အခန်း ၁၇

အခန်း (၁၇) ပါတီစတင်ခြင်း

"မင်္ဂလာပါရှင့်... ကြိုတင်မှာထားတာများ ရှိပါသလား..."

စုယွမ်သည် ဟိုင်ထျန်းဟိုတယ်ကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားချိန်တွင် ဧည့်ကြိုအမျိုးသမီးတစ်ဦးက ရှေ့သို့ ထွက်လာကာ သူ့အား မေးမြန်းလိုက်ပေ၏။

"ဟုတ်ကဲ့... သီးသန့်ခန်း ၁၀၆ ပါ..."

ဂရုချတ်ထဲမှ သတင်းအချက်အလက်များကို အခြေခံ၍ စုယွမ်က ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ ရှင်... ၁၀၆ က ဒီဘက်မှာပါ... ညာဘက်ကွေ့ပြီး သုံးခန်းမြောက်ပါ... အရသာရှိရှိ သုံးဆောင်ပါ ရှင်..."

ဧည့်ကြိုကောင်မလေးက သူ့ကို လမ်းတစ်ဝက်အထိ လိုက်ပို့ပေးခဲ့ပြီးနောက် စုယွမ်သည် ထိုနေရာသို့ တစ်ယောက်တည်း လျှောက်သွားခဲ့၏။

သီးသန့်ခန်း ၁၀၆ ၏ အရှေ့သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် တံခါးမှာ ပွင့်နေပြီဖြစ်သော်လည်း ဟနေရုံမျှသာ ရှိသည်ကို စုယွမ် တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

အတွင်းဘက်မှ တရှပ်ရှပ် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ စုယွမ်သည် တိတ်တဆိတ် ချောင်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ဖုန်းကင်မရာကို ဖွင့်လိုက်လေသည်။

အခန်းကျယ်ကြီးထဲတွင် အစိမ်းရောင် အပင်များကို ဘယ်မှညာသို့ ခြောက်ပင် တန်းစီချထားသည်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျန်းလီသည် ဓားမြှောင်တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ ပန်းအိုးခြောက်အိုး ရှေ့တွင် ဟိုဟိုဒီဒီ လမ်းလျှောက်နေပေ၏။

သူသည် အလွယ်တကူ ယူငင်နိုင်ရန်အတွက် ဓားမြှောင်ကို မည်သည့်ပန်းအိုးထဲတွင် ဝှက်ထားလျှင် အကောင်းဆုံးဖြစ်မည်ကို အစီအစဉ်ဆွဲနေပုံရပေသည်။

ကျန်းလီ၏ လုပ်ရပ်များသည် လုံးလုံးလျားလျား သေချာမှုမရှိကြောင်း စုယွမ် မခံစားဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။ ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်အတွက်ပင် သူက ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှု မရှိခဲ့ပေ။

အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် ကျန်းလီသည် တတိယမြောက် ပန်းအိုးရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့၏။ စက္ကန့်အနည်းငယ်ခန့် တွေးတောပြီးနောက် ဓားမြှောင်ကို အတွင်းသို့ ထည့်လိုက်ကာ အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး စားပွဲဆီသို့ ပြန်သွားကာ ထိုင်လိုက်သည်။

စုယွမ်က ကင်မရာကို ပိတ်လိုက်သည်။ ယခုလေးတင် အရာအားလုံးကို မှတ်တမ်းတင်ထားပြီးဖြစ်ရာ သက်သေအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်ပေသည်။

တံခါးအပြင်ဘက်တွင် စက္ကန့်အနည်းငယ်ခန့် စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် စုယွမ်သည် တံခါးကို တိုက်ရိုက် တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ ကျန်းလီ လန့်ဖြတ်သွားတော့၏။

"အတန်းခေါင်းဆောင်... နှစ်တွေ အကြာကြီး ကြာသွားပေမဲ့ မင်းရဲ့ ဩဇာအရှိန်အဝါတွေက တကယ်ကို ကြီးမားလာတာပဲ..."

စုယွမ်က ပြုံးစစဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အို... စုယွမ် ရောက်လာပြီလား... လာ... မင်း စားပွဲတွေ ကုလားထိုင်တွေကို ရှင်းလင်းပေးလို့ရတယ်..."

စုယွမ်ထံမှ မည်သည့်ငွေကြေးမျှ မရနိုင်ကြောင်းကို သိရှိထားသောကြောင့် စုယွမ်အား မြင်ချိန်တွင် ကျန်းလီသည် မည်သည့် စိတ်အားထက်သန်မှုမျှ မပြသခဲ့ချေ။

"အတန်းခေါင်းဆောင်... မင်း ဒီလောက် စောစောရောက်နေတာ ဘာလို့ ကိုယ့်ဘာသာ မလုပ်တာလဲ..."

စုယွမ်သည် လှုပ်ရှားရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ ထိုင်ချလိုက်၏။ အခန်းထဲရှိ စားပွဲများနှင့် ကုလားထိုင်များကို စီစဉ်ထားပြီးဖြစ်ရာ ကျန်းလီသည် ရှင်းလင်းစွာပင် သူ၏ အာဏာကို ပြသရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဟင်..."

ကျန်းလီသည် စုယွမ်အား တစ်ချက်ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သော်လည်း မည်သည့်စကားမျှ ထပ်မပြောခဲ့ချေ။

တစ်ဖက်တွင်လည်း စုယွမ်သည် ကျန်းလီအား အကဲခတ်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

သူသည် သိပ်မသန်မာသော်လည်း အားနည်းသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ရင်ဆိုင်ရန် လုံလောက်သည်ထက် ပိုနေပေ၏။ ထို့အပြင် သူ၏ လက်တစ်ဖက်မှ လက်သန်းမှာ ပြတ်တောက်နေချေပြီ။

ထို့ပြင် ၎င်းသည် လတ်တလော ဒဏ်ရာတစ်ခုနှင့် တူနေပေသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်အတွင်း တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့ခြင်း သေချာနေပေ၏။

"အတန်းခေါင်းဆောင်... မင်းရဲ့ လက်သန်းက ဘာဖြစ်သွားတာလဲ..."

ပြတ်တောက်နေသော လက်သန်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း စုယွမ်က မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ကျန်းလီသည် သိသာစွာ တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ၏လက်ကို အလိုအလျောက် ပြန်ရုတ်လိုက်ကာ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ထိတ်လန့်မှုမှ ကြောက်ရွံ့မှုသို့ ရှင်းလင်းစွာ ပြောင်းလဲသွားတော့၏။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... ဘာမှမဟုတ်ဘူး..."

"မနေ့က သံဖြတ်စက်နဲ့ မတော်တဆ ရှခံလိုက်ရလို့ပါ..."

"ငါ့ရဲ့ ပေါ့ဆမှုကြောင့်ပါ... ဒါပေမဲ့ ကံကောင်းလို့ ကြီးကြီးမားမားတော့ မဖြစ်သွားပါဘူး..."

ကျန်းလီသည် လိမ်လည်နေကြောင်း သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိချေ။ လက်ရှိ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ နည်းပညာဖြင့် ပြတ်တောက်သွားသော လက်ချောင်းကို အချိန်တိုအတွင်း ပြန်ဆက်နိုင်ပြီး သံဖြတ်စက်ဖြင့် ရှခံရသည်ဟူသော သူ၏ ပြောဆိုချက်မှာ ရှင်းလင်းစွာပင် အသည်းအသန် ဆင်ခြေပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

စုယွမ်သည် အခိုက်အတန့်မျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ကျန်းလီ၏ ဒဏ်ရာအတွက် အကြောင်းရင်းကို ချက်ချင်း နားလည်သွားခဲ့သည်။

ယွမ်သုံးသန်းလောင်းကစားအကြွေး။ ၎င်းသည် သူ၏ လက်ချောင်းတစ်ချောင်းကို ဖြတ်တောက်ကာ သတိပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်နိုင်ချေရှိပေ၏။

ဤအရာမှတစ်ဆင့် ကျန်းလီသည် မနေ့ကမှသာ ပိုင်ချန်အား ပြန်ပေးဆွဲရန် အကြံရခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ကောက်ချက်ချနိုင်ပေသည်။

သို့သော် အကြောင်းရင်း မည်သို့ပင်ရှိစေကာမူ ဤကဲ့သို့သော လုပ်ရပ်မျိုးကို ကျူးလွန်ခဲ့ပါက သူသည် ထောင်ထဲတွင်သာ အဆုံးသတ်ရလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ထိုကဲ့သို့သော လူမျိုးအတွက် စုယွမ်သည် မည်သည့် သနားကြင်နာမှုမျှ မခံစားရချေ။

"အို... အို... တော်တော် နာကျင်ရမှာပဲ... ကိုယ့်လက်ချောင်း ပြတ်သွားတာကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံရတာတောင် အတန်းခေါင်းဆောင်က တော်တော်လေး သန်မာတာပဲ... တကယ်လို့ ငါသာဆို အဲဒီနေရာမှာတင် သတိလစ်သွားလောက်တယ်..."

စုယွမ်သည် ကျန်းလီ၏ လက်ချောင်း အဖြတ်ခံရသော မြင်ကွင်းကို တမင်တကာ ပြန်လည်အမှတ်ရစေခဲ့သည်။

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ကျန်းလီ တုန်ရီသွားသည်မှာ သေချာနေပေ၏။ မနေ့က သူ၏ လက်ချောင်း ပြတ်တောက်သွားချိန်၌ သူသည် အမှန်တကယ်ပင် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားခဲ့ရပြီး သတိလစ်သွားခဲ့သော်လည်း ၎င်းကို ဝန်မခံနိုင်ခဲ့ချေ။

"ဟားဟားဟားဟား... မင်း အဲဒီမှာ ခဏထိုင်နေဦး... ငါ့မှာ စီးပွားရေး ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခု ရှိတယ်... ငါ့စီးပွားရေးက အရမ်းကြီးတယ်ဆိုတာ မင်းသိတယ်မလား... ဖုန်းတွေက သိပ်များတာပဲ..."

ကျန်းလီသည် စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူ၏ဖုန်းကို ဆွဲယူကာ အလျင်စလို ထွက်သွားတော့သည်။

ကျန်းလီ ထွက်သွားသည်ကို မြင်ချိန်တွင် စုယွမ်သည် ပလတ်စတစ် ဓားမြှောင်ကို အလျင်အမြန် ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ကျန်းလီ ဓားမြှောင် ဝှက်ထားသော ပန်းအိုးဆီသို့ လျင်မြန်စွာ သွားရောက်ကာ ၎င်းတို့ကို လဲလှယ်လိုက်လေ၏။

လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးသည် အပြစ်အနာအဆာ ကင်းမဲ့နေပြီး စက္ကန့်အနည်းငယ်သာ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

ပစ္စည်းများကို လဲလှယ်ပြီးနောက် စုယွမ်သည် ရေချိုးခန်းဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့၏။ ရေချိုးခန်း တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိချိန်၌ အတွင်းဘက်မှ အလွန် တိုးညင်းသော အသံတစ်ခုကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။

"အစ်ကိုတောက်... စိတ်မပူပါနဲ့... ဒီညကျရင် ခင်ဗျားကို ပိုက်ဆံပေးပါ့မယ်..."

၎င်းမှာ ရှင်းလင်းစွာပင် ကျန်းလီ၏ အသံ ဖြစ်ပေ၏။ စုယွမ်သည် သူ့ကို အနှောင့်အယှက် မပေးလိုသောကြောင့် အခြားတစ်ဖက်ရှိ ရေချိုးခန်းသို့ သွားခဲ့သည်။

သို့သော် သူ မထင်မှတ်ထားသည်မှာ သူ၏ အစီအစဉ်သည် အစမှအဆုံးတိုင် ဟာကွက်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့ခြင်းပင်။ မကြာမီမှာပင် အတန်းဖော်များစွာ ရောက်ရှိလာကြသည်။ လေးနှစ်တာ ကာလသည် သိသာထင်ရှားသော အပြောင်းအလဲများကို ဆောင်ကြဉ်းပေးခဲ့ပြီး မူလက သာမန် မိန်းကလေးနှင့် ယောကျာ်းလေး အချို့သည် ယခုအခါတွင် ပိုမို ကြည့်ကောင်းနေကြချေပြီ။

အထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး စုယွမ်အား မြင်တွေ့ချိန်တွင် လူတိုင်းက သူ့ကို နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်ခဲ့ကြသော်လည်း အတန်းခေါင်းဆောင် ကျန်းလီမှာမူ လျစ်လျူရှုခံခဲ့ရသည်။

မကြာမီမှာပင် ပိုင်ချန်လည်း ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး သူမနှင့်အတူ လျိုယန် ဟုခေါ်သော ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့် မိန်းကလေးတစ်ဦး ပါဝင်လာပေ၏။

လျိုယန် ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူမသည် ကျန်းလီနှင့် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်သည်ကို စုယွမ် သတိပြုမိလိုက်သည်။ ကျန်းလီ၏ မျက်လုံးများသည် ဓားမြှောင် ဝှက်ထားသော ပန်းအိုးဆီသို့ စူးစိုက်ကြည့်ရှုနေပေ၏။

"ဒါဆို ဒီနှစ်ယောက်က အပေါင်းအပါတွေပေါ့... ပိုင်ချန်က ချမ်းသာတယ်ဆိုတာကို လျိုယန်က ဖွင့်ပြောလိုက်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်..."

စုယွမ်သည် စိတ်ထဲမှ တွေးတောလိုက်သည်။

ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် လျိုယန်သည် ပိုင်ချန်အား တတိယမြောက် ပန်းအိုးအနီး၌ ထိုင်ရန် စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆွဲခေါ်သွားသည်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ပိုင်ချန် ထိုင်လိုက်သည်ကို မြင်ချိန်တွင် ကျန်းလီသည် သိသာစွာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားပြီး လျိုယန်အား သဘောတူလက်ခံသော အကြည့်တစ်ချက် ပေးလိုက်၏။

"အို... စုယွမ်... မင်း စောစောရောက်နေတာလား... ချန်ချန်ဘေးမှာ ဘာလို့ မထိုင်တာလဲ... ငါတို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မတွေ့ရတာ နှစ်တွေ အကြာကြီးရှိပြီဆိုတော့ မင်းကို ပြောစရာတွေ အများကြီးရှိတယ်..."

လျိုယန်က စုယွမ်အား တိုက်ရိုက် ဖိတ်ခေါ်လိုက်ပြီး လျိုယန် မည်သို့ ကြံရွယ်နေသည်ကို မသိသဖြင့် စုယွမ်သည်လည်း အံ့အားသင့်သွားရပေသည်။

သို့သော် ဤသည်မှာ အဆင်ပြေသွားခဲ့၏။ ယခုအခါ သူသည် ပိုင်ချန်၏ နံဘေးတွင် တရားဝင် နေထိုင်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီလေ... နှစ်တွေ အကြာကြီး ကြာသွားတော့ မင်းကို တော်တော်လေး လွမ်းနေတာ..."

ဖုန်းကိုသာ ငုံ့ကြည့်နေပြီး မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မလုပ်သော ကျန်းလီအား အကဲခတ်ကြည့်ရှုရင်း စုယွမ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောဆိုလိုက်သည်။

"တကယ်လား... အို ဘုရားရေ... မင်းက ငါ့ကို မျက်နှာပူအောင် လုပ်နေတာပဲ..."

"မင်းကို ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင်လေ... အဲဒီတုန်းက မိန်းကလေး တော်တော်များများက မင်းကို သဘောကျခဲ့ကြတာ... ငါလည်း အဲဒီအထဲက တစ်ယောက်ပါပဲ..."

လျိုယန်ကလည်း ပွင့်လင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်ပြီး သူမသည် အလွန်လှပသော်လည်း မြူဆွယ်သည့် အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ပါဝင်ကြောင်း ရိုးသားစွာ ဖော်ပြနေပေ၏။

ထို့ပြင် သူမ၏ နှာခေါင်းမှာ ခွဲစိတ်ပြုပြင်ထားကြောင်း ရှင်းလင်းနေသည်။

"တကယ်လား... ဒါဆို မင်း အခု ငါ့ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း လိုက်လို့ရပြီလေ..."

ထိုင်ချလိုက်ရင်း စုယွမ်က နောက်ပြောင်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဟားဟားဟားဟား... ကောင်းပြီလေ... ကောင်းပါပြီ... ငါတို့ မကြာခဏ အဆက်အသွယ် လုပ်ကြတာပေါ့..."

လျိုယန်သည် ပိုင်ချန်အား ဆွဲရင်း ရယ်မောလိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စုယွမ်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို အကဲခတ်ကြည့်ရှုလိုက်၏။

စုယွမ် နာရီ ဝတ်မထားသည်ကို သတိပြုမိချိန်တွင် သူမသည် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားပုံရသည်။

သူမသည် ကျန်းလီနှင့် ပတ်သက်နေပြီ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု တွေးတောရင်း စုယွမ်သည် လျိုယန်အား တိတ်တဆိတ် အထင်သေးလိုက်လေ၏။

ကျန်းလီဆိုသည်မှာ မည်သူနည်း။ လောင်းကစားအကြွေး ယွမ် သန်းသုံးဆယ် တင်နိုင်သော လူတစ်ယောက် ဖြစ်ပေသည်။

လျိုယန်သည်လည်း ထိုကဲ့သို့သော လူများနှင့် မကြာခဏ ပတ်သက်လေ့ရှိရမည်။ သူမနှင့် ချိန်းတွေ့ရမည့် အတွေးကို စုယွမ်က ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသည်ဟု ထင်မြင်မိ၏။

ယခုလေးတင် ထိုစကားများကို သူ အဘယ်ကြောင့် ပြောခဲ့မိသနည်းဟု သူ တွေးတောမိသည်။

အခန်းထဲရှိ လူတိုင်းသည် နေရာယူထားကြပြီး အချင်းချင်း စကားပြောဆိုကာ လွန်ခဲ့သော နှစ်များစွာက ရှက်စရာကောင်းသော အခိုက်အတန့်များကို ပြန်လည်ပြောဆိုနေကြသည်။ လေထုထဲတွင် ရယ်မောသံများ လွှမ်းခြုံနေပြီး အခန်းတစ်ခုလုံး အပြုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေ၏။

မကြာမီမှာပင် ဟင်းလျာများကို တစ်ပွဲပြီးတစ်ပွဲ ချပေးခဲ့ပြီး အရောင်အသွေး၊ အနံ့အသက်နှင့် အရသာတို့တွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ဇိမ်ခံဟင်းလျာများ ဖြစ်ကြသည်။

ဟင်းလျာများအားလုံး ချပေးပြီးချိန်တွင် ကျန်းလီသည် သူ၏ ကော်လာကို ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး ပိုင်ချန်၏ နေရာကို အတည်ပြုလိုက်ကာ ဝိုင်ခွက်ကို တိုက်ရိုက် မြှောက်လိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အဟမ်း... အားလုံးက ငါ့ရဲ့ ဖိတ်ခေါ်ပေးမှုကြောင့် ဒီကို ရောက်လာကြတာဆိုတော့ ငါတို့အဖွဲ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင် အတန်းဖော်တွေရဲ့ ကျောရိုး တစ်ယောက်အနေနဲ့ စကားနည်းနည်းလောက် ပြောပါရစေ..."