အခန်း ၄

အခန်း (၄) ယွမ်နှစ်သိန်း

​လီအာဟယ်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ရုံးခန်းထဲရှိ လီခိုင်သည် ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်သော လူကြီးလူကောင်းဟန်ကို အလျင်အမြန် ဖမ်းလိုက်ပြီး တံခါးအပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ စုယွမ်အား မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

လီခိုင်၏ မျက်ခုံးများ ချက်ချင်း တွန့်ချိုးသွားပြီး အေးစက်စက် ခြေလှမ်းများဖြင့် ထွက်လာခဲ့လေ၏။

လီအာဟယ်အား မြင်ချိန်၌ လီခိုင်က ခေါ်လိုက်ပေ၏။

"ဦးလေး..."

"အဟမ်း အဟမ်း... အလုပ်လုပ်နေချိန်မှာ ရာထူးနဲ့ခေါ်လေ..." လီအာဟယ်က လီခိုင်အား လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

"နားလည်ပါပြီ ဒါရိုက်တာ..."

လီခိုင် ပြန်ဖြေပြီးနောက် သူ၏ အေးစက်သောအကြည့်သည် စုယွမ်အပေါ်သို့ ချက်ချင်း ကျရောက်သွားပြီး သူ၏ အမူအရာတစ်ခုလုံး ရန်လိုလာလေ၏။

အကယ်၍ ခုနက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို စုယွမ် မြင်တွေ့သွားခဲ့ပါက သူ လုံးလုံးလျားလျား ပြီးဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။

"စုယွမ်... မင်း ဒီနေရာမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ... ခုနက ငါ့တံခါးဝမှာ မင်း ဘာတွေမြင်ခဲ့လဲ..." လီခိုင်က စမ်းသပ်သည့်သဘောဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။

ဤအချိန်တွင် စုယွမ်သည် သူ၏ဖုန်းကို လက်ထဲ၌ တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ၏နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အေးစက်သော လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပေ၏။ "လီခိုင်... ခုနက ဖြစ်သွားတာတွေ အားလုံးကို ငါ မြင်ခဲ့တယ်... ပြီးတော့ ငါ မှတ်တမ်းလဲတင်ထားတယ်..."

သူ စကားပြောအပြီးတွင် လီခိုင်မှာ အံ့အားသင့်သွားရပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ တံခါးလော့မချထားခဲ့သဖြင့် ထိုကောင်စုယွမ်သည် သူ၏ အားနည်းချက်ကို ဆုပ်ကိုင်နိုင်သွားသောကြောင့်ပင်။

ရုတ်တရက် လီခိုင်သည် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ထိတ်လန့်သွားပြီး တန်ပြန်ရန် နည်းလမ်းများကို အဆက်မပြတ် တွေးတောနေခဲ့၏။

လီအာဟယ်ကမူ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ရုံးခန်းထဲသို့ သူ၏အကြည့်များ ဝေ့ဝဲသွားရာ တုန်ရီနေသော မိန်းကလေးတစ်ဦးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ တစ်စုံတစ်ရာကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားပြီး 'ဒါတော့ ဆိုးပြီ' ဟု စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်ပေ၏။

ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် ယနေ့ ရုတ်တရက် စစ်ဆေးရန် လာမည်ဖြစ်၏။ အကယ်၍ ဤကိစ္စသာ ပေါက်ကြားသွားပါက သူနှင့် သူ၏တူဖြစ်သူတို့ လုံးလုံးလျားလျား ပြီးဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။

"စုယွမ်... ဗီဒီယိုကို အမြန်ဖျက်လိုက်စမ်း... မင်းက သာမန်ကျောင်းသားတစ်ယောက်ပဲ... တကယ်လို့ ငါက နည်းနည်းပါးပါး ကြိုးကိုင်လိုက်ရင် မင်းရဲ့ ဘွဲ့ယူစာတမ်းကို အောင်မြင်ခွင့်မပေးဘဲ မင်းရဲ့ဘွဲ့ကို ရုပ်သိမ်းပစ်လို့ရတယ်... အဲဒီကျရင် မင်း ငိုနေရလိမ့်မယ်..."

"ဟမ်... အသုံးမကျတဲ့ကောင်ကများ ငါ့ခေါင်းပေါ်တက်ပြီး အီးပါရဲတယ်ပေါ့... အခုချက်ချင်း ဖျက်လိုက်စမ်း..." လီခိုင်က သူ၏ ယခင်ခြိမ်းခြောက်မှုများကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေခဲ့သည်။

သို့သော် သူ မသိခဲ့သည်မှာ လက်ရှိစုယွမ်သည် ယခင်က စုယွမ် မဟုတ်တော့ခြင်းပင်။

လက်ရှိ စုယွမ်ကား ဉာဏ်ရည်တုစနစ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် စုယွမ် ဖြစ်နေပေ၏။

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း..." လီခိုင် စကားပြောအပြီးတွင် လီအာဟယ်က သူ့အား ဒေါသတကြီး မျက်နှာထားဖြင့် စူးရဲစွာ ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

လီခိုင်သည် လုံးလုံးလျားလျား တွေဝေသွားရ၏။ သူ၏ ဦးလေး ဘာလုပ်နေသနည်း။

"မင်းက စုယွမ် မဟုတ်လား... တို့တွေကြားမှာ နားလည်မှုလွဲတာလေး နည်းနည်းရှိသွားတယ်... သည်လိုလုပ်ရင် ဘယ်လိုလဲ... မင်းလက်ထဲက ဖုန်းကို ယွမ်တစ်သိန်းနဲ့ ငါဝယ်မယ်... ဘယ်လိုသဘောရလဲ..." လီအာဟယ်က ဖားယားသော အပြုံးဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။ ယွမ်တစ်သိန်းဆိုသည်မှာ များပြားလှပေ၏။ ဤသည်မှာ ငွေကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသော ဆင်းရဲသည့် ကျောင်းသားတစ်ဦးကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းပင် ဖြစ်သည်။

ဖုန်းကို သူ လက်ဝယ်ရရှိထားသရွေ့ စုယွမ်တွင် မည်သည့် အထောက်အထားမှ ရှိတော့မည် မဟုတ်ချေ။

"ဒါရိုက်တာ... ခင်ဗျား..." လီခိုင်က နားမလည်နိုင်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။ ဤကောင်ကို ရှင်းလင်းစွာ ခြိမ်းခြောက်၍ ရနိုင်ပါလျက်နှင့် အဘယ်ကြောင့် ငွေကုန်ခံ၍ ဝယ်ယူနေရသနည်း။

ဤကောင်ကို အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးလိုက်ရာ မကျဘူးလော။

ယွမ်တစ်သိန်း။ အဲဒီငွေဖြင့် ဖုန်းဆယ်လုံး ဝယ်၍ ရနိုင်ပေသည်။

"နောက်ကျရင် ကျောင်းအုပ်ကြီးက စစ်ဆေးဖို့ လာလိမ့်မယ်... တကယ်လို့ သူသာ ဒီကိစ္စကို သိသွားရင်... အကျိုးဆက်တွေကို တွေးသာကြည့်တော့..." လီအာဟယ်က တီးတိုးပြောဆိုလိုက်၏။

လီခိုင် ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားပြီး စုယွမ်အား လျင်မြန်စွာ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဟားဟားဟား... စုယွမ်... အရင်က တို့တွေကြားမှာ သဘောထားကွဲလွဲမှုလေးတွေ ရှိခဲ့ပေမဲ့ ငါက အတိုင်ပင်ခံအရာရှိတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး လုပ်စရာအလုပ်တွေ ရှိတယ်လေ... အရင်က ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ပွတ်တိုက်မှုလေးတွေက ငါ တမင်ရည်ရွယ်ပြီး လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး..."

"မင်းရဲ့ဖုန်းအတွက် ယွမ်တစ်သိန်း... ဘယ်လိုသဘောရလဲ... စိတ်မပူပါနဲ့... မင်းရဲ့ အလုပ်ကိစ္စကို ငါ တာဝန်ယူပေးပါ့မယ်... မင်းအတွက် အလုပ်ကောင်းတစ်ခုရဖို့ ငါ အာမခံတယ်..." လီခိုင်သည် စုယွမ် ငြင်းပယ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လျင်မြန်စွာ ဖားယားလာခဲ့၏။

စုယွမ်က သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲ၌ အေးစက်စွာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ လီအာဟယ်၏ စကားများကို သူ ကြားလိုက်ရပေ၏။

ကျောင်းအုပ်ကြီး လာမည်တဲ့လား။

ကျောင်းအုပ်ကြီး ရောက်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် ၎င်းသည် လီခိုင်၏ နိဂုံးချုပ်ချိန် ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

"အိုး... အဲဒါက နည်းနည်း နည်းနေသလားလို့..." စုယွမ်က သူတို့နှစ်ဦးအား ရယ်မောချင်ဖွယ်ရာအဖြစ် ကြည့်ရှုရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အား... မင်း ကြီးတော်ကိုနည်း..." လီခိုင် ကျိန်ဆဲရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် လီအာဟယ်က သူ့ကို နောက်သို့ ပြန်ဆွဲလိုက်လေ၏။

"နောက်ထပ် ငါးသောင်း ထပ်ပေါင်းပေးမယ်... စုယွမ်... ယွမ်တစ်သိန်းခွဲနဲ့ အလုပ်အကိုင် အခွင့်အလမ်းတစ်ခု... ဒီဟာက ငါ့ရဲ့ အများဆုံး ပေးနိုင်တဲ့ပမာဏပဲ..." လီအာဟယ်က သွားကြိတ်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

ယွမ်တစ်သိန်းခွဲ ဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် နာကျင်စရာကောင်းလှ၏။

သို့သော် ကျောင်းအုပ်ကြီး မကြာမီ လာမည်ဖြစ်သဖြင့် ဖုန်းကို သူ ချက်ချင်း ဝယ်ယူရပေမည်။

"ဒီဟာက ခင်ဗျားရဲ့ အများဆုံး ပေးနိုင်တဲ့ပမာဏလား... စဉ်းစားကြည့်ပါဦး... တကယ်လို့ ဒီကိစ္စသာ ကျောင်းအုပ်ကြီးရဲ့ နားဆီရောက်သွားရင်... အွန်လိုင်းပေါ် ပြန့်သွားရင်... ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အနာဂတ်က ဘာဖြစ်သွားမလဲ..."

"ဒါမှမဟုတ် ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အနာဂတ်က ယွမ်တစ်သိန်းခွဲပဲ တန်တယ်လို့ ပြောချင်တာလား..."

"ပြီးတော့ လီခိုင်... မင်း က အတိုင်ပင်ခံအရာရှိ ဘယ်လိုဖြစ်လာလဲဆိုတာကို မေ့သွားပြီလား..."

"အထက်တန်းပညာရေး... ပညာရေးဌာနက ဆွေမျိုးတစ်ယောက်... အဲဒီတုန်းက ဟာကွက်တွေကို အသုံးချပြီး..."

"ဒါတွေကို အသံထွက်ပြီး ငါ ပြောပြနေဖို့ လိုသေးလို့လား..."

လီခိုင်၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခံနိုင်ရည်များ လုံးလုံးလျားလျား ပြိုလဲသွားသည်ကို မြင်ချင်နေသဖြင့် စုယွမ်၏ မျက်လုံးများတွင် ကစားချင်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေကာ လီခိုင်အား စူးရဲစွာ ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

သေချာသည်မှာ ဤစကားကို ကြားချိန်၌ လီခိုင် ချက်ချင်း အထိတ်တလန့် ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေပေ၏။ လူအနည်းငယ်သာ ဤအကြောင်းကို သိရှိကြရာ စုယွမ် မည်သို့ သိရှိနေသနည်း။

သူက စနစ်တစ်ခုခုများ ဖွင့်ထားလေသလော။

ဤအချိန်တွင် လီခိုင်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး သူ၏ လက်ချောင်းများ တုန်ရီနေကာ စုယွမ်အား လက်ညှိုးထိုးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း... မင်း ဘယ်လိုလုပ် သိနေတာလဲ..."

စုယွမ်သည် သဲ့သဲ့မျှသာ ပြုံးလိုက်ပြီး လီခိုင်၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောဆိုလိုက်၏။ "မင်း ကျောင်းမှာ ရှိနေတဲ့အချိန်အတွင်း မင်းနဲ့ လီအာဟယ်က လှုပ်ရှားမှုရန်ပုံငွေထဲက ယွမ် တစ်သန်းနှစ်သိန်းကို အလွဲသုံးစားလုပ်ခဲ့တယ်... ဒီကိစ္စကိုပါ မင်း ပြန်မှတ်မိအောင် ငါ ကူညီပေးရဦးမလား..."

ဤစကားကြောင့် လီခိုင်နှင့် လီအာဟယ်တို့ အချင်းချင်း အကဲခတ်ကြည့်ရှုလိုက်ကြပြီး ထိုနေရာတွင်ပင် သတိလစ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားကြပေသည်။

ဤကိစ္စကို သူတို့နှစ်ဦးသာ သိရှိကြ၏။ ယွမ် တစ်သန်းနှစ်သိန်း။ အဘယ်ကြောင့် စုယွမ်က ဤမျှ တိကျစွာ ပြောဆိုနိုင်ရသနည်း။

သူက သူတို့အပေါ် ကင်မရာ တပ်ဆင်ထားခဲ့သည်လော။

ပြည်သူ့ဘဏ္ဍာငွေကို အလွဲသုံးစားလုပ်ခြင်း။ အကယ်၍ ဤကိစ္စသာ ပေါက်ကြားသွားပါက သူတို့ ထောင်ကျပေတော့မည်။

သူတို့ ကြောက်လန့်သွားကြပြီ။ သူတို့ ကြောက်လန့်သွားကြပေပြီ။ ထိုနှစ်ဦးမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်လန့်သွားခဲ့လေ၏။

ဤအရာများကို စုယွမ် မည်သို့ သိရှိနေကြောင်း တွေးတောရန် သူတို့တွင် အချိန်မရှိတော့ချေ။ သို့သော် သူ ပြောဆိုပြီးဖြစ်သဖြင့် သူ၏ထံတွင် အထောက်အထား ရှိရပေမည်။

သူ၏ အသက်သွေးကြောသည် စုယွမ်၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေကြောင်း တွေးတောမိချိန်၌ လီခိုင် အလွန်အမင်း သက်တောင့်သက်သာ မဖြစ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း ၎င်းကို သူ မပြသရဲချေ။

"ပြောပါ... မင်း ဘယ်လောက်လိုချင်တာလဲ..." လီခိုင်က စုယွမ်အား စူးရဲစွာ ကြည့်ရင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် စုယွမ်သည် ရုံးခန်းထဲရှိ လီယောင်အား လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြောဆိုလိုက်၏။ "မင်းတို့ပိုက်ဆံကို ငါ မလိုချင်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ခုနက လီယောင်ရဲ့ ဖုန်းကို မင်း ခွဲပစ်လိုက်တယ်... မင်း သူမကို လျော်ကြေးပေးသင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလား..."

"သေချာတာပေါ့... လျော်ကြေးပမာဏကတော့ မင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်..." စုယွမ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

"ယွမ်နှစ်သိန်း... ငါ ယွမ်နှစ်သိန်း လျော်ပေးမယ်... ဒီယွမ်နှစ်သိန်းက လီယောင်အတွက်ပဲ..." လီအာဟယ်က သွားကြိတ်လိုက်သည်။ ယွမ်နှစ်သိန်းဆိုသည်မှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အသားတစ်တုံး လှီးဖြတ်ခံလိုက်ရသည့်အလား ခံစားလိုက်ရပေ၏။

မကြာမီ ယွမ်နှစ်သိန်း လွှဲပြောင်းပေးပြီးသွားသည်။ လွှဲပြောင်းပြီးနောက် လီခိုင်သည် ရုံးခန်းထဲရှိ လီယောင်အား ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ လီယောင်မှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး နောက်တစ်လှမ်း ဆုတ်သွားရလေ၏။

"ငါ ပြောရမယ်ဆိုရင် မင်းက တကယ့် ငွေညှစ်တဲ့သူပဲ စုယွမ်... မင်း တော်တော်ရက်စက်တာပဲ... အရင်ကတော့ အဲဒီလို လုံးလုံးလျားလျား မမြင်ခဲ့မိဘူး..." လီခိုင်က စုယွမ်၏ ဖုန်းကို လှမ်းယူရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ချီးးး.. မင်းက လေးစားမှုမရှိဘဲ ဘယ်သူ့ကို လာပြောနေတာလဲ..." စုယွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး လီခိုင်၏ လှမ်းလာသော လက်ကို ပုတ်ထုတ်လိုက်ကာ သူ၏ဗိုက်ကို ပြင်းထန်စွာ ကန်လိုက်ရာ လီခိုင်သည် နံရံကို အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ဝင်တိုက်မိသွားတော့၏။

".. မင်း... မင်း သေချင်နေတာလား..." လီခိုင်က သူ၏ဗိုက်ကို ဖက်ကာ နာကျင်မှုနှင့် ဒေါသများဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လီအာဟယ်၏ မျက်ခုံးများ တင်းကြပ်စွာ တွန့်ချိုးသွားပေ၏။ သူ၏ ဒေါသကို သူ မထုတ်ပြရဲချေ။

ဤစုယွမ်သည် လီခိုင်အား လီယောင်ထံသို့ လျော်ကြေးငွေ လွှဲပြောင်းပေးစေခဲ့ပြီး ယင်းသည် ဤကိစ္စနှင့် သူ၏ ဆက်နွှယ်မှုကို လုံးလုံးလျားလျား ဖြတ်တောက်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူ မည်သည့် ကတိကဝတ်ကိုမျှ ဖြည့်ဆည်းပေးရန် မလိုအပ်ဘဲ ယွမ်နှစ်သိန်း ဆုံးရှုံးသွားရခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

ယွမ်နှစ်သိန်း သုံးစွဲခဲ့ပြီး ကျောင်းအုပ်ကြီးလည်း လာတော့မည်ဖြစ်ရာ ဤကောင်လေးကို အမြန်ဆုံး ထွက်သွားစေရပေမည်။

လီအာဟယ် စကားပြောအပြီးတွင် စုယွမ်အား ထွက်သွားရန် ပြောဆိုရန် တွေးတောလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် စင်္ကြံလမ်းမှ ရင်းနှီးသော အသံအချို့ ထွက်ပေါ်လာပေ၏။ လီအာဟယ် ချက်ချင်း တက်ကြွသွားသည်။ ကျောင်းအုပ်ကြီး ရောက်လာခဲ့လေပြီ။

"စုယွမ်... မင်း မြန်မြန်..." လီအာဟယ်က စုယွမ်ကို တွန်းထုတ်ရန် လက်လှမ်းလိုက်ချိန်မှာပင် သူ၏ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကြောင့် သူ ချက်ချင်း ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်သွားလေ၏။

မည်သည့်အချိန်ကမှန်း မသိဘဲ စုယွမ်သည် မြေပြင်ပေါ်၌ ထိုင်နေကာ သူ၏ မျက်နှာတွင် နာကျင်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

" လူမဆန်ဘူး... ဒါက လုံးဝ လူမဆန်ဘူး..."

"ဒီကျောင်းမှာ တရားမျှတမှု ဒါမှမဟုတ် ဥပဒေတွေရော ရှိသေးရဲ့လား..."

"တရားမဝင် လုပ်ရပ်တွေနဲ့ ရာဇဝတ်မှုတွေကို ဖြေရှင်းပေးမယ့်သူ ဘယ်သူမှ မရှိဘူးလား..."

"နှောင့်ယှက်တာတွေ ခြိမ်းခြောက်တာတွေ... အာဏာအလွဲသုံးစားလုပ်တာတွေ... ပညာအရည်အချင်းကို လိမ်လည်ဖန်တီးတာတွေ... ပြည်သူ့ဘဏ္ဍာငွေတွေကို အလွဲသုံးစားလုပ်တာတွေ..."

ချက်ချင်းပင် လီအာဟယ်နှင့် လီခိုင်တို့သည် သေဆုံးသွားသည့်အလား တောင့်တင်းသွားကြတော့၏။