အခန်း ၁၁၀

Chapter 110

ဝက်ခြေထောက် အိုးကြီးတစ်လုံး ကုန်စင်သွားပြီးနောက် နူးညံ့အိစက်သော ထမင်းဖြူတစ်ပွဲနှင့် တွဲဖက်ကာ ချန်ကျိုး၏ နေ့လယ်စာမှာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။

ချန်ကျိုးသည် ဝက်ခြေထောက်ကို ကိုက်စားပြီးနောက် ထမင်းချိုင့် ဆေးကြောရန် ထမင်းစားဆောင်သို့ ထွက်လာခဲ့ရာ ထမင်းစားဆောင်တွင် ထမင်းကျွေးချိန်နှင့် ကွက်တိပင် တိုးတော့သည်။

ထမင်းစားဆောင်ရှိ မြောက်မြားစွာသော ထမင်းစားပွဲများထဲတွင် အစွန်းဆုံးတစ်နေရာ၌ ထိုင်နေသော လူတစ်ဦးသည် ချန်ကျိုး၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်လိုက်သည်။

မျက်မှန်အသေးလေး၏ နှာခေါင်းပေါ်တွင် မျက်မှန်အသစ်တစ်လက် ပြောင်းလဲစီးထားပြန်သည်။ ယခင်အတိုင်း ရွှေကြိုးမျက်မှန် ဖြစ်နေသဖြင့် ဤပုံစံကို အထူးပင် သဘောကျပုံရချေသည်။

ချန်ကျိုးသည် ဤမျက်မှန်ပုံစံမှာ သူ၏လက်ရှိအရှိန်အဝါနှင့် အလွန်ပင် ကိုက်ညီသည်ဟု ယူဆသည်။ လူထူးလူဆန်းများထက် ပိုမိုမြင့်မြတ်သော ချန်တာကျိုးသည် ခေါင်းထဲတွင် စာပေဗဟုသုတများ ပြည့်နှက်နေသော ပညာတတ်တစ်ဦး သေချာပေါက် ဖြစ်ရပေမည်။

ချန်ကျိုးသည် ပန်းကန်ဆေးသည့် ရေခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး ထမင်းချိုင့်ကို ဆေးကြောရင်း စိတ်ထဲမှ အကြံအစည်တစ်ခုကို ကြံစည်နေတော့သည်။

မိနစ်နှစ်ဆယ်ခန့် ကြာပြီးနောက် ချန်ကျိုးသည် ရွှေကြိုးမျက်မှန်ကို တပ်ဆင်လျက် ထမင်းစားဆောင်ထဲမှ လျှောက်လှမ်းထွက်ခွာ လာခဲ့သည်။

မျက်မှန်တပ်ဆင်လိုက်သည့် ထိုအချိန်မှစ၍ ချန်ကျိုးသည် သာမန်လူသားတစ်ဦး မဟုတ်တော့ချေ။ လောကီလူသားတို့၏ ရာဂစိတ်အာရုံများကို အနည်းငယ်မျှပင် ထိတွေ့၍မရတော့ပြီ။

မျက်မှန်တပ်ဆင်ထားသော ပညာတတ်တစ်ဦးအနေဖြင့် ချန်ကျိုးသည် မိမိ၏စာပေအရည်အချင်းကို မြှင့်တင်ရန် လိုအပ်သည်ဟု ခံစားမိသည်။

သူသည် စာဖတ်ခန်းသို့ သွားရောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

စိတ်ရောဂါကုဆေးရုံ၏ စာဖတ်ခန်းသည် ယေဘုယျအားဖြင့် ဝေဒနာမပြင်းထန်သော စိတ်ရောဂါဝေဒနာရှင်များကိုသာ ခွင့်ပြုထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ချန်ကျိုးကဲ့သို့သော ပြင်းထန်ဝေဒနာရှင်များမှာ စာဖတ်ခန်းသို့ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မလာရောက်ဖူးကြချေ။

သို့သော် ဆရာကြီးချန်အဖြစ် ရာထူးတိုးမြှင့်ခံရပြီးနောက် တစ်ဆေးရုံလုံးသည် ချန်ကျိုးအတွက် လုံးဝ လွတ်လပ်ခွင့် ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

စာဖတ်ခန်းထဲတွင် ချန်ကျိုးသည် စာအုပ်စင်များ၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင် လှည့်လည်ကြည့်ရှုနေပြီး ဝေဒနာမပြင်းထန်သော လူနာအချို့နှင့် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ဝန်ထမ်းအများအပြားမှာ ချန်ကျိုးကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် စိုက်ကြည့်နေကြချေသည်။

ချန်ကျိုးသည် ဤကဲ့သို့သော မျက်လုံးများအပေါ် အလွန်ကျင့်သားရနေပြီ ဖြစ်သည်။

လူထူးလူဆန်းတစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိပါစေ လူအများအပြား၏ အာရုံစိုက်ခြင်းကို ခံရစမြဲ ဖြစ်သည်။

ချန်ကျိုးသည် ဤမျက်မှန်များကို ဂရုစိုက်ရန် အရေးမစိုက်ချေ။

ချန်ကျိုး၏ မျက်လုံးများသည် စာအုပ်အမျိုးအစားများကို တစ်တန်းစီ လှည့်လည်ကြည့်ရှုလိုက်ရာ တန်ကဗျာရာကျော်၊ စုန့်ကဗျာစုံလင်ကျမ်း၊ တရုတ်စကားပုံ ပုံပြင်များ၊ စိတ်ရောဂါဝေဒနာရှင်တို့၏ ကိုယ်ပိုင်အရည်အချင်း မြှင့်တင်ခြင်း၊ တစ်ထောင့်တစ်ညပုံပြင်များ၊ အီစော့ပုံပြင်များ၊ ဟာသပုံပြင်စုံလင်ကျမ်း.....

မိုက်မဲလှသော ကမ္ဘာမြေသားများ။

မိုက်မဲလှသော စာအုပ်များ။

ဤမျှ သာမန်ဆန်လှသော စာသားများသည် ချန်ကျိုးကြီးနှင့် ထိုက်တန်ပါမည်လား။

နောက်ဆုံးတွင် ချန်ကျိုး၏ မျက်လုံးများသည် စာအုပ်တစ်အုပ်ပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

တာအိုကျမ်းစာ။

ဤအလယ်တွင် စာလုံးအချို့ကို မမှတ်မိသဖြင့် ဤအရာသည်သာ ငါကဲ့သို့သော လူထူးလူဆန်းနှင့် အမှန်တကယ် ထိုက်တန်ပေသည်။

ချန်ကျိုးသည် စာအုပ်ကို ယူဆောင်ကာ စာဖတ်ခန်းထဲမှ ခန့်ညားစွာ လျှောက်လှမ်းထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် နွေးထွေးသော နေရောင်ခြည်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖြာကျနေပြီး စိမ်းလန်းစိုပြည်သော သစ်ပင်တစ်ပင်၏ အောက်တွင် လူငယ်တစ်ဦးသည် တစ်ဝက်တစ်ပျက် လှဲလျောင်းလျက် မျက်လုံးများ ဝေဝါးစွာဖြင့် တာအိုကျမ်းစာ စာအုပ်ကို စိုက်ကြည့်နေချေသည်။

မြင်ကွင်းကို အနီးကပ်ကြည့်လိုက်ပါက…

မျက်လုံးများ ဝေဝါးနေခြင်းမှာ ဝေဝါးနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ အိပ်ပျော်တော့မည် ဖြစ်သည်။ လက်ထဲရှိ တာအိုကျမ်းစာ စာအုပ်မှာ အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ စာမျက်နှာ လှန်ခြင်းမရှိချေ။ ပါးစပ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံမှာလည်း စာဖတ်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ တစ်ဝက်တစ်ပျက် အိပ်ပျော်နေစဉ် ထွက်ပေါ်လာသော ဟောက်သံသဲ့သဲ့သာ ဖြစ်သည်။

ချန်ကျိုး လုံးဝ နေ့လယ်စာ အိပ်စက်ခြင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်တော့မည့်အချိန်တွင် ဒေါက်တာ အားယွမ်သည် ရေစိုနေသော ဂျာကင်အဖြူတစ်ထည်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရုံးခန်းအဆောက်အအုံထဲမှ လျှောက်လှမ်းထွက်လာပြီး စိမ်းစိုသော သစ်ပင်များ၏ အပေါ်ဘက်ရှိ အဝတ်လှန်းစင်တွင် လှန်းလိုက်ချေသည်။

ချန်ကျိုး၏အိပ်ပျော်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော အသိစိတ်သည် အားယွမ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် ထိုအချိန်တွင် ချက်ချင်းပင် လန်းဆန်းသွားခဲ့ပြီး မျက်လုံးများ စူးရှစွာဖြင့် အားယွမ်၏လှုပ်ရှားမှုမှန်သမျှကို စောင့်ကြည့်နေတော့သည်။

အားယွမ်ဆရာဝန် ပြန်လှည့်သွားချိန်တွင် အလိုအလျောက်ပင် ချန်ကျိုးရှိရာ အရပ်သို့ တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ချန်ကျိုးက မျက်မှန်အသေးလေးကို ထပ်မံလုယူသွားသည်ဟု ကြားသိရသဖြင့် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သူ မသိသည်မှာ ဤတစ်ချက် ကြည့်လိုက်ခြင်းသည် ချန်ကျိုး၏ ဦးနှောက်ထဲတွင်မူ အားယွမ်မျောက်မိုက်က သူ့အား လုပ်ကြံမည့် အစီအစဉ်ပေါင်း သောင်းချီကို စဉ်းစားတွေးတောပြီး ဖြစ်နေချေပြီ။

အားယွမ်မျောက်မိုက်သည် အဆောက်အအုံပေါ်သို့ တက်သွားပြီးနောက် ထပ်မံဆင်းမလာတော့ချေ။ ချန်ကျိုး၏ မျက်လုံးများသည် အဝတ်လှန်းစင်ပေါ်တွင် လှန်းထားသော ဂျာကင်အဖြူထံသို့ ကျရောက်သွားရာ ပူပြင်းလှသော လေပြေညင်းက ဂျာကင်အဖြူကို တိုက်ခတ်လိုက်သဖြင့် အစွန်းတစ်ဖက် လွင့်ပျံသွားခဲ့သည်။

“မိုက်မဲလှတဲ့ အားယွမ်မျောက်မိုက်ကတော့ ပေါ့ဆတဲ့အချိန် ရှိသေးတာပဲ၊ ချပ်ဝတ်တန်ဆာကိုတောင် အလွယ်တကူ စွန့်ပစ်ထားခဲ့တယ်”

“ဒီချန်ကျိုးကြီးက မင်းရဲ့ ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ယူဆောင်သွားတာကို စောင့်ကြည့်လိုက်စမ်း၊ မင်း ဘာတွေ ထပ်ပြီး ကြွားဝါနိုင်ဦးမလဲလို့”

ချန်ကျိုးသည် ဘယ်ဘက်ကို တစ်ချက်ကြည့်၊ ညာဘက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

စိတ်ရောဂါဝေဒနာရှင်များ ဖြစ်စေ၊ သူနာပြုများ ဖြစ်စေ ပူပြင်းလှသော ရာသီဥတုကြောင့် အိပ်ငိုက်နေကြချေပြီ။

ချန်ကျိုးသည် ထရပ်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်ကာ အိမ်သာသို့ သွားသည့် ပုံစံမျိုး ဟန်ဆောင်၍ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

ဂျာကင်အဖြူနှင့် ငါးမီတာခန့် အကွာအဝေး။

မည်သူမျှ သတိမထားမိချေ။

လေးမီတာ။

သုံးမီတာ။

နှစ်မီတာ။

တစ်မီတာ။

ဂျာကင်အဖြူကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။

ငါးမိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက်......

ချန်ကျိုး၏ကိုယ်ပေါ်တွင် ဂျာကင်အဖြူတစ်ထည် ထပ်မံတိုးပွားလာခဲ့သည်။

ချန်ကျိုးသည် အားယွမ်မျောက်မိုက်၏ ပုံစံကို အတုယူကာ ရွှေကြိုးမျက်မှန်ကို တပ်ဆင်လျက် လက်ထဲတွင် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ညှပ်ထားပြီး စိမ်းလန်းစိုပြည်သော လမ်းမထက်တွင် ခန့်ညားထည်ဝါစွာ လျှောက်လှမ်းနေတော့သည်။

ဆေးရုံပြင်ပမှ လင်မယားနှစ်ဦး ကပျာကယာ လျှောက်လှမ်းလာကြသည်။ ထိုနှစ်ဦးသည် ဝင်းထဲတွင် ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်ရှုနေကြပြီး အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ချန်ကျိုးရှိရာ အရပ်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ရာ ထိုနှစ်ဦးသည် စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုပြီးနောက် ချန်ကျိုးထံသို့ အတူတူ လျှောက်လှမ်းလာကြသည်။

ထိုလင်မယားသည် ချန်ကျိုး၏ အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာကြပြီး မျက်လုံးများက ဂျာကင်အဖြူပေါ်ရှိ ရင်ထိုးတံဆိပ်ထံသို့ ကျရောက်သွားရာ ထိုနှစ်ဦးသည် မဝံ့မရဲ ဖြစ်သွားကြသည်။ ယခုအချိန်တွင် ဆရာဝန်များက ဤမျှအထိ လွတ်လပ်စွာ ဝတ်ဆင်ကြတာလား။ အနည်းဆုံးတော့ ရူးဖိနပ်ဖြစ်ဖြစ် ပြောင်းလဲစီးသင့်သည် မဟုတ်လား။

"မင်းက ဒေါက်တာအားယွမ် ထင်တယ်၊ မင်္ဂလာပါ၊ မင်္ဂလာပါ"

အမျိုးသားက ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် လက်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ချန်ကျိုးသည် တည်ကြည်စွာဖြင့် လက်ကို မြှောက်လိုက်ရင်း

"မင်္ဂလာပါ"

အမျိုးသားက ဆက်လက်ပြောဆိုသည်။

"ဒေါက်တာအားယွမ်၊ ကျွန်တော့်မှာ အရင်က စိတ်ရောဂါရာဇဝင် ရှိခဲ့ဖူးပါတယ်၊ ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ ရောဂါမှတ်တမ်းပါ၊ ဒီနေ့ ဒီကို လာတာက ဆရာ့ကို အထူးတကူး ကိစ္စတစ်ခု မေးမြန်းချင်လို့ပါ"

အမျိုးသားက ရောဂါမှတ်တမ်းကို ချန်ကျိုးထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ချန်ကျိုးသည် ရောဂါမှတ်တမ်းကို လက်ခံလိုက်ပြီး ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင်ဖြင့် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

"ဒီလိုပါ၊ ကျွန်တော် မကြာခင် လက်ထပ်တော့မှာပါ၊ စိတ်ရောဂါက မျိုးရိုးလိုက်တတ်တယ်လို့ ကျွန်တော် ကြားဖူးပါတယ်၊ ကျွန်တော် လာကြည့်တာက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒီရောဂါက မျိုးရိုးလိုက်နိုင်တဲ့ အန္တရာယ် ရှိပါသလားလို့ပါ"

ချန်ကျိုးသည် လက်တစ်ဖက်ကို နောက်သို့ ပစ်ထားလျက် မျက်နှာကို လေးနက်စွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်း လက်လျှော့လိုက်တော့၊ ကယ်လို့မရတော့ဘူး"

"ဗျာ"

အမျိုးသားသည် ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် မျက်လုံးကြီးများကို ပြူးကြည့်လိုက်မိသည်။ စိတ်ရောဂါတစ်ခုက အသက်အန္တရာယ်အထိတော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူးနော်။

ထိုအချိန်တွင် အားယွမ်ဆရာဝန်သည် ဂျာကင်အဖြူ ခြောက်လောက်ပြီဟု တွေးတောကာ အဆောက်အအုံထဲမှ ထွက်လာခဲ့ရာ မိမိ၏ ဂျာကင်အဖြူကို မမြင်တွေ့ရသဖြင့် ပတ်ပတ်လည်ကို ရှာဖွေလိုက်ရာ ချန်ကျိုးသည် မိမိ၏ ဂျာကင်အဖြူကို ဝတ်ဆင်လျက် ဧည့်သည်များနှင့် စကားပြောဆိုနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"ချန်ကျိုး၊ မင်းကို ငါ့အဝတ်အစားတွေ ဘယ်သူက ဝတ်ခိုင်းလို့လဲ"

အားယွမ်မျောက်မိုက်၏ အသံမှာ ချန်ကျိုး၏နားထဲတွင် မိစ္ဆာနတ်ဆိုးများထက် အဆပေါင်း ရာချီ၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသဖြင့် လန့်ဖျန့်သွားရပြီး လက်များ တုန်ရင်ကာ ရောဂါမှတ်တမ်းမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန့်ကျဲသွားခဲ့ရသည်။ ဦးနှောက်ထဲတွင် အများကြီး မစဉ်းစားတော့ဘဲ အလိုအလျောက်ပင် ခြေဦးတည့်ရာသို့ ထွက်ပြေးတော့သည်။

"ချန်ကျိုး၊ မင်း ရပ်လိုက်စမ်း၊ အဝတ်အစားတွေ ချွတ်ခဲ့"

ချန်ကျိုးသည် ပျာပျာသလဲဖြင့် အခန်းငယ်လေးဆီသို့ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။

အားယွမ်သည် လင်မယားနှစ်ဦး၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး

"တကယ်ကို အားနာပါတယ်၊ ခုနတင် အဝတ်အစားတွေက ဆေးရည်ပေသွားလို့ ကျွန်တော် ဆေးကြောပြီး လှန်းထားတာပါ၊ လှန်းရုံရှိသေးတယ်၊ လူနာက ဝတ်ဆင်သွားတာ ဖြစ်ပါတယ်"

"သူ၊ သူက စိတ်ရောဂါဝေဒနာရှင်လား"

အမျိုးသားက မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်၊ အကယ်၍ သူက ခုနက မင်းတို့နှစ်ယောက်အပေါ် လွန်လွန်ကျူးကျူး ပြုမူခဲ့တာ ရှိရင် ကျွန်တော် သူ့ရဲ့ ကိုယ်စား မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို တောင်းပန်ပါတယ်"

အမျိုးသားသည် ခုနတင် မိမိကိုယ်ကိုယ် ကယ်လို့မရတော့ဘူးဟု အမှန်တကယ် ထင်မှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ခုနက ဒေါက်တာမှာ စိတ်ရောဂါဝေဒနာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း ကြားသိရချိန်တွင်မှ ချက်ချင်းစိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့တော့သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့၊ မင်းက ဒေါက်တာအားယွမ်လား၊ ကျင်းဟိုင်မြို့ စိတ်ရောဂါကုသရေးဌာနရဲ့ နာမည်ကျော်ကြားတဲ့ ပါရဂူပေါ့”

အမျိုးသား၏မျက်လုံးထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုအချို့ သိသာစွာ ပါဝင်နေချေသည်။

"ကျော်ကြားလှတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော့်ကို မြှောက်ပင့်တာပါ၊ ကျွန်တော်က စိတ်ရောဂါအထူးပြု ဘာသာရပ်ကို အနည်းငယ် လောက်ပဲ လေ့လာထားတဲ့ ဆရာဝန်တစ်ယောက်ပါ၊ နှစ်ယောက်စလုံး ကျွန်တော်နဲ့အတူ ရုံးခန်းကို လိုက်ခဲ့ပြီး ဆွေးနွေးကြတာပေါ့"

အခန်းငယ်လေးထဲသို့ ပုန်းအောင်းသွားသော ချန်ကျိုးသည် ကိုယ်ကို တစ်ဝက်တစ်ပျက် ညွှတ်ထားလျက် ပြတင်းပေါက်ရှေ့တွင် ဝပ်နေပြီး ခေါင်းတစ်ဝက်ကိုဖော်ကာ မျက်လုံးများဖြင့် အပြင်ဘက်ကို သေချာစိုက်ကြည့်နေသည်။

အားယွမ်မျောက်မိုက် လိုက်မလာခဲ့ချေ။ တော်သေးသည်။ တော်သေးသည်။

ချန်ကျိုးသည် ကိုယ်ပေါ်ရှိ ဂျာကင်အဖြူကို ချွတ်လိုက်ပြီး တံခါးပြင်ပသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။

ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ရာ၊ မိမိ၏တံခါးဝတွင် လွှင့်ပစ်ထားခြင်းမှာ အပြစ်ရှိသူက သက်သေဖျောက်သည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်မနေဘူးလား။

ခြေထောက်ဖြင့် ခပ်လှမ်းလှမ်းသို့ ကန်ထုတ်လိုက်သည်။

သို့သော် အကယ်၍ အားယွမ်မျောက်မိုက် ရောက်ရှိလာပြီး သူ့ကို ဂျာကင်အဖြူ ပြန်တောင်းရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

ချန်ကျိုးသည် ခဏမျှ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် ဖုန်မှုန့်များစွာ ပေကျံနေသော ဂျာကင်အဖြူကို ကောက်ယူကာ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်ဖြင့် မူလက အဝတ်လှန်းထားသော အဝတ်လှန်းစင်၏အောက်ဘက်၊ စိမ်းစိုသော သစ်ပင်များ၏ အပေါ်ဘက်သို့ ပြန်လည်၍ လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သည့်အတိုင်း မိမိ၏ အခန်းငယ်လေးထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက် သွားခဲ့တော့သည်။