အခန်း ၆

အခန်း (၆) ယွမ် နှစ်သိန်း ဆုကြီး

​ကျောင်းမှ ထွက်ခွာလာချိန်တွင် စုယွမ်သည် အငှားယာဉ်တစ်စီးကို တားလိုက်ပြီး အရောင်းစင်တာဆီသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာသွားပေသည်။

ယခု သူ၏လက်ထဲတွင် ငွေများရှိနေပြီဖြစ်ရာ ကိုယ်ပိုင်အိမ်တစ်လုံး ဝယ်ယူရန်မှာ အလွန်အရေးကြီးလာပေ၏။

ကမ်းရိုးတန်းမြို့များတွင် ပင်လယ်မြင်ကွင်းရှိသော အိမ်များသည် လူကြိုက်များသော အိမ်ခြံမြေများဖြစ်ကြပြီး ကျန်းချန်မြို့တွင်လည်း မြစ်မြင်ကွင်းရှိသော အိမ်များသည် ထိုကဲ့သို့သော အဆင့်အတန်းမျိုး ရှိနေချေသည်။

စုယွမ်သည် အရောင်းစင်တာသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် အရောင်းဝန်ထမ်းမလေးက အလွန်ယဉ်ကျေးပျူငှာနေပြီး ဝတ္ထုများထဲတွင် မကြာခဏ ဖော်ပြလေ့ရှိသည့် မောက်မာမှုမျိုး လုံးလုံးလျားလျား ကင်းမဲ့နေပေသည်။

စဉ်းစားကြည့်မည်ဆိုပါက သူမသည် ပရော်ဖက်ရှင်နယ် သင်တန်းများ တက်ရောက်ထားသူဖြစ်ပြီး ထို့အပြင် ဤနေရာသို့ အိမ်လာကြည့်သူများမှာလည်း အိမ်မဝယ်နိုင်သည့် အခြေအနေမျိုးရှိသူများ မဟုတ်ကြချေ။

အချက်အလက်များကို အနည်းငယ် လေ့လာကြည့်ပြီးနောက် စုယွမ်သည် တန်ဖိုး ယွမ်လေးသန်းကျော်ရှိပြီး စတုရန်းမီတာ နှစ်ရာနီးပါးကျယ်ဝန်းကာ ပရိဘောဂအစုံအလင် ပါဝင်သော အိမ်တစ်လုံးကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။

စုယွမ်ကိုယ်တိုင်ပင် အံ့အားသင့်သွားရ၏။ အကယ်၍ သူသာ ကျန်ရှိနေသော စုဆောင်းငွေများဖြင့် ကားအနည်းငယ် ထပ်ဝယ်လိုက်ပါက သူ လုံးလုံးလျားလျား မွဲတေသွားပေတော့မည်။

ယွမ်သန်းနှစ်ဆယ်ကျော်ဆိုသည်မှာ များပြားလှသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အမှန်တကယ် သုံးစွဲရန်အတွက်မူ မလုံလောက်လှချေ။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ၏အတွက် ငွေများကို အဆက်မပြတ် ရှာဖွေပေးနိုင်မည့် သတင်းအချက်အလက်စနစ်ကြီး ရှိနေပေ၏။

"မစ္စတာစူး... ဒါက စာချုပ်ပါ... ရှင် လက်မှတ်ထိုးပြီးတာနဲ့ ဒီလှပတဲ့ မြစ်မြင်ကွင်းအိမ်လေးက ရှင့်အပိုင် ဖြစ်သွားပါပြီ..."

အရောင်းဝန်ထမ်းမလေးက သူ့ကို ဘောပင်တစ်ချောင်း ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"အင်း..."

စုယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး စာချုပ်ပေါ်တွင် သူ၏နာမည်ကို လက်မှတ်ထိုးရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် သူ၏အနောက်ဘက်မှ အသံတစ်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဒါ စုယွမ် မဟုတ်လား... နင် အလုပ်ရသွားပြီလား... ဒီမှာ ဘာလာလုပ်တာလဲ..."

ဆက်တိုက်မေးလိုက်သော မေးခွန်းများကြောင့် စုယွမ်သည် နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

ထိုသူကား သူ၏ ရည်းစားဟောင်း ဝမ်ယန်ပင် ဖြစ်သည်။ တက္ကသိုလ်တက်နေစဉ်က စုယွမ်သည် သူမနှင့် တစ်နှစ်ခန့် တွဲခဲ့သော်လည်း ဝမ်ယန်က သူမ၏ ပထမဆုံးအကြိမ်ကို မင်္ဂလာဆောင်သည့်အချိန်အထိ သိမ်းထားချင်သည်ဟု ပြောခဲ့သောကြောင့် သူတို့သည် လက်တောင် မကိုင်ခဲ့ဖူးကြချေ။

လမ်းခွဲပြီးနောက်ပိုင်း ဟိုတယ်တစ်ခုသို့ အဆီပြန်နေသော လူအိုကြီးတစ်ယောက်နှင့် သူမ အတူသွားနေသည်ကို မမြင်တွေ့ရချိန်အထိ သူမအား အပြစ်ကင်းစင်သော မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဟု သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့မိ၏။

ထိုမျက်နှာကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် စုယွမ်သည် ရွံရှာသွားပြီး သူမနှင့် စကားပြောရန် လုံးလုံးလျားလျား စိတ်ဝင်စားမှု မရှိတော့ချေ။

သူက အလျင်အမြန် လက်မှတ်ထိုးလိုက်ပြီး ဘောပင်ကို အရောင်းဝန်ထမ်းမလေးထံ ပြန်ပေးကာ သူ၏ပစ္စည်းများကို ကောက်ယူ၍ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။

"စုယွမ်... နင်က ငါ့ကို မမြင်ဟန်ဆောင်သွားမလို့လား..."

ဝမ်ယန်က မေးလိုက်၏။

"ဘာကို ဆိုလိုချင်တာလဲ..."

စုယွမ်က အေးစက်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"ဟေ့... ဟေ့... ဟေ့..."

ဝမ်ယန်သည် ထွက်ခွာသွားသော စုယွမ်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း အလွန် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားပေသည်။

သူမသည် မူလက စုယွမ်အား ဖောက်သည်တစ်ယောက်အနေဖြင့် ချဉ်းကပ်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း သူက သူမကို လုံးလုံးလျားလျား လျစ်လျူရှုသွားလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

"အမ်း... တစ်ခုလောက် မေးပါရစေ... ငါ့ရဲ့ အတန်းဖော်က ဒီမှာ ဘာလာလုပ်တာလဲ..."

ဝမ်ယန်က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဖောက်သည်ရဲ့ အချက်အလက်တွေကို ကျွန်မတို့ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခွင့် မရှိပါဘူး..."

အရောင်းဝန်ထမ်းမလေးက အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်ပြီး စာချုပ်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်၏။

ဝမ်ယန်သည် မျက်စိလျင်သူပီပီ စာချုပ်ထဲမှ အကြောင်းအရာများကို အလျင်အမြန် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ စုယွမ်သည် အိမ်တစ်လုံးကို ငွေအကျေချေပြီး ဝယ်ယူသွားကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရပေသည်။

ဤသည်မှာ မြစ်မြင်ကွင်းရှိသော အိမ်တစ်လုံးဖြစ်ပြီး စုယွမ်သည် ယွမ်သန်းပေါင်းများစွာ တန်ဖိုးရှိသော မြစ်မြင်ကွင်းအိမ်ကို အမှန်တကယ် ဝယ်ယူသွားခဲ့ခြင်းပင်။

"သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်ချမ်းသာသွားရတာလဲ... တက္ကသိုလ်တက်နေတုန်းက သူက ဟန်ဆောင်နေခဲ့တာလား..."

"ငါတို့ တွဲနေတုန်းက သူက ငါ့ကို စမ်းသပ်နေခဲ့တာလား..."

ဝမ်ယန်က သူမစိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

အခိုက်အတန့်မျှ ဝမ်ယန်သည် ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်နှယ် ရပ်တန့်သွားပြီး စုယွမ်နှင့် လမ်းခွဲခဲ့မိသည့်အတွက် လုံးလုံးလျားလျား နောင်တရသွားမိပေ၏။ နာရီအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် စုယွမ်သည် သူ အသစ်ဝယ်ယူထားသော အိမ်ထဲသို့ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ပြီး ဖြစ်လေသည်။

အမှန်တကယ်ပင် ယွမ်သန်းပေါင်းများစွာတန်သော အိမ်ဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံရမည်ဖြစ်သည်။ မြစ်မြင်ကွင်းကို ငေးကြည့်ရင်း လက်ဖက်ရည်သောက်ကာ ရုပ်ရှင်ကြည့်ရသည်မှာ တကယ်ကို အံ့မခန်း ကောင်းမွန်လှပေ၏။

သူ၏ မူလစုဆောင်းငွေ ယွမ်သန်းနှစ်ဆယ့်လေးသန်းမှ ယခုအခါ ဆယ့်ကိုးသန်းကျော်သာ ကျန်ရှိတော့ချေသည်။ စုယွမ်သည် ထိုဆယ့်ကိုးသန်းကို အလွန်အကျွံ သုံးစွဲပစ်ရန် မရည်ရွယ်တော့ဘဲ ထိုငွေများကို အရင်းပြု၍ ငွေပိုရှာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ညစာစားပြီးနောက် စုယွမ်သည် ပရိုဂျက်တာ မျက်နှာပြင်ကြီးပေါ်တွင် ရုပ်ရှင်ကို အတန်ကြာ ကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်မောကျသွားတော့၏။

သူ မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စုယွမ်သည် ယနေ့အတွက် သတင်းအချက်အလက်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ကြည့်ရှုလိုက်ပေသည်။

"သတင်းအချက်အလက် (၁) ကျန်းယန် အထည်အလိပ်စက်ရုံ သူဌေးရဲ့ ဘန်တလေကား ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသွားပါတယ်... ပေါက်ကွဲမှုမဖြစ်ခင်မှာ ဝန်ထမ်းတွေရဲ့ လုပ်အားခ အကြွေးတွေကို ပေးချေပြီးပါပြီ... သူဌေးဖြစ်သူကတော့ ဆေးကုသမှု ခံယူပေမဲ့ အသက်မရှင်နိုင်ခဲ့ပါဘူး... သံသယရှိသူဟာ အကြွေးတင်ခံထားရတဲ့ ဝန်ထမ်းတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အခု ဖမ်းဆီးခံထားရပါပြီ..."

စနစ်၏ သတင်းက ပေါ်လာသည်။

ဤသတင်းက စုယွမ်အား အံ့အားမသင့်စေခဲ့ချေ။ အမှားလုပ်သူများသည် ပြစ်ဒဏ်နှင့် ထိုက်တန်ပေ၏။

အကယ်၍ ဘန်တလေကား အသစ်လဲရန် ငွေရှိနေပါက ဝန်ထမ်းများကို လစာပေးရန် အဘယ်ကြောင့် ငွေမရှိရမည်နည်း။ စီးပွားရေးအခြေအနေ မကောင်းဟု အကြောင်းပြကာ အချိန်ဆွဲနေခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးသည် ဤသို့သော နိဂုံးမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရခြင်းမှာ သဘာဝကျလှပေသည်။

"သတင်းအချက်အလက် (၂) ယီတဟတိုက်တန်းရှိ ပတက်ဖိလစ် ဆိုင်မှာ အစီအစဉ်တစ်ခု ပြုလုပ်နေပါတယ်... ယနေ့အတွက် ၆၆၆ ယောက်မြောက် ဖောက်သည်ဟာ ကံထူးရှင်ဖြစ်လာမှာဖြစ်ပြီး ယွမ် ၈၀၀,၀၀၀ တန်ဖိုးရှိတဲ့ ပတက်ဖိလစ် Lucky Star နာရီအသစ်တစ်လုံးကို ရရှိမှာပါ... နေ့လယ် ၁၂:၀၅ နာရီမှာ ဆိုင်ထဲဝင်မယ်ဆိုရင် ၆၆၆ ယောက်မြောက် ဖောက်သည် ဖြစ်လာပါလိမ့်မယ်..."

ဤသည်မှာ အလွန်အသုံးဝင်သော သတင်းအချက်အလက်တစ်ခုပင် ဖြစ်ချေသည်။

သူ နားလည်ထားသလောက်ဆိုလျှင် ပတက်ဖိလစ်ကဲ့သို့သော ဇိမ်ခံအမှတ်တံဆိပ်များသည် ယေဘုယျအားဖြင့် ဤကဲ့သို့သော အစီအစဉ်မျိုး ပြုလုပ်လေ့မရှိကြချေ။

ဤအစီအစဉ်ကို လူသိရှင်ကြား ကြေညာထားမည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာပေ၏။ ယီတဟတိုက်တန်းသို့ သွားရောက်ရုံဖြင့် ယွမ် ရှစ်သိန်းတန် နာရီတစ်လုံးကို ရရှိနိုင်မည်ဖြစ်ရာ အလွန်ပင် တွက်ခြေကိုက်လှသည်။

၎င်းသည် လက်တွေ့တွင် ငွေကောက်ရသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ချေ၏။

အချိန်စောနေသေးသဖြင့် စုယွမ်သည် နောက်ထပ် သတင်းအချက်အလက်များကို ဆက်လက် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

"သတင်းအချက်အလက် (၃) တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်သူ ရှောင်ယွီမီဟာ ယနေ့ လိုက်ဖ်လွှင့်မှုမှာ အက်ပဲလ်ဖုန်းတစ်လုံးကို ကံစမ်းမဲဆုအဖြစ် ပေးအပ်သွားမှာဖြစ်ပေမဲ့ သူမက အနိုင်ရသူကို ဘလော့ခ်လုပ်ပြီး ဆုပေးဖို့ ငြင်းဆန်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားပါတယ်..."

ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် စုယွမ်သည် အတော်လေး စိတ်ပျက်သွားမိသည်။

အနိုင်ရသွားသူကို ဘလော့ခ်လုပ်ခြင်းမှာ ကိုယ့်ခြေထောက်ကို ကိုယ်ပြန်ခုတ်ခြင်းမျိုး မဟုတ်ပါလော။ ကြည့်ရှုသူများကို ဆွဲဆောင်ရန် ဖုန်းကို အသုံးပြုခဲ့ပြီး ရည်မှန်းချက် အောင်မြင်သွားချိန်တွင် စကားကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ခြင်းပင်။

ထိုကဲ့သို့သော လူမျိုး၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာ ချို့ယွင်းနေရမည်ဟု စုယွမ် ခံစားလိုက်ရ၏။ အကယ်၍ အနိုင်ရသူကသာ ထိုကိစ္စကို တိုက်ရိုက် ဖော်ထုတ်လိုက်ပါက မရေမတွက်နိုင်သော ကွန်ရက်အသုံးပြုသူများက သူမအား သေချာပေါက် အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြဲပစ်ကြလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

"ဟူး... ဒီလူရဲ့ တွေးခေါ်ပုံက အရမ်းထူးဆန်းလွန်းတယ်... ငါ ကံစမ်းမဲမှာ မပါတော့ဘူး..."

စုယွမ်က သူ့စိတ်ထဲမှ တွေးတောလိုက်သည်။

"သတင်းအချက်အလက် (၄) ယွီထျန်းရှား အိမ်ရာဝင်းရှိ ခဲခြစ်ကတ်ထီဆိုင်က နောက်ဆုံး Lucky 123 ခြစ်ကတ်မှာ ယွမ် ၂၀၀,၀၀၀ ဆုကြီး ပါဝင်နေပါတယ်... နံနက် ၉:၃၀ နာရီမှာ သွားရောက်ဝယ်ယူနိုင်ပါတယ်..."

ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် စုယွမ်သည် အလိုအလျောက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး အကြောဆန့်လိုက်လေသည်။

ယွမ်နှစ်ဆယ်ဖြင့် ယွမ်နှစ်သိန်းကို လဲလှယ်ခြင်းပင်။

အလွန်ပင် အကျိုးအမြတ်ရှိသော အရောင်းအဝယ်တစ်ခု ဖြစ်ပေ၏။

ထို့ကြောင့် မျက်နှာသစ်ပြီးနောက် စုယွမ်သည် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းကာ နံနက်စာဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို ရှာ၍ ရိုးရှင်းသော နံနက်စာကို စားသုံးလိုက်ပြီးနောက် ထီဆိုင်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ထီဆိုင်သို့ သူ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် စနစ်က ပေးထားသော အချိန်မတိုင်မီ ဆယ်မိနစ်ခန့် လိုနေသေးပေသည်။ စုယွမ်သည် ဆံပင်ကျွတ်နေသော လူလတ်ပိုင်းတစ်ဦး ထီဆိုင်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ၏နောက်မှ လိုက်ဝင်သွားခဲ့သည်။

"ဆိုင်ရှင်... Lucky 123 ခြစ်ကတ် အစောင်နှစ်ဆယ် ပေးပါ... ဒီနေ့ ငါ မပေါက်ဘူးဆိုတာကို မယုံဘူး..."

ဆံပင်ကျွတ်နေသော လူလတ်ပိုင်းသည် ယွမ်လေးရာကို စားပွဲပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ ပစ်ချလိုက်ပြီး ဩဇာအပြည့်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

"စုစုပေါင်း နှစ်ဆယ့်တစ်စောင် ကျန်တော့တာ... အကုန်မယူတော့ဘူးလား..."

ဆိုင်ရှင်က ရေတွက်နေရင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။

"နှစ်ဆယ်ပဲ ယူမယ်... တကယ်လို့ အစောင်နှစ်ဆယ်တောင် မပေါက်ရင် ကျန်တဲ့တစ်စောင်က ပေါက်ပါ့မလား... သိသိသာသာကို မဖြစ်နိုင်တာပဲ..."

ထိုသို့ပြောဆိုပြီးနောက် လူလတ်ပိုင်းသည် ခြစ်ကတ်များကို တစ်စောင်ပြီးတစ်စောင် ချက်ချင်း စတင်ခြစ်လေတော့သည်။

မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် လူလတ်ပိုင်းသည် မနေနိုင်ဘဲ အသက်ရှူမှားသွားရပေ၏။

သူ မဲပေါက်သွားခဲ့ပြီ။ ယွမ်တစ်ထောင်တိတိ ပေါက်သွားခဲ့ခြင်းပင်။ အရင်းနှုတ်လိုက်ပါက သူသည် အသားတင် ယွမ်ခြောက်ရာ အမြတ်ထွက်သွားခဲ့လေပြီ။

"ဟားဟားဟား ငါ ပြောသားပဲ... အများကြီးဝယ်ရင် ပေါက်မယ်လို့..."

ဆံပင်ကျွတ်နေသော လူလတ်ပိုင်းသည် ယွမ်ခြောက်ရာကို ယူကာ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

စုယွမ်ကလည်း ပြုံးလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးကျန်နေသော Lucky 123 ကတ်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ဆိုင်ရှင်... ဒီနောက်ဆုံးကျန်တဲ့ Lucky 123 ကတ်ကို ကျွန်တော် ယူမယ်..."

"ပိုက်ဆံ ရှင်းပြီးပြီနော်..."

စုယွမ်က ပြောလိုက်ရာ ဆိုင်ရှင်က ခြစ်ကတ်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

အသားတင် ယွမ်ခြောက်ရာ အမြတ်ရထားသော လူလတ်ပိုင်းသည် သူ ချန်ထားခဲ့သော ခြစ်ကတ်ကို စုယွမ် ဝယ်ယူသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မနေနိုင်ဘဲ ပြုံးလိုက်လေသည်။

"ညီလေး... ဒါက အစ်ကို ချန်ထားခဲ့တာကွ... အဲဒီထဲမှာ ဆုကြီး မပါနိုင်ဘူး..."

"အစ်ကို တွက်ကြည့်ပြီးပြီ... ဒီခဲခြစ်ကတ်တွေက လိမ်ညာတာတွေချည်းပဲ... အစ်ကို အစောင်နှစ်ဆယ် ဝယ်တာတောင် တစ်ထောင်ပဲ ပေါက်တာ... တစ်စောင်တည်းနဲ့တော့ ပေါက်ဖို့ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး..."

"ဒါ့အပြင် ဒါက အစ်ကို တမင်သက်သက် ချန်ထားခဲ့တာ... ဘယ်သူမှ မလိုချင်တဲ့ အရာပဲ..."