အခန်း ၁၀၇
Vol. 11 Ch. 107
Chapter 107
ဟွမ်ရှောင်မော့သည် ပြတင်းပေါက်ရှေ့တွင် ရပ်တန့်လျက် တံခါးဝရှိ လှုပ်ရှားမှုမှန်သမျှကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
"ချန်ကျိုး၊ ကျန်းယိုယိုတို့ လာကြပြီ"
"ပစ္စည်းတွေ ယူလာကြလား"
"ယူလာကြတယ်၊ နည်းတာမဟုတ်ဘူး"
ကုတင်ပေါ်တွင် အလောင်းကဲ့သို့ လှဲလျော်နေသော ချန်ကျိုးသည် ချက်ချင်းပင် ပုံစံပြောင်းလဲလိုက်ကာ ခြေထောက်များကို ချိတ်၍ တရားထိုင် ကျင့်ကြံနေတော့သည်။
ကျန်းယိုယိုနှင့် အခြားသူများသည် အုပ်စုလိုက်ဖြင့် အခန်းငယ်လေး၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
ဟွမ်ရှောင်မော့သည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် တိုးတိုးလုပ်ရန် အမူအရာပြသလိုက်ပြီး အသံမထွက်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။
“ကျင့်ကြံနေတယ်”
လူအချို့သည် နားလည်ကြောင်း ခေါင်းငြိမ့်ပြကြပြီး ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ချန်ကျိုး တရားထိုင် ကျင့်ကြံနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ လက်နှစ်ဖက်သည် ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် အဆက်မပြတ် ပုံစံပြောင်းလဲနေချေသည်။
အခန်းထဲရှိ ချန်ကျိုးက ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင် ကျင့်ကြံနေပြီး အခန်းပြင်ပရှိ လူများကမူ ကြည်ညိုလေးစားစွာဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
တစ်မိနစ်ပင် မပြည့်မီ အပြင်ဘက်တွင် မည်သည့် အရသာရှိသော စားသောက်ဖွယ်ရာများ ရှိနေသည်ကို ချန်ကျိုး အလွန်သိချင်လာသဖြင့် လက်ကို ဟိုဟိုဒီဒီ ရမ်းပြလိုက်ပြီးနောက် စစ်မှန်သော စွမ်းအင်များကို ရုပ်သိမ်းလိုက်တော့သည်။
ချန်ကျိုးသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။
“အကုန်လုံး ဝင်လာခဲ့ကြ”
အခန်းငယ်လေးက အသံမလုံသဖြင့် အပြင်ဘက်ရှိ လူများအားလုံး ကြားလိုက်ရကာ ချစ်လှစွာသော တပည့်မလေး ကျန်းယိုယိုက ရှေ့ဆုံးမှ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
"ဆရာ၊ ဆရာ ဝိညာဉ်ကမ္ဘာကနေ အောင်ပွဲခံပြီး ပြန်လာတယ်ဆိုတာ အမေသိတော့ မနက်စောစောကတည်းက ဆရာ့အတွက် ဝက်ခြေထောက်တွေ ပြုတ်ပေးလိုက်တာ၊ အနံ့က အရမ်းမွှေးတာပဲ"
ကျန်းယိုယိုသည် ထမင်းချိုင့်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး အဖုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသားဟင်းအနံ့က လှိုင်ခနဲ ထွက်ပေါ်လာကာ ချန်ကျိုး ခုနကတင် အန်ထား၍ ဆာလောင်နေသော အာရုံခံစားမှုကို အပြင်းအထန် လှုံ့ဆော်ပေးလိုက်သည်။
ထိုရွှေဝါရောင် အဆင်း။
ထိုသင်းပျံ့သော အနံ့။
ထိုနူးညံ့အိစက်သော အရသာ။
ချန်ကျိုး၏ ပါးစပ်ထဲတွင် တံတွေးများ အမြောက်အမြား ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
“မဖြစ်ဘူး၊ ဒီလောက်အထိ အသုံးမကျလို့ မဖြစ်ဘူး”
ယခုအချိန်တွင် သူသည် လူထူးလူဆန်းများထက် ပိုမိုမြင့်မြတ်သော ချန်ကျိုးကြီး ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော လောကီအရာများ အတွက် အညံ့ခံ၍မဖြစ်ချေ။
"ဟမ်းဟမ်း၊ ငါ့တပည့်က ငါ့အပေါ် ကောင်းတာ အလကားမဖြစ်ပါဘူး၊ အဝေးကြီးကနေတောင် ငါ့ကို သတိရပေးတဲ့အတွက် ငါ တကယ်ပဲ ဝမ်းမြောက်မိပါတယ်"
ချန်ကျိုးသည် ညာဘက်လက်ကို လည်ပင်းမှတစ်ဆင့် အင်္ကျီထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။
ပြန်ထုတ်လာချိန်တွင်မူ သူ၏ လက်ထဲ၌ သစ်မြစ်ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော အမည်းရောင် လေမှုတ်တူရိယာတစ်ခု ပါရှိလာသည်။ ၎င်း၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ရှေးဟောင်းပန်းပုလက်ရာများ ထုဆစ်ထားသဖြင့် ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ခန့်ညားထည်ဝါလှသည်။
"အဆင့်သုံး ဝိညာဉ်ပလွေပဲ"
လော့ယွီမင်သည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။ ဤအရာသည် အဆင့်သုံး ဝိညာဉ်လက်နက်များထဲတွင် အရည်အသွေး အလွန်ကောင်းမွန်လှသည်။
"ငါ ဒီတစ်ခေါက် ဝိညာဉ်ကမ္ဘာကို သွားတုန်းက သရဲဘုရင်ရဲ့ ဖိတ်ကြားချက်ကြောင့် ဝိညာဉ်စျေးကို ရောက်ခဲ့တယ်၊ မိတ်ဆွေ ကောင်းတွေ အများကြီးနဲ့လည်း သိကျွမ်းခဲ့ရတယ်၊ သူတို့က ငါ့ရဲ့ ကြင်နာတတ်တဲ့ စိတ်ထားနဲ့ မျှတမှန်ကန်တဲ့ စီးပွားရေးအမြင်ကို မြင်တော့ ဒီပလွေကို ဈေးပေါပေါနဲ့ ရောင်းပေးကြတာ၊ ငါကလည်း ငါ့ရဲ့ တပည့်မလေးက စောင်း၊ ကဗျာ၊ စာပေ၊ ပန်းချီ အားလုံးကို ကျွမ်းကျင်တာဆိုတော့ ဒါကို အချစ်ဆုံးတပည့်မလေးကို လက်ဆောင်ပေးဖို့ စဉ်းစားလိုက်တာပေါ့"
[စနစ် - မင်း အရှက်လေး နည်းနည်းလောက်ရှိပါဦး]
"ဆရာ့ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဆရာ၊ သမီးက၊ သမီးက ပလွေမမှုတ်တတ်ဘူး"
ကျန်းယိုယိုက အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ဟုတ်လား"
ချန်ကျိုး ကျန်းယိုယို အိမ်သို့ သွားစဉ်က သူမ ပလွေမှုတ်တတ်သည်။ စန္ဒယားတီးတတ်သည်ဟု ပြောသည်ကို သေချာပေါက် ကြားခဲ့ရသည်။
သူက စားဖို့ပဲ စိတ်ရောက်နေလို့ ကျန်းယိုယို၏စကားကို သတိမထားမိခဲ့တာလား။
"ဒါက ပြဿနာမရှိပါဘူး၊ ဆရာ သင်ပေးမှာပေါ့၊ သေချာနားထောင်စမ်း၊ ဆရာ့ရဲ့ သာယာလှတဲ့ ပလွေသံကို"
ချန်ကျိုးသည် ပလွေကို ထောင်လိုက်ပြီး အပေါ်ဆုံးအဝကို နှုတ်ခမ်းနားသို့ ကပ်ကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူ၍ မှုတ်လိုက်သည်။
“ဖူး”
“ဖူး”
လော့ယွီမင်က စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။
“မင်း ဒါကို ပလွေလို့ သေချာပေါက် ပြောနိုင်တာလား၊ ဒါက တရုတ်ပလွေ မဟုတ်ဘူးလား”
လော့ယွီမင် သံသယဖြစ်နေချိန်တွင် ကျိုးအိုက်ကော်သည် မြှောက်ပင့်တတ်သော အစွမ်းအစဖြင့် ချန်ကျိုး၏ လှုပ်ရှားမှုကို အကဲဖြတ်ကာ ချန်ကျိုး မှုတ်ပြီး၍ ပလွေကို ချလိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းလက်ခုပ်တီးကာ ချီးမွမ်းတော့သည်။
"ဆရာကြီးချန် မှုတ်တာ တကယ်ကို ကောင်းလွန်းပါတယ်၊ ကျွမ်းကျင်တဲ့ အနုပညာရှင်တွေတောင် ဆရာကြီးချန်လောက် မမှုတ်နိုင်ကြဘူး"
လော့ယွီမင်သည် ကျိုးအိုက်ကော်ကို စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဟွန်း၊ ဒီမြှောက်ပင့်တတ်တဲ့ကောင်ကတော့ အချိန်မရွေး နေရာမရွေး မြှောက်ပင့်ဖို့ပဲ စဉ်းစားနေတယ်”
သူသည်လည်း အလျင်အမြန် လက်ခုပ်တီးကာ ချီးမွမ်းလိုက်ပြန်သည်။
"ဆရာကြီးချန်က တကယ်ကို လူထူးလူဆန်းပဲ၊ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အနုပညာအာရုံတွေ ပြည့်နှက်နေတာပဲ"
"ဆရာ၊ ဒါဆို သမီး ဒါကို လက်ခံလိုက်ပြီနော်"
ကျန်းယိုယိုသည် ဝိညာဉ်ပလွေကို ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် လက်ခံလိုက်ပြီး လက်ထဲတွင် အသည်းစွဲအောင် ကိုင်တွယ်ကစားနေတော့သည်။
ကျိုးအိုက်ကော်သည် အခွင့်အရေးကို အသုံးချ၍ မိမိ၏ ပစ္စည်းများကို ချန်ကျိုး၏ ကုတင်ဘေးတွင် ချထားလိုက်သည်။
ထို့နောက် အခန်းထဲရှိ အခြားသူများကို ပြောလိုက်သည်။
"မင်းတို့ ခဏလောက် ဝေးဝေးသွားရပ်ကြပါဦး"
ဒီမြှောက်ပင့်တတ်တဲ့ကောင်က ဘာတွေ ထပ်လုပ်ဦးမလို့လဲ။
အခြားသူများသည် နောက်သို့ တစ်လှမ်း ဆုတ်ခွာပေးလိုက်ကြသည်။
ကျိုးအိုက်ကော်သည် ချန်ကျိုး၏ နားအနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
"သုန်းသုန်းယောင်၊ ဒါတွေက ငါတို့ ဂြိုဟ်ကနေ စိုက်ပျိုးထားတဲ့ သစ်သီးတွေပဲ၊ ငါကိုယ်တိုင်တောင် မစားရက်ဘူး၊ ငါ့အမြင်အရတော့ ဂြိုဟ်ရဲ့ အမွန်မြတ်ဆုံး စစ်သည်တော် သုန်းသုန်းယောင်ပဲ ဒီလိုကောင်းတဲ့ အရာတွေကို စားဖို့ အရည်အချင်းရှိတာ"
ချန်ကျိုး၏ နှလုံးသားအဆင့်တွင်းရှိ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုများမှာ အလိုအလျောက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ မိမိကို စံပြပုဂ္ဂိုလ်အဖြစ် အမြဲတစေ သတ်မှတ်ထားသော သုန်းသုန်းချီအပေါ် အနည်းငယ်အားနာစိတ်ဖြစ်ပေါ်လာရသည်။
သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် တင်းကြပ်စွာ တောင်းဆိုသကဲ့သို့ သုန်းသုန်းချီကို တောင်းဆို၍မရချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သာမန်လူများသည် မိမိ၏ကျင့်ကြံမှုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် အလွန်ခဲယဉ်းလှသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
"ငါက ဂြိုဟ်ရဲ့ ကိုယ်စား မင်းရဲ့ အမှားကို တစ်ကြိမ်လောက် ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်မယ်၊ သုန်းသုန်းချီအနေနဲ့ ဂြိုဟ်ရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို သေချာမှတ်သားထားပါ၊ ငါတို့ရဲ့ ကြီးမြတ်တဲ့ ဂြိုဟ်ကို သစ္စာမဖောက်ပါနဲ့"
ချန်ကျိုးသည်လည်း တိုးတိုးလေး ပြန်လည်ပြောဆိုလိုက်ပြီး အင်္ကျီကော်လံထဲမှ ရှေးဟောင်းလက်စွပ်တစ်ကွင်းကို ထုတ်ယူကာ ကျိုးအိုက်ကော်၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။
[အဆင့်သုံး ဝိညာဉ်သိုလှောင်လက်စွပ်]
လော့ယွီမင်သည် ကျိုးအိုက်ကော်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဒီကောင် ဘယ်လိုကံကောင်းခြင်းတွေ ရောက်နေမှန်း မသိချေ။ အဆင့်သုံး ဝိညာဉ်သိုလှောင်လက်စွပ်သည် အဆင့်သုံး အငြိုးကြီးသရဲတစ်ကောင်ကိုမွေးမြူကာ ကူညီသူအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်သည်။ ဤအရာ ရှိပါက မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ရဲစခန်း၏အမှုအခင်းများကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းမှု နှုန်းထားမှာ ဆပွား တိုးတက်လာပေလိမ့်မည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သုန်းသုန်းယောင်၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သုန်းသုန်းယောင်"
ကျိုးအိုက်ကော်သည် အလွန်အမင်း ဝမ်းသာပီတိဖြစ်ကာ လက်စွပ်ကို လက်ဖဝါးထဲတွင် ကာကွယ်ထားပြီး အခြားသူများကို ပေးမကြည့်ချေ။
လော့ယွီမင်သည် အခွင့်အရေးကို ကြည့်ကာ စကားပြောရန် ပြင်ဆင်လိုက်စဉ် ချန်ကျိုးက ဦးအောင် ပြောလိုက်သည်။
"တောင်ကြီး"
တောင်ကြီးက ဘယ်သူလဲ။
လီချင်ရှန်းသည် ခဏမျှ ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားသည်။ လူအနည်းငယ်ထဲတွင် သူ့နာမည်ထဲ၌သာ 'ရှန်း' (တောင်) ဟူသော စာလုံး ပါရှိခြင်း ဖြစ်သည်။
"ဆရာကြီးချန်"
လီချင်ရှန်းသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တက်လာခဲ့သည်။
ချန်ကျိုး လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
"မင်းနဲ့ငါ သိကျွမ်းခဲ့တာလည်း နှစ်အတော်ကြာပြီပဲ၊ မင်းက လူအ ဖြစ်ပေမဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှု ရှိတာကိုတော့ ချီးကျူးရမယ်"
ချန်ကျိုးသည် အင်္ကျီထဲမှ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဆက်လက်ထုတ်ယူလိုက်သည်။
"ဒါကတော့"
ချန်ကျိုးသည် စာအုပ်မျက်နှာဖုံးပေါ်ရှိ စာလုံးများကို ကြည့်လိုက်ရာ တစ်လုံးကို မမှတ်မိသဖြင့် အင်္ကျီထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး အခြားတစ်အုပ်ကို ထပ်မံထုတ်ယူလိုက်သည်။
[ယင်ယန် ဆေးဖော်စပ်နည်း ကျမ်း - ယန်အပိုင်း]
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာကြီးချန်၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာကြီးချန်"
လီချင်ရှန်းသည် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် စာအုပ်ကို လက်ခံလိုက်သည်။
လီချင်ရှန်းပင် ပစ္စည်းရရှိသည်ကို မြင်ရသဖြင့် လော့ယွီမင်သည် အလျင်အမြန်ပင် အပြုံးမျက်နှာဖြင့် ချဉ်းကပ်လိုက်သည်။
"ဆရာကြီးချန်၊ ဒါက ငါ တကူးတက လူကြုံနဲ့ နိုင်ငံခြားကနေ မှာယူထားတဲ့ ဝက်ပေါင်ခြောက်ပဲ၊ မင်း စားရတာ ကြိုက်တယ်ဆိုရင် ငါ အမြဲတမ်း ဝယ်ပေးပါ့မယ်"
ချန်ကျိုးသည် ဓားပြဗိုလ်ကြီးကို စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။ ဒီကောင်ကတော့ ကြည့်ရုံနဲ့တင် ဒေါသထွက်စရာ ကောင်းလှသည်။
သို့သော် ယခုအချိန်သည် အတိတ်နှင့် မတူတော့ချေ။ ယခုအခါ သူ့ စွမ်းအားများ အဆမတန် တိုးတက်လာပြီ ဖြစ်ရာ သူသည် နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ သတ္တဝါအားလုံးကို တန်းတူညီမျှသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်မြင်ရမည် ဖြစ်သည်။ အဲဒါကို ဘာလို့ ခေါ်လဲ၊ သတ္တဝါအပေါင်းကို ကယ်တင်ခြင်းလို့ ခေါ်သည်။
“ထားလိုက်ပါတော့၊ ရောက်လာမှတော့ လက်ဆောင်ပေးလိုက်ရုံပေါ့”
ချန်ကျိုးသည် လော့ယွီမင်အား အဆင့်လေး ဝိညာဉ်ချုပ်ကြိုးတစ်ချောင်း ပေးလိုက်သည်။
ဟွမ်ရှောင်မော့၏အလှည့်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ချန်ကျိုးသည် သေးငယ်သော အနီရောင်ကျောက်တုံးလေးတစ်ခုကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သွေးကျောက် ဖြစ်သည်။