အခန်း ၉၉

Chapter 99

ချန်ကျိုးသည် သရဲဘုရင်အိမ်တော်၏ အိမ်ဝင်းအတွင်း၌ အာကာသသို့ ပျံတက်မတတ် ခုန်ပေါက်ကာ အရက်မူးရူးရိုင်းပြနေ လေသည်။

သူသည် လက်သီးဖြင့် စည်းကမ်းမရှိ လျှောက်ထုနေသဖြင့် ထိုဝိညာဉ်အစေခံများမှာ အနားသို့ပင် မကပ်ရဲကြချေ။

ခဏကြာသော် ကြက်ဖကြီးအသွင် ပြောင်းလဲသွားပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်သို့ပစ်ကာ “ကူးကူးကူးကူး ငါကတော့ ပျော်ရွှင်စရာ ကြက်ဖကြီးပဲ” ဟု အော်ဟစ်နေပြန်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်မူ ပိုးဖလံကောင်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြန်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို လိပ်ပြာတောင်ပံကဲ့သို့ တဖျတ်ဖျတ်ခတ်လျက် “နွေဦးက ဘယ်မှာလဲ နွေဦးက ဘယ်မှာလဲ” ဟု သီချင်းဆိုနေလေသည်။

ထန်ထိုက်မင်ယွဲ့သည် မျက်နှာတစ်ပြင်လုံး မည်းမှောင်နေပြီး မိမိတစ်သက်တွင် ယခုကဲ့သို့ သိက္ခာကျစရာမျိုး တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးဟု ခံစားနေရသည်။

သရဲဘုရင်အဆင့် ပြည့်စုံခြင်းအဆင့်ရှိသည့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်သော သူမသည် ဝိညာဉ်ကမ္ဘာရှိ အားကောင်းသော ကျင့်ကြံသူများထဲတွင်ပင် အလွန်ကျော်ကြားလှသူ ဖြစ်သည်။

သရဲဘုရင်အဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ရန်အတွက် သူမသည် ယင်ယန်ကမ္ဘာမြေပြောင်းလဲခြင်း အစီအရင် ကို ပြင်ဆင်ရန် သုံးရာခြောက်ဆယ့်တစ်နှစ် တိတိ အချိန်ယူခဲ့ရပြီး မိမိ၏ဂုဏ်သိက္ခာကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်ဘဲ နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း ထူးခြားသော ဇာတာရှင် လူရှင်ဝိညာဉ်တစ်ခုနှင့် လက်ထပ်ထိမ်းမြား ခဲ့ရသည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးတစ်ယောက်တွင်မူ မိမိစိတ်အာရုံထူးခြားမှုကို အလိုလိုက်မိကာ ယခုကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော သတ္တဝါအမျိုးအစား ကို ရှာဖွေလာခဲ့မိသည်။

သူမ အသုံးပြုသည့် ဝိညာဉ်ကမ္ဘာ အတတ်ပညာများသည် ချန်ကျိုးအပေါ်တွင် လုံးဝ အသုံးမဝင်ချေ။

အိမ်တော်ထဲရှိ ဝိညာဉ်အစေခံများမှာလည်း အသုံးမကျသော အမှိုက်များသာဖြစ်ကြသဖြင့် ချန်ကျိုး၏ပြိုင်ဘက် လုံးဝ မဟုတ်ကြပေ။

သူမကိုယ်တိုင် ကိုယ်ထိလက်ရောက် သွားရောက်နှိမ်နင်းရန်မှာမူ မဖြစ်နိုင်ချေ။

သူမသည် မြင့်မြတ်လှသော သရဲဘုရင်၏သမီးတော်တစ်ပါး ဖြစ်ရာ ယခုကဲ့သို့ ရူးသွပ်နေသော အနံ့အသက်မကောင်းသည့် ယောက်ျားတစ်ယောက်နှင့် လူချင်းလုံးထွေးကာ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်ရမည်လော။

ထန်ထိုက်မင်ယွဲ့သည် ထိုကဲ့သို့ အရှက်ကွဲခြင်းကို မခံနိုင်ချေ။

သူမ လုပ်နိုင်သည်မှာ တံခါးကြီးကို သေချာပိတ်ထားပြီး ယုံကြည်ရသော ဝိညာဉ်အစေခံများကို စောင့်ကြည့်ခိုင်းကာ ချန်ကျိုးအား အရက်ရှိန်ဖြင့် သရဲဘုရင်အိမ်တော်အတွင်း ရူးသွပ်စွာပြေးလွှားခွင့်ပေးထားလိုက်ရုံသာ ရှိသည်။

သူသည် နာရီဝက်နီးပါးခန့် ဆူညံသောင်းကျန်းနေခဲ့သည်။

“ဝူးဝူး ငါ့ရဲ့ လေယာဉ်ပျံကြီး လာပြီ အာထရာမန်း ဒီမှာရှိတယ် ဘာတန်ဂြိုဟ်သားကို ရိုက်သတ်မယ်” ဟု အော်ဟစ်လေသည်။

ချန်ကျိုးသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းကာ လေယာဉ်ပျံတစ်စီးကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်လျက် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အိပ်ဆောင်ထဲသို့ ပျံသန်းဝင်ရောက်သွားသည်။ အိပ်ဆောင်အတွင်းရှိ အပြင်အဆင်များမှာ အလွန်တရာ ဆန်းပြားခမ်းနားလှပြီး ပရိဘောဂအားလုံးကို အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်သစ်သားများဖြင့် ပြုလုပ်ထားကာ နံရံတွင် ထန်ထိုက်မင်ယွဲ့ကိုယ်တိုင် ဆွဲထားသော အမျိုးသမီး ပန်းချီကားတစ်ချပ် ချိတ်ဆွဲထားသည်။

“ဟော ဒါလေးက လှသားပဲ”

ချန်ကျိုးသည် မှန်တင်ခုံရှေ့တွင် တလက်လက်တောက်ပနေသော လက်ဝတ်ရတနာများကြောင့် စိတ်အာရုံ ရောက်ရှိသွားပြီး လက်တစ်ဆုပ်စာ ကျုံးယူကာ အိတ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက်ထည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ချန်ကျိုးသည် အံဆွဲကို ထပ်မံဖွင့်လှစ်ကာ မိတ်ကပ်မှုန့်များနှင့် နှုတ်ခမ်းနီများအားလုံးကို ထုတ်ယူပြီး မှန်ကိုကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းကို စူလျက် မျက်ခုံးမွှေးများကို ဆွဲကာ နှုတ်ခမ်းနီများကို ဆိုးလေသည်။

မျက်နှာကို ပြင်ဆင်ပြီးနောက် မိတ်ကပ်မှုန့်များကို လက်ပေါ်သို့ သွန်ချကာ ထန်ထိုက်မင်ယွဲ့၏ ပန်းချီကားပေါ်သို့ စည်းကမ်းမရှိ လျှောက်လူးတော့သည်။

ထန်ထိုက်မင်ယွဲ့သည် သတင်းကိုကြားပြီး ဒေါသတကြီး ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ချန်ကျိုးသည် ခုတင်ဘေးရှိ ခြေနင်းခုံကို မှီ၍ အိပ်ပျော်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ထူထဲလှသော မိတ်ကပ်မှုန့်များ ပေကျံနေပြီး မျက်ခုံးမွှေးများမှာလည်း မင်ရည်ဖြင့် ဆွဲထားသကဲ့သို့ ထူထဲလှကာ နှုတ်ခမ်းများမှာလည်း သွေးကဲ့သို့ ရဲရဲနီနေသဖြင့် သရဲထက်ပင် ပိုကြောက်စရာကောင်းနေလေသည်။

“ဒီကောင်ကို ဧည့်ခန်းမဆောင်ကြီးထဲ ထမ်းခေါ်သွားကြ စုန်းမီးနဲ့ သန့်စင်ပစ်မယ်” ဟု အမိန့်ပေးသည်။

မိမိ၏ အိပ်ဆောင်ကို ချန်ကျိုးက ဖျက်ဆီးထားသည်ကို မြင်သောအခါ ထန်ထိုက်မင်ယွဲ့သည် ဒေါသအဟုန် ထွက်ပေါ်လာပြီး ဤကောင်ကို အပိုင်းပိုင်း အစစ ဖြစ်အောင် လုပ်ပစ်ချင်စိတ် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

“မင်းတို့ အသုံးမကျတဲ့ ကောင်တွေ စည်းကမ်းမရှိဘူး၊ ဖယ်ကြ၊ ငါ အိပ်တာကို မနှောင့်ယှက်နဲ့” ဟု ပြောသည်။

အရက်ရှိန် တက်လာသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည် ချန်ကျိုးသည် ပျော့ခွေနေပြီး ဝိညာဉ်အစေခံ လေးယောက်က သူ့ခြေလက်များကို ဆွဲကိုင်ကာ ဧည့်ခန်းမဆောင်ကြီးသို့ ထမ်းခေါ်သွားသည်ကိုငြိမ်ခံနေသည်။

ထန်ထိုက်မင်ယွဲ့သည် ကတ္တီပါဖျာပေါ်တွင် တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို စုစည်းလိုက်ရာ လက်ဖဝါးအလယ်တွင် ကခုန်နေသော နက်မှောင်သည့် စုန်းမီးတောက်ငယ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

လက်နှစ်ဖက်ကို အပြင်ဘက်သို့ ခွဲထုတ်လိုက်သောအခါ မီးတောက်ငယ်သည် နှစ်ခုအဖြစ် ကွဲပြားသွားပြီး လက်ဖဝါး ရွေ့လျားမှုနောက်သို့ လိုက်ပါသွားသည်။

အကြိမ်ကြိမ် လှည့်ပတ်ပြီးနောက် လက်ဖဝါးအလယ်ရှိ မီးတောက်သည် ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး နက်မှောင်သော စုန်းမီး၏ လှုပ်ခတ်မှုနှင့်အတူ အခန်းတွင်း၌ ဝိညာဉ်လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာသည်။

ထန်ထိုက်မင်ယွဲ့သည် အချိန်အခါကောင်းကို စောင့်ဆိုင်းကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ရှေ့သို့ တွန်းလွှတ်လိုက်ရာ ထိုနက်မှောင်သော စုန်းမီးတောက်နှစ်ခုသည် ပြင်းထန်စွာ တောက်လောင်လျက် ချန်ကျိုးထံသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားသည်။

[စနစ် စတင်အသက်ဝင်ခြင်း - အဆင့်မြင့် ကာကွယ်ရေးအလွှာ]

ပွင့်လင်းမြင်သာသော ကာကွယ်ရေးအလွှာတစ်ခုက ချန်ကျိုးကို လွှမ်းခြုံထားပြီး မီးခံတံတိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ထန်ထိုက်မင်ယွဲ့၏ နက်မှောင်သော စုန်းမီးသည် ဥခွံတစ်ဝက် ပုံသဏ္ဌာန်သာ လောင်ကျွမ်းနိုင်ချေသည်။

ဒါက ဘယ်လိုဆန်းကြယ်တဲ့ အရာလဲ ဟု တွေးမိသည်။

ထန်ထိုက်မင်ယွဲ့၏မျက်ဝန်းထဲတွင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုများ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

မိမိသည် အဆင့်ခုနစ် သရဲဘုရင်အဆင့် ပြည့်စုံခြင်းအဆင့်ရှိသည့် သန်မာသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ဤနက်မှောင်သော စုန်းမီးသည် ဝမ့်ချွမ်းမြစ်ရေကိုပင် ခန်းခြောက်အောင် လောင်ကျွမ်းနိုင်ပြီး မည်သည့် ဝိညာဉ်မဆို ၎င်းနှင့် ထိတွေ့မိပါက ချက်ချင်း သန့်စင်ခြင်း ခံရမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ထိုစုန်းမီးသည် ဤအရူးကို ဘာမျှ မလုပ်နိုင်ချေ။

“ငါ့အတွက် ပျက်စီးစမ်း” ဟု အော်ဟစ်သည်။

ထန်ထိုက်မင်ယွဲ့သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ နက်မှောင်သော စုန်းမီး၏ထွက်ရှိမှု အားပမာဏကို မြှင့်တင်လိုက်သည်။

သူမက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို မည်မျှပင် တိုးမြှင့်ပါစေ ထိုမီးခံတံတိုင်းမှာမူ အနည်းငယ်မျှ လှုပ်ရှားခြင်းမရှိဘဲ သန့်စင်ခြင်း ခံရမည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝ မရှိချေ။

မိနစ်အနည်းငယ်ခန့်အကြာတွင် ထန်ထိုက်မင်ယွဲ့သည် အလွန်အမင်း မောပန်းနွမ်းနယ်လာပြီး ချန်ကျိုးကို သန့်စင်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်ကို ရပ်တန့်လိုက်ရတော့သည်။

“ဟူး ဟူး “ ဟု အသက်ရှူသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချန်ကျိုးသည် ကာကွယ်ရေးအလွှာအတွင်း ဘာမျှမသိဘဲ လဲလျောင်းနေကာ လက်ကိုဆန့်၍ နောက်စိကို ကုတ်လျက် ဟောက်သံများ ပေးနေလေသည်။

ထန်ထိုက်မင်ယွဲ့သည် သိချင်စိတ်ဖြင့် လက်ကိုဆန့်ကာ ချန်ကျိုး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိတွေ့ကြည့်ရာ မည်သည့် ကာကွယ်ရေး အတတ်ပညာ တည်ရှိမှုကိုမျှ လုံးဝမခံစားရချေ။

စုန်းမီးသည် အဘယ်ကြောင့် ချန်ကျိုး၏ခန္ဓာကိုယ်အနားသို့ မကပ်နိုင်သည်ကို သူမ တကယ်ပင် စဉ်းစား၍မရနိုင် ဖြစ်နေသည်။ အတတ်ပညာများကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သောအခါတွင်မူ သူ့ကို ကိုယ်ထိလက်ရောက် ထိတွေ့နိုင်ပြန်သည်။

ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ချန်ကျိုးသည် အိပ်မက်ထဲတွင် အာထရာမန်းတစ်ယောက် ဖြစ်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမားလှသော သားရဲကြီးတစ်ကောင်က သူ့လက်ထဲရှိ စတော်ဘယ်ရီကိတ်မုန့်ကို လုယူရန် ကြိုးစားနေသည်။

ကြည့်စမ်း။

သားရဲကြီးက တိုက်ခိုက်တော့မည်။

သူက အာထရာမန်း၏ စတော်ဘယ်ရီကိတ်မုန့်ကို လုယူချင်နေသည်။

အလင်း၏ ကိုယ်ပွားဖြစ်သော အာထရာမန်းသည် လူသားများကို ကာကွယ်ရန်အတွက် တိုက်ပွဲဝင်သည်။

လက်ဝါးတစ်ချက် ထိုးနှက်ချက်။

အိပ်မက်ထဲရှိ သားရဲကြီးသည် ချန်ကျိုး၏လက်ဝါးတစ်ချက်ကြောင့် လွင့်ထွက်သွားပြီး ပြင်ပအာကာသသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

အိပ်မက်ပြင်ပရှိ သရဲဘုရင်မမှာမူ မျှော်လင့်မထားဘဲ ချန်ကျိုး၏ လက်ဝါးရိုက်ချက်နှင့် တည့်တည့်တိုးကာ သူမ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားတော့သည်။

“ဟင် အရမ်းအိတာပဲ” ဟု ဆိုသည်။

ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ချန်ကျိုးသည် သွားရည်တမြုံ့မြုံ့ဖြင့် လက်ဖြင့်ပင် ညှစ်ကြည့်ကာ တဟီးဟီးနှင့် ရူးကြောင်ကြောင် ရယ်မောလျက် “ဘောလုံးလေး လာပါ ဆရာက မင်းကို ဆေးကုပေးမယ်” ဟု ပြောသည်။

“ချန်ကျိုး” ဟု အော်လိုက်သည်။

သရဲဘုရင်မသည် ချက်ချင်းပင် စိတ်အခြေအနေပျက်ပြားသွားပြီး လှပသော မျက်နှာလေးတစ်ခုလုံး ရဲရဲနီသွားကာ နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာသွားတော့သည်။

ချန်ကျိုးသည် သမ်းဝေလိုက်ပြီး မျက်လုံးကို ဝေဝေဝါးဝါး ဖွင့်ကြည့်ကာ ပြန်ပိတ်လိုက်ပြန်သည်။

ခဏကြာသော် သူသည် မျက်လုံးကို အနည်းငယ်ဖွင့်ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ ယိမ်းယိုင်လျက် ထရပ်လိုက်သည်။

ကမ္ပည်းတိုင်ပေါ်တွင် လှုပ်ခတ်နေသော မီးတောက်များကြားမှ ချန်ကျိုး၏ပုံရိပ်သည် ထန်ထိုက်မင်ယွဲ့ကို ကွယ်ထားလေသည်။

သူ ဘာလုပ်မလို့လဲ ဟု တွေးသည်။

ထန်ထိုက်မင်ယွဲ့သည် နိုးတစ်ဝက်အိပ်တစ်ဝက်ဖြစ်နေသော ချန်ကျိုးကို အံ့သြစွာ ကြည့်နေမိသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ချန်ကျိုးသည် ဘောင်းဘီကိုဆွဲချလိုက်ရာ ကြည်လင်သော ရေစီးသံတစ်ခု တသွင်သွင် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ချန်ကျိုး ဘောင်းဘီချွတ်ကတည်းက ထန်ထိုက်မင်ယွဲ့သည် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းလျက် ချန်ကျိုး၏ဘေးဘက် နောက်ကွယ်သို့ ရှောင်တိမ်းသွားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

ချန်ကျိုး၏နောက်ကျောဘက်မှ ကြည့်လျှင် ရေပန်းတစ်ခုသည် စင်ပေါ်ရှိ ကမ္ပည်းတိုင်များဆီသို့ပန်းထွက်သွားပြီး ကမ္ပည်းတိုင်မှ ဝိညာဉ်မီးခိုးမည်းများ တလူလူ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

လူပျိုစင်ဆီးပဲ သူက လူပျိုဘဝရှိနေသေးတာပဲ ဟု ပြောသည်။

ထန်ထိုက်မင်ယွဲ့သည် အံ့သြမှင်တက်စွာ ရေရွတ်မိသည်။

ချန်ကျိုးသည် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားပြီး ဘောင်းဘီကို ပြန်ဆွဲတင်ကာ စိတ်ရောဂါကုဆေးရုံ၏ အိမ်သာတည်ဆောက်ပုံ အတိုင်း လှည့်ပတ်၍အနောက်ဘက်သို့ လျှောက်သွားကာ တကယ်မရှိသော ရေဘုံဘိုင်ခေါင်းကိုလှည့်ဖွင့်လျက် လက်ကို ရေဘုံဘိုင်အောက်တွင် ဆေးကြောလေသည်။

ဆေးကြောပြီးနောက် ရေဘုံဘိုင်ခေါင်းကို ပိတ်လိုက်သည်။ သူ့ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ရေဘုံဘိုင်သည် ရေစက်ကျတတ်သဖြင့် ပိတ်ပြီးနောက် အနည်းငယ် ပြန်လှည့်မှသာ ရေမကျဘဲနေမည် ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ချန်ကျိုးသည် မှတ်ဉာဏ်အတိုင်း မိမိ၏အခန်းငယ် တည်နေရာသို့ လျှောက်လှမ်းသွားကာ လဲလျောင်း၍ ဆက်လက် ဟောက်ကာ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

“ချန်ကျိုး နင် နင် တမင်သက်သက် လာနှောင့်ယှက်တာမလား” ဟု မေးသည်။

ထန်ထိုက်မင်ယွဲ့သည် ဒေါသထွက်ကာ ငိုလုမတတ်ဖြစ်နေရသည်။ သုံးရာခြောက်ဆယ့်တစ် နှစ်တိုင်တိုင် စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရပြီး ချန်ကျိုး၏ ဝိညာဉ်ကို သန့်စင်နိုင်လျှင် သရဲဧကရာဇ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ကာ မိမိ၏ကံကြမ္မာကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ အစီအစဉ်အားလုံးနှင့် ကြိုးစားမှုအားလုံးသည် ချန်ကျိုး၏ရှေ့တွင် ရေပန်းပွင့်ကဲ့သို့ ပျက်စီးသွားခဲ့ရချေပြီ။

ချန်ကျိုးသည် မျက်လုံးကို ဝေဝေဝါးဝါး ဖွင့်ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းကို တွန့်လျက် ပါးစပ်ကို ဟကာ “ဟား..ဟား...ဟား......ဟား” ဟု ရူးကြောင်ကြောင် ရယ်မောနေလေသည်။

သူသည် အရက်ရှိန် လုံးဝမပြေသေးသည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။