင် ပြတ်တောက်သွားခဲ့ရသည်။
လူသုံးယောက်က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြရင်း သူတို့မှာ တကယ်ပင် ကယ်တင်ခြင်းခံလိုက်ရပြီဖြစ်ကြောင်း မှောင်မည်းပြီး နေ့ရက်မရှိသည့် မိုင်းတွင်းထဲတွင် သွားရောက် မိုင်းမတူးရတော့ဘူးဆိုသည်ကို သဘောပေါက်သွားကြ၏။
သုံးယောက်စလုံး ချက်ချင်းပင် ဒူးထောက်ချလိုက်ကြပြီး "ကျေးဇူးရှင်ရဲ့ အသက်ကယ်ကျေးဇူးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒီလိုကြီးမားတဲ့ ကျေးဇူးတရားကို သေသည်အထိ မမေ့ ပါဘူး၊ ကျေးဇူးရှင်ရဲ့ အမည်ကို သိပါရစေ ၊ နောင်တစ်ချိန်မှာ သေချာပေါက် ကျေးဇူးပြန်ဆပ်ပါ့မယ်"
ကိုယ်ပွား ချန်ဖန်က လက်ကာပြလိုက်ပြီး "ကျေးဇူးဆပ်ဖို့ မလိုပါဘူး၊ ဟိုဘက်အရပ်အတိုင်း သွားရင် ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားလို့ရတယ်၊ သွားပြီးရင် ပြန်မလာခဲ့ကြနဲ့တော့"
ပြောပြီးသည်နှင့် ကိုယ်ပွား ချန်ဖန်က လမ်းညွှန်ပြသလိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ် က ဖျတ်ကနဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
ကယ်တင်ခြင်းခံရသည့် လူသုံးယောက်က ချန်ဖန် ဘယ်ကို ပျောက်သွားသည်ကို လုံးဝ မမြင်လိုက်ရချေ၊ သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က နိမ့်လွန်းနေသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
"ထားလိုက်ပါတော့... အဲဒီမိုင်းတွင်းထဲကနေ ထွက်လာနိုင်တာတင်ပဲ ငါတို့ ကံကောင်းလှပြီ"
"ဟုတ်တယ်... ကျေးဇူးရှင်ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က ငါတို့ကို ကယ်ထုတ်နိုင်တယ်ဆိုတော့ ငါတို့ဘက်က ကျေးဇူးပြန်ဆပ်ဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ် နိုင်ဘူး"
"ဒါနဲ့... ငါတို့ကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့ ကယ်ထုတ်လိုက်လဲဆိုတာ မသိရသလို အခု ရောက်နေတဲ့နေရာကကော ဘယ်နေရာလဲ"
"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... အဲဒီမိုင်းတွင်းထဲမှာ မဟုတ်ရင် ဘယ်နေရာဖြစ်ဖြစ် ရပါတယ်"
"ဒါပေမဲ့လည်း ငါတို့ ဒီအတိုင်းကြီးတော့ ပစ်ထားလိုက်လို့ မရဘူး၊ ဒီလို အကျင့်ပျက် နှိပ်စက်တဲ့မိုင်းတွင်းအကြောင်းကို သေချာပေါက် အပြင်မှာ ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် သတင်းလွှင့်ပစ်ရမယ်၊ သူတို့ကို ဘယ်သူမှ အနိုင်မယူ နိုင်ဘူးဆိုတာ မယုံဘူး"
"မှန်တယ်... အင်အားချင်းကတော့ ငါတို့က မယှဉ်နိုင်ပေမဲ့ ဒီသတင်းကို အပြင်ရောက်အောင် ဖြန့်ဖို့ဆိုတာတော့ ငါတို့ လုပ်နိုင်တယ်"
"ဟုတ်တယ်... ဒီလောက်ကြီးတဲ့ သံနက်မိုင်းတွင်းကြီးကို စိတ်ဝင်စားမယ့်လူတွေက နည်းမှာမဟုတ်ဘူး၊ ဂိုဏ်းကြီးတွေထဲက လူတွေတောင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားနိုင်တယ်"
ဒီအချိန်မှာပင် လူတစ်ယောက်က ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားပုံဖြင့် အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာ ပြောလိုက်၏။ "ဟင် နေပါဦး... ဘာလို့ ငါတို့ သုံးယောက်ထဲ ဒီကို ရောက်နေရတာလဲ၊ ဟိုအသစ်ရောက်တဲ့လူက ငါတို့နဲ့ အတူတူနေတာလေ၊ သူကော ဘာလို့ ကယ်တင်မခံရတာလဲ"
ဒီသံသယကို ရုတ်တရက် ထုတ်ပြောလိုက်သည့်အခါ ကယ်တင်ခြင်းခံရသည့် လူသုံးယောက်စလုံး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဆွံ့အစွာ ကြည့်လိုက်မိကြသည်။
သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေး တစ်ခုက ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့၏။
"ဒါဆို... ငါတို့ကို ကယ်တဲ့လူကရော"
ဒီအချိန်မှာ သံသယကို စတင်မေးမြန်းသည့်လူ၏ စကားက ချက်ချင်း ဖြတ်တောက်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ "မပြောနဲ့တော့... ငါတို့ ဘာမှမသိဘူး"
မေးခွန်းမေးသည့်လူကလည်း ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားခဲ့ရသည်။
သူတို့ကို အသံတိတ် တိတ်တဆိတ် ကယ်ထုတ်နိုင်ခဲ့ပြီး တစ်ခန်းတည်းနေသည့် အခြားတစ်ယောက်က ပေါ်မလာခဲ့ဘဲ မနေပေ။
သူတို့၏ အတွေးထဲတွင်မူ ထိုလူက ကိုယ်ပွား ကျောက်ယွမ် ဖြစ်နိုင်ပြီး စွမ်းအားကြီး သည့် မာစတာ တစ်ဦး ဖြစ်ရမည်ဟု တွေးလိုက်ကြ၏။
ဒီကိစ္စသည် သူတို့ ဝင်ပတ်သက်နိုင်သည့် ကိစ္စမဟုတ်တော့ချေ၊ သူတို့ကို ကယ်တင်သည့်လူက သေချာပေါက် သူတို့ကို ကယ်ဖို့သက်သက်တင် မဟုတ်နိုင်ချေ ။
"ဟုတ်တယ်... ငါတို့ ဘာမှမသိဘူး၊ မိုင်းလုပ်သားလည်း မဟုတ်ခဲ့ဘူး"
"ဟုတ်တယ်"
"မှန်တယ်"
ကယ်တင်ခြင်းခံရသည့် လူသုံးယောက်က ဒီအချိန်မှာ အားလုံး သဘောပေါက်သွားကြပြီး သူတို့အချင်းချင်းကြားတွင် ဘုံသဘောတူညီချက်တစ်ခု ရရှိသွားခဲ့ကြသည်။
သူတို့ ဘာမှမသိကြချေ၊ ဒီနေရာသို့လည်း ဘယ်တုန်းကမှ ရောက်မလာခဲ့ဖူးကြပေ။
လူသုံးယောက်သည် ချန်ဖန် အစောက ညွှန်ပြခဲ့သည့် အရပ်မျက်နှာအတိုင်း ဒီနေရာကနေ ထွက်ခွာရန် အလျင်အမြန် ပြေးထွက်သွားကြတော့သည်။
အမှောင်ထုထဲတွင်မူ ကိုယ်ပွား ချန်ဖန်က ထွက်မသွားသေးဘဲ အသက်ရှူသံဖျောက် မန္တန်ကို ခေတ္တအသုံးပြုပြီး အော်ရာ များကို ရုပ်သိမ်းကာ ကယ်တင်ခြင်းခံရသည့် လူသုံးယောက်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် အခြေအနေများကို ချန်ကျီထံ ချက်ချင်း ပေးပို့လိုက်သည်။
ကယ်တင်ခြင်းခံရသည့် လူသုံးယောက်၏ စကားဝိုင်းကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ချန်ကျီက ပြုံး လိုက်မိရင်း "ဟမ်... ဒီသုံးယောက်က တော်တော်လေး လိမ္မာပါးနပ်တာပဲ၊ ဒါကိုတောင် ချက်ချင်း ရိပ်မိသွားကြတယ်"
"ဒါပေမဲ့လည်း ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ ကြည့်ရတာ သူတို့ ပြန်လာကြတော့မှာ မဟုတ်သလို ငါ့ရဲ့ အစီအစဉ်ကိုလည်း နှောင့်ယှက်မှာမဟုတ်ဘူး"
ဒီအချိန်မှာ ကျောက်လင်းအာက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ပြောလာသည်။ "သခင်... အမှတ်တွေက ထပ်ပြီး ကုန်သွားပြန်ပြီ၊ နောက်ထပ် ကိုယ်ပွားတစ်ခု ဝယ်ဖို့ဆိုရင် အချိန်တစ်ခု ထပ်စောင့်ရဦးမယ်၊ ဒီလို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုနဲ့ အကျိုးအမြတ်က မမျှတသလိုပဲ"
"ဘာမှမဖြစ်ဘူး... အမှတ်တွေ၊ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေဆိုတာ မရှိရင် ပြန်ရှာလို့ရတယ်၊ ကိုယ်ပွားကတော့ မတူဘူး၊ ကိုယ်ပွားက ထာဝရ တည်ရှိနေနိုင်တာလေ။ အဲဒီအပြင် ကိုယ်ပွားတွေ များလာရင် ငါလည်း ပိုပြီး ဘေးကင်းသလို ပိုပြီးတော့လည်း သက်တောင့်သက်သာ ရှိတာပေါ့၊ ကိစ္စအဝဝကို ကိုယ်ပွားတွေကိုပဲ လွှဲပေးလိုက်ရင် ပြီးတာပဲ"
"သခင် ပြောတာ မှန်ပါတယ်၊ ကျွန်မ အမြင်ကျဉ်းပြီး လျှောက်တွေးမိသွားတယ်"
"လင်းအာ... ငါ နည်းနည်း ဗိုက်ဆာလာပြီ"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်၊ အခုပဲ သွားပြင်ဆင်ပေးပါ့မယ်" ပြောရင်း ကိုယ်ပွား ကျောက်လင်းအာက စားစရာများ ပြင်ဆင်ရန် ထွက်သွားခဲ့သည်။
ချန်ကျီက ကိုယ်ပွား ကျောက်လင်းအာ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း "သူတို့က ကိုယ်ပွားတွေနဲ့ လုံးဝမတူဘဲ အပြင်မှာ တကယ် တည်ရှိနေတဲ့ လူသားတွေအတိုင်းပဲလို့ ဘာလို့ ခံစားနေရတာပါလိမ့်"
ဒီလို အတွေးတစ်ချက်က ချန်ကျီ၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း ချန်ကျီက ထိုအတွေးကို ချက်ချင်းပင် ဖျောက်ဖျက်ပစ်လိုက်သည်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဒါက အရေးမကြီးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများနှင့် အမှတ်များ ကုန်ဆုံးသွားသည့်အပေါ်တွင်လည်း ချန်ကျီက ယခုအချိန်တွင် အနည်းငယ်မျှ စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်း မရှိတော့ချေ။
အနန္တ နေရာလွတ်ထဲတွင် အချိန် အဆတစ်ထောင် မြန် သည့် ဆေးစိုက်ခင်း ရှိနေပြီး ၁၀ နှစ် သက်တမ်းရှိသည့် ဆေးပင်များဆိုလျှင် သုံးလေးရက်အတွင်းမှာ တစ်သုတ် ခူးဆွတ်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။
အပြင်ဘက်တွင်မူ ယဲ့မိသားစု တူးဖော်နေသည့် သံနက်မိုင်းတွင်းက ချန်ကျီ၏ ခန့်မှန်းချက်အရ ပြောင်သလင်းခါအောင် တူးလျှင် အနည်းဆုံး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သန်းဂဏန်းလောက် တန်ဖိုးရှိသည်။
ဒါတွေအားလုံးက ယခုအချိန်တွင် ချန်ကျီ၏ ဝင်ငွေများဖြစ်ပြီး အချိန်အနည်းငယ်သာ လိုအပ်တော့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သံနက်မိုင်းတွင်းထဲတွင် အစောင့်များ ရှိနေသေးသောကြောင့် ကျောက်ယွမ်တို့ ကိုယ်ပွား လေးယောက်ကမူ အရမ်းကြီး ထင်ထင်ရှားရှား လှုပ်ရှား၍ မရသေးချေ။
ဒါပေမဲ့လည်း မကြာခင်ပါပဲ၊ ချန်ကျီ နောက်တစ်ဆင့် ရှင်းလင်းရမည်မှာ အစောင့်များ၏ ပြဿနာပင် ဖြစ်သည်။
အလားတူပင် အချိန်တော့ လိုအပ်ပါသည်၊ ဒါပေမဲ့ ချန်ကျီက ယခု မလောတော့ချေ၊ သူ လိုသလောက်ရှိသည်မှာ အချိန်သာ ဖြစ်သည်။
နောက်ထပ် လေးရက် ဆက်တိုက် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ရသည်။
ချန်ကျီ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က ထပ်မံ တက် သွားပြန်ပြီ ဖြစ်ရာ "ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့် ၇ ကို ရောက်ပြီ၊ ဒီကျင့်ကြံခြင်းအမြန်နှုန်း က တကယ်ကို မြန်တာပဲ၊ ရေသောက်ရသလို ရိုးရှင်းလွန်းတယ်"
"သခင်... ဆေးပင်တွေ ထပ်ပြီး ရင့်မှည့်လာပြန်ပြီ၊နှစ် ၃၀ သက်တမ်းရှိတဲ့ ဆေးပင်တွေလည်း ရင့်မှည့်လာပြီ"
"ကောင်းပြီ... ဒီဆေးပင်တစ်သုတ်ကို သိမ်းဆည်းပြီးရင် သံနက်မိုင်းတွင်းဘက်မှာ ကိုယ်ပွားတွေ ထပ်တိုးလို့ရပြီ၊ နောက်တစ်ဆင့်ကို စတင်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ"
ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ၁၀ နှစ် သက်တမ်းရှိ ဆေးပင်များ တစ်ကြိမ် ရင့်မှည့်ခဲ့သော်လည်း ဝင်ငွေက ချန်ကျီအတွက် ကိုယ်ပွား တစ်ခုသာ ဝယ်ရန် လောက်ငသဖြင့် သူက လောလောဆယ် မဝယ်သေးဘဲ ယခုအချိန်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ယခုတစ်ခေါက် ဆေးပင်များ ရင့်မှည့်လာသည့် ဝင်ငွေကမူ နောက်ထပ် ကိုယ်ပွား သုံးခုကိုပါ ဝယ်ယူရန် လုံလောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ကျောက်ယွမ်တို့ ကိုယ်ပွား သုံးခုကလည်း ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ချန်ကျီအတွက် ဝင်ငွေအချို့ သယ်ဆောင်လာပေးခဲ့သည်၊ တူးဆွရရှိသည့် သံနက်သတ္တုများကို အနန္တစျေးဆိုင်သို့ ပြန်ရောင်းချလိုက်သည့်အခါ အမှတ် ၁၂၀ ရရှိခဲ့သည်။
အများကြီးမဟုတ်သော်လည်း ဘာမှမရှိတာထက်စာလျှင် တော်သေးသည်ဟု ဆိုရမည်၊ အနည်းဆုံးတော့ ကိုယ်ပွားများက သူ့အတွက် ပိုက်ဆံစရှာပေးနေပြီ ဖြစ်သည်။
သံနက်မိုင်းတွင်းအတွင်း၌မူ...
ကျောက်ယွမ်တို့ ကိုယ်ပွား လေးယောက်က ချန်ကျီ၏ အမိန့်ကို လက်ခံရရှိထားပြီးပြီဖြစ်ရာ ဒီနေ့မှာပင် အစောင့်များကို စတင် လှုပ်ရှားတော့မည် ဖြစ်သည်။
မိုင်းတူးလို့ ပြီးခါစဖြစ်သည့် ကျောက်ယွမ်တို့ ကိုယ်ပွား လေးယောက်က မိုင်းတွင်းထဲတွင် နားနေကြ၏။
ဒီအချိန်မှာ ကိုယ်ပွားတစ်ခုက ရုတ်တရက် နာကျင်စွာဖြင့် အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
သူတို့ကို စောင့်ကြပ်ရန် တာဝန်ယူထားသည့် ယဲ့မိသားစုဝင် အစောင့်က ဒီအော်ဟစ်သံကို ကြားရသည်နှင့် စစ်ဆေးရန် ချက်ချင်း ရောက်လာခဲ့သည်။
အစောင့်က ကျောက်ယွမ်တို့ရှိရာ မိုင်းတွင်းထဲသို့ လှမ်းဝင်လာသည့်အခါ မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလိမ့်ပြီး အော်ဟစ်နေသည့် ကိုယ်ပွားတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရ၏။
ကျောက်ယွမ်တို့ သုံးယောက်ကမူ ဘေးတစ်ဖက်သို့ ကပ်သွားကြပြီး ဝင်လာသည့် အစောင့်ကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ ကြည့်နေကြသည်။
အစောင့်က မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း မြေပြင်ပေါ်က ကိုယ်ပွားကို ကြည့်လိုက်ပြီး လက်ထဲက ကြာပွတ်နဲ့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ကို ရိုက်နှက်လိုက်ကာ "ဘာလို့ အော်နေတာလဲ၊ ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်း"
ဒီကြာပွတ်ချက်က ကိုယ်ပွား၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသော်လည်း ကိုယ်ပွားကမူ ဘာမှ မခံစားရချေ၊ ဒါပေမဲ့လည်း ဆက်ပြီး နာကျင်ဟန်ဆောင်ကာ အော်ဟစ်နေတုန်းပင် ဖြစ်သည်။
ဒီအော်သံက အစောင့်ကို စိတ်ရှုပ်ထွေးစေသဖြင့် အမြန်နှုန်း ကို မြှင့်တင်ပြီး နောက်ထပ် ကြာပွတ်ရိုက်ချက် အနည်းငယ်ကို ဆက်တိုက် ရိုက်နှက်လိုက်ပြန်သည်။
ကိုယ်ပွားက ဒီအချိန်မှာ အော်ဟစ်သံကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ငြိမ်သက်သွားကာ မည်သည့် အသက်ရှူသံမျှ မရှိတော့ချေ။
အစောင့်၏ စိတ်ထဲတွင် သံသယဝင်သွားရင်း "သေသွားပြီလား"
အစောင့်က ကိုယ်ပွား၏ အခြေအနေကို သွားရောက်စစ်ဆေးရန် ပြုလုပ်လိုက်သည်၊ ဒီမိုင်းလုပ်သားများက ယဲ့မိသားစုအတွက် တော်တော်လေး အရေးကြီးခြင်း ဖြစ်သည်၊ မိုင်းလုပ်သားတိုင်းက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ရှာဖွေပေးသည့် ကိရိယာများသာ မဟုတ်ပါလော။
မိုင်းလုပ်သား တစ်ယောက် လျော့သွားလျှင် မိုင်းတူးမည့်လူ တစ်ယောက် လျော့သွားခြင်း ဖြစ်သည်။
ထို့ပြင် ဤနေရာရှိ အစောင့်အားလုံးက ယဲ့မိသားစုဝင်များ ဖြစ်သောကြောင့် သူက မည်သည့် သတိမမူမှုမျှမရှိဘဲ မြေပြင်ပေါ်က ကိုယ်ပွား၏ ဘေးနားသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။
အစောင့်၏ ကျောပြင်တစ်ခုလုံးက ကျောက်ယွမ်တို့ ကိုယ်ပွား သုံးခု၏ မျက်စိရှေ့တွင် လုံးဝ ပေါ်ထွက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကျောက်ယွမ်၏ လက်ထဲတွင် ချင်းယွမ်ဓား ပေါ်ထွက်လာပြီး ဓားတစ်ချက်တည်းနှင့် အစောင့်၏ ဦးခေါင်းကို တိုက်ရိုက် ပိုင်းဖြတ်လိုက်တော့သည်။
အစောက မြေပြင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေသည့် ကိုယ်ပွားကလည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း မျက်စိဖွင့်လာခဲ့ပြီး ကိုယ်ပွားများအားလုံး အတူတူ ပူးပေါင်းကာ အစောင့်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က ပစ္စည်းမှန်သမျှကို လျင်မြန်စွာ ချွတ်ယူလိုက်ကြပြီး အလောင်းကိုမူ အနန္တ နေရာလွတ်ထဲ သိမ်းဆည်းလိုက်ကြ၏။
တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် အစောင့်နှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူညီသည့် ကိုယ်ပွားတစ်ယောက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
မိုင်းတွင်းထဲရှိ ကိုယ်ပွား ငါးယောက် စလုံးက တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်ကြသည်။
သူတို့၏ တာဝန် ပြီးမြောက် သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ အရာအားလုံးကို အသံတိတ် တိတ်တဆိတ် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။