အခန်း ၃

အခန်း (၃) မင်းရဲ့ ဘွဲ့ရမယ့်အချိန်ကို ငါ တစ်နှစ် နောက်ဆုတ်နိုင်ရင် နှစ်နှစ်လည်း နောက်ဆုတ်နိုင်တယ်

လမ်းခရီးတွင် စုယွမ်သည် လီခိုင်၏ အခြေအနေကို ယေဘုယျအားဖြင့် လေ့လာအကဲခတ်လာခဲ့လေသည်။

တက္ကသိုလ်၏ မဟာဌာနမှူးမှာ သူ၏ ဦးလေးဖြစ်ပြီး ပညာရေးဌာနမှ ဒါရိုက်တာတစ်ဦးမှာလည်း သူ၏ ဆွေမျိုးဖြစ်ပေ၏။

လီခိုင်သည် အထက်တန်းကျောင်း အောင်လက်မှတ်သာ ရှိသော်လည်း တက္ကသိုလ်တွင် အတိုင်ပင်ခံအရာရှိ ဖြစ်လာနိုင်ခဲ့သည်မှာ ဤအဆက်အသွယ် နှစ်ခုကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

အတိုင်ပင်ခံအရာရှိအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်စဉ်အတွင်း လီခိုင်သည် လာဘ်ငွေလက်ခံရန် ခြိမ်းခြောက်မှုများနှင့် သွေးဆောင်မှုများကို အသုံးပြုခဲ့ပြီး မဟာဌာနမှူးနှင့် ပူးပေါင်းကာ ပြည်သူ့ဘဏ္ဍာငွေများကို အလွဲသုံးစားလုပ်ခြင်း၊ ကျောင်းသားများကို ဖိနှိပ်ခြင်းနှင့် ကျောင်းသားများ၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာများကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ခြင်းများ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

ယခုအခါတွင် သူသည် ပို၍ပို၍ ရဲတင်းလာကာ သူ၏ တိရစ္ဆာန်ဆန်သော ဆန္ဒများကို ထုတ်ဖော်လိုနေပေပြီ။

စုယွမ်သည် PPT ကို ဖတ်ရှုပြီးချိန်တွင် သူ၏မျက်လုံးများ၌ အေးစက်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွား၏။

ဤသို့သော လူယုတ်မာမျိုးသည် သေသင့်ပေသည်။

သူသည် ဤ PPT ကို အဓိက အွန်လိုင်းပလက်ဖောင်းများပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ၎င်းသည် သူ့ကို အွန်လိုင်းပေါ်၌ ချက်ချင်း အာရုံစိုက်ခံရသူ ဖြစ်လာစေပြီး အများပြည်သူ၏ ဝေဖန်ရှုတ်ချမှု ပစ်မှတ် ဖြစ်လာစေမည် ဖြစ်၏။

သို့သော် ဤလူယုတ်မာကို သင်ခန်းစာပေးရန်အတွက် ဤမျှနှင့် မလုံလောက်သေးချေ။

သူ့ကို အမှောင်မိုက်ဆုံး ချောက်နက်ကြီးထဲသို့ ပစ်ချလိုက်မှသာ သူ၏ နှလုံးသားထဲရှိ အမုန်းတရားများကို အမှန်တကယ် ပြေပျောက်စေနိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။

နောက်ဆုံး သတင်းအချက်အလက်အရ ယနေ့တွင် လီခိုင်သည် အမျိုးသမီးကျောင်းသူတစ်ဦးကို သူမ၏ ဘွဲ့လက်မှတ်ဖြင့် ခြိမ်းခြောက်မည်ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။

ဤအချက်ကို သူ ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်သရွေ့ လီခိုင်သည် မည်သည့်အခါမျှ ပြန်လည်နာလန်ထူနိုင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။

မကြာမီ အငှားယာဉ်သည် ကျောင်းပေါက်ဝတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

စုယွမ် ငွေရှင်းပြီးနောက် ပင်မဝင်ပေါက်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားခဲ့၏။

"ရပ်လိုက်စမ်း... မင်းမှာ ကျောင်းသားကတ် ရှိလို့လား... ဒီတိုင်း ဝင်လာရအောင်..." ကျောင်းပေါက်ဝရှိ ကြယ်ငါးပွင့် ဗိုလ်ချုပ်က စုယွမ်အား ချက်ချင်း တားဆီးလိုက်သည်။

ဝင်ခွင့်ကတ်မပါဘဲ ကျောင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

"မရှိဘူး... ကျွန်တော် ဒီနေ့ ကျောင်းကို အလုပ်အကိုင် စာချုပ်လာတင်တာ... အကယ်၍ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ပေးမဝင်ရင် နောက်ကျရင် ကျောင်းက သူတို့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေ မပြည့်မီဘူးဆိုပြီး ကျွန်တော့်ကို လာအပြစ်မတင်နဲ့..." စုယွမ်က ပြောပြီးနောက် ထွက်သွားရန် လှည့်လိုက်သည်။

"နေပါဦး နေပါဦး... နောက်နေတာပါ... တံခါးဖွင့်ထားတယ် ဝင်သွားလို့ ရပါတယ်..." လုံခြုံရေးအစောင့်သည် စုယွမ်အား ဘွဲ့ရတစ်ဦးနှင့် တူသည်ကို မြင်ရုံဖြင့် သူ၏ အာဏာကို ပြသချင်ခဲ့သော်လည်း ဤလူငယ်လေး၏ ဉာဏ်ဆင်မှုကို ခံလိုက်ရမည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

"ဒီလိုဆို ပိုမကောင်းဘူးလား..." စုယွမ်သည် ကျောင်းအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်သွားပြီး လီခိုင်၏ ရုံးခန်းဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် စုယွမ်သည် လူအုပ်ကို ရှောင်ရှားရန် ကြိုးစားခဲ့ပြီး အခြားသူများ သူ့ကို မြင်တွေ့ခြင်းမှ ကာကွယ်ခဲ့၏။

ရုံးခန်းအဆောက်အအုံသို့ ရောက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် လီခိုင်သည် တစ်စုံတစ်ရာကို ယူရန် အလျင်အမြန် ဆင်းလာသည်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤသည်ကို မြင်ချိန်တွင် စုယွမ်က ပုန်းကွယ်ရန် နေရာတစ်ခုကို အလျင်အမြန်ရှာဖွေပြီး လီခိုင်၏ လှုပ်ရှားမှုများကို အကဲခတ်နေခဲ့သည်။

လီခိုင်သည် သူ၏ကားထဲမှ တစ်စုံတစ်ရာ ပါဝင်သော အထုပ်တစ်ထုပ်ကို ယူလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဆိုးယုတ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာကာ စာသင်ဆောင်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားသည်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

လီခိုင် ထွက်သွားသည်ကို မြင်ချိန်တွင် စုယွမ်က နောက်မှ လိုက်သွားခဲ့သည်။

လီခိုင်၏ ရုံးခန်းကို သူ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ပြီး ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင် သတင်းအချက်အလက်ထဲမှ အမျိုးသမီး ဇာတ်လိုက်မှာ မရောက်လာသေးသဖြင့် စုယွမ်သည် အလျင်စလို မဖြစ်ခဲ့ချေ။

သူသည် ရုံးခန်းနှင့် ဆယ်မီတာခန့် အကွာတွင် နံရံကို မျက်နှာမူကာ ဖုန်းကြည့်နေဟန်ဆောင်၍ ရပ်နေခဲ့သည်။

မိနစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ညင်သာသော ခြေသံတစ်သံ ပဲ့တင်ထပ်လာပေ၏။

စုယွမ်က မြေပြင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ကြွေပြားများပေါ်ရှိ ရောင်ပြန်ဟပ်မှုထဲတွင် အနည်းငယ် ရင်းနှီးနေသော ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ဒါက..." ဤသူမှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်းကို မှတ်မိရန် ကြိုးစားရင်း စုယွမ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။

"သူမပဲ..." စုယွမ်မှာ အဖြေရသွားလေပြီ။

သူမသည် အတန်းထဲတွင် အပေါင်းအသင်း အကင်းမဲ့ဆုံး မိန်းကလေးဖြစ်ပြီး လီယောင်ဟု အမည်ရသည်။

ဘွဲ့မရမီက သူမသည် ဘွဲ့ယူမည့်အချိန်ကို ရွှေ့ဆိုင်းခဲ့သည်ဟု သူ ကြားခဲ့ရသော်လည်း သူမ၏ အမှတ်များမှာ ပုံမှန်အားဖြင့် ကောင်းမွန်သဖြင့် သူမ ဘွဲ့မရနိုင်ခြင်းမှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။

ထို့ပြင် သူမသည် အလွန်အပေါင်းအသင်းကင်းမဲ့ကာ လူမှုရေးဘဝ မရှိသလောက်ဖြစ်ပြီး မိဘနှစ်ပါးစလုံးတွင် ရောဂါဝေဒနာများ ရှိနေသဖြင့် မိသားစု အခြေအနေမှာ ဆင်းရဲနွမ်းပါးကာ ဘဝကို အလွန်ခက်ခဲစွာ ဖြတ်သန်းနေရသည်။

အကယ်၍ ယခုနှစ်တွင် သူမ ဘွဲ့လက်မှတ် မရရှိနိုင်ပါက ၎င်းသည် သူမအတွက် ကြီးမားသော ထိုးနှက်ချက်တစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

အကယ်၍ လီခိုင်က သူမကို ခြိမ်းခြောက်ရန် ဤအရာများကို အသုံးပြုခဲ့ပါက... လီခိုင်၏ ဆိုးယုတ်သော လက်သည်းများသည် ဤသို့သော မိန်းကလေးထံသို့ ကျရောက်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

တကယ့် လူယုတ်မာပဲ။

လီယောင် ရုံးခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်ကို မြင်ပြီးနောက် စုယွမ်သည် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ရုံးခန်းတံခါးဝသို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားသည်။

တံခါးမှာ သော့ခတ်မထားသဖြင့် အနည်းငယ် တွန်းလိုက်ရုံဖြင့် ဟသွားလေ၏။

ဤအချိန်တွင် အတွင်းမှ အသံများလည်း ထွက်ပေါ်လာပေသည်။

"ယောင်ယောင်... မင်း ရောက်လာပြီပဲ... မရှက်ပါနဲ့... မင်းနာမည်က လီယောင်... ငါ့နာမည်က လီခိုင်လေ... ငါက မင်းထက် အသက်နည်းနည်း ပိုကြီးတော့ မင်း ငါ့ကို ကိုကိုလို့ ခေါ်လို့ရပါတယ်..." လီခိုင်၏ ညစ်ညမ်းသော အသံကိုသာ သူ ကြားလိုက်ရသည်။

"ဆရာလီ... ကျွန်မ ဘွဲ့လက်မှတ်ရဖို့ နည်းလမ်း ရှိသေးတယ်ဆိုတာ တကယ်လား..." လီယောင်၏ အသံသည် တုန်ရီမှု အနည်းငယ်ဖြင့် နူးညံ့ပြီး အားနည်းနေ၏။

"ယောင်ယောင်... မင်း စဉ်းစားမကြည့်ဘူးလား... မင်းရဲ့ အမှတ်တွေက တော်တော်ကောင်းပါတယ်... ဘာဖြစ်လို့ မင်းထက် အမှတ်နည်းတဲ့သူတွေကျ ဘွဲ့ရသွားပြီး မင်းက ဘွဲ့မရတာလဲ..."

"အဲဒါက ကိုကိုက မင်းကို ထွက်သွားတာ မကြည့်ရက်လို့ မင်းနဲ့အတူ နောက်ထပ် တစ်နှစ်လောက် အချိန်ဖြုန်းချင်လို့ပါ..." လီခိုင်၏ ညစ်ညမ်းသော အသံ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

တံခါးကြားမှ ခိုးကြည့်လိုက်ရာ သူသည် ဆိုးယုတ်သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် လီယောင်ထံသို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာနေပေ၏။

"ဆရာ... ဆရာ... ဘာလို့ ဒီလို လုပ်ရတာလဲ..." လီယောင်၏ မျက်နှာသည် ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ချက်ချင်း ပြည့်နှက်သွားကာ ဖြူရော်သွားပြီး နောက်သို့ ဆုတ်သွားသည်။

"ဟားဟားဟားဟား... အားလုံးက မင်းအမှားချည်းပဲ... မင်းက ကိုကို့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ခိုးယူသွားတာကိုး..." လီခိုင်က စကားပြောပြီးနောက် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ ရုတ်တရက် ကြမ်းကြုတ်သွားပြီး လျင်မြန်သော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် လီယောင်၏ လက်ထဲမှ ဖုန်းကို လုယူကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခွဲလိုက်လေ၏။

ခွမ်း...

ကျယ်လောင်သော အသံနှင့်အတူ လီယောင်၏ ဖုန်းသည် အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲကြေသွားတော့သည်။

"အသံဖမ်းနေတာလား... ယောင်ယောင်... ကိုကို လီခိုင်ကို အရူးလို့ ထင်နေလား..."

"ရပါတယ်... ဖုန်းတစ်လုံးကို အစားပြန်ဝယ်ပေးပါ့မယ်... အဈေးကြီးဆုံးကို ဝယ်ပေးမယ် ဟုတ်ပြီလား..."

"ဒါပေမဲ့ မင်းက ကိုကို့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ခိုးယူသွားပြီးပြီဆိုတော့ ကိုကို့ကို အဖော်ပြုပေးသင့်တယ် မဟုတ်လား..."

"ဒီနေ့ ဒီကို ဘယ်သူမှ လာမှာမဟုတ်ဘူး... ဒါကြောင့် ကိုယ်တို့တွေ ဒီမှာ ဘဝအကြောင်း ရင်းရင်းနှီးနှီး ရင်ဖွင့်ကြရင် ဘယ်လိုလဲ..." လီခိုင်က လီယောင်အား တပ်မက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

လီယောင်၏ မျက်နှာသည် ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ပြာနှမ်းသွားပေ၏။

လီခိုင်သည် ယုတ်မာသော လူယုတ်မာတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိထားသော်လည်း သူ ဤမျှအထိ ဆိုးယုတ်လိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

ထိတ်လန့်မှုကြောင့် လီယောင်၏ ခြေလှမ်းများသည် စက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး သူမ ထွက်ပြေးရန် လှည့်လိုက်သည်။

"ရပ်လိုက်စမ်း..."

"ယောင်ယောင်... မထွက်သွားခင် သေချာစဉ်းစားပါ... အိမ်မှာ မင်းရဲ့ ဖျားနာနေတဲ့ မိဘတွေနဲ့ ကျောင်းတက်နေသေးတဲ့ မင်းရဲ့ မောင်လေး ရှိသေးတယ်လေ..."

"မင်းမိဘတွေက မင်းကို တက္ကသိုလ်ထားပေးဖို့ အရမ်းကြိုးစားခဲ့ရတာ... နောက်ဆုံးတော့ မင်းက ဘွဲ့တောင် မရဘူးဆိုရင်... မင်း မရှက်ဘူးလား..."

"မင်းမိသားစုက ပိုက်ဆံလိုတယ်... မင်း ပိုက်ဆံရှာဖို့ အလုပ်တစ်ခု ရှာဖို့ လိုတယ်..."

"မင်းရဲ့ ဘွဲ့ရမယ့်အချိန်ကို ငါ တစ်နှစ် နောက်ဆုတ်နိုင်ရင် နှစ်နှစ်လည်း နောက်ဆုတ်နိုင်တယ်..."

"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မစဉ်းစားခင် တခြားသူတွေကို ပိုစဉ်းစားပါ..."

"မင်းမိသားစုကို စဉ်းစားပါ... သူတို့အားလုံးက မိသားစုရဲ့ ဖိအားတွေကို လျှော့ချပေးဖို့ မင်း အလုပ်ရမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေကြတာ..."

"မင်း အဲဒီလို မထင်ဘူးလား..."

လီခိုင်က တွန့်တိုစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

သူသည် လီယောင်ကဲ့သို့သော မိန်းကလေးများကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရာတွင် အကျွမ်းကျင်ဆုံး ဖြစ်ပေ၏။

သေချာသည်မှာ လီခိုင်၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် လီယောင်၏ မျက်နှာသည် ဖြူရော်သွားကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ဒေါသကြောင့် တုန်ရီနေပြီး လက်သီးများကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ထားလေ၏။

လီခိုင်သည် သူမအား အလျှော့ပေးရန် ခြိမ်းခြောက်နေကြောင်း သူမ သိသော်လည်း သူပြောသောစကားမှာ အဓိပ္ပာယ်ရှိနေပြီး သူမ ထိုဘွဲ့လက်မှတ်ကို အလွန်အမင်း လိုအပ်နေပေသည်။

သူမသည် ဤမိစ္ဆာ၏ အန္တရာယ်ပြုခြင်းကို အမှန်တကယ် ခံရတော့မည်လော။

ရုတ်တရက် လီယောင်၏ မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်နှစ်ပေါက် ကျဆင်းလာတော့၏။

"အိုး အိုး အိုး...မင်း ယောင်ယောင်... ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ..."

"ဒီလိုဆိုရင် ကိုကို လီခိုင်ရဲ့ နှလုံးသားကို နာကျင်စေလိမ့်မယ်... မြန်မြန်လုပ်... ကိုကို မင်းရဲ့ မျက်ရည်တွေကို သုတ်ပေးမယ်..."

လီခိုင် ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး လီယောင်ထံသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

တံခါးကြားမှတစ်ဆင့် စုယွမ်သည် အရာအားလုံးကို မှတ်တမ်းတင်ထားပြီးဖြစ်ကာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် အေးစက်သော လှောင်ပြုံးတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပေ၏။

"လီခိုင်... လီခိုင်... ဒါတွေအားလုံးက မင်းကိုယ်မင်း ဖိတ်ခေါ်ခဲ့တာပဲ..." စုယွမ်က ရေရွတ်လိုက်သည်။

လီခိုင်က လီယောင်အား ထိတွေ့ရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် စင်္ကြံလမ်း၌ ကျယ်လောင်သော အသံတစ်သံ ရုတ်တရက် ပဲ့တင်ထပ်လာရာ လီခိုင်၏ လက်မှာ ချက်ချင်း နောက်ဆုတ်သွားလေ၏။

"မင်းက ဘယ်အတန်းကလဲ... ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ..." ဝဖိုင့်သော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးက စုယွမ်ကို တင်းကြပ်စွာ ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး လျင်မြန်စွာ လျှောက်လာကာ လီခိုင်၏ ရုံးခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

စုယွမ်က လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသား၏ အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ရှုလိုက်၏။

သူကား လီခိုင်၏ ဦးလေးဖြစ်သော မဟာဌာနမှူး လီအာဟယ်ပင်။