အခန်း ၈၆
Vol. 9 Ch. 86
Chapter 86
လော့ယွီမင်သည် မျက်မှောင်ကုတ်လိုက်ပြီး ဖုန်းကို ထုတ်ယူကာ ကြည့်လိုက်ရာ ဖုန်းခေါ်ဆိုသူမှာ လီချင်ရှန်း ဖြစ်နေချေသည်။
သူသည် လက်ခံသည့်ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်ရာ ဖုန်းအပြင်ဘက်မှ လီချင်ရှန်း၏ ပြာပြာသလဲ ဖြစ်နေသော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
"အစ်ကိုကြီးလော့၊ မဟန်တော့ဘူး၊ ချန်ကျိုး ထွက်ပြေးသွားပြီ"
"ဘာ၊ ချန်ကျိုး ထွက်ပြေးသွားတယ် ဟုတ်လား၊ သူ ဘယ်သွားတာလဲ"
လော့ယွီမင် ကြောင်သွားပြီး
"ဝိညာဉ်တံခါးက မကြာခင် ပွင့်တော့မှာ၊ အခု အပြင်ဘက်မှာ ဘယ်လောက် အန္တရာယ်များလဲဆိုတာ မင်းမသိဘူးလား၊ မင်းက အလုပ်ကို ဘယ်လို လုပ်နေတာလဲ"
"သူ ဘယ်ပြေးမှန်း ငါလည်း ဘယ်သိပါ့မလဲ၊ သူက ကျားကြီးကို စီးပြီး ထွက်သွားတာ၊ ငါ့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်နဲ့ တားလို့ရပါ့မလား၊ ပြီးတော့ နောက်တစ်ခု ရှိသေးတယ်၊ သရဲမိစ္ဆာတစ်စုက ချန်ကျိုးဆီမှာ လာပြီး ခိုလှုံနေကြတယ်၊ အခု ချန်ကျိုး ထွက်သွားတော့ သူတို့ ငါတို့ကို ဒုက္ခပေးမှာ စိုးရိမ်လို့၊ ဝိညာဉ်ချုပ်ထိန်းရေးဌာနက လူနှစ်ယောက်လောက် လွှတ်ပေးလို့ရမလား"
လီချင်ရှန်း စကားပြော၍ မပြီးသေးခင်မှာပင် လော့ယွီမင်၏ ခါးတွင် ချိတ်ထားသော စကားပြောစက်မှ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
"အစီရင်ခံပါတယ်၊ အစီရင်ခံပါတယ်၊ အမည်မသိလူတစ်ယောက်က ဝိညာဉ်တံခါးဆီကို ချဉ်းကပ်နေပါတယ်၊ အစီရင်ခံပါတယ်၊ အစီရင်ခံပါတယ်၊ အမည်မသိလူတစ်ယောက်က ဝိညာဉ်တံခါးဆီကို ချဉ်းကပ်နေပါတယ်"
လော့ယွီမင်၏ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး လီချင်ရှန်းကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ချေ။
"ငါ့ဘက်မှာ ကိစ္စရှိလို့၊ ဖုန်းချလိုက်ပြီ"
သူသည် ဖုန်းကို အမြန် ချလိုက်ပြီး သခင်ကြီးလျို၏ ဘေးသို့ ပြေးသွားတော့သည်။
ဝေးကွာလှသော လမ်းမကြီးပေါ်တွင် ကြီးမားလှသော ကျားဝိညာဉ်ကြီးတစ်ခုသည် လမ်းမပေါ်၌ အပြင်းအထန် ပြေးလွှားနေပြီး ကျားကျောပေါ်တွင် ဝပ်စင်းနေသော ပုံရိပ်တစ်ခုကိုလည်း မထင်မရှား မြင်တွေ့နေရချေသည်။
ချန်ကျိုးမှတစ်ပါး အခြားမည်သူ ဖြစ်နိုင်ပါမည်နည်း။
"သခင်ကြီးလျို"
လော့ယွီမင် စကားပြောရန် ပြင်ဆင်စဉ်မှာပင် သခင်ကြီးလျိုက လက်ကို မြှောက်ကာ လော့ယွီမင်၏ စကားကို တားဆီးလိုက်သည်။
"မစိုးရိမ်နဲ့၊ ဝိညာဉ်တံခါးပွင့်တဲ့အချိန်မှာ လူ့လောကမှာ ဝိညာဉ်ကမ္ဘာနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး စည်းမဲ့ကမ်းမဲ့ လုပ်ဆောင်မယ့်သူတွေ ရှိတတ်စမြဲပဲ၊ ငါ သွားပြီး အရင်ကြည့်လိုက်မယ်"
ပြောပြီးသည်နှင့် သခင်ကြီးလျိုသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် မန္တန်ကို လှုံ့ဆော်ကာ အပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။
“ချွင်”
ကျောပြင်တွင် ပိုးထားသော ပျံသန်းနိုင်သည့် ဓားနှစ်လက်သည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထွက်ပေါ်လာပြီး သခင်ကြီးလျို၏ ခြေဖျားအောက်သို့ ကျရောက်ကာ သူ့ကို သယ်ဆောင်လျက် ဝိညာဉ်တံခါး ရှိရာဘက်သို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။
အဆင့်ခြောက် ဆန်းချန်းအဆင့်ရှိ စွမ်းအားရှင်ကြီးသည် လေဟုန်စီးကာ ပျံသန်းနိုင်ပြီး တစ်ရက်လျှင် မိုင်ထောင်ချီ ခရီးနှင်နိုင်ကာ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်သည်လည်း စိတ်ကူးယဉ်ရုံမျှမကချေ။ ဝိညာဉ်ချုပ်ထိန်းရေးဌာန ဌာနချုပ်တွင်ပင် ထိပ်တန်း အဆင့်မြင့် တိုက်ခိုက်ရေး အင်အားစု ဖြစ်သည်။
သခင်ကြီးလျိုသည် ပျံသန်းနိုင်သည့် ဓားကို စီးနင်းလျက် မြို့ပြလမ်းမများအကြား ဖြတ်သန်းသွားပြီး မိမိနှင့် အလှမ်းကွာဝေးသွားသည်ကို လော့ယွီမင် အစစ်အမှန် မြင်တွေ့နေရသည်။
လော့ယွီမင်က ကျယ်လောင်စွာ လှမ်း၍ သတိပေးလိုက်သည်။
"သခင်ကြီးလျို၊ ကျွန်တော် ပြောချင်တာက၊ ဝိညာဉ်တံခါးဆီကို ချဉ်းကပ်နေတဲ့ အဲဒီလူက ဆရာကြီးချန် ဖြစ်နေနိုင်တယ်၊ သူ့ကို ဘယ်တော့မှ သွားပြီး ရန်မစမိစေနဲ့နော်"
အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံသန်းနေသော သခင်ကြီးလျိုထံမှ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိချေ။
လော့ယွီမင်သည် မတတ်နိုင်တော့သဖြင့် ဆဲဆိုလိုက်မိသည်။
"ပျံနိုင်တာ ထူးဆန်းနေတာကျနေတာပဲ၊ နောက်မှ ငါ ဆရာကြီးချန်ဆီကနေ ပညာတွေ အများကြီး ထပ်သင်ပြီး၊ နောက်နှစ်ကျရင် မင်းထက် စွမ်းအားသာအောင် လုပ်မယ်"
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချန်ကျိုးသည် ကြောင်ကြီးကို စီးနင်းလျက် ဝိညာဉ်တံခါး ကျရောက်ရာ ရင်ပြင် ရှိရာဘက်သို့ မည်သူ့ကိုမျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ အပြင်းအထန် ပြေးထွက်နေချေသည်။
အနားသို့ ချဉ်းကပ်သွားသောအခါ ထိုအမည်းရောင် တံခါးမကြီးသည် ရင်ပြင်၏ ကောင်းကင်ယံတွင် လွင့်မျောနေပြီး ဘေးဝဲယာတွင်လည်း ဆန်းပြားသော သားရဲကျောက်ရုပ်တု နှစ်ခု ရှိနေကာ ဝိညာဉ်အငွေ့အသက်များ ရစ်ပတ်နေသဖြင့် ရှေးဟောင်း ကမ္ဘာဦးခေတ်မှ ရောက်ရှိလာသည့် သားရဲထူးများကဲ့သို့ ရှိရာ လူတို့ကို တည့်တည့် စိုက်မကြည့်ရဲအောင် ဖြစ်စေသည်။
"တကယ့်ကို မိုက်လွန်းတယ်၊ ဒါမှ ငါ မောင်ကြီးကျိုး စိန်ခေါ်ရမယ့် ပစ်မှတ်အစစ်ပဲ"
ချန်ကျိုးသည် ကြောင်ကြီး၏ လည်ပင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် အသံများပင် တုန်ရီနေချေသည်။
[စနစ်သတိပေးချက် - အဆင့်ခြောက် ဆန်းချန်းအဆင့်ရှိ စွမ်းအားရှင် ချဉ်းကပ်လာနေသည်၊ အဆင့်ခြောက် ဆန်းချန်းအဆင့်ရှိ စွမ်းအားရှင် ချဉ်းကပ်လာနေသည်]
ချန်ကျိုးသည် သတိကြီးစွာဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဝေးကွာလှသော နေရာတွင် လက်မခန့်ရှိသော အဖြူရောင် အစက်အပြောက်ငယ်တစ်ခုသည် မိမိ ရှိရာဘက်သို့ ပျံသန်းလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ခဏမျှ တွေဝေသွားပြီးနောက် ထိုအဖြူရောင် အစက်အပြောက်သည် ချက်ချင်း ထင်ရှားလာသည်။
ဒါသည် လူတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး ခြေဖျားအောက်တွင် ပျံသန်းနိုင်သည့် ဓားနှစ်လက်ကို စီးနင်းထားချေသည်။
"ပျံသန်းနိုင်တဲ့ ငှက်လူသားပဲ"
ချန်ကျိုး၏ မျက်ဝန်းအစုံ ချက်ချင်း နီရဲလာပြီး သူကိုယ်တိုင်ပင် ပျံသန်းခြင်းကို မသင်ယူရ သေးခင်မှာပင် လူတစ်ယောက်က ဓားကို စီးလျက် သူ့ထံ ပျံသန်းလာသည် မဟုတ်ပါလော။
"ဘယ်က ရောက်လာတဲ့ ငှက်လူသားမို့လို့၊ ငါ ကျိုးလင်(မောင်ကြီးကျိုး) အရှေ့မှာ လာပြီး ရမ်းကားရဲတာလဲ"
ချန်ကျိုးသည် မည်သည့်စကားမျှ ထပ်မဆိုဘဲ ခြေထောက်ကို မြှောက်ကာ ခြေထောက်တွင် စွပ်ထားသော ဖိနပ်အကြီးစားကြီးကို ချွတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးတစ်ဖက်ကို မှေးလျက် လက်မကို မြှောက်ကာ ရောက်ရှိလာနေသော သခင်ကြီးလျိုကို တည့်တည့် ချိန်ရွယ်လိုက်တော့သည်။
"ငါ့ရဲ့ ယင်ကောင်ရိုက်တံကို မြည်းစမ်းကြည့်စမ်း"
ချန်ကျိုးသည် ဖိနပ်ကို သခင်ကြီးလျိုထံသို့ အားကုန် ပစ်ပေါက်လိုက်ချေသည်။
[စနစ်အကူအညီ - စွမ်းအားမြှင့်တင်ခြင်း၊ အရှိန်မြှင့်တင်ခြင်း]
အပြာရောင် ပလတ်စတစ် ဖိနပ်အကြီးစားကြီးသည် ဒုံးပျံအင်ဂျင်ကို တပ်ဆင်ထားသကဲ့သို့ ချန်ကျိုး၏ ခြေဆီနံ့များနှင့်အတူ အရှိန်အဟုန် ပြင်းပြင်းဖြင့် ပြေးထွက်သွားရာ လေထုနှင့် ပွတ်တိုက်မိပြီး စူးရှသော အသံကို ထွက်ပေါ်စေကာ မီးတောက်နံရံတစ်ခုကိုပင် ဖြစ်ပေါ်စေတော့သည်။
"မြတ်စွာဘုရား"
သခင်ကြီးလျိုသည် ပစ်မှတ်က ရပ်တန့်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ အရှိန်မြှင့်တင်ပြီး တစ်ဖက်လူကို တားဆီးရန် ပြင်ဆင်လိုက်သော်လည်း အရှေ့ဘက်တွင် တောက်ပသော အလင်းစက်တစ်ခုက မိမိ ရှိရာဘက်သို့ အပြင်းအထန် ပြေးဝင်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားချေ။
သူသည် အခြေအနေ မဟန်မှန်း ရိပ်မိသွားသဖြင့် ပျံသန်းသည့် ဓားကို ထိန်းချုပ်ကာ လမ်းကြောင်းပြောင်းလျက် ရှောင်ရှားရန် ကြိုးပမ်းလိုက်သည်။
ထိုဖိနပ်သည် တိကျလှသော ဒုံးကျည်ကဲ့သို့ သခင်ကြီးလျို လှည့်ပတ်ရာ လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်ပါ ကွေ့ဝိုက်သွားချေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ဖြန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ ဖိနပ်အကြီးစားကြီးသည် သခင်ကြီးလျို၏ မျက်နှာတည့်တည့်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်လိုက်တော့သည်။
လှပလှသော တုံ့ပြန်မှုနှင့်အတူ သခင်ကြီးလျိုသည် မူးဝေသွားပြီး ချန်ကျိုး၏ ဖိနပ်ဒဏ်ကြောင့် လွင့်ထွက်သွားရရှာသည်။
ပျံသန်းသည့် ဓားသည်လည်း သူ၏ စွမ်းအင် အကူအညီ မရှိတော့သဖြင့် သခင်ကြီးလျိုနှင့်အတူ မည်သည့်အသံမျှ မထွက်ဘဲ အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။
ချန်ကျိုးသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် နဖူးကို ကာလိုက်သည်။
"ဟွန်း၊ ငှက်လူသား၊ မင်း ဘယ်လောက်ပဲ မြင့်မြင့် ပျံနိုင်ပျံနိုင်၊ ငါ့ရဲ့ ယင်ကောင်ရိုက်တံအောက်မှာပဲ သေရတာပဲ၊ သွားစို့၊ ကြောင်ကြီး၊ ငါတို့ သွားပြီး အဲဒီငှက်လူသား ဘယ်လိုပုံစံ ရှိလဲဆိုတာ သွားကြည့်ရအောင်"
နှစ်တစ်ထောင် ကျားဝိညာဉ်သည် ကျယ်လောင်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ချန်ကျိုးကို တင်ဆောင်ကာ သခင်ကြီးလျို ပြုတ်ကျရာ နေရာသို့ ပြေးသွားတော့သည်။
ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ချန်ကျိုးသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ကျရောက်နေသော ဓားနှစ်လက်ကိုသာ တွေ့ရပြီး ထိုငှက်လူသား၏ ပုံရိပ်ကိုမူ မတွေ့ရချေ။
"ဟင်၊ လူက ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ"
ချန်ကျိုးသည် နေရာအနှံ့ ရှာဖွေနေစဉ် ကျားဝိညာဉ်က တစ်ချက် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို အပေါ်သို့ မော့ပြသည်။
ချန်ကျိုးသည် ကျားဝိညာဉ် ညွှန်ပြရာ လမ်းကြောင်းအတိုင်း လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် တဟားဟား ရယ်မောသံ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
ဖိနပ်ဖြင့် ရိုက်ထုတ်ခြင်း ခံလိုက်ရသော သခင်ကြီးလျိုသည် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် လမ်းဘေးရှိ ကြော်ငြာဘုတ်၏ အကာအကွယ်တိုင်တွင် ကပ်ငြိနေရှာသည်။
ပြဿနာမှာ ထိုကြော်ငြာဘုတ်သည် အမျိုးသမီး အတွင်းခံ ကြော်ငြာတစ်ခု ဖြစ်နေပြီး သခင်ကြီးလျို၏ ခေါင်းသည် အတွင်းခံ၏ အလယ်တည့်တည့်တွင် ငြိမ်သက်စွာ ရောက်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။
"ဟားဟားဟားဟား၊ ဒီငှက်လူသား၊ နောက်ဆိုရင် ငါ ကျိုးလင်အရှေ့မှာ လာပြီး ရမ်းကားရဲဦးမလား ကြည့်ရသေးတာပေါ့"
ချန်ကျိုးသည် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေချေသည်။
ထို့နောက် သူ၏ အကြည့်သည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ပျံသန်းနိုင်သော ဓားနှစ်လက်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး မျက်ဝန်းအစုံ တောက်ပလာသည်။
စောစောက ထိုငှက်လူသားသည် ဤဓားနှစ်လက်ကို စီးနင်းလျက် ပျံသန်းလာသည်ကို သူ သေချာ မြင်တွေ့ခဲ့ရသဖြင့် ဤဓားနှစ်လက်သည် သေချာပေါက် ရတနာ ဖြစ်ရမည်။
"ဒီငှက်လူသားက ငါ ကျိုးလင်ကိုတောင် ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်ချင်သေးတယ်၊ ငါ ကျိုးလင်က လျင်မြန်ဖြတ်လတ်လို့သာ တော်တော့တယ်၊ မဟုတ်ရင် သူ့ရဲ့ လှည့်ကွက်ထဲ ဝင်သွားမှာ သေချာတယ်၊ ဒီနေ့ ငါ ကျိုးလင်မှာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စ ရှိနေလို့၊ မင်းရဲ့ အသက်ကို ခဏလောက် ချမ်းသာပေးလိုက်မယ်၊ ဒီဓားနှစ်လက်ကိုတော့ မင်းရဲ့ တောင်းပန်တဲ့ လက်ဆောင်အဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်မယ်"
"ဝူး"
နှစ်တစ်ထောင် ကျားဝိညာဉ်ကလည်း ချန်ကျိုး၏ စကားကို ထောက်ခံဟန် ပြုလုပ်သည်။
ချန်ကျိုးသည် ပျံသန်းသည့် ဓားနှစ်လက်ကို မြေပြင်ပေါ်တွင် သေချာစွာ ချထားလိုက်ပြီး ဖိနပ်အကြီးစားကြီးကို စီးလျက် ဓားပေါ်သို့ တက်နင်းလိုက်သည်။
ထိုနေရာတွင်တင် ခုန်လိုက်သည်။
"ပျံစမ်း"
ဓားသည် လုံးဝ မလှုပ်ရှားချေ။
"ပျံစမ်း"
ချန်ကျိုးသည် ဓားကို ခြေထောက်ဖြင့် တစ်ချက် ဆောင့်နင်းလိုက်သည်။
ဓားသည် လုံးဝ ငြိမ်သက်ဆဲ ဖြစ်သည်။
"ပျံစမ်း ပျံစမ်း ပျံစမ်း"
ချန်ကျိုးသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ဓားကို ဆောင့်နင်းနေတော့သည်။
ဓားသည် အခုထိ လုံးဝ မလှုပ်ရှားချေ။
ချန်ကျိုးသည် ဓားပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး ခါးကို ကုန်းလျက် ဓားကို မည်သို့ သုံးရမည်ကို လေ့လာနေကာ နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် နှစ်တစ်ထောင် ကျားဝိညာဉ်ကို မေးမြန်းလိုက်သည်။
"သူက ဘာလို့ မပျံတော့တာလဲ"
နှစ်တစ်ထောင် ကျားဝိညာဉ်သည် ကြီးမားလှသော ခေါင်းကြီးကို ခါယမ်းပြရှာသည်။
ချန်ကျိုးသည် နှုတ်ခမ်းစူလျက် ကြော်ငြာဘုတ်ပေါ်က အဖိုးကြီးကို စိတ်ပျက်စွာ ကြည့်ကာ ဆိုချေသည်။
"မပျံနိုင်ရင်လည်း ငါ ကျိုးလင်ရဲ့ အပိုင်ပဲ"
ပြောရင်းနှင့် ချန်ကျိုးသည် ပျံသန်းသည့် ဓားနှစ်လက်ကို ကောက်ယူကာ ကျောပြင်တွင် ပိုးလိုက်တော့သည်။
နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် လော့ယွီမင်သည် ဝိညာဉ်ချုပ်ထိန်းရေးဌာန၏ ကျင့်ကြံသူတစ်စုကို ဦးဆောင်လျက် သတင်းအတိုင်း ရင်ပြင်အနီးအနားသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
"သခင်ကြီးလျို၊ သခင်ကြီးလျို မင်း ဘယ်မှာလဲ၊ သခင်ကြီးလျို"
လော့ယွီမင်တို့သည် ကြော်ငြာဘုတ်အောက်တွင် စိုးရိမ်တကြီး သခင်ကြီးလျိုကို ရှာဖွေနေကြသည်။
"ငါ ... ငါ အပေါ်မှာ ရှိတယ်"
ဖိနပ်ဖြင့် ရိုက်ခံရပြီးနောက် သတိလစ်သွားသော သခင်ကြီးလျိုသည် မူးဝေစွာဖြင့် ပြန်နိုးလာသည်။
လူစုသည် ကြော်ငြာဘုတ်ဆီသို့ ပြိုင်တူ မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။
အတွင်းခံ ကြော်ငြာထဲက အလှမယ်ကြီး။
တည်ကြည်လှသော သခင်ကြီးလျို။
အပြုံးလှလှနှင့် မိန်းမလှလေး။
အရေခြုံ လူယုတ်မာ သခင်ကြီးလျို။
"မြန်မြန် ... မြန်မြန် ငါ့ကို အောက်ချပေးကြဦး၊ ငါ အပေါ်မှာ ချိတ်နေလို့"
သခင်ကြီးလျိုသည် မိမိ၏ အခြေအနေကို ချက်ချင်း သိရှိသွားသဖြင့် စိုးရိမ်တကြီး ပြောရှာသည်။
"သခင်ကြီးလျို၊ ခဏလောက် စောင့်ပါဦး၊ ကျွန်တော် အခုပဲ လူလွှတ်ပြီး မင်းကို အောက်ချပေးပါ့မယ်"
လော့ယွီမင်သည် သခင်ကြီးလျို၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နီရဲနေသော ဖိနပ်ရာကြီး တစ်ခု ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိသွားသဖြင့် ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်အီးထားရရှာသည်။
ထိုစဉ် စကားပြောစက်မှ ရုတ်တရက် အသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
"ဌာနမှူး၊ တစ်ယောက်ယောက်က ဝိညာဉ်တံခါးထဲကို ဇွတ်အတင်း ဝင်ဖို့ လုပ်နေပါတယ်"
လော့ယွီမင် ကြောင်သွားပြီး မသိစိတ်အရ မှန်ပြောင်းကို ကိုင်ကာ ဝိညာဉ်တံခါး ရှိရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ဝိညာဉ်တံခါး၏ လှေကားထစ်များပေါ်တွင် သေးငယ်သော လူရုပ်ပုံရိပ်လေးတစ်ခုသည် အပေါ်သို့ လျှောက်လှမ်းနေပြီး ကျောပြင်တွင် ဓားအရှည်ကြီး နှစ်လက်ကို ပိုးထားကာ အနောက်တွင်လည်း ခန္ဓာကိုယ် အရွယ်အစားမှာ ဆင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော ကျားဝိညာဉ်ကြီးတစ်ခု လိုက်ပါနေချေသည်။