အခန်း ၁၃

အခန်း (၁၃) ယွမ် ခြောက်သိန်း အရောင်းအဝယ်

"ဒီအကွက်ကို မင်းတို့ တမင်သက်သက် ဆင်ထားတာလို့ ငါပြောသားပဲ..." ထိုလူကြီးသည် ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် ဝင့်ကြွားလျက် ပြောဆိုလိုက်ပေ၏။

အကယ်၍ အစစ်အမှန် တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်းသာဖြစ်ပါက အဘိုးဝမ်တွင် ထိုကဲ့သို့သော မျက်နှာအမူအရာမျိုး ရှိနေမည်မဟုတ်ချေ။

လူငယ်ဆိုသည်မှာ လူငယ်သာဖြစ်ပြီး အဘိုးအိုဆိုသည်မှာလည်း အဘိုးအိုသာ ဖြစ်ပေ၏။

နှစ်လေးဆယ်တိုင်တိုင် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများနှင့် ကစားလာခဲ့သူဖြစ်ရာ လူငယ်လေးတစ်ယောက်က သူ့ထက် သာလွန်သွားရန် အဘယ်ကြောင့် ခွင့်ပြုရမည်နည်း။

အဘိုးဝမ်၏ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အားလုံးကလည်း တီးတိုးပြောဆိုလာကြလေသည်။

ဆရာဖန်က အမှန်တကယ်ပင် လိမ်လည်ရန် အကွက်ဆင်နေခြင်းများလားဟု တွေးတောမိသွားကြပေ၏။

"အဘိုးဝမ်... ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒီဒင်္ဂါးပြားအကြောင်းကို ပြောပြပေးပါဦး..." စုယွမ်သည် လူတိုင်း၏ ဆွေးနွေးမှုများက လမ်းလွဲနေပြီဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသဖြင့် အလျင်အမြန် တိုက်တွန်းလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ..."

"မင်းက တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်းကို တကယ်ပဲ ရှာတွေ့ခဲ့လိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး..."

"ခုနက အဲဒီအထဲက ဒင်္ဂါးပြားတွေကို ငါ ကြည့်လိုက်တုန်းက အဲဒီအထဲမှာ မိခင်ဒင်္ဂါးပြားတစ်ခု ပါနေတယ်ဆိုတာကို တကယ် သတိမထားမိခဲ့ဘူး..."

"အဲဒါကလည်း အခြေအနေ တော်တော်ကောင်းနေတဲ့ မိခင်ဒင်္ဂါးပြားပဲ..."

"ငါ ဝမ်ယွန်းချန်ရဲ့ ပေါ့ဆမှုပါပဲ..." အဘိုးဝမ်က လှိုက်လှဲသော ခံစားချက်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

ဤဒင်္ဂါးပြားအတွက် သူ ဂရုမစိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်စိက လူငယ်တစ်ယောက်လောက်ပင် မစူးရှတော့သည့်အပေါ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဤသည်မှာ လုံးလုံးလျားလျား လက်ခံနိုင်စရာ မရှိချေ။

ခုလေးတင် သူက ဤလူငယ်လေးကို မဝယ်ရန်ပင် အကြံပေးခဲ့သေးရာ အကယ်၍ ဤလူငယ်ကသာ သူ၏စကားကို နားထောင်ခဲ့ပါက ဤကဲ့သို့သော တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်းကို ရှာတွေ့ခဲ့မည် မဟုတ်ချေ။

အခိုက်အတန့်မျှ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းလောက၏ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးဖြစ်သော အဘိုးဝမ်တစ်ယောက် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားမိလေ၏။

"ဟုတ်တယ်... ဒီဒင်္ဂါးပြားက ရှန်းဖုန်း မိခင်ဒင်္ဂါးပြားပဲ..."

"သူ့ရဲ့ ဈေးကွက်ပေါက်ဈေးက ယွမ် ၅၀၀,၀၀၀ အထိ မြင့်မားတယ်..."

"တကယ်လို့ ဒါကို တကယ်မြတ်နိုးတဲ့ စုဆောင်းသူနဲ့သာ တွေ့မယ်ဆိုရင် ဈေးက ဒီထက်တောင် ပိုများနိုင်သေးတယ်..."

အဘိုးဝမ် စကားပြောဆိုပြီးနောက် စုယွမ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ဤလူငယ်လေး၏ မျက်စိက တကယ်ကို စူးရှလှပေသည်။

အထဲတွင် တန်ဖိုးကြီးသော ဒင်္ဂါးပြားတစ်ခု ရှိနေကြောင်းကို သူက မည်သို့များ သေချာနေခဲ့သနည်းဟု တွေးတောမိသွား၏။

ဤသို့သော အကဲဖြတ်နိုင်စွမ်းမှာ တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပင် ဖြစ်ချေသည်။

အဘိုးဝမ်၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အားလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် ပေါက်ကွဲထွက်သွားကြလေတော့သည်။

အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်နေခဲ့ပေ၏။

"သေလိုက်ပါတော့... ငါ ဒီရှေးဟောင်းပစ္စည်းဈေးတန်းထဲမှာ လျှောက်သွားနေတာ နှစ်အတော်ကြာနေပြီ... ဒီလို တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်းမျိုး တစ်ခါမှ မရှာတွေ့ခဲ့ဖူးဘူး..."

"တကယ် မိုက်တာပဲ... ဒီလူငယ်လေး တကယ် မိုက်တာပဲ..."

"လူငယ်တွေကတော့ လူငယ်တွေပါပဲ... ငါတို့တွေ အိုကုန်ကြပြီ..."

"ဒါကို ရောင်းလိုက်တဲ့ ဆိုင်ရှင်သာ သိသွားရင် သူ့အူတွေ စိမ်းသွားတဲ့အထိ နောင်တရနေတော့မှာပဲ..."

လူများစွာ၏ မျက်လုံးများမှာ အားကျမနာလိုမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း သူတို့၏ စွမ်းရည်များက နိမ့်ကျနေသဖြင့် ဤတန်ဖိုးကြီးပစ္စည်းမှာ သူ၏အပိုင်သာ ဖြစ်ပေသည်။

"တွေ့လား... ခင်ဗျားတို့အားလုံးက ကျွန်တော့်ကို မယုံကြည်ကြပေမဲ့ အဘိုးဝမ်ကိုတော့ ယုံကြည်ရမှာပဲ..." ဆရာဖန်က စကားအဆုံးသတ်လိုက်ပြီး စုယွမ်အား ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်၏။

"ညီလေး... ဒီဒင်္ဂါးပြားအတွက် ငါ ယွမ် ၅၀၀,၀၀၀ ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်... မင်း ဘယ်လိုသဘောရလဲ..."

ဆရာဖန်၏ နေရာမှာတင် ဝယ်ယူရန် ကမ်းလှမ်းချက်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများထဲရှိ အားကျမှုများမှာ ပို၍ပင် ဖုံးကွယ်ထား၍ မရနိုင်အောင် ဖြစ်သွားလေတော့သည်။

အမျိုးသားရတနာဂိုဏ်းမှ အဘိုးကြီးမှာလည်း ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ မျက်နှာအိုကြီး နီရဲသွားပြီး မည်သူကမျှ သူ့ကို အာရုံမစိုက်တော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အလျင်အမြန် လစ်ထွက်သွားလေ၏။

"ဒါပေမဲ့..." စုယွမ်က သဘောတူရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း အဘိုးဝမ်က လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"နေဦး..."

"ရှောင်ဖန်... ခုနက ဒီသေတ္တာထဲက ပစ္စည်းတွေကို ငါ ကြည့်ခဲ့ပေမဲ့ အတွင်းထဲက လျှို့ဝှက်ချက်ကို ငါ သတိမထားမိခဲ့ဘူး..."

"ဒါက ငါ့ဘဝရဲ့ အမှားတစ်ခုပဲ..."

"ငါ့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေမှာ ဒီလောက်အထိ ဆင်ခြင်တုံတရား ကင်းမဲ့မနေဖို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတိပေးတဲ့အနေနဲ့ ဒီမိခင်ဒင်္ဂါးပြားကို ဈေးကွက်ပေါက်ဈေးထက် ပိုများတဲ့ ယွမ် ၆၀၀,၀၀၀ နဲ့ ဝယ်ယူဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်..."

"ဒါလေးကို ငါ့ဆီကို ပေးပါ..." အဘိုးဝမ်က သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်ပြီး ယနေ့ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှမှာ သူ၏အမှားသာဖြစ်ကြောင်း ခံစားနေရလေသည်။

"ဒါက... ကောင်းပါပြီလေ..."

"ဆရာဦးလေးကတောင် ပြောနေပြီပဲ... ကျွန်တော်လို တပည့်တစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ် သဘောမတူဘဲ နေနိုင်မှာလဲ..." ဆရာဖန်က ပြုံးလိုက်၏။ အကယ်၍ ယွမ် ၅၅၀,၀၀၀ ထက် ပိုများသွားပါက သူ လှုပ်ရှားစရာပင် မလိုတော့ချေ။ ယွမ် ၆၀၀,၀၀၀ ဆိုလျှင်တော့ ဆိုဖွယ်ရာပင် မရှိတော့ပေ။

"လူငယ်လေး... မင်း ဘယ်လိုသဘောရလဲ..." အဘိုးဝမ်က စုယွမ်အား ဆက်လက်မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အိုကေ... ယွမ် ၆၀၀,၀၀၀ ဆိုလည်း ယွမ် ၆၀၀,၀၀၀ ပေါ့..." စုယွမ်သည် ဤမျှလောက် ကောင်းမွန်သော အံ့သြစရာတစ်ခုကို မထင်မှတ်ထားခဲ့ဘဲ ခန့်မှန်းဝင်ငွေထက် အပို ယွမ် တစ်သိန်းတောင် ပိုရသွားခဲ့ခြင်းပင်။

"ကောင်းတယ်... လူငယ်လေး... မင်းက အလားအလာရှိတယ်..."

"ဆက်သွယ်ရမယ့် အချက်အလက်တွေ ဖလှယ်ထားကြရအောင်... နောင်ကျရင် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာမဆို ငါတို့ ဆွေးနွေးလို့ရတာပေါ့..." အဘိုးဝမ်က စုယွမ်နှင့် ဆက်သွယ်ရန် အချက်အလက်များကို ဖလှယ်ရင်း ပြောဆိုလိုက်၏။

ဤမြင်ကွင်းက လူတိုင်းကို စုယွမ်အပေါ် ပို၍ပင် အားကျမနာလို ဖြစ်သွားစေခဲ့တော့သည်။

အဘိုးဝမ်၏ ဆက်သွယ်ရန် အချက်အလက်ကို ရရှိခြင်းမှာလည်း ကြီးမားလှသော အခွင့်အရေးတစ်ခုပင် ဖြစ်ချေ၏။

အကယ်၍ သူက ဤအရာကို အသုံးပြုပြီး အဘိုးဝမ်၏ တပည့်ဖြစ်လာနိုင်ပါက သူသည် အောင်မြင်မှုဆီသို့ တဟုန်ထိုး တက်လှမ်းသွားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူတို့အရှေ့ရှိ လူငယ်လေးကို ကြည့်ရသည်မှာ ဤကဲ့သို့သော အတွေးမျိုး မရှိကြောင်း သိသာထင်ရှားနေပြီး ဤသည်မှာ သူ ငယ်ရွယ်လွန်းသေးကြောင်းကို ပြသနေပေ၏။

"ငါတို့လည်း ဆက်သွယ်ရမယ့် အချက်အလက် ဖလှယ်ထားရအောင်... တကယ်လို့ ပစ္စည်းကောင်းလေးတွေ ရှိလို့ ဆရာဦးလေးကို ဆက်သွယ်လို့ မရရင် ငါ့ဆီကိုလည်း လာရှာလို့ရတယ်..." ဆရာဖန်က ပြောလိုက်လေသည်။

စုယွမ်သည် သဘာဝကျကျပင် လာသမျှအားလုံးကို လက်ခံလိုက်ပြီး ၎င်းတို့၏ ဆက်သွယ်ရန် အချက်အလက်များကို ထည့်သွင်းပြီးနောက် အဘိုးဝမ်၏ ယွမ် ၆၀၀,၀၀၀ သည်လည်း စုယွမ်၏ အကောင့်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့လေ၏။

အကောင့်ထဲသို့ ငွေများ ရောက်ရှိလာသည်ကို ကြည့်ရင်း စုယွမ် အလွန် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်နေခဲ့ပြီး သူ၏ စုဆောင်းငွေထဲသို့ အလိုအလျောက်ပင် နောက်ထပ် ယွမ် ၆၀၀,၀၀၀ တိုးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ ငွေကောက်ရသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ချေ၏။

"လူငယ်လေး... ငါ အရင်သွားတော့မယ်... မင်းတို့နှစ်ယောက် ဆက်ပြီး စကားပြောကြဦး..." အဘိုးဝမ်သည် နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားလေသည်။

စုယွမ်သည်လည်း ဤနေရာတွင် အချိန်ကြာကြာ နေရန် မရည်ရွယ်ထားချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်းကို ရှာတွေ့ထားပြီးဖြစ်ရာ သူသည် လူအများ၏ ဆွေးနွေးမှု ဗဟိုချက် ဖြစ်လာမည်မှာ မလွှဲမရှောင်သာဖြစ်သဖြင့် အလျင်အမြန် ထွက်ခွာရန် လိုအပ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် အဘိုးဝမ် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် စုယွမ်သည်လည်း အလျင်အမြန် ထွက်ခွာလာခဲ့၏။

အငှားယာဉ်ပေါ်သို့ မတက်မီ စက္ကန့်ပိုင်းအလိုတွင် ဆရာဖန်က နောက်တစ်ကြိမ် အကဲဖြတ်နေသည်ကို စုယွမ် ကြားလိုက်ရသယောင် ရှိပေသည်။

"အသစ်..."

"အသစ်စက်စက်ကြီး..."

"ငြင်းလို့မရအောင်ကို အသစ်ကြီးပဲ..."

စုယွမ် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် သူ တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်း ရှာတွေ့ခဲ့သည့် သတင်းမှာ အနောက်လမ်း ရှေးဟောင်းပစ္စည်းဈေးတန်း တစ်ခုလုံးသို့ ချက်ချင်းပင် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့လေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤနှစ်များအတွင်း ဤမျှလောက် ကြီးမားသော ငွေပမာဏကို ရှာတွေ့နိုင်ရန်မှာ တကယ်ကို ရှားပါးလှသည် မဟုတ်ပါလော။

၎င်းတို့၏ ဆိုင်ခန်းမှ တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်းများ အရှာတွေ့ခံရသော ဆိုင်ရှင်တိုင်းသည် ၎င်းတို့၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ၏ လှောင်ပြောင်ခြင်းကို တစ်နှစ်မှ နှစ်နှစ်ခွဲခန့်အထိ ခံရမည် ဖြစ်ပေ၏။

"ဟားဟားဟား မင်း မသိပါဘူး သူဌေးလီရာ... ငါ ခုလေးတင် အဲဒီကောင်လေးကို အကျိုးအပဲ့ ကြေးဒင်္ဂါးပြား သေတ္တာတစ်လုံးကို ယွမ် တစ်ထောင်နဲ့ ရောင်းလိုက်တာ..."

"တကယ်လို့ အဲဒီအဘိုးကြီးသာ မလာခဲ့ရင် ငါ သူ့ကို အနည်းဆုံး ယွမ် သောင်းဂဏန်းလောက်နဲ့ ရောင်းလိုက်မှာပဲ..." ဆိုင်ရှင် သူဌေးကျောက်က နောင်တရနေသော အမူအရာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

သို့သော် ယွမ်တစ်ထောင်ဖြင့် ရောင်းချလိုက်ရခြင်းကပင် သူ့အား ယွမ်ရာဂဏန်းအနည်းငယ် အမြတ်ရစေခဲ့သေး၏။

သူ ယနေ့ညတွင် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် စားသောက်နိုင်ပေပြီ။

"သူဌေးကျောက်... မင်းက တော်တော် လိမ်တတ်တဲ့ကောင်ပဲ... ဒီနေ့ည မင်း ငါတို့ကို ဒကာခံရမယ်နော်..." သူဌေးလီဟု အမည်ရသော ဆိုင်ရှင်က ပြောလိုက်လေသည်။

"အိုကေ..." သူဌေးကျောက်က မစဉ်းစားဘဲ သဘောတူလိုက်၏။

"သူဌေးကျောက် ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရလိုက်တာပဲ... သူ ငါတို့ကို ဒကာခံဦးမယ်တဲ့..." သူဌေးကျန်းဟု အမည်ရသော ဆိုင်ရှင်သည် ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာခဲ့သည်။

"ငါ မင်းတို့ကို ပြောရဦးမယ်... ခုလေးတင် ဒီမှာ လူတစ်ယောက်က တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်းကို ရှာတွေ့သွားတာ..."

"ရှန်းဖုန်း မိခင်ဒင်္ဂါးပြားကွ... ယွမ် ၆၀၀,၀၀၀ နဲ့ ခုလေးတင် ရောင်းသွားတာ..." သူဌေးကျန်းက ရောက်ရောက်ချင်းပင် စကားစလိုက်လေ၏။

"ဘာ... ဘယ်ဆိုင်ရှင်က ဒီလောက်တောင် အ တာလဲ... သူဌေးလျိုလား ဒါမှမဟုတ် သူဌေးဆွန်လား... တခြားလူကို တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်း ရှာတွေ့ခွင့်ပေးလိုက်တာဆိုတော့ ငါတို့တွေ သူ့ကို ရယ်ရလွန်းလို့ သေတောင် သေနိုင်တယ်..." သူဌေးကျောက်သည် သူ၏ ဒန်းကုလားထိုင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေရင်း ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ မသိဘူး... ခုနက ဆရာဖန်နဲ့ ပရော်ဖက်ဆာဝမ် နှစ်ယောက်စလုံး အကဲဖြတ်ပေးသွားတာ... ပြီးတော့ ယွမ် ၆၀၀,၀၀၀ နဲ့ ဝယ်သွားတာကလည်း ပရော်ဖက်ဆာဝမ်ပဲ..."

"အဲဒီလူက လူငယ်လေးတစ်ယောက်ကွ... ပထမတော့ အားလုံးက သူနဲ့ ဆရာဖန်နဲ့ ပူးပေါင်းပြီး လိမ်ဖို့ အကွက်ဆင်နေတယ်လို့ ထင်ခဲ့ကြတာ..." သူဌေးကျန်းက အလွန် စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ပြောပြနေလေ၏။

"ဟင်..." ဤစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူဌေးကျောက်သည် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ မျက်မှောင်များ တွန့်ချိုးသွားကာ ပြန်လည်ပြေလျော့သွားတော့သည်။

အဲဒီ အရူးကောင်လေးများ ဖြစ်နေမလားဟု တွေးတောမိသွား၏။

အဲဒီသေတ္တာက အမှိုက်တွေချည်းပဲဟာကို။

မဖြစ်နိုင်ပါဘူးလေ။

"ပြီးတော့ အဲဒီလူငယ်လေးရဲ့ မျက်စိက တကယ်ကို စူးရှတာကွ... သူ အရင်ဆုံး ပရော်ဖက်ဆာဝမ်နဲ့ တွေ့ခဲ့တာ... ပရော်ဖက်ဆာဝမ်က အကဲဖြတ်တာ မှားသွားပြီး သူ့ကို မဝယ်ဖို့တောင် အကြံပေးခဲ့သေးတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ အဲဒီလူငယ်လေးက ပရော်ဖက်ဆာဝမ် စကားကို နားမထောင်ဘဲ အဲဒီအမှိုက်သေတ္တာကို ဝယ်လိုက်တာပဲ... အခုတော့ သူ ချမ်းသာသွားပြီ..." သူဌေးကျန်းက ရေသောက်ရင်း ရယ်မောကာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

ဤသည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူဌေးကျောက်သည် ရုတ်တရက် ဝုန်းကနဲ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ တွေဝေကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားလေ၏။

အဲဒါက သူရောင်းလိုက်တဲ့ သေတ္တာဆိုတာ ရှင်းနေတာပဲ။

အဲဒီအထဲမှာ ယွမ် ၆၀၀,၀၀၀ တန်တဲ့ မိခင်ဒင်္ဂါးပြားတစ်ခု တကယ်ကြီး ပါနေတယ်ပေါ့။

ပြီးတော့ သူက အမြတ်ရပြီထင်ပြီး ယွမ်တစ်ထောင်နဲ့ ရောင်းလိုက်တာလား။

သူ ဘယ်လိုများ ဒီလောက်တောင် အ ရတာလဲ။

"အား... အား... အား... အား..." ဟု စိတ်ထဲမှ အော်ဟစ်လိုက်မိ၏။

"အိုး... ဘုရားရေ... အဲဒါ ငါ့ရဲ့ ယွမ် ၆၀၀,၀၀၀ နော်..."

"သေလိုက်ပါတော့..."

သူဌေးကျောက်သည် ဒေါသကြောင့် တုန်ရီနေပြီး ဆိုင်ခန်းကို လက်ဖြင့် အဆက်မပြတ် ထုရိုက်နေကာ သူ၏ မျက်နှာမှာ နာကြည်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"သူဌေးကျောက်... ဘာဖြစ်လို့လဲ..." သူဌေးကျန်းက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ဟားဟားဟားဟား..."

"သူဌေးကျန်းရာ... မင်း မသိပါဘူး... အဲဒီပစ္စည်းက သူဌေးကျောက် ဆိုင်ခန်းကနေ လာတာကွ... ဟားဟားဟား..."

"ဒီကောင်က အမြတ်ရပြီထင်ပြီး ယွမ် တစ်ထောင်နဲ့ ရောင်းလိုက်တာလေ..."

"ရလဒ်က ဘာဖြစ်သွားလဲ... တခြားလူက တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်းကို ရှာတွေ့သွားတယ်လေ..."

"အိုး... ငါတော့ ရယ်ရလွန်းလို့ သေတော့မယ်..." သူဌေးလီသည်လည်း ထိန်းမထားနိုင်တော့ချေ။ ခုလေးတင် သူဌေးကျောက်က တစ်ယောက်ယောက်ကို လိမ်လည်ရန် ကြိုးစားနေခဲ့သော်လည်း အခြားတစ်ယောက်က နောက်လှည့်ကာ ယွမ် ၆၀၀,၀၀၀ အမြတ်ထွက်သွားခဲ့လေပြီ။

သူ့ကိုသာ မေးကြည့်လိုက်ပါ။ သူ့အသည်းတွေ မနာဘဲ နေပါ့မလား။

"အား... အား... အား... အဲဒါ ငါ့ရဲ့ ယွမ် ၆၀၀,၀၀၀ ဖြစ်ရမှာကို..."

"လူငယ်လေး... မင်းက ငါ့ကို လိမ်သွားတာပဲ..." သူဌေးကျောက်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ခြေဆောင့်လိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင် ရယ်စရာသရော်စရာ ဖြစ်နေပြီဆိုသည်ကို လုံးလုံးလျားလျား သတိမထားမိခဲ့ချေ။

သူ့ဘေးပတ်လည်ရှိ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များက သူ့အား နောက်ပြောင်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူဌေးကျောက်သည် သူ၏ မျက်နှာမှာ ထားစရာမရှိတော့သလို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ဆိုင်ကို အလျင်အမြန် သိမ်းဆည်းကာ လူတိုင်း၏ ရယ်မောသံများကြားထဲမှ ကမန်းကတန်း ထွက်ပြေးသွားတော့၏။