အခန်း ၁၉

အခန်း (၁၉) အမှန်တရားများကို ဘေးဖယ်ထားခြင်း

"ဟားဟားဟားဟား..."

ကျန်းလီသည် စုယွမ်အား သူကိုယ်တိုင် ဓားဖြင့် ထိုးသွင်းလိုက်ရသည့် လုပ်ရပ်ကို အောင်ပွဲခံနေသည့်အလား သူ၏လက်များကို ဝှေ့ယမ်းကာ ရူးသွပ်နေသူတစ်ယောက်ပမာ အော်ဟစ်ရယ်မောနေတော့၏။

"စုယွမ်... နင်..."

ပိုင်ချန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်နှက်နေပေ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမကြောင့် စုယွမ် ဓားထိုးခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤအရာကတော့ လုံးလုံးလျားလျား မဖြစ်သင့်သောအရာပင်။

"ဟားဟားဟားဟား... စုယွမ်... ငါ့ကို ဆန့်ကျင်တဲ့အတွက် မင်း ဒီလိုခံရတာပဲ... တကယ်လို့ မင်းသာ အဲဒီနာရီကို မရောင်းခဲ့ရင် မင်းရဲ့အသက်ကို ငါ ချမ်းသာပေးမှာ..."

"ခွေးကောင်... မင်းက ငယ်ငယ်ကတည်းက ငါ့ထက် အမြဲတမ်း သာနေခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ တစ်နေ့ကျရင် ငါ့လက်ထဲကို ကျရောက်လာမယ်လို့ မင်း မထင်ထားခဲ့ဘူးမလား..."

ကျန်းလီသည် စုယွမ်အား ဆက်လက် လှောင်ပြောင်နေပြီး သူ၏ ရင်ထဲရှိ ဒေါသများကို ဖွင့်ထုတ်လိုက်လေ၏။

"ငါ တကယ်ကို မထင်ထားခဲ့တာ..."

ရုတ်တရက် အသံတစ်သံက အခန်းထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ကျန်းလီ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တုန်ရီသွားကာ အရက်အရှိန်များစွာလည်း လွင့်စင်သွားခဲ့သည်။

သူ၏ မျက်လုံးများသည် သရဲတစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အလား စုယွမ်အား မယုံကြည်နိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေပေ၏။

သူက စုယွမ်၏ နှလုံးသားကို ဓားဖြင့် ထိုးသွင်းခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ ဤသည်မှာ မည်သို့လျှင် ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

"မင်းရဲ့ ဓားမြှောင်ကို သေချာကြည့်စမ်း... အရင်အတိုင်းပဲလားလို့..."

စုယွမ်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်သည်။

ထိုအချိန်မှသာ ကျန်းလီသည် သူ၏ လက်ထဲရှိ ဓားမြှောင်၏ အလေးချိန် မှားယွင်းနေကြောင်း သတိပြုမိသွားတော့၏။

သူက အလျင်အမြန် ပြန်ဆွဲယူလိုက်ချိန်တွင် ဓားသွားသည် စပရိန်တစ်ခုကဲ့သို့ ခုန်ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရပေသည်။

၎င်းသည် တစ်ဝက်မှာ ရော်ဘာဖြစ်ပြီး တစ်ဝက်မှာ ပလတ်စတစ်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အန္တရာယ်မရှိသည့် အရုပ်ဓားတစ်လက်သာ ဖြစ်နေချေ၏။

"လျိုယန်... ပျက်မ... နင်က ငါ့ကိုတောင် ကစားရဲတယ်ပေါ့လေ..."

ကျန်းလီက လျိုယန်အား ဓားဖြင့် ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။

လျိုယန်၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ဖြူရော်သွားခဲ့၏။ သူမသည် ထိုဓားမြှောင်ကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မထိတွေ့ခဲ့ဖူးချေ။

"အစ်ကိုလီ... အစ်ကိုလီ... ကျွန်မ အစ်ကို့ကို သစ္စာမဖောက်ပါဘူး... ဆေးတွေအားလုံး ကျွန်မ ထည့်ခဲ့တာပါ... ကျွန်မ တကယ် သစ္စာမဖောက်ခဲ့ပါဘူး..."

လျိုယန်က ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် ရှင်းပြရန် ကြိုးစားလိုက်ချိန်တွင် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ ချိုမြိန်သော အရသာတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရပြီး စုယွမ်၏ ပါးရိုက်ချက် ကျရောက်လာကြောင်း သတိပြုမိသွားလေသည်။

လျိုယန်သည် မူးဝေသွားသည်ကိုသာ ခံစားလိုက်ရပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့၏။

"လျိုယန်... နင်က တကယ်ပဲ ငါ့ကို ဒုက္ခပေးခဲ့တာကိုး..."

ပိုင်ချန်သည် ဝမ်းသာမှုနှင့် ဒေါသတို့ ရောယှက်နေခဲ့သည်။ စုယွမ် အဆင်ပြေနေသည့်အတွက် ဝမ်းသာနေသော်လည်း လျိုယန်က ကျန်းလီနှင့် ပူးပေါင်းကာ သူမအား ဒုက္ခပေးခဲ့သည့်အတွက် ဒေါသထွက်နေခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

"ချန်ချန်... ငါ တမင်သက်သက် လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး... တကယ် တမင်လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး... နင့်မှာ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီးရှိတာကို ဘယ်သူက မနာလိုမဖြစ်ဘဲ နေမှာလဲ..."

လျိုယန်က အားနည်းစွာဖြင့် ရှင်းပြရန် ကြိုးစားနေစဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် စုယွမ်က သူမအား ကန်ကျောက်လိုက်ရာ မြေပြင်ပေါ်တွင် အကြိမ်အနည်းငယ် လိမ့်ထွက်သွားပြီး အသက်ရှူကြပ်ကာ မလှုပ်ရှားရဲတော့ချေ။

"ခွေးကောင်... ငါက မင်းကို မနိုင်ဘူးလို့ တကယ်ထင်နေတာလား..."

ကျန်းလီသည် လုံးလုံးလျားလျား စိတ်လွတ်သွားလေပြီ။

ကိစ္စများအားလုံး ပေါ်ပေါက်သွားပြီဖြစ်ရာ သူ အထိအခိုက်မရှိဘဲ လွတ်မြောက်နိုင်ရန် နည်းလမ်းမရှိတော့ချေ။

သူက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောဆိုနေသော်လည်း စုယွမ်ကို မယှဉ်နိုင်ကြောင်း သူကောင်းကောင်း သိထားသဖြင့် ပိုင်ချန်ဆီသို့ သူ၏ လက်များကို အရမ်းကာရော ဝှေ့ယမ်းကာ ပြေးဝင်သွားတော့၏။

"ခွေးကောင်..."

စုယွမ်ကလည်း ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီး သူ၏ ခြေထောက်တွင် အားယူကာ ကျန်းလီ၏ ဗိုက်ဆီသို့ ပြင်းထန်သော ကန်ချက်တစ်ခုကို တိုက်ရိုက် ပေးလိုက်သည်။

ဗိုက်သည် လူ့ခန္ဓာကိုယ်၏ အားအနည်းဆုံး အစိတ်အပိုင်းဖြစ်ရာ ဤကန်ချက်က ကျန်းလီ၏ ဗိုက်ကို ချက်ချင်း ကမောက်ကမဖြစ်သွားစေပြီး သူ၏ ပါးစပ်မှ အစာအိမ်အက်ဆစ်များ ပန်းထွက်လာကာ အချဉ်နံ့တစ်ခု လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွားလေ၏။

"အား..."

ကျန်းလီက ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လက်မခံနိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း သူ မတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင် စုယွမ်က နောက်ထပ် လေထဲပျံဝဲကာ ကန်ကျောက်လိုက်ပြီး သူ့ကို အပြင်းအထန် ထပ်မံ ထိမှန်သွားစေခဲ့သည်။

ဘုန်း။

ကျန်းလီသည် စားပွဲဝိုင်းအကြီးကြီးတစ်ခုပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ပြုတ်ကျသွားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ပန်းကန်ပြားများ အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲအက်သွားကာ သူ၏ ဦးခေါင်းသည်လည်း ချက်ချင်းပင် သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားတော့၏။

"စုယွမ်... ပိုင်ချန်... မင်းတို့နှစ်ယောက်စလုံးက နှလုံးသားမရှိတဲ့ ခွေးကောင်တွေပဲ..."

ကျန်းလီ လုံးလုံးလျားလျား နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူ၏ အစီအစဉ်ကို လူနှစ်ယောက်သာ သိရှိထားရာ စုယွမ်က မည်သို့လုပ်၍ ဓားမြှောင်ကို ပြောင်းလဲနိုင်ပြီး ဆေးခတ်ထားသော ဝိုင်ကို မသောက်ဘဲ ရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့သနည်း။

သူက လိမ်လည်ခဲ့ခြင်းလော။

ကျန်းလီ လုံးလုံးလျားလျား တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ကင်းမဲ့သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် စုယွမ်သည် ချက်ချင်း ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ တစ်နေရာမှ ကြိုးတစ်ချောင်းကို ရှာဖွေပြီး သူ့ကို လုံခြုံစွာ တုပ်နှောင်လိုက်လေသည်။

သဘာဝကျစွာပင် လျိုယန်သည်လည်း ချွင်းချက်မဖြစ်ခဲ့ချေ။

အားနည်းနေဆဲဖြစ်သော လူတိုင်းသည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ နောက်ဆုံးတွင် စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြပေ၏။

စုယွမ်က တကယ်ကို အလွန် အစွမ်းထက်လှပေသည်။

သူ တစ်ယောက်တည်းကပင် လူတိုင်းကို ကယ်တင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ထို့အပြင် သူသည် လက်သီးအနည်းငယ်၊ ခြေကန်ချက် အနည်းငယ်ဖြင့်ပင် ကျန်းလီကို လဲကျသွားစေခဲ့သည်။

သူသည် သူတို့၏ ကယ်တင်ရှင်ပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။

"အစ်ကိုစူး..."

စားပွဲဝိုင်းမှ ဖက်တီးသည် အံ့အားသင့်မှုကြောင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်နေပြီး ဖြည်းညင်းစွာ သတိပြန်လည်လာကာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ဖုန်းကို ညွှန်ပြနေသော သူ၏ လက်ချောင်းများက အနည်းငယ် တုန်ရီနေလေ၏။

စုယွမ်က လျှောက်သွားလိုက်ရာ ဖက်တီး၏ ဖုန်းသည် ရဲစခန်းသို့ ခေါ်ဆိုထားပြီးဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

"ကောင်းတယ်... မင်းက တော်တော်လေး အကင်းပါးတာပဲ..."

စုယွမ်က သူ့ကို ချီးကျူးလိုက်ပြီးနောက် ဖုန်းကို ကောက်ယူကာ အရေးပေါ်ဌာနသို့ စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုပြီး ဖုန်းကို ပြန်ချထားလိုက်၏။

ဤအချိန်၌ ပိုင်ချန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စုယွမ်အပေါ် ကျေးဇူးတင်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ အကယ်၍ စုယွမ်သာ မရှိခဲ့ပါက သူမ တကယ်ပင် အသက်ဆုံးရှုံးသွားနိုင်ပေသည်။

ကျန်းလီကဲ့သို့သော လူတစ်ယောက်၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားခြင်းက သူမအား လူမဆန်သော နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းမှုများကို ခံစားရစေမည်မှာ သေချာလှပေ၏။

ယခုလေးတင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော မြင်ကွင်းကို တွေးမိချိန်တွင် ပိုင်ချန်သည် ထိတ်လန့်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူမ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖိအားများ လုံးလုံးလျားလျား ပြိုကျသွားကာ စုယွမ် ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြေးဝင်ပြီး ငိုကြွေးလိုက်လေတော့သည်။

မိနစ်ဝက်ခန့် အကြာတွင် တံခါး ရုတ်တရက် ပွင့်လာပြီး လက်နက်အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားသော ရဲအရာရှိနှစ်ဦးက သေနတ်များ ချိန်ရွယ်လျက် ဝင်ရောက်လာကြသည်။

"မလှုပ်နဲ့..."

ရဲအရာရှိတစ်ဦးက မြေပြင်ပေါ်တွင် တုပ်နှောင်ခံထားရသော လူနှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေသော အရိပ်အယောင်များ ရှိနေပေ၏။

ထို့နောက် သူ၏ နားကြပ်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ရာ ပြောဆိုသံ ကြားလိုက်ရပြီး သူတို့ကို စိတ်အေးသွားစေခဲ့သည်။

"မင်္ဂလာပါ အရာရှိတို့... ဒီနှစ်ယောက်က ကျွန်မကို ဓားနဲ့ ချိန်ပြီး ဓားစာခံလုပ်ခဲ့တာပါ... ဒါပေမဲ့ စုယွမ်က အရာအားလုံးကို ဖြေရှင်းပေးခဲ့ပါတယ်..."

ပိုင်ချန်က မျက်ရည်များကို အလျင်အမြန် သုတ်လိုက်ပြီး ရှင်းပြလိုက်၏။

"အင်း... ငါတို့ သတင်းစကား လက်ခံရရှိပြီးပါပြီ..."

"မူလက ဒါက အကဲဆတ်တဲ့ အခြေအနေတစ်ခုပဲ... ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ ဒီလောက် အရည်အချင်းရှိတဲ့သူ ရှိနေမယ်လို့ ငါတို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး..."

"ဒဏ်ရာရတဲ့သူတွေ ရှိလား..."

ရဲအရာရှိက မေးမြန်းလိုက်သည်။

"မရှိပါဘူး... တကယ်လို့ ခင်ဗျားတို့က ဒီနှစ်ယောက်ကို လူစာရင်းသွင်းမယ်ဆိုရင်တော့ ဒဏ်ရာရတဲ့သူ ရှိနိုင်ပါတယ်..."

စုယွမ်က ကျန်းလီနှင့် လျိုယန်ကို ညွှန်ပြလိုက်လေ၏။

ရဲအရာရှိက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လူအနည်းငယ်က ချက်ချင်း ရှေ့သို့တိုးကာ ကျန်းလီနှင့် လျိုယန်တို့အား တောက်ပနေသော ငွေရောင်လက်ထိပ်များ ခတ်လိုက်ကြသည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို ကြိုတင်ကြံစည်ထားတဲ့ လက်နက်ကိုင် လုယက်မှုနဲ့ လူသတ်မှုအတွက် သံသယရှိတယ်... အခု မင်းတို့ကို ဖမ်းဆီးလိုက်ပြီလို့ တရားဝင် အသိပေးလိုက်တယ်..."

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်၌ ကျန်းလီ၏ တွယ်ကပ်နေသော မျှော်လင့်ချက်များ လုံးလုံးလျားလျား သေဆုံးသွားရပေ၏။ သူက မူလက ထွက်ပြေးရန် အခွင့်အရေးရှာချင်ခဲ့သော်လည်း ရဲများ ဤမျှ မြန်ဆန်စွာ ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

"ခွေးကောင်... အမှန်တရားတွေကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်မယ်... မင်းတို့နှစ်ယောက်မှာ လုံးဝ အပြစ်မကင်းဘူးလို့ ပြောရဲလား..."

"ဒါက ယွမ်သုံးသန်းရှိတာ... တကယ်လို့ မင်းတို့သာ ငါ့ကို ပေးခဲ့ရင် ငါက ဓားသုံးဖို့ လိုပါ့မလား... ငါ မင်းတို့ကို ပြောလိုက်မယ်... ငါ ကျန်းလီ အသက်ရှင်နေသရွေ့ မင်းတို့တွေ သတိထားပြီး နေရလိမ့်မယ်..."

ကျန်းလီက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

"ဟင်..."

ဤစကားကို ကြားချိန်၌ ရဲအရာရှိ၏ မျက်မှောင်များ တွန့်ချိုးသွားပြီး သူ၏ ခါးမှ နံပါတ်တုတ်က လှုပ်ရှားသွားရာ ကျန်းလီ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို တုန်ရီသွားစေခဲ့၏။

"ရဲအရာရှိ.. ဒါတွေက သူ အကုန်လုပ်ခဲ့တာပါ... ကျွန်မနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး... တကယ်ကို ကျွန်မနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး..."

"စုယွမ်... စုယွမ်... ငါ နင့်ကို အကုန်ပေးပါ့မယ်... ငါ့ကိုယ်ငါလည်း နင့်ကို ပေးပါ့မယ်... ငါ အပြစ်ကင်းတယ်လို့ သူတို့ကို မြန်မြန် ပြောပေးပါနော် နော်..."

လျိုယန်က မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာဖြင့် ငိုယိုအော်ဟစ်လိုက်သည်။

သို့သော် သူမ ပြန်လည်ရရှိခဲ့သည်မှာ သူတို့၏ လျစ်လျူရှုမှုသာ ဖြစ်ပေသည်။

"ရာရှိတို့... ငါတို့ ဒီနှစ်ယောက်ကို ခေါ်သွားမယ်..."

ရဲအရာရှိ အချို့က ထိုနှစ်ဦးကို အစောင့်အရှောက်ဖြင့် ခေါ်ဆောင်သွားကြလေ၏။

ထို့နောက် ကျေးဇူးတင်နေသော အမူအရာဖြင့် လူလတ်ပိုင်း ရဲအရာရှိတစ်ဦးက အလျင်အမြန် လျှောက်လာပြီး စုယွမ်၏ လက်ကို အားရပါးရ ဆွဲခါနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"မိတ်ဆွေလေး... တကယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

"တကယ်လို့ မင်းသာ ဝင်မပါခဲ့ရင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး ခန့်မှန်းလို့မရတဲ့ အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်သွားနိုင်တယ်..."

အားနည်းနေဆဲဖြစ်သော လူနှစ်ဆယ်ကျော်ကို ကြည့်ရင်း လူလတ်ပိုင်း ရဲအရာရှိသည်လည်း ထိတ်လန့်နေခဲ့ပြီး သူ၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးအေးများ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

အကယ်၍ စုယွမ်သာ မရှိခဲ့ပါက မည်သို့သော မတော်တဆမှုမျိုး ဖြစ်ပွားနိုင်မည်ကို မည်သူ သိနိုင်မည်နည်း။

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ရာ တကယ်ဖြစ်သွားခဲ့ပါက အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူလည်း ပြီးဆုံးသွားမည် ဖြစ်သည်။ ဤသည်က ဒုတိယအချက်သာ ဖြစ်ပြီး အရေးအကြီးဆုံးအချက်မှာ ဤသည်တို့ကား လူနှစ်ဆယ်ကျော်၏ အသက်များပင် ဖြစ်ပေ၏။

"ဒါက ကျွန်တော် လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တာပါ..."

စုယွမ်က ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"မိတ်ဆွေလေး... နှိမ့်ချမနေပါနဲ့... ဒီလိုအချိန်မှာ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရှေ့ထွက်လာတာက သာမန်လူတွေထက်ကို သာလွန်နေပါပြီ..."

"ငါ ပြန်ရောက်တာနဲ့ မင်းအတွက် ဂုဏ်ပြုဆုနဲ့ ဆုကြေးငွေကို သေချာပေါက် လျှောက်ထားပေးမယ်..."

လူလတ်ပိုင်း ရဲအရာရှိက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဆုကြေးငွေ..."

စုယွမ် ခဏတာ မှင်သက်သွားခဲ့သည်။ သူက ဆုကြေးငွေအကြောင်း မတွေးထားခဲ့ချေ။

"ဟုတ်တယ်... 'သတ္တိရှိတဲ့နိုင်ငံသား' ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်ရော ဆုကြေးငွေရော တစ်ခုမှ ချန်ထားခဲ့လို့ မရဘူး..."

"ဒါပေမဲ့ အဲဒီမတိုင်ခင် ငါတို့က မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို ထွက်ဆိုချက်ပေးဖို့ ခေါ်သွားဖို့ လိုသေးတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ပူးပေါင်းပါဝင်ပေးပါ..."

လူလတ်ပိုင်း ရဲအရာရှိက အလွန် ယဉ်ကျေးစွာ ပြောဆိုခဲ့လေ၏။

"ဒါက နားလည်ပေးလို့ ရပါတယ်..."

စုယွမ် စကားပြောဆိုပြီးနောက် အားနည်းနေဆဲဖြစ်သော လူများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့... ငါ့ရဲ့ အတွေ့အကြုံအရ သူတို့က အားအင်ကုန်ခမ်းစေတဲ့ ဆေးတစ်မျိုးပဲ တိုက်ခံထားရတာပါ... ငါတို့ သူတို့ကို ချက်ချင်း ဆေးရုံပို့ပေးပါ့မယ်..."

ထိုအခါမှသာ စုယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူနှင့် ပိုင်ချန်တို့သည် တစ်ယောက်နောက် တစ်ယောက် လျှောက်ထွက်သွားကြတော့၏။

ထိုနှစ်ဦး သတိမထားမိခဲ့သည့်အရာမှာ သူတို့ ထွက်ခွာသွားချိန်၌ စုယွမ်သည် မည်သည့် အနေရခက်မှုမျှမရှိဘဲ ပိုင်ချန်၏ လက်ကို အချိန်တစ်လျှောက်လုံး ကိုင်ထားခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။