အခန်း ၉၇

Chapter 97

အမျိုးသမီးသည် ချန်ကျိုးအား ခပ်ပြုံးပြုံး ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သွယ်လျသော လက်ကလေးကို ပြန်ရုပ်သိမ်းကာ ဝေါယာဉ်ကုလားကာကို ချ၍ ပေါ့ပါးစွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

မင်္ဂလာဆောင်လှည့်လည်သည့်အဖွဲ့သည် စောစောက မည်သည့်အရာမျှ မဖြစ်ပျက်ခဲ့သကဲ့သို့ မောင်းနှင့်ဗုံများကို ဆက်လက်တီးခတ်၍ ရှေ့သို့ ချီတက်လာခဲ့သည်။

ချန်ကျိုးမှာမူ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဒီမိန်းမက ဘယ်သူလဲ။

သူမက ဘာလို့ ဒီကိုလာတာလဲ။

သူမကလည်း ဒီချန်ကျိုးကြီးကို ကြည်ညိုလို့များလား။

“ဟဲဟဲ”

ဝေါယာဉ် စတင်ထွက်ခွာလာသည်နှင့်အမျှ ချန်ကျိုးသည် ထိုအမျိုးသမီးအကြောင်းကို အလျင်အမြန်ပင် မေ့ပျောက်သွားပြီး ဝေါယာဉ်အပေါ်သို့သာ အာရုံရောက်ရှိသွားတော့သည်။

မင်္ဂလာဝေါယာဉ်ကြီးပေါ်သို့ ပထမဆုံးအကြိမ် တက်ထိုင်ဖူးခြင်းဖြစ်ရာ ဝေါယာဉ်သည် ဟိုဘက်ဒီဘက် လှုပ်ခါနေခဲ့ပြီး သူသည်လည်း ဝေါယာဉ်ထဲတွင် ထိုင်ကာ ဝေါယာဉ်ထမ်းသမားများ၏ ခြေလှမ်းများ နှင့်အတူ လိုက်ပါ၍ တဟီးဟီး ရယ်မောနေခဲ့သည်။

"ဂစ် ဂစ် ဂစ် ဂစ်"

ဝေါယာဉ်နီကြီးထဲတွင် ရှိနေစဉ် ဟိုပစ္စည်းကို ကိုင်ကြည့်လိုက် ဒီပစ္စည်းကို ပွတ်ကြည့်လိုက်နှင့် ဤဝေါယာဉ်ကြီးသည် တကယ့်ကို မဆိုးလှခြေ။

ဝေါယာဉ်ကို စူးစမ်းပြီးနောက် ချန်ကျိုးသည် ဝေါယာဉ်၏ ဘေးတစ်ဖက်မှ သူ၏ဦးခေါင်းကြီးကို ပြူထွက်လိုက်ရာ ဝိညာဉ်မြူခိုးများကြားရှိ မှိန်ပျပျ အဖြူရောင်မီးအိမ်များအောက်တွင် လမ်းမဘေးဝဲယာ၌ လူနှင့်ဝိညာဉ်အပေါင်းတို့သည် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး အုံနှင့်ကျင်းနှင့် ဒူးထောက်နေကြသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဒါကမှ ဟိတ်ဟန်လို့ ခေါ်တာပေါ့။

ဒါကို ဟိတ်ဟန်လို့ ခေါ်တယ်။

ဒီချန်ကျိုးကြီးက သူတို့ရဲ့ ဒူးထောက်အရိုအသေပြုခြင်းကို ခံယူဖို့ ထိုက်တန်ပါတယ်။

"ဟွတ် ဟွတ်"

ချန်ကျိုးသည် ချောင်းဆိုးဟန်ဆောင်လိုက်ပြီး မျက်နှာဖုံးအောက်ရှိ ပြုံးစိစိမျက်နှာကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

"မင်းတို့တွေ ကောင်းကောင်းကျင့်ကြံကြရမယ်၊ တစ်နေ့နေ့မှာ မသေမျိုးအဖြစ် ကျင့်ကြံအောင်မြင် သွားရင် ဒီချန်ကျိုးကြီးလိုပဲ လူအများရဲ့ ဒူးထောက်ကိုးကွယ်တာကို ခံရလိမ့်မယ်"

အေးစက်စက်ဖြင့် ဤစကားကို ပြောကြားပြီးနောက် ချန်ကျိုးသည် ခေါင်းကို ဝေါယာဉ်ထဲသို့ ပြန်လည်နှုတ်ယူလိုက်ပြီး ပါးစပ်ကို ပိတ်ကာ ပျော်ရွှင်စွာ ခိုး၍ရယ်မောနေခဲ့သည်။

"ခိခိခိခိ"

သူ၏ ရယ်မောသံသည် အလွန်ကျယ်လောင်လွန်းလှသဖြင့် ဝေါယာဉ်ထမ်းသမားများမှာ ဤသတို့သားအသစ်၌ မည်သည့်ရောဂါများ ရှိနေသနည်းဟု တွေးတောမိသွားကြသည်။

မောင်းတီးဗုံခေါက်ကာ မိနစ်နှစ်ဆယ်ခန့် လျှောက်လှမ်းပြီးနောက် မင်္ဂလာဆောင်အဖွဲ့သည် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

ချန်ကျိုး၏ မျက်စိရှေ့မှောက်တွင် ပေါ်လာသည်ကား ခမ်းနားထည်ဝါလှသော အိမ်တော်ကြီးတစ်လုံး ဖြစ်သည်။

ဗိသုကာလက်ရာများသည် ရုပ်မြင်သံကြားထဲတွင် မြင်တွေ့ရသည့် နန်းတော်ကြီးများနှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူညီနေပြီး ရှေးဟောင်းအငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေသည့် သရဲမိစ္ဆာရုပ်တုကြီးနှစ်ခုသည် တံခါးမကြီး၏ ဘေးဝဲယာတွင် တည်ရှိနေကာ ဝိညာဉ်တံခါးအရှေ့၌ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် ရုပ်တုနှစ်ခုနှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူလှသည်။

ကျောက်တုံးလှေကားထစ်ငါးဆင့်၏ အထက်တွင် အမည်းရောင်ဆေးသုတ်ထားသည့် တံခါးမကြီး ရှိပြီး ကျောက်တိုင်လေးတိုင်က ပန်းပုလက်ရာများ ပါရှိသော တံခါးမိုးကို ထောက်မထားကာ စိမ်းပြာရောင် အုတ်ကြွပ်မိုးများ ရှိနေပြီး အမိုးအောက်တွင် ရွှေချထားသည့် သစ်သားဆိုင်းဘုတ်တစ်ခု ရှိနေကာ ဆိုင်းဘုတ်ပေါ်တွင် အစွမ်းထက်လှသော စာလုံးကြီးသုံးလုံး ရေးထိုးထားသည်။ သရဲဘုရင်အိမ်တော်။

ချန်ကျိုး ငေးမောကြည့်ရှုနေစဉ် ဝေါယာဉ်ကုလားကာကို ပြင်ပမှ နုပျိုသော လက်ကလေးတစ်ဖက်က ပင့်မလိုက်သည်။

ထိုလက်ကလေး၏ အထက်တွင်မူ လက်ရာမြောက်စွာ ရက်လုပ်ထားသော အနီရောင်မင်္ဂလာဝတ်စုံ ရှိနေပြီး အမျိုးသမီးသည် မျက်တောင်ချလျက် နဖူးပြင်ပေါ်တွင် ဆံပင်နှစ်စု ကျဆင်းနေကာ ၎င်းသည် ခုတင်တင်က ချန်ကျိုးကို စနောက်ခဲ့သည့် အမျိုးသမီးပင် ဖြစ်သည်။

"သခင်လေးက ဘာလို့ ဝေါယာဉ်ပေါ်က ဆင်းမလာသေးတာလဲ"

အမျိုးသမီးသည် ချန်ကျိုးကို ပြုံးရွှင်စွာကြည့်လိုက်ပြီး လက်မောင်းကို မြှောက်ကာ လက်ထဲမှ အနီရောင်ပိတ်စတစ်စကို လှမ်းပေးလိုက်သည်။

ချန်ကျိုးသည် ခေါင်းကို ပြန်နှုတ်လိုက်ပြီး အမျိုးသမီး ကမ်းပေးလာသည့် အနီရောင်ပိတ်စကို စူးစမ်းကာ ဟုတ်ကဲ့ "ဒါက မင်းရဲ့အိမ်လား" ဟု စူးစမ်းစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးကနှုတ်ခမ်းကို စေ့၍ပြုံးလိုက်သည်။

"ကျွန်မနဲ့ လက်ထပ်ပြီးရင် နောင်ကျရင် ဒါက ရှင့်ရဲ့ အိမ်ပဲပေါ့"

"ငါ့အိမ် ဟုတ်လား"

ချန်ကျိုးသည် မျက်လုံးများတောက်ပသွားပြီး ကိုယ်ခန္ဓာကို မတ်လိုက်ကာ ခေါင်းကိုမော့၍ ရင်ဘတ်ကိုကော့လျက် ဝေါယာဉ်ပေါ်မှ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။

"ဒီအိမ်တော်က ဒီချန်ကျိုးကြီးရဲ့ စိတ်တိုင်းကျပဲ"

ထို့နောက်တွင် သူက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ထပ်မံမေးမြန်းလိုက်သည်။

"လက်ထပ်တယ်ဆိုတာ ဘာလဲ"

အမျိုးသမီးသည် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ချန်ကျိုးကို မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။ ဤကောင်လေးက ရူးချင်ယောင်ဆောင်နေတာလား ဒါမှမဟုတ် တကယ်ပဲ ရူးနေတာလား။

ချန်ကျိုးသည် အမျိုးသမီးက ပြန်မဖြေသည်ကို မြင်သောအခါ "ရှောင်ကွေ့ထို၊ ရှောင်ကွေ့ထို" ဟု ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။

ရှောင်ကွေ့ထိုသည် ချန်ကျိုး၏ကိုယ်ခန္ဓာထဲမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ရှောင်ကွေ့ထို၊ လက်ထပ်တယ်ဆိုတာ ဘာကို ပြောတာလဲ"

ရှောင်ကွေ့ထိုက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။

"ယောက်ျားတစ်ယောက်က မိန်းမတစ်ယောက်ကိုရှာပြီး မိမိကို ပြုစုလုပ်ကျွေးခိုင်းတာ ထင်တယ်"

"မိန်းမတစ်ယောက်ကို ရှာပြီး မိမိကိုပြုစုလုပ်ကျွေးခိုင်းတာ ဟုတ်လား" ချန်ကျိုးသည် ဉာဏ်ပြေးသွားပြီး အမျိုးသမီးကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

“ဒီမိန်းမငယ်လေးက ငါ့ကို ပြုစုလုပ်ကျွေးချင်နေတာကိုး”

“ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ၊ ဒီချန်ကျိုးကြီးရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်အတန်းနဲ့ဆိုရင် ဘယ်နှယောက်လောက်က ဖားချင်နေကြမလဲ”

“ဒီမိန်းမငယ်လေးမှာ နန်းတော်လို အိမ်တော်ကြီးတစ်လုံး ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး၊ မကြာခင်မှာ 'သရဲဘုရင်အိမ်တော်' ကနေ 'ချန်ကျိုးအိမ်တော်' ဖြစ်သွားတော့မှာပဲ”

“အင်မတန် အံ့ဩဖို့ကောင်းတယ်”

“အင်မတန် အံ့ဩဖို့ကောင်းလှတယ်”

“ထားလိုက်ပါတော့၊ ဒီချန်ကျိုးကြီးက မင်းငါ့ကို ပြုစုလုပ်ကျွေးတာကို မတတ်သာလို့ သဘောတူပေးလိုက်မယ်”

"သခင်လေး၊ ကျွန်မ နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါ"

အမျိုးသမီး၏အသံသည် နုညံပျော့ပျောင်းလွန်းလှပြီး ယခင်က မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် ပြတ်သားသော အငွေ့အသက်မျိုး လုံးဝမရှိတော့ချေ။

ချန်ကျိုးသည် အမျိုးသမီး၏နောက်ကွယ်မှ ခြေလှမ်းများကို လှမ်း၍ လှေကားထစ်များပေါ်သို့ တက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

သရဲဘုရင်အိမ်တော်အရှေ့တွင် ဝိညာဉ်တစ်ကောင်က ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"သရဲဘုရင် မင်္ဂလာဆောင်ပြီ၊ မီးဖိုကိုကျော်ပါ"

လှေကားထစ်များ၏အထက်တွင် ရဲရဲတောက်နေသော မီးသွေးဖိုတစ်ခု တောက်လောင်နေခဲ့သည်။

ချန်ကျိုးသည် ရုပ်မြင်သံကြားထဲတွင် မြင်တွေ့ဖူးသည်ဖြစ်ရာ မင်္ဂလာဆောင်သည့်အခါ မီးဖိုကို ကျော်ရသည်ကို သိရှိသည်။

ချန်ကျိုးသည် အလွန်ကျွမ်းကျင်ဟန်ဖြင့် ဘယ်ဘက်ခြေထောက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီးမှ ပြန်စဉ်းစားလိုက်သည်။ အစွမ်းထက်သူက ညာဘက်ခြေထောက်ကို သုံးရမည် မဟုတ်ပါလော။

ဘယ်ဘက်ခြေထောက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး အသာအယာ ခုန်လိုက်ရာ ကျော်ဖြတ်သွားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ဤလူသည် သူဝတ်ဆင်ထားသည်ကား ရှည်လျားသော မင်္ဂလာဝတ်စုံဖြစ်သည်ကို မေ့လျော့သွားခဲ့ရာ ဝတ်စုံ၏ အနားစသည် မီးဖိုထဲသို့ ကျရောက်သွားပြီး မီးတောက်ငယ်လေးများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူ့နောက်ကွယ်မှ ဝိညာဉ်နှစ်ကောင်သည် အလျင်အစလို ပြေးလာခဲ့ပြီး ချန်ကျိုး၏ဝတ်စုံအနားစရှိ မီးတောက်များကို ရိုက်ပုတ်ငြှိမ်းသတ်ရန် ပြင်ကြသည်။

ချန်ကျိုးသည် သိစိတ်၏စေခိုင်းမှုအရ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မိမိ ဝတ်စုံအနားစတွင် မီးလောင်နေသည်ကို မြင်တွေ့သွားသည်။

တစ်စက္ကန့်တွင် မှင်တက်သွားသည်။

နှစ်စက္ကန့်တွင် ကြောင်အမ်းသွားသည်။

သုံးစက္ကန့်တွင်မူ

"အမလေး၊ မီးလောင်ပြီ၊ မီးလောင်ပြီ"

ချန်ကျိုးသည် ခြေဆောင့်ကာ ရူးသွပ်စွာ ခုန်ပေါက်နေခဲ့ပြီး အိမ်တော်ဝင်းထဲတွင် ဟိုပြေးဒီပြေး လုပ်နေခဲ့ရာ အခြားဝိညာဉ်များအား မီးငြှိမ်းသတ်ရန် အခွင့်အရေး လုံးဝမပေးချေ။

အမျိုးသမီး၏လက်သည် လေထုထဲတွင် ရပ်တန့်နေခဲ့ပြီး မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားသည်။

စောစောက ဤလူသည် မင်္ဂလာလှည့်လည်သည့်အဖွဲ့ကို တားဆီးစဉ်က အသုံးပြုခဲ့သော အတတ်ပညာသည် နတ်ဘုရားနှင့် ဝိညာဉ်များပင် အဓိပ္ပာယ်မဖော်နိုင်လောက်အောင်ဆန်းပြားလွန်းလှသည်။

ယခုမူ ဤမီးတောက်ငယ်လေးက သူ့ကို ကြောက်လန့်အောင် လုပ်နိုင်သည် ဟုတ်လား။

အမျိုးသမီးသည် လက်ကောက်ဝတ်ကို အသာအယာဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဝိညာဉ်အငွေ့အသက်တစ်စုသည် ချန်ကျိုး၏ ဝတ်စုံအနား စရှိ မီးတောက်ငယ်ကိုငြှိမ်းသတ်ပေးလိုက်သည်။

ချန်ကျိုးသည် ခေါင်းကို စောင်းလျက် ဝတ်ဆင်ထားသော အင်္ကျီကို ဆွဲကိုင်ကာ မီးတောက်ငြှိမ်းသတ် သွားသည်ကို မြင်သောအခါမှ ပုံကြီးချဲ့နေသော အမူအရာများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ကိုယ်ခန္ဓာကို အနည်းငယ် ငုံ့လျက် ညှပ်ဖိနပ်အကြီးကြီး စီးထားသည့် ညာဘက်ခြေဖျားကို အနောက်ဘက်သို့ အစွမ်းကုန်စောင်းကာ ခုနက မီးလောင်ခဲ့သော ဝတ်စုံအနားစပေါ်သို့ နင်းလိုက်ပြီး ခြေဖနောင့်ကို အားပြုလျက် ခြေဖဝါးကို မြှောက်ကာ နှစ်ချက်မျှ နင်းခြေပြီးမှ ခြေထောက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

ထို့နောက်တွင် ရင်ဘတ်ကို ကော့လိုက်သည်။

"ကိစ္စသေးသေးလေးပါ၊ ကိစ္စသေးသေးလေးပါ၊ အားလုံးပဲ မလန့်ကြနဲ့"

ဝိညာဉ်အပေါင်းတို့မှာ စကားမဲ့သွားကြသည်။

“ကျွန်တော်တို့ မလန့်ပါဘူး”

ချန်ကျိုးသည် အမျိုးသမီး၏နောက်ကွယ်မှ သရဲဘုရင်အိမ်တော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

သရဲဘုရင်အိမ်တော်သည် ဤမင်္ဂလာပွဲအတွက် သေသေချာချာ ပြင်ဆင်ထားသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

အနီရောင်မီးအိမ်ကြီးများကို မြင့်မားစွာ ချိတ်ဆွဲထားပြီး နေရာအနှံ့တွင် ပျော်ရွှင်စရာ အနီရောင်ပိတ်စများကို ချိတ်ဆွဲထားကာ ဖယောင်းတိုင်နီများ၏မီးတောက်များသည် လှုပ်ခါနေပြီး မင်္ဂလာအငွေ့ အသက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

တစ်ခုတည်းသော အပြစ်အနာအဆာမှာ အိမ်တော်တစ်ခုလုံးတွင် ဆူညံသော လူသံများ မရှိဘဲ ပြုစုလုပ်ကျွေးနေသော ဝိညာဉ်အားလုံးသည် ဤမင်္ဂလာပွဲကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မည် စိုးသဖြင့် သတိကြီးစွာထားကာ ခြေသံဖွဖွဖြင့် လှုပ်ရှားနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။