အခန်း ၁၁

အခန်း (၁၁) ယွမ်တစ်ထောင်တည်းနဲ့ ရလိုက်တာပဲ

"သူဌေး... ဒီကြေးနီခြေသုံးချောင်းအိုးက အစစ်ကြီးလား..."

​စုယွမ်သည် အသစ်စက်စက် ကြေးသုံးခြေအိုးတစ်လုံးကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး အထက်အောက် အပြန်အလှန် စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်ရှုစစ်ဆေးရင်း မေးမြန်းလိုက်ပေ၏။

"အစစ်ပဲပေါ့... ဒါက ရှန်မင်းဆက်နဲ့ ကျိုးမင်းဆက်တုန်းက ပစ္စည်းလေး"

ဆိုင်ရှင်က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ရှန်မင်းဆက် ကျိုးမင်းဆက် မဟုတ်ဘဲ ပြီးခဲ့တဲ့အပတ်ကမှ လုပ်ထားတာနေမှာပါ"

စုယွမ်သည် ကြေးနီခြေသုံးချောင်းဖိုကို အောက်ချလိုက်ပြီး အတွင်းဘက်သို့ ဆက်လက်လျှောက်သွားလေသည်။

ဤအနောက်လမ်း ရှေးဟောင်းပစ္စည်းဈေးတန်းကြီးက အတော်လေး ကျယ်ဝန်းလှသည်ဟု ဆိုရမည်ဖြစ်ပြီး ဆိုင်ခန်းအမှတ် (၁၀၆) က အတွင်းဘက် နည်းနည်းပိုကျနေသေးချေသည်။

မိနစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် လိုက်လံကြည့်ရှုနေသော စုယွမ်သည် ဆိုင်ခန်းအမှတ် (၁၀၆) ၏ ဆိုင်းဘုတ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပေ၏။

သူသည် ဆိုင်ခန်းဆီသို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ပစ္စည်းများကို သပ်ရပ်စွာ စီစဉ်ခင်းကျင်းထားပြီး အများစုမှာ ရှေးဟောင်းဒင်္ဂါးပြားများ ဖြစ်ကြသည်။

ငွေဒင်္ဂါးများ၊ ရှေးဟောင်းကြေးဒင်္ဂါးပြားများနှင့် ပုံစံအမျိုးမျိုးသော ပစ္စည်းများ ရှိနေပေသည်။

၎င်းတို့အထဲတွင် သံချေးတက်နေသော ကြေးပြားများ အပြည့်ထည့်ထားသည့် သံသေတ္တာတစ်လုံးလည်း ပါဝင်ပြီး ထိုကြေးပြားအများစုမှာ ငွေသိပ်မရနိုင်သည့်အပြင် ၎င်းတို့၏ အခြေအနေမှာလည်း အလွန်ဆိုးရွားနေချေ၏။

ကြေးဒင်္ဂါးပြားများ အပြည့်ပါသော သေတ္တာတစ်လုံး၏ ဈေးကွက်ပေါက်ဈေးမှာ ယွမ် သုံးရာခန့်သာ ရှိမည်ဖြစ်သည်။

စုယွမ်သည် ဆိုင်ရှေ့ရှိ ကြေးပြားအချို့ကို အရင်ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ ကြည့်ရှုပြီးနောက် ဈေးနှုန်းကို မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

"သူဌေး ဒီခန်းရှီးတုံပေါက်က ဘယ်လောက်လဲ"

စုယွမ်က မေးလိုက်၏။

"အင်း အဲဒါကတော့"

ဆိုင်ရှင်၏ မျက်လုံးများက လျင်မြန်စွာ ကစားသွားပြီး ဤလူငယ်လေးမှာ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး မဟုတ်ကြောင်း သူ သိရှိလိုက်ပေသည်။

ခန်းရှီးတုံပေါက် တစ်ပြားသည် ယွမ်အနည်းငယ်သာ တန်ဖိုးရှိသော်လည်း ထိုလူငယ်က ယင်းကို မေးမြန်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆိုင်ရှင်မှာ ဈေးမဦးပေါက်သည်မှာ လဝက်ခန့် ရှိနေပြီဖြစ်ရာ သူ၏ မျက်စိရှေ့ရှိ ဤလူငယ်လေးသည် လိမ်လည်လှည့်ဖြားရန်အတွက် အကောင်းဆုံး ပစ်မှတ်တစ်ခုပင် ဖြစ်တော့၏။

"ဒါက ခန်းရှီးတုံပေါက် အစစ်ကွ အခုချိန်မှာ တွေ့ရခဲပြီး အရမ်းကို အဖိုးတန်တာ"

"ညီလေး မင်းက တကယ် မျက်စိရှင်တာပဲ ဒီရတနာကို မြင်မြင်ချင်း ရွေးထုတ်နိုင်တယ် စုဆောင်းသူ အဟောင်းတွေ အများကြီး ဈေးလာပေးကြပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ အနိမ့်ဆုံးဈေးကို မမီကြလို့ မရောင်းလိုက်ဘူး"

"ငါ မင်းနဲ့ ရေစက်ပါသလို ခံစားရလို့ အများကြီး မတောင်းတော့ပါဘူး ဒီခန်းရှီးတုံပေါက်ကို ယွမ် တစ်သောင်းတိတိနဲ့ ယူသွားလိုက်တော့"

ဆိုင်ရှင်သည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး နှမြောတသဖြစ်နေသော အမူအရာကို ပြသလိုက်လေသည်။

"အင်း သူဌေးပြောတဲ့ ဈေးက သိပ်တော့ မများလှပါဘူး ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေက ဒီလောက်တော့ တန်ကြေးရှိမှာပဲ"

ဆိုင်ရှင်က သူ့ကို လိမ်လည်ရန် ကြိုးစားနေကြောင်း စုယွမ် သဘာဝကျကျပင် သိရှိထားပေ၏။

သို့သော် ရတနာတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိရန်အတွက် သူသည် အတွေ့အကြုံမရှိသော အပျော်တမ်းသမားတစ်ဦးအဖြစ် ဟန်ဆောင်နေရမည်ဖြစ်ပြီး ထိုသို့လုပ်ဆောင်ခြင်းကသာ ပို၍ လုံခြုံစိတ်ချရမည် ဖြစ်သည်။

"မင်း သင့်တော်တယ်ထင်ရင် ယူသွားလိုက်လေ"

စုယွမ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အတွေ့အကြုံမရှိသူတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဆိုင်ရှင်သည် သူ၏ သတိထားမှုကို လျှော့ချလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ အမူအရာများ ပြည့်နှက်သွားလေသည်။

"မလောပါနဲ့ဗျာ တကယ်တော့ ကျွန်တော် ခန်းရှီးတုံပေါက်ကို သိပ်မကြိုက်ဘူး ခင်ဗျားဆီမှာ ကြေးဒင်္ဂါးပြားတွေ အများကြီး ရောနှောနေတာကို တွေ့လို့ အဲဒါတွေက ဘယ်လိုရောင်းတာလဲ"

စုယွမ်သည် သေတ္တာငယ်ကို ကောက်ယူကာ လှုပ်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စားပွဲပေါ်သို့ ပြန်ချထားလိုက်၏။

"အိုး ဒါလား ဒါတွေက ပစ္စည်းကောင်းတွေကွ"

"ညီလေး မင်းက တကယ်ကို မျက်စိရှင်တာပဲ ဒီသေတ္တာကို ငါ နယ်ဘက်ကနေ လိုက်စုလာတာ အရင်းက ယွမ် ငါးသောင်းရှိတယ် မင်းလိုချင်ရင် ယွမ် ခြောက်သောင်းနဲ့ ပေးလိုက်မယ်"

ဆိုင်ရှင်သည် အခြားသူများ ကြားသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေသည့်အလား ဘယ်ညာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပေသည်။

ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် စုယွမ်၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ ထိန်းချုပ်မရအောင် တွန့်ချိုးသွားတော့၏။

ဘုရားရေ သူက ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး မဟုတ်သော်လည်း အရူးတစ်ယောက်တော့ မဟုတ်ချေ။

အမှိုက်ပုံကြီးတစ်ခုကို ယွမ် ခြောက်သောင်းဖြင့် ဝယ်ယူလိုက်ခြင်းက သူ့ကို ပြီးပြည့်စုံသော အရူးတစ်ယောက် ဖြစ်သွားစေမည် မဟုတ်ပါလော။

ဤဆိုင်ရှင်က သူ့ကို လိမ်လည်ရလွယ်ကူသည့် အရူးတစ်ယောက်ဟု တကယ်ပင် ထင်မှတ်နေပုံရလေသည်။

"အင်း"

စုယွမ်သည် တွေဝေနေဟန်ဆောင်ကာ သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း စဉ်းစားဟန် ပြုလိုက်၏။

"စဉ်းစားမနေနဲ့တော့ ညီလေး ယွမ် ခြောက်သောင်းဆိုတာ ငါပေးနိုင်တဲ့ အနိမ့်ဆုံးဈေးပဲ"

ဆိုင်ရှင်က အလျင်စလို တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

စုယွမ် ဈေးဆစ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ဆံပင်ဖြူအဘိုးအိုတစ်ဦး ရုတ်တရက် လျှောက်လာခဲ့ပြီး ကြေးဒင်္ဂါးပြား သေတ္တာကို တိုက်ရိုက် ကောက်ယူကာ လှုပ်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ ကြည့်ရှုလိုက်ပေ၏။

ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် စုယွမ်တစ်ယောက် ချက်ချင်းပင် တောင့်တင်းသွားရလေသည်။ ဤအဘိုးအိုက ဤနေရာတွင် ဘာလာလုပ်နေသနည်း။ သူက ဤကြေးဒင်္ဂါးပြား သေတ္တာကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်လော။

အထဲတွင် တန်ဖိုးကြီးသော ဒင်္ဂါးပြားတစ်ခု ရှိနေကြောင်းကို သူလည်း သိနေခဲ့သည်လား။

ဆိုင်ရှင်သည် အဘိုးအို ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း အလွန်အမင်း ကြည့်ရဆိုးသွားပေသည်။

"ဟေ့ ဟေ့ ဟေ့ မဝယ်ရင် မကိုင်နဲ့ဗျာ ကျွန်တော် ဒီမှာ အရောင်းအဝယ် လုပ်နေတာ"

ဆိုင်ရှင်သည် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စွာဖြင့် သေတ္တာကို ပြန်လုယူလိုက်၏။

"ကျောက်ကောင်လေး မင်းက ဘယ်လိုတွေ ပြောနေတာလဲ တစ်ခုလုံးမှာ ငါ ဝမ်ယွန်းချန် ကို မသိတဲ့သူ ဘယ်သူရှိလို့လဲ ဒါမှမဟုတ် ဒီမှာ ငါ့ထက် ကြီးကျယ်တဲ့ စုဆောင်းသူ ရှိသေးလို့လား"

"ပေးစမ်းပါ"

ဝမ်ယွန်းချန်ဟု အမည်ရသော အဘိုးအို၏ မျက်နှာအမူအရာ တည်ကြည်လေးနက်သွားရာ ဆိုင်ရှင်မှာ သေတ္တာကို တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် ပြန်ပေးလိုက်ရလေသည်။

"ပရော်ဖက်ဆာဝမ် ကျွန်တော် ဈေးမဦးပေါက်တာ လဝက်လောက် ရှိနေပြီ ခင်ဗျားကလည်း ဒီလိုပစ္စည်းတွေကို ကြိုက်တာမှ မဟုတ်တာ ကျေးဇူးပြုပြီး ဝင်မစွက်ဖက်ပါနဲ့လား"

သူဌေးကျောက် သည် တောင်းပန်နေသော အမူအရာဖြင့် ပရော်ဖက်ဆာဝမ် (အဘိုးဝမ်) အား ကြည့်လိုက်ပေ၏။

သူသည် ဤယိုယွင်းနေသော ပစ္စည်းများကို ဤအတွေ့အကြုံမရှိသေးသူထံသို့ ဈေးကောင်းဖြင့် ရောင်းချရန် ပြင်နေဆဲမှာပင် ဤအဘိုးအိုက ပေါ်လာရပေသည်။

ထို့အပြင် ဤအဘိုးအိုသည် လိမ်လည်မှုများကို သည်းမခံနိုင်သူဖြစ်ရာ သူ၏ စီးပွားရေးကောင်းကို ဖျက်ဆီးပစ်တော့မည်မှာ သေချာနေချေ၏။

"ဟဲဟဲ ငါက မင်း ရောင်းရအောင် ကူညီပေးဖို့ ရောက်လာတာ မဟုတ်ဘူးလား"

"မင်းဆိုင်က ဒီပစ္စည်းတု အခုတစ်ရာလောက်ကို တစ်ခု ယွမ်တစ်ယွမ်နှုန်းနဲ့ ထုပ်ပေးစမ်းပါ"

"ပြီးတော့ ဒီသေတ္တာထဲက အပြစ်အနာအဆာပါတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ယွမ် ငါးရာနဲ့ ထားလိုက်"

"ငါ့ဆီမှာ ကျောင်းသားသစ် နည်းနည်းရှိတယ် သူတို့ကို ဒီအကျိုးအပဲ့တွေနဲ့ လေ့ကျင့်ခိုင်းရမယ်"

ပရော်ဖက်ဆာဝမ်က ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

ပရော်ဖက်ဆာဝမ်က ဤသေတ္တာကို ယွမ် ငါးရာဖြင့် ဝယ်ယူလိုသည်ကို သူဌေးကျောက် မြင်လိုက်ရချိန်တွင် နာကျင်မှုတစ်ခုကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရလေ၏။

"ပရော်ဖက်ဆာဝမ် ဒီသေတ္တာကို ခင်ဗျားဆီ ရောင်းလို့မရဘူး ဒီလူငယ်လေးဆီကို ရောင်းဖို့ သဘောတူထားပြီးပြီ"

"တခြားစကားနဲ့ ပြောရရင် ဒီပစ္စည်းက ပိုင်ရှင်ရှိသွားပြီ ကျေးဇူးပြုပြီး တခြားမှာ သွားကြည့်ပါ"

သူဌေးကျောက်က သေတ္တာကို သူ၏ လက်ထဲသို့ ယူကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် အဘိုး ကျွန်တော်က သူဌေးနဲ့ ဈေးဆစ်နေတာ သူက ဒီသေတ္တာကို ကျွန်တော့်ဆီ ယွမ် ခြောက်သောင်းနဲ့ ရောင်းမလို့တဲ့ အဲဒါက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှု ရှိမရှိ ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး"

ပရော်ဖက်ဆာဝမ်သည် အတွင်းမှ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ရှာမတွေ့သေးကြောင်း မြင်လိုက်ရသဖြင့် စုယွမ်သည် ပို၍ ရဲတင်းလာခဲ့၏။

ဤဆိုင်ရှင်က သူ့ကို လိမ်လည်ရန် ကြိုးစားနေသည်ဖြစ်ရာ ဈေးဆစ်ရန်အတွက် ပရော်ဖက်ဆာဝမ်ကို အသုံးပြုလိုက်ခြင်းက အကောင်းဆုံးဖြစ်ပေမည်။

"ဘာ ကျောက်ကောင်လေး မင်းရဲ့ နှလုံးသားက ဒီလောက်တောင် မည်းညစ်နေပြီလား အမှိုက်သံတိုသံစပုံကြီးကို ယွမ် ခြောက်သောင်းနဲ့ ရောင်းရဲတယ်ပေါ့ မင်းက လူတွေကို လိမ်လည်လှည့်ဖြားနေတာ မဟုတ်ဘူးလား"

ပရော်ဖက်ဆာဝမ်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောဆိုလိုက်ရာ သူ၏ အသံမှာ အနီးအနားရှိ လူများစွာကို ဆွဲဆောင်နိုင်လောက်အောင် ကျယ်လောင်နေပေသည်။

"ကျောက်အဘိုးကြီး မင်းက ဈေးမဦးပေါက်တာ လဝက်ပဲ ရှိသေးတာ မဟုတ်ဘူးလား လူငယ်တွေကို ဒီလိုမျိုး လိမ်ဖို့ တကယ်ပဲ လိုအပ်လို့လား"

"အမှိုက်ပုံကြီးကို ယွမ် ခြောက်သောင်းနဲ့ ရောင်းဖို့ မင်း တကယ်ကို တွေးမိတာပဲ"

"တကယ်လို့ ဒီနေ့သာ ပရော်ဖက်ဆာဝမ် မလာခဲ့ရင် ဒီလူငယ်လေးက မင်းရဲ့ လိမ်ညာတာကို တကယ် ခံရတော့မှာပဲ"

"ကျောက်အဘိုးကြီး ငါတို့အတွက် စီးပွားရေးက ခက်ခဲနေတယ်ဆိုပေမဲ့ လူတွေကို ဒီလောက်ဆိုးဆိုးရွားရွားတော့ မလိမ်သင့်ဘူးလေ မင်းတောင်းတဲ့ ဈေးကို ငါတောင် မကြားရဲဘူး"

သူ့ဘေးပတ်လည်ရှိ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များသည် သူဌေးကျောက်အား ဆက်တိုက် လှောင်ပြောင်ကာ အကြံပေးနေကြပြီး သူဌေးကျောက်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားတော့၏။

"ဟွန့် ကျောက်ကောင်လေး မင်း နောက်ဘဝမှာ သားသမီးမရဘဲ မြုံသွားစေမယ့် အလုပ်မျိုးတွေကို ရပ်လိုက်တော့"

"လူငယ်လေး ရှေးဟောင်းပစ္စည်းလောကက အခြေအနေ တော်တော်ရှုပ်ထွေးတယ် ငါ ခုလေးတင် ကြည့်လိုက်တာ ဒီသေတ္တာတစ်လုံးလုံးက အမှိုက်တွေချည်းပဲ ဘာတန်ကြေးမှ မရှိဘူး"

"ငါ မင်းကို ဈေးဖြတ်ပေးမယ် ယွမ် ခြောက်ရာနဲ့တောင် သူက အမြတ်ရနေဦးမှာပဲ"

"ကြည့် တကယ်လို့ မင်း မလိုချင်ရင် ငါ ယူလိုက်မယ်"

ပရော်ဖက်ဆာဝမ်သည် သူဌေးကျောက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"အော် အဲဒီလိုကိုး"

"ဒါပေမဲ့ အထဲက ပစ္စည်းတိုင်းက အဟောင်းတွေ ဖြစ်နေတာကို ကျွန်တော် တွေ့တယ်လေ"

"ယွမ် ခြောက်ရာတည်းတော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး ဟုတ်တယ်မလား"

စုယွမ်သည် ခေါင်းကို ကုတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ် လူငယ်လေး မင်းပြောတာ လုံးဝမှန်တယ်"

"ဒီလူတွေ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ ပြောနေတာကို နားမထောင်နဲ့ မင်း ရတနာတစ်ခု တွေ့သွားတာကို မြင်လို့ သူတို့က မင်းကို လိမ်ဖို့ ကြိုးစားနေကြတာ"

စုယွမ်သည် ဤပစ္စည်းများကို စိတ်ဝင်စားနေကြောင်း မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူဌေးကျောက်၏ ယုံကြည်မှုမှာ ချက်ချင်းပင် မြင့်တက်လာခဲ့ပေသည်။

"အင်း ဒါပေမဲ့ သူဌေး ဒီသေတ္တာက ယွမ် ခြောက်သောင်းတော့ သေချာပေါက် မတန်ဘူး ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို အများဆုံး ပေးနိုင်တာ ယွမ် တစ်ထောင်ပဲ"

စုယွမ်က ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ယွမ် တစ်ထောင် ဟာ ငါလို အဘိုးကြီးက သူ့ကို သတိပေးဖို့ ပါးစပ် မဟခဲ့သင့်တာပဲ"

ပရော်ဖက်ဆာဝမ်သည် စုယွမ်အား စိတ်ပျက်သွားသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လက်ကို နောက်ပစ်ကာ တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာသွားလေ၏။

"ဒီလူငယ်လေးကို ငါတို့က ဈေးကွက်ပေါက်ဈေး ပြောပြနေတာတောင် သူက ယွမ်ရာဂဏန်း နည်းနည်း ပိုပေးဖို့ အတင်းအကျပ် လုပ်နေသေးတယ်"

"ဟုတ်တယ် ပရော်ဖက်ဆာဝမ်ရဲ့ ကြိုးစားပမ်းစား သတိပေးချက်လေးကတော့ သနားစရာပဲ"

"လူငယ်တွေကတော့ လူငယ်တွေပါပဲ အဲဒါက သံတိုသံစပုံကြီးဆိုတာကို သိသွားတဲ့အချိန်ကျရင် သူတို့ နောင်တရကြလိမ့်မယ်"

စုယွမ်က ယွမ်တစ်ထောင် ပေးနေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများသည်လည်း လက်ညှိုးထိုးကာ တီးတိုးပြောဆိုနေကြသည်။

စုယွမ်သည် ထိုအသံများကို အရေးမစိုက်ခဲ့ချေ။ အကယ်၍ အထဲတွင် မည်သည့်အရာ ရှိနေကြောင်းကိုသာ သူတို့ သိရှိခဲ့ပါက ၎င်းကို ဝယ်ယူရန်အတွက် ယွမ် တစ်သိန်းပင် ပေးကြလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

"ဒါက ယွမ် တစ်ထောင်ဆိုတာ အရမ်း နည်းလွန်းပါတယ်"

သူဌေးကျောက်သည် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားကြောင်း သိသာထင်ရှားနေပေ၏။ ယွမ် ခြောက်သောင်းမှ ယွမ် တစ်ထောင်သို့ဆိုသည်မှာ ကွာဟချက် အလွန်ကြီးမားလွန်းလှသည်။

"တကယ်လို့ ခင်ဗျား မရောင်းချင်ရင်လည်း ထားလိုက်ပါတော့ ကျွန်တော် သွားတော့မယ်"

စုယွမ်သည်လည်း စိတ်မဝင်စားဟန်ဆောင်သည့် နည်းဗျူဟာကို အသုံးပြုကာ သွေးဆောင်လိုက်လေသည်။ ပရော်ဖက်ဆာဝမ်၏ စကားများကြောင့် ဆိုင်ရှင်မှာ ရောင်းချင်သည်ဖြစ်စေ မရောင်းချင်သည်ဖြစ်စေ ရောင်းရမည်မှာ သေချာပေ၏။

ထို့အပြင် သူပေးသော ဈေးနှုန်းမှာ ပို၍ပင် မြင့်မားနေသေးသည် မဟုတ်ပါလော။

"ကောင်းပါပြီ ကောင်းပါပြီ ယူသွားလိုက်တော့"

သူဌေးကျောက်က စဉ်းစားလိုက်သည်။ ယွမ်တစ်ထောင်ဖြင့်ဆိုလျှင် သူသည် ယွမ် ရာဂဏန်းအနည်းငယ် အမြတ်ရနေဦးမည်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ပရော်ဖက်ဆာဝမ်သာ နောက်ပိုင်းတွင် ပြန်ရောက်လာပါက သူ ရှုံးသွားနိုင်ချေ ရှိပေ၏။

စုယွမ်သည် QR ကုဒ်ကို လျင်မြန်စွာ ဖတ်ကာ ငွေရှင်းလိုက်ပြီး သေတ္တာကို ပျော်ရွှင်စွာ ယူဆောင်လိုက်လေသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်းက သူ့အား အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ကြည့်နေကြသည်ကို သူ ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွား၏။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် စုယွမ်တစ်ယောက် အတော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ ဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။ သူသည် သေတ္တာကို အလျင်အမြန် ဖက်ထားလိုက်ပြီး အနောက်လမ်း ရှေးဟောင်းပစ္စည်းဈေးတန်း အဝင်ဝရှိ အကဲဖြတ်သည့်နေရာဆီသို့ ဦးတည်သွားလေတော့သည်။