အခန်း ၉

အခန်း (၉) ပိုင်ချန်၏ ဘဝ

"မင်းက..."

​မိမိ၏ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားဘဝ ကာလအတွင်း ဤမျှလှပသော အမျိုးသမီးမျိုးနှင့် လုံးလုံးလျားလျား မဆုံတွေ့ခဲ့ဖူးကြောင်း သူ သဘောပေါက်သွားချိန်တွင် စုယွမ်သည် အချိန်အတော်ကြာအောင် တွေးတောနေမိတော့၏။

သို့သော်လည်း ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် ရင်းနှီးနေသယောင် ရှိပေ၏။

"ဆောရီး... ခင်ဗျား ဘယ်သူလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မမှတ်မိသေးလို့..."စုယွမ်က အနေရခက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါလည်း ဟုတ်တာပါပဲ... နင့်လို ပတက်ဖိလစ် နာရီပတ်နိုင်တဲ့သူက ငါ့လို အထက်တန်းကျောင်းနေဖက် သူငယ်ချင်းဟောင်းကို ဘယ်မှတ်မိတော့မလဲ..."

"အဲဒီတုန်းက နင်က တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်ရခဲ့ပြီး ငါကတော့ ကျခဲ့တာလေ... ငါတို့ မတွေ့ရတာ လေးနှစ်တောင် ရှိသွားပြီ မဟုတ်လား..."လှပသော မိန်းကလေးက ပြောဆိုလိုက်၏။

"အိုး... နင်က ပိုင်ချန်လား... တော်တော်လေး ပြောင်းလဲသွားတာပဲ... ဘယ်လိုလဲ... အခု နင့်ရဲ့ စီးပွားရေးတွေ တော်တော် အဆင်ပြေနေပြီ မဟုတ်လား..."

စုယွမ်က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

ပိုင်ချန်သည် သူနှင့် အထက်တန်းကျောင်း အတူတူတက်ခဲ့သော်လည်း ဆယ်တန်းရောက်မှသာ တစ်နှစ်ခန့် အတန်းဖော် ဖြစ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ချေသည်။ ထိုအချိန်က ပိုင်ချန်သည် ဤမျှလောက် မလှပခဲ့သလို သူမ၏ စရိုက်မှာလည်း အတော်လေး အေးစက်စက်နိုင်လှသဖြင့် အတန်းတစ်တန်းတည်း အတူရှိနေခဲ့လျှင်တောင်မှ သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် အဆက်အသွယ် သိပ်မရှိခဲ့ကြပေ။

သူ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့သည်မှာ ပိုင်ချန်သည် တက္ကသိုလ် မတက်ခဲ့ရသော်လည်း သူမ၏ စီးပွားရေးကို ဤမျှလောက်အထိ ကြီးကျယ်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူမတွင် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများနှင့် ပတ်သက်၍ အမှန်တကယ် ပါရမီရှိကြောင်း ဝန်ခံရပေမည်။

"ဟားဟား... သာမန်ပါပဲ... ငါက နင့်လို တက္ကသိုလ်တက်ရမယ့် ကံမပါတော့လည်း စီးပွားရေးလုပ်ဖို့ပဲ လေ့လာရတော့တာပေါ့... အလုပ်သဘောတူညီသူ နည်းနည်းပါးပါးနဲ့ တွေ့ပြီး စီးပွားရေးက တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာတာပါ..."

"ငါ မှတ်မိတာ မမှားဘူးဆိုရင် နင်က အခုမှ ဘွဲ့ရခါစ မဟုတ်လား... အဲဒါကို ပတက်ဖိလစ် နာရီတောင် ပတ်နိုင်နေပြီလား..."

ပိုင်ချန်သည်လည်း အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားပြီး စုယွမ်တစ်ယောက် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် ဤမျှလောက် အောင်မြင်နေလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

"မဟုတ်ပါဘူး... ဒါက ငါ့ဘာသာ ဝယ်ထားတာ မဟုတ်ဘူး..."

"ပတက်ဖိလစ် ဆိုင်မှာ အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိလို့ ငါက ဆိုင်ထဲကို ဝင်တဲ့ ၆၆၆ ယောက်မြောက် ဖောက်သည် ဖြစ်သွားပြီး ဒီ Lucky Star ကို ရလိုက်တာ..."

"အသစ်စက်စက်လေးပဲ... ကြည့်ကြည့်..."

စုယွမ်က ပြောလိုက်ပြီး နာရီကို ပိုင်ချန်၏ အနီးသို့ တိုးပေးလိုက်သည်။

ပိုင်ချန်က တစ်ချက်မျှသာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ အကြည့်များကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်၏။

၎င်းသည် ဈေးကွက်ပေါက်ဈေး ယွမ် ၁.၂ သန်းရှိသော အသစ်စက်စက် Lucky Star နာရီတစ်လုံး အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

"ဒါက နင့်ဘာသာ ပတ်ဖို့ မရည်ရွယ်ထားဘူးလား..."

ပိုင်ချန်က သူမ၏ ကော်ဖီခွက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။

"ငါ ဒါကို ရောင်းမလို့... ပိုက်ဆံကမှ ပိုပြီး လက်တွေ့ကျတာလေ..."

စုယွမ်က ပြုံးလိုက်၏။ လတ်တလောတွင် နာရီများကို သူ သိပ်ပြီး စိတ်မဝင်စားလှချေ။

"ကောင်းပြီလေ... ငါ နင့်ကို ၁.၁ သန်း ပေးနိုင်တယ်... ဈေးကွက်ပေါက်ဈေးက ၁.၂ သန်းလောက် ရှိပေမဲ့ ချန်နယ်ကြေးတွေ ဘာတွေကလည်း မသက်သာဘူးလေ... ၁.၁ သန်းက ငါပေးနိုင်တဲ့ အမြင့်ဆုံးဈေးပဲ..."

ပိုင်ချန်က အလွန် စေတနာပါပါဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။ သူမ၏ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းကို လျင်မြန်စွာ တိုးချဲ့နိုင်ခဲ့ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းတစ်ခုမှာ သူမက ဈေးကောင်းပေးတတ်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်ပေ၏။

ယွမ် ၁.၁ သန်းဆိုသော ဈေးနှုန်းမှာ အခြားနေရာများမှ ဖြတ်ပေးသော ဈေးထက် သိသိသာသာကို မြင့်မားနေပြီ ဖြစ်သည်။

"အိုကေ... ၁.၁ သန်း ဆိုလည်း ၁.၁ သန်းပေါ့..."

စုယွမ်သည် မူလက နာရီကို ၈၀၀,၀၀၀ မျှသာ တန်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း မထင်မှတ်ဘဲ အပို ယွမ် ၃၀၀,၀၀၀ ကို ရရှိလိမ့်မည်ဟု တွေးမထားခဲ့ချေ။

တကယ်ကို ကောင်းမွန်လှပေသည်။

"ကောင်းပြီ... နင့်ရဲ့ ဘဏ်ကတ်နံပါတ်ကို ပို့ပေးလိုက်... ငွေကြေးဌာနကနေ နင့်ဆီကို ချက်ချင်း ငွေလွှဲပေးဖို့ ငါ စီစဉ်လိုက်မယ်..."

ပိုင်ချန်က ပြုံးလိုက်ရာ အလွန်လှပတင့်တယ်နေပေ၏။

မကြာမီမှာပင် ယွမ် ၁.၁ သန်း ငွေလွှဲဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ စုယွမ်က ဘဏ်အချက်အလက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ဖုန်းကို ပိတ်လိုက်၏။

"ကဲ... အခုတော့ နာရီက နင့်အပိုင် ဖြစ်သွားပြီး ပိုက်ဆံကလည်း ငါ့အပိုင် ဖြစ်သွားပြီ..."

စုယွမ်က ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဟားဟား... ဒါဆို ငါကရော..."

ပိုင်ချန်၏ ရုတ်တရက် မေးခွန်းကြောင့် စုယွမ်တစ်ယောက် အငိုက်မိသွားရလေသည်။

"အာ..."

စုယွမ်၏ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ပိုင်ချန်၏ နှုတ်ခမ်းများက အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွတ်သွားပြီး သူမက ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဟားဟား... ငါ ဆိုလိုချင်တာက ဒါဆို ငါ နာရီကို သိမ်းလိုက်တော့မယ် လို့ ပြောတာ..."

စုယွမ်သည် ပိုင်ချန် နာရီကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်ကို ကြည့်ရင်း သူ အထင်လွဲသွားမိကြောင်း ထိုအချိန်မှသာ သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

ပိုင်ချန်က အခြားကိစ္စတစ်ခုကို ရည်ညွှန်းနေသည်ဟု သူ ထင်မှတ်သွားခဲ့ခြင်းပင်။ သို့သော် သေချာပြန်တွေးကြည့်ပါက သူတို့ မတွေ့ရသည်မှာ လေးနှစ်ပင် ရှိနေပြီဖြစ်ရာ သူမက မည်သို့လုပ်၍ ထိုကဲ့သို့သော အတွေးမျိုး ရှိနိုင်မည်နည်း။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ပိုင်ချန်သည် အလွန်လှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး အထက်တန်းကျောင်းတက်စဉ်က သူမသည် ရည်းစားတစ်ခါမျှ မထားခဲ့ဖူးချေ။

ဝမ်ယန်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်ပါက ပိုင်ချန်က အဆသန်းပေါင်းများစွာ ပိုမိုကောင်းမွန်နေပေ၏။

"ဒါနဲ့ စုယွမ်... ငါတို့ ဆယ်တန်း အတန်းဖော်တွေတွေ့ဆုံပွဲ လုပ်မလို့တဲ့... နင်ရော သွားမှာလား..."

နာရီကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် ပိုင်ချန်က ရုတ်တရက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

" တွေ့ဆုံပွဲလား... ငါ ဘာသတင်းမှ မကြားမိပါလား..."

စုယွမ်သည် အထက်တန်းကျောင်းမှ ဘွဲ့ရပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုအတန်းဖော် ဂရုထဲမှ ထွက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် ဆယ်တန်းတက်နေစဉ်က ပုံမှန်အတန်းဖော်ဟူ၍ သိပ်မရှိလှချေ။ စုယွမ်သည် ထိုတစ်နှစ်တာကို အတော်လေး သည်းခံခဲ့ရသဖြင့် လမ်းခွဲရမည့်အချိန်ရောက်လာသောအခါ သူ လုံးဝ ဝမ်းမနည်းခဲ့ဘဲ ပျော်ရွှင်၍ပင် နေခဲ့သည်။

အတန်းဖော်ဂရုထဲမှ ထွက်ပြီးနောက် စုယွမ်သည်လည်း အတော်လေး ငြိမ်းချမ်းသွားခဲ့၏။ အတန်းတွေ့ဆုံပွဲများနှင့် ပတ်သက်၍မူ စုယွမ်တွင် တက်ရောက်ရန် လုံးဝ ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့ချေ။

သူတို့က သိပ်ပြီး ရင်းနှီးသူများ မဟုတ်ကြသဖြင့် သွားရောက်ရန် အမှန်တကယ် မလိုအပ်လှပေ။

" တွေ့ဆုံပွဲကိစ္စကို မေ့လိုက်တာပဲ ကောင်းပါတယ်... နင်လည်း သိတဲ့အတိုင်းပဲ ငါက အဲဒီတုန်းက အတန်းထဲက လူတချို့နဲ့ သဘောထားကွဲလွဲမှု တော်တော်များများ ရှိခဲ့တယ်လေ... ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ငါ သူတို့ကို တကယ် မတွေ့ချင်ပါဘူး..."

စုယွမ်က ထိုအကြံပြုချက်ကို တိုက်ရိုက်ပင် ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

"ဒါလည်း ဟုတ်တာပါပဲ... အဲဒီတုန်းက နင့်ရဲ့ စိတ်သဘောထားက မကောင်းမှုမှန်သမျှကို ကိုယ်ပိုင်ရန်သူလို မုန်းတီးတတ်တာမျိုးကိုး... တခြားသူတွေ မလုပ်ရဲတာတွေကို နင်က လုပ်ရဲခဲ့တာပဲ... အဲဒီလူတွေက အခုချိန်ထိ နင့်ကို မုန်းနေလောက်တုန်းပဲ..."

ပိုင်ချန်၏ လေသံတွင် စိတ်ပျက်သွားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှင်းလင်းစွာ ပါဝင်နေသော်လည်း သူမက ပြုံးနေဆဲပင် ဖြစ်၏။

"ငါလည်း သွားဖို့ မရည်ရွယ်ထားပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ငါတို့ အတန်းထဲက လျိုယန်က ငါ့ကို အတင်းဖိတ်နေလို့... အဲဒီတုန်းက သူမနဲ့ ငါ့ကြားမှာ ဆက်ဆံရေး ကောင်းခဲ့တယ်ဆိုတာ နင်လည်း သိတာပဲလေ... ငါ အခုထိ တွေဝေနေတုန်းပဲ..."

ပိုင်ချန်က ကော်ဖီကို တစ်ငုံသောက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"လျိုယန်..."

စုယွမ်သည်လည်း လျိုယန်နှင့် ပတ်သက်၍ မှတ်မှတ်ရရ ရှိနေခဲ့သည်။ သူမသည် လှပပြီး ကြင်နာတတ်ကာ အလွန်လှပသော မိန်းမချောလေးတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူမ မည်သို့ ရှိနေမည်ကိုတော့ သူ မသိတော့ချေ။

"တကယ်တော့ နင် သွားလို့ရပါတယ်... နင့်မှာ သူတို့နဲ့ ဘာပဋိပက္ခမှ ရှိတာမဟုတ်ဘူး..."

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါကတော့ သွားမှာ မဟုတ်ဘူး... ငါတို့ စကားပြောနေတာလည်း တော်တော်လေး ကြာသွားပြီ... ကြည့်ရတာ နင့်မှာ အလုပ်တွေ လုပ်စရာ ရှိသေးတယ် မဟုတ်လား..."

"နောက်တစ်နေ့မှ ငါ နင့်ကို ထမင်းဝယ်ကျွေးပါ့မယ်..."

စုယွမ်က သူ၏ ဖုန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ နေ့လယ် သုံးနာရီပင် ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"အိုကေ... နင် ထမင်းဝယ်ကျွေးမယ့်အချိန်ကို ငါ စောင့်နေမယ်နော်..."

ပိုင်ချန်က ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် အိတ်တစ်လုံးကို ကောက်ယူကာ စုယွမ်နှင့်အတူ အပြင်သို့ လျှောက်ထွက်လာခဲ့၏။

"ငါ ကားမောင်းလာတာ... ငါ့ကို လိုက်ပို့စရာ မလိုဘူးနော်..."

ပိုင်ချန်က ပြောလိုက်ပြီး စုယွမ်အား နှုတ်ဆက်လက်ပြကာ ဇိမ်ခံကားတစ်စီးပေါ်သို့ တက်၍ မောင်းနှင်ထွက်ခွာသွားလေသည်။

"ဟူး..."

"သူမရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကို ကြည့်ပါဦး... ငါ မှတ်မိသလောက် ပိုင်ချန်က သာမန်မိသားစုကနေ ဆင်းသက်လာတာ... ဒါပေမဲ့ တက္ကသိုလ်တောင် မတက်ခဲ့ရဘဲနဲ့ ဒီလောက်အထိ အောင်မြင်မှုကို ရယူနိုင်ခဲ့တယ်..."

"ဒါက တော်တဲ့လူတွေဟာ ဘယ်နေရာရောက်ရောက် တောက်ပနေတတ်တယ်ဆိုတာကို ပြသနေတာပဲ..."

စုယွမ် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်အတွင်း သူ အိမ်သို့ ဖုန်းမဆက်ရသေးကြောင်း ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ထိုင်ရန် နေရာတစ်ခုကို ရှာလိုက်ပြီး သူ၏ မိဘများ၏ ဖုန်းနံပါတ်ကို ခေါ်ဆိုလိုက်၏။

သူ သုံးကြိမ်ဆက်တိုက် ခေါ်ခဲ့သော်လည်း မည်သူမျှ ဖုန်းမကိုင်ခဲ့ချေ။ စုယွမ်သည် အများကြီး မတွေးတောတော့ဘဲ သူ၏ မိဘ၂ဦးထံသို့ ယွမ် ၅၀,၀၀၀ စီ တိုက်ရိုက် လွှဲပေးလိုက်လေသည်။

စုယွမ်သည် အနည်းငယ် ထိန်းချုပ်နေခဲ့ပြီး ထိုထက်ပို၍ လွှဲပေးရန် မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။

ထို့နောက် သူက ကားတစ်စီးတားကာ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ဤနေ့လယ်ခင်းအတွက် သူ၏ ရရှိမှုများမှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်နေခဲ့ပြီး စုစုပေါင်း ယွမ် ၁.၃ သန်းပင် ဖြစ်ချေ၏။

တစ်ရက်တည်းနှင့် ဇိမ်ခံကားတစ်စီးစာ ကုန်ကျစရိတ်ကို ရှာဖွေနိုင်ခဲ့သဖြင့် စုယွမ်သည် အိပ်မက်မက်နေသကဲ့သို့ အမြဲတမ်း ခံစားနေရပေသည်။

ယနေ့အတွက် သတင်းအချက်အလက် တွန်းပို့မှုမှာ မပြီးဆုံးသေးချေ။ စုယွမ်သည် ရုပ်ရှင်တစ်ကားကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ဆိုဖာပေါ်တွင် သက်သောင့်သက်သာရှိသော အနေအထားဖြင့် နေရာယူကာ သတင်းအချက်အလက်ကို ဆက်လက် စစ်ဆေးနေလိုက်သည်။

သတင်းအချက်အလက် (၄) ကျန်းချန် စီးပွားရေးဖွံ့ဖြိုးမှုဇုန်ရှိ စီးပွားရေးဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုရုံး ညွှန်ကြားရေးမှူး ပိုင်ယုံတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ပျောက်ဆုံးနေသော သမီးဖြစ်သူ ပိုင်ချန် ရှိပါသည်။ လွန်ခဲ့သော လေးနှစ်ခန့်က ပိုင်ယုံသည် ပိုင်ချန်ကို ပြန်လည်ရှာတွေ့ခဲ့သော်လည်း သူ၏ ရာထူးအဆင့်အတန်းနှင့် အခြားသောအချက်များကြောင့် သူမအား အသိအမှတ် မပြုခဲ့ပါ။

ဤလေးနှစ်တာ ကာလအတွင်း ပိုင်ယုံသည် သူ၏ မူဝါဒများကို မချိုးဖောက်ဘဲ ပိုင်ချန်အား အကူအညီအချို့ ပေးအပ်ခဲ့ပါသည်။ မကြာသေးမီက ပိုင်ချန်၏ မွေးစားမိခင် မဟုတ်သော မိခင်အရင်းဖြစ်သူသည် သူမ၏ သမီးကို လွမ်းဆွတ်လွန်းသဖြင့် ဖျားနာနေခဲ့ပါသည်။ ပိုင်ယုံက ကတိတစ်ခု ပြုလုပ်ထားပါသည်... မည်သူမဆို ပိုင်ချန်အား အသိအမှတ်ပြုရန် အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာနိုင်ပါက သူ၏ထံမှ မျက်နှာသာပေးမှုတစ်ခုကို ရရှိမည် ဖြစ်ပါသည်။

ဤသတင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် စုယွမ်တစ်ယောက် မနေနိုင်ဘဲ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားရလေ၏။

ဘုရားရေ... ပိုင်ချန်တစ်ယောက် သုညကနေ စတင်ခဲ့သည်ဟု သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ဌာနဆိုင်ရာ အရာရှိအဆင့် ဖခင်တစ်ယောက် ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

ဤရာထူးနေရာမှာ သာမန်မဟုတ်ပေ။

ကျန်းချန်မြို့၏ စီးပွားရေးဗဟိုချက်မှာ ကျန်းချန် စီးပွားရေးဖွံ့ဖြိုးမှုဇုန် ဖြစ်ပြီး စီးပွားရေးလုပ်ငန်းသုံး မြေနေရာများ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုကို တာဝန်ယူရသည်မှာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှု စီမံခန့်ခွဲရေးရုံးပင် ဖြစ်သည်။

ရာထူးတစ်ခုက ပိုင်ဆိုင်ထားသော အာဏာကို တွက်ချက်မှုအရ ဤရာထူး၏ တန်ဖိုးမှာ မည်မျှ အရေးပါကြောင်းကို မြင်တွေ့နိုင်ပေ၏။

ပိုင်ယုံထံမှ မျက်နှာသာပေးမှုတစ်ခုကို ရရှိရန်ဆိုသည်မှာ ရရှိရန် အလွန်ခက်ခဲလှသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ချေသည်။

သူဌေးကြီးအချို့သည် မရေမတွက်နိုင်သော ငွေကြေးအရင်းအမြစ်များကို သုံးစွဲလျှင်ပင် ၎င်းကို ရရှိနိုင်စွမ်း ရှိမည်မဟုတ်ချေ။

သို့သော် ထိုကဲ့သို့သော အခွင့်အရေးမျိုးသည် ယခုအခါ သူ၏ မျက်စိရှေ့မှောက်တွင် ရောက်ရှိနေလေပြီ။