အခန်း ၁၀၄

Chapter 104

စိတ်အာရုံကို ပြန်လည်တည်ငြိမ်အောင် ပြုလုပ်ပြီးနောက် ထန်ထိုက်မင်ယွဲ့သည် လက်ကို ခပ်ဖွဖွ ဝှေ့ယမ်းကာ အေးစက်တည်ငြိမ်စွာ မိန့်ကြားလိုက်သည်။

"မင်းတို့ သွားပြီး ဆုလာဘ် သွားထုတ်ကြတော့"

လျိုဝမ်ရှားသည် ရုတ်တရက် အသိတရား ဝင်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ထက်မြက်စွာဖြင့် လျှောက်တင်လိုက်သည်။

"အရှင်မက လူ့လောကကို သွားပြီး ချန်ကျိုးကို ဖမ်းဆီးမှာလား၊ ကျွန်တော်မျိုးတို့က အရှင်မရဲ့ နောက်ကနေ လိုက်ပါပြီး အမှုတော် ထမ်းရွက်ပါရစေ၊ အရှင်မကသာ ကျွန်တော်မျိုးတို့ကို လူ့လောကကို အတူခေါ်ဆောင်သွားမယ်ဆိုရင် ဝိညာဉ်ဒင်္ဂါး ဆုလာဘ်တွေကိုလည်း မယူတော့ပါဘူး"

ထန်ထိုက်မင်ယွဲ့သည် အံ့အားသင့်သွားရသည်။

"ဒါက ဘာကြောင့်လဲ"

လျိုဝမ်ရှားသည် ဝတ်ပြုဦးချလျက် လျှောက်တင်ပြန်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုးတို့က မူလက လူ့လောကက ကျင့်ကြံသူတွေ ဖြစ်ကြပါတယ်၊ သရဲပွဲတော်တုန်းက ဝိညာဉ်တံခါး ပွင့်ချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ဝိညာဉ်ပစ္စည်းတွေ အရောင်းအဝယ်လုပ်ဖို့ ဝိညာဉ်စျေးကို လာခဲ့ကြတာပါ၊ အခုတော့ ဝိညာဉ်စျေးမှာ လေလွင့်ပြီး ကွယ်လွန်သူ ဝိညာဉ်တွေ ဖြစ်နေရပါပြီ၊ အရှင်မကသာ ကျွန်တော်မျိုးတို့ကို လူ့လောက ပြန်နိုင်အောင် ကူညီပေးမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ဂိုဏ်းရဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ အတတ်ပညာတွေကို အသုံးပြုပြီး ပြန်လည်ရှင်သန်နိုင်စွမ်း ရှိပါသေးတယ်"

လျိုဝမ်ရှား၏ စကားအဆုံးတွင် ရှန့်စစ်ပေ့နှင့် ဝူကျန်းတို့သည်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မြေပြင်သို့ ဆက်တိုက် ဦးချကြတော့သည်။

"အရှင်မ ဖြည့်ဆည်းပေးပါရန် တောင်းပန်အပ်ပါတယ်"

လူ့လောက၊ အရုဏ်မတက်မီ အချိန်။

ဟောင်းနွမ်းလှသော ဗန်ကားတစ်စီးသည် လမ်းပေါ်တွင် အရှိန်ပြင်းစွာ မောင်းနှင်နေပြီး ကျင်းဟိုင်မြို့မှ ထွက်ခွာကာ အဝေးပြေးလမ်းပေါ်သို့ တက်ရောက်လာခဲ့သည်။

နှစ်နာရီ ကြာမြင့်ပြီးနောက် ထိုဗန်ကားသည် အဝေးပြေးလမ်းမှ ဆင်းသက်ကာ ချိုင့်ခွက်များ ပြည့်နှက်နေသည့် မြေသားလမ်းတစ်ခုထဲသို့ ကွေ့ဝင်သွားပြီး ထိုမြေသားလမ်းပေါ်တွင် နာရီဝက်ခန့် တုန်ခါယိမ်းထိုး မောင်းနှင်ပြီးမှ တောရိုင်းမြေကွက်တစ်ခု၏ ရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

ကားပေါ်မှ လျှာထိုးဦးထုပ် ဆောင်းထားသော လူငယ်နှစ်ဦး ဆင်းသက်လာကြပြီး သူတို့၏ လက်ထဲတွင် ပေါက်ပြားတစ်ခုစီ ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။

ထိုအထဲမှ တစ်ယောက်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်ရာ ပတ်ပတ်လည်တွင် စိမ်းစိုနေသော သစ်ပင်ချုံနွယ်များသာ ရှိနေသည်။

"လူမရှိဘူး၊ တူးကြစို့"

ထိုအထဲမှ တစ်ယောက်က ပြောလိုက်သည်။

လူနှစ်ဦးသည် အားသွန်ခွန်စိုက်ဖြင့် မြေကြီးကို စတင်တူးဆွကြတော့သည်။

နာရီဝက် ကြာမြင့်ပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်တွင် ကျင်းကြီးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

လူနှစ်ဦးသည် ကားနောက်ဖုံးကို ဖွင့်လှစ်ကာ အိတ်အကြီးကြီးတစ်အိတ်ကို အတူတကွ မလိုက်ကြသည်။

"ဒီသုံးယောက်က ဘာဖြစ်တာလဲ"

အခြားတစ်ယောက်က မေးမြန်းလိုက်သည်။

"မသိဘူး၊ ကြားရသလောက်တော့ ဝိညာဉ်ကမ္ဘာကို သွားပြီး ပြန်မလာတော့ဘူးတဲ့၊ အဲဒီမှာ အဖမ်းခံထားရတာ ထင်တယ်"

လူနှစ်ဦးသည် အိတ်၏ ထောင့်လေးထောင့်ကို ကိုင်ဆွဲကာ အရှိန်ယူ၍ ရှေ့နောက် လွှဲလိုက်ပြီးနောက် လက်ကိုလွှတ်ကာ အိတ်ကို ကျင်းကြီးထဲသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်ကြသည်။

ထို့နောက်တွင်မူ။

ဒုတိယတစ်အိတ်။

တတိယတစ်အိတ်။

အိတ်သုံးအိတ်စလုံးကို လွှင့်ပစ်ပြီးနောက် လူနှစ်ဦးသည် ကျင်းကို မြေပြန်ဖို့လိုက်ကြပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှ သစ်ပင်ချုံနွယ်အချို့ကို ယူဆောင်ကာ ဖုံးအုပ်၍ အချက်ပြကွယ်ပျောက်အောင် ပြုလုပ်ပြီးမှ ဗန်ကားကို မောင်းနှင်ကာ ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားကြသည်။

နံနက်ခင်းအချိန်၊ ပထမဆုံးသော နေရောင်ခြည်သည် ကမ္ဘာမြေပေါ်သို့ ကျရောက်လာခဲ့ပြီး မြို့ပြလမ်းမများပေါ်တွင် လူသူလှုပ်ရှားမှုများ စတင်ရှိလာချေပြီ။

လော့ယွီမင်နှင့် အဖွဲ့သားများသည် သရဲပွဲတော်၏ နောက်ဆက်တွဲ လုပ်ငန်းစဉ်များကို ဆောင်ရွက်ရမည်ဖြစ်သဖြင့် ယမန်နေ့ညကတည်းက ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ လီချင်ရှန်းသည်လည်း သူ၏ မိသားစုဝင်များကို အိမ်သို့ ပြန်လည်ပို့ဆောင်ရပေမည်။

ချန်ကျိုးသည် စိတ်ရောဂါကုဆေးရုံရှိ အခန်းငယ်လေးအတွင်း၌ အိပ်ပျော်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

အခန်းငယ်လေး၏ လေအေးပေးစက်ကို အပြည့်အဝ ဖွင့်လှစ်ထားသဖြင့် ချန်ကျိုးသည် ကုတင်ပေါ်တွင် ဝမ်းဗိုက်ကြီးကို ဖော်ကာ ပက်လက်လှန်၍ အိပ်မောကျနေသည်။

ရုတ်တရက် နှာခေါင်းထဲတွင် ထူးဆန်းသော ခံစားမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

"ဟတ်၊ ဟတ်ချိုး"

ချန်ကျိုးသည် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေရာမှ နိုးထလာခဲ့သည်။ စူးရှသော နေရောင်ခြည်သည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အခန်းထဲသို့ ဖြာကျနေသဖြင့် ချန်ကျိုးသည် အလိုအလျောက် လက်ကိုမြှောက်၍ မျက်လုံးကို ကာကွယ်လိုက်ရသည်။ သုံးရက်တိုင်တိုင် နေရောင်ခြည်နှင့် ကင်းကွာနေခဲ့သဖြင့် သူ့ မျက်လုံးများသည် ချက်ချင်းအသားမကျနိုင်သေးချေ။

“ဂူး၊ ဂူး”

ဝိညာဉ်ကမ္ဘာတွင် ရှိစဉ်က သုံးရက်တိုင်တိုင် ထမင်းမစားခဲ့သော်လည်း ချန်ကျိုးသည် ဆာလောင်မှုကို မခံစားခဲ့ရပေ။ လူ့လောကသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဝမ်းဗိုက်သည် သစ္စာမရှိစွာဖြင့် ဆန္ဒပြလာချေပြီ။

ချန်ကျိုးသည် ပါးစပ်ကို တစိစိလုပ်ရင်း အခန်းငယ်လေး၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုကာ ဇဝေဇဝါဖြင့် ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်မိသည်။

သူ ဘယ်အချိန်က ပြန်ရောက်လာတာလဲ။

အရက်သောက်ပြီးနောက်ပိုင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ဘာတစ်ခုမျှ မမှတ်မိတော့ချေ။ ထို့အပြင် ခေါင်းကလည်း အနည်းငယ် ကိုက်ခဲနေသေးသည်။

အခန်းငယ်လေး၏ တံခါးသည် အပြင်ဘက်မှ အက်ကြောင်းတစ်ခုစာ ပွင့်ဟလာပြီး ဟွမ်‌ရှောင်မော့သည် အပြာရောင် တီရှပ်အင်္ကျီလေးကို ဝတ်ဆင်ထားကာ လည်ပင်းတွင် ပန်းရောင်မျက်နှာသုတ်ပုဝါလေးကို ဆိုင်းထားလျက် ရင်ခွင်ထဲတွင် ခွက်အသေးလေးကို ပွေ့ပိုက်ထားသည်။ ခွက်ထဲတွင် သွားတိုက်ဆေးနှင့် သွားတိုက်တံ ရှိနေသည်ကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် မျက်နှာသစ် သွားတိုက်ပြီး ပြန်လာခြင်း ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ ကြောင်လေးတစ်ကောင်၏ ပုံစံမျိုး ဖြစ်သော်လည်း လူသားတစ်ဦးကဲ့သို့ အင်္ကျီဝတ်ဆင်ထားရုံတင်မကဘဲ ယခုအခါ သွားပင် တိုက်တတ်နေချေပြီ။ ၎င်း၏ ဆန်စေ့ခန့်သာရှိသော သွားအနည်းငယ်မှာ သွားတိုက်တံ၏ အမွှေးအမျှင်တစ်ခုစာမျှပင် မရှိချေ။

ဟွမ်‌ရှောင်မော့သည် တစ်လမ်းလုံး ခေါင်းမဖော်ဘဲ ခြေသံဖွဖွဖြင့် မိမိ၏ ခွက်အသေးလေးကို ကုတင်အောက်ရှိ အသစ်စက်စက် ဇလုံအသေးလေးထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး ထိုအထဲမှ ကလေးသုံး ပန်းကန်အသစ်လေးကို ထုတ်ယူကာ ခေါင်းပေါ်တွင် မှောက်ခုံဆောင်း လိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဇွန်းကိုကိုင်ကာ အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် ခက်ရင်းအသေးလေးကို ကိုင်လျက် တစ်စုံတစ်ရာကို ရှာဖွေနေပြန်သည်။

ချန်ကျိုးသည် ကုတင်ပေါ်မှ ကိုယ်ကိုညွတ်၍ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

နှလုံးသားထဲတွင် အံ့ဩချီးကျူးမှုများ ဆက်တိုက်ဖြစ်ပေါ်လာရသည်။

အံ့ဩစရာကောင်းလိုက်တာ၊ ကလေးသုံး မျက်နှာသစ်ဆေးတဲ့၊ တစ်ကိုယ်လုံး အမွှေးတွေချည်းပဲကို ဒီအရာကို သုံးတော့ ဘာထူးမှာလဲ။

အံ့ဩစရာကောင်းလိုက်တာ၊ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်သုံး အမွှေးဖြီးသင်တံတဲ့။

အံ့ဩစရာကောင်းလိုက်တာ၊ ရေမွှေးတဲ့။

အံ့ဩစရာကောင်းလိုက်တာ၊ လက်သည်းညှပ်တဲ့။

အံ့ဩစရာကောင်းလိုက်တာ၊ ရေချိုးပုဝါတဲ့။

သူ ထွက်ခွာသွားတာ သုံးရက်ပဲ ရှိသေးသည်။ အတိအကျ ပြောရလျှင် ညသုံးညနှင့် နေ့နှစ်နေ့သာ ဖြစ်သည်။

ကြောင်လေးက ဒီလောက်များပြားတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ဘယ်လိုတောင် အကုန်အစင်ဝယ်ယူစုဆောင်းထားရတာလဲ။

"ချန်ကျိုး"

ဟွမ်‌ရှောင်မော့သည် မိမိကို ငုံ့ကြည့်နေသော ချန်ကျိုးကို မတော်တဆ တွေ့ရှိသွားသဖြင့် ထိတ်လန့်သွားကာ လက်ထဲမှ ခက်ရင်းလေးပင် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားခဲ့သည်။

၎င်းသည် မူလက ချန်ကျိုး၏ လက်ကိုင်ဖုန်းကို အသုံးပြု၍ လူနေမှုဘဝသုံး ပစ္စည်းအချို့ကို ဝယ်ယူရန်သာ ရိုးရှင်းစွာ တွေးတောခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ပထမဆုံးအကြိမ် ဝယ်ယူခဲ့သော ကြောင်တက်စင်ကို ချန်ကျိုး မရိပ်မိခဲ့သဖြင့် ၎င်း၏ သတ္တိများ ပိုမိုကြီးမားလာခဲ့ပြီး ဝယ်ယူလိုစိတ် စိုးမိုးမှုအောက်တွင် ပစ္စည်းအများအပြားကို ထပ်မံဝယ်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချန်ကျိုး စကားမပြောသဖြင့် ဟွမ်‌ရှောင်မော့သည် စိတ်လှုပ်ရှားလာကာ စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။

"ချန်ကျိုး၊ မနက်စာ စားရအောင်၊ မင်း မြန်မြန်သွားပြီး မျက်နှာသစ် သွားတိုက်လိုက်တော့၊ ထမင်းစားတဲ့အချိန်ကျရင် မင်းကို သတင်းကောင်းတစ်ခု ပြောပြမယ်"

"သတင်းကောင်း၊ ဘာသတင်းကောင်းလဲ"

ချန်ကျိုးသည် ဧကန်မုချပင် စကားလမ်းကြောင်းလွှဲရာသို့ ပါရှိသွားခဲ့သည်။

"ထမင်းစားရင်း ပြောပြမယ်၊ နောက်ကျရင် အသားတုံးတွေ ကုန်သွားလိမ့်မယ်"

အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် အရက်နာကျနေသော ချန်ကျိုးသည် အသားတုံးများအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှုမရှိချေ။ ခေါင်းထဲတွင် ကိုက်ခဲနေပြီး တစ်ကိုယ်လုံး မအီမသာ ဖြစ်နေသည်ဟုသာ ခံစားနေရသည်။ သို့သော် သူ့ ဝမ်းဗိုက်ကမူ အမှန်တကယ် ဆာလောင်နေချေပြီ။

သူသည် ကုတင်ပေါ်မှ ထရပ်လိုက်ပြီး အလိုအလျောက် ခြေထောက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

"ဟင်၊ ငါ့ရဲ့ ဖိနပ်ကော"

ဟွမ်‌ရှောင်မော့က မေးသည်။

"ဖိနပ်၊ ဘာဖိနပ်လဲ"

ချန်ကျိုးသည် ကျန်ရှိနေသော ဖိနပ်အစုတ်ကြီးတစ်ဖက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ခြေထောက်မှာ စီးထားတဲ့ ဖိနပ်လေ"

ဟွမ်‌ရှောင်မော့သည် ၎င်း၏ပဲစေ့ခန့်ရှိသော မျက်လုံးလေးများကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ချန်ကျိုး၊ မင်းရဲ့ ဖိနပ်က ဝိညာဉ်ကမ္ဘာမှာ ကျန်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား၊ မနေ့ညက မင်းပြန်လာတုန်းက ဖိနပ်တစ်ဖက်ပဲ ကျန်တော့တာလေ"

"ဝိညာဉ်ကမ္ဘာ ဟုတ်လား"

ချန်ကျိုးသည် ခဏမျှ ကြောင်အသွားပြီးနောက် ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောတော့သည်။

"ငါ မှတ်မိပြီ၊ အဲဒီ မိန်းမယုတ်က ငါ့ရဲ့ ဖိနပ်ကို ခိုးသွားတာပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ သူက သုန်းသုန်းယောင်ကို အရက်တိုက်ပြီး မူးအောင်လုပ် တယ်၊ ပြီးတော့ သုန်းသုန်းယောင်နဲ့ ဂြိုဟ်ရဲ့ ဆက်သွယ်မှုကို ဖြတ်တောက်ဖို့ ကြိုးစားတယ်၊ အဲဒီ မိန်းမယုတ်က တကယ်ကို ယုတ်မာလွန်းတယ်"

ချန်ကျိုးသည် အဝတ်ဗီရိုကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"တော်သေးတာပေါ့၊ ငါက ဌာနချုပ်နဲ့ ဆက်သွယ်ရမယ့် ဆက်သွယ်ရေး ကိရိယာကို စောစောစီးစီး ဝှက်ထားခဲ့လို့"

ချန်ကျိုးသည် မိမိကိုယ်ကို အလွန်ထက်မြက်သည်ဟု တွေးတောကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ရပါပြီ၊ ရပါပြီ၊ ချန်ကျိုး၊ မင်းရဲ့ ဗိုက်ဆာလို့ အသံမြည်နေတာကို ငါကြားနေရပြီ၊ ငါ မင်းအတွက် ဖိနပ်အသစ် ဝယ်ပေးထားတယ်၊ လာ၊ ထမင်းစားဆောင်ကို သွားပြီး ထမင်းစားရအောင်၊ နောက်ကျရင် အသားတုံးတွေ မရှိတော့ဘဲ နေမယ်"

ဟွမ်‌ရှောင်မော့က နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

ချန်ကျိုးသည် မြည်ဟည်းနေသော ဝမ်းဗိုက်ကို ပွတ်သပ်ကာ နှုတ်ခမ်းကို စူလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဟွန်း၊ အဲဒီ မိန်းမယုတ်ကို လောလောဆယ် လွှတ်ထားပေးလိုက်မယ်၊ လာ၊ ထမင်းသွားစားကြမယ်"

ချန်ကျိုးသည် ကျွမ်းကျင်စွာဖြင့် ထမင်းချိုင့်ကို ယူဆောင်ကာ ဟွမ်‌ရှောင်မော့နှင့်အတူ ထမင်းစားဆောင်သို့ ထမင်းသွားယူကြတော့သည်။

အရက်မူးရာမှ နိုးထလာသော ချန်ကျိုးသည် ဟွမ်‌ရှောင်မော့အပေါ် အထူးပင် ကောင်းမွန်လှသည်။ သူသည် အသားတုံးအားလုံးကို ဟွမ်‌ရှောင်မော့အား ပေးအပ်လိုက်ပြီး မိမိအတွက်မူ ဆန်ပြုတ်တစ်ပန်းကန်၊ မုန့်ပြားသုံးချပ်နှင့် အချဉ်တည်ထားသော ဟင်းသီးဟင်းရွက် အနည်းငယ်သာ ယူဆောင်ခဲ့သည်။

ထမင်းစားပွဲပေါ်တွင် ဟွမ်‌ရှောင်မော့သည် အလွန်အမင်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားရပြီး မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေရသည်။ နေသည် အနောက်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာချေပြီ၊ ချန်ကျိုးက မိမိအား ကြက်ပေါင်ကိုပင် ပေးအပ်ခဲ့ချေပြီ။

"ချန်ကျိုး၊ မင်း တကယ်ပဲ အသားတုံးတွေ မစားတော့ဘူးလား"

ဟွမ်‌ရှောင်မော့သည် မျက်လုံးလေးများ ပုတ်ခတ်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"မစားချင်ဘူး၊ မင်းမှာ ဘာသတင်းကောင်း ရှိတာလဲ"

ချန်ကျိုးသည် ဆန်ပြုတ်ကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်ရာ ပန်းကန်တစ်ဝက်ခန့် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

ဟွမ်‌ရှောင်မော့သည် ကြက်ပေါင်၏ အနံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါက ယင်းလင်တို့ သရဲအချို့ရဲ့ အကြောင်းပါ"

"ယင်းလင်က ဘယ်သူလဲ"

"မင်းကို မောင်ကြီးကျိုးလို့ခေါ်တဲ့ သရဲမလေ၊ သူတို့က မင်းဆီ လာပြီးခိုလှုံကြတာ မဟုတ်လား၊ ငါတို့လည်း သရဲတွေကို အလကား မကျွေးမွေးနိုင်ဘူးလေ၊ ဒါကြောင့် သူတို့ကို ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ စခန်းထဲကို အားလုံး ဝင်ခိုင်းလိုက်ပြီ၊ အားလုံးက မင်းရဲ့ လက်အောက်မှာပဲ၊ နောက်ဆိုရင် အလုပ်အပ်တဲ့ လုပ်ငန်းတွေကို သူတို့ကိုပဲ လုပ်ခိုင်းလိုက်မယ်၊ ချန်ကျိုးကတော့ အိမ်မှာပဲ ထိုင်ပြီး ပိုက်ဆံရေတွက်ရုံပဲ၊ မင်းက သူတို့ရဲ့ သူဌေးပဲ၊ သူတို့အားလုံးက မင်းရဲ့ စကားကို နားထောင်ရလိမ့်မယ်"

ဟွမ်‌ရှောင်မော့က ပြောပြလိုက်သည်။

"ဒီချန်ကျိုးကြီးက နေ့စဉ် အလုပ်တွေ များပြားလှတယ်၊ ဒီလို သေးငယ်တဲ့ ကိစ္စလေးတွေနဲ့ ဒီချန်ကျိုးကြီးကို လာပြီး မနှောင့်ယှက်နဲ့၊ မင်းဘာသာ မင်း စီမံလိုက်"

ချန်ကျိုးသည် အနည်းငယ် စိတ်ဓာတ်ကျနေသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ခေါင်းထဲတွင် ကိုက်ခဲနေသဖြင့် အလွန်နေရထိုင်ရ ခက်ခဲနေသည်ဟု ခံစားနေရသည်။ သူ နေမကောင်းချေ။ အလွန်ပင် နေမကောင်းဖြစ်နေရသည်။ ထို့ကြောင့် အသားတုံးများကိုပင် မစားချင်တော့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ဧကန်မုချ ဖျားနာနေခြင်း ဖြစ်ရမည်။

ထို့ပြင် ပြင်းထန်သော ရောဂါကြီး ဖြစ်ရမည်။

ဧကန်မုချ သေလုမြောပါး ဖြစ်ရမည့် ရောဂါကြီး စွဲကပ်နေခြင်း ဖြစ်ရမည်။

ချန်ကျိုး၏ဦးနှောက်ထဲတွင် ယခင်က ဖျားနာပြီး ကိုယ်ပူချိန် တက်လာသည့်အချိန်တိုင်း အားယွမ်က မိမိအား ဆေးတစ်မျိုး ကျွေးမွေးလေ့ရှိသည်ကို သတိရမိသည်။ ထိုဆေးကို သောက်ပြီးနောက် အိပ်ပျော်သွားပါက ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာလေ့ ရှိသည်။

"သေချင်းဆိုး အားယွမ်၊ ငါ အိပ်ပျော်နေတုန်း ငါ့ ခေါင်းထဲကို တစ်ခုခု ထည့်လိုက်ပြန်တာ သေချာတယ်"

အားယွမ်သည် တကယ်ကို ဆိုးယုတ်လွန်းလှသည်။

မိမိကိုအပ်ဖြင့် ဆူးရုံတင်မကဘဲ မိမိဦးနှောက်ထဲတွင် နားထောင်ခြင်း ကိရိယာကိုပါ တပ်ဆင်ထားသေးသည်။

ဒီချန်တာကျိုးကို တကယ်ပဲ အထင်သေးလွန်းလှသည်။ သူသည် ဂြိုဟ်၏အမွန်မြတ်ဆုံးသော စစ်သည်တော် သုန်းသုန်းယောင် ဖြစ်သည်။ မင်းလို လူမျိုးရဲ့ နားထောင်ခြင်းကို မည်သို့ ခံရပါမည်နည်း။

ယခုအခါတွင်မူ ဤမျှ ယုတ်ညံ့သော နည်းလမ်းကို အသုံးပြု၍ မိမိအား ခေါင်းကိုက်အောင် ပြုလုပ်နေသေးသည် မဟုတ်လား။

အားယွမ်သည် အိမ်သာထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း တိတ်တဆိတ် ရယ်မောနေလောက်ချေပြီ။ မိမိ ခေါင်းကိုက်လွန်းသဖြင့် အားယွမ်ထံတွင် အညံ့ခံကာ ရောဂါအားလုံးကို ပျောက်ကင်းစေနိုင်သော အဖြူရောင် ဆေးလုံးလေးတစ်လုံးကို ဆုလာဘ်အဖြစ် တောင်းခံလာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေလောက်ချေပြီ။

ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ။

တကယ်ကို ရယ်စရာကောင်းလွန်းလှသည်။

ဒီချန်ကျိုးကြီးက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အညံ့ခံပါမည်နည်း။ သေးငယ်သော ဆန်ဆေးလုံးလေး တစ်လုံးအတွက်နှင့် ရန်သူ၏ သနားဂရုဏာကို တောင်းခံပါမည်နည်း။

သူသည် မွန်မြတ်ခြင်း၊ သတ္တိရှိခြင်းနှင့် ထက်မြက်ခြင်းတို့နှင့် ပြည့်စုံသော ဂြိုဟ်၏ စစ်သည်တော် သုန်းသုန်းယောင် ဖြစ်သည်။

သူသည် အားယွမ် သတိမထားမိသည့် အချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ ထိုဆေးလုံးလေးကို ခိုးယူရပေမည်။