အခန်း ၆၈၅

အခန်း (၆၈၅)။

မူလက အမှောင်ဧကရာဇ် တာအိုသခင်သည် ဆန်းကြယ်ကောင်းကင်ဘုံခန်းမ တွင် ခိုအောင်းရင်း ဒဏ်ရာများကို ကုသနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဟုန်ယွိကလည်း သူ့ကို လောလော ဆယ်တွင် သွားရောက်မနှောင့်ယှက်ဘဲ အိုမင်းပြီး သေဆုံးသွားသည်အထိ လွှတ်ထားရန် စိတ်ကူးထားခဲ့သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ထိုတာအိုသခင်သည် ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး မိုးကြိုးကပ်ဘေး ရှစ်ကြိမ် အထိ ဖြတ်ကျော်ထားသော ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လင့်ကစား စစ်နတ်ဘုရားရှန့်နှင့် တိုက်ခိုက်စဉ်က ရရှိခဲ့သော ဒဏ်ရာမှာ အလွန်ပြင်းထန်လှပေသည်။ သူသည် အချိန်မရွေး သေဆုံးသွားနိုင်သည့် အခြေအနေတွင် ရှိနေ၏။

ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် ဟုန်ယွိက သူ့ကိုသတ်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သည့် ကိစ္စအတွက် လိုက်လံ ဖြေရှင်းရန် စိတ်မပါတော့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူ့တွင် လုပ်စရာများစွာ ရှိနေသည်။ သူသည် ကျင့်စဉ်များကို ကျင့်ကြံရဦးမည်၊ အင်အားစုဆောင်းရမည်၊ ထို့နောက် မင်းသားယု နှင့် ပူးပေါင်းကာ တော်ဝင်ချန် နန်းတွင်းရေးရာများကို စီမံခန့်ခွဲရဦးမည်။ အမှောင်ဧကရာဇ် တာအိုသခင်ကို ရှာဖွေရန်အတွက် သူ တကယ်ပင် အချိန်မပေးနိုင်ခဲ့ပေ။

သို့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူ့တွင် ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။

စစ်ဘက်ရေးရာဝန်ကြီး အသတ်ခံလိုက်ရပြီးနောက် ဗဟိုကမ္ဘာသည် မဟာကမ္ဘာလောက ကို စတင်စစ်ကြေညာတော့မည် ဖြစ်သည်။ ထိုစစ်ပွဲတွင် ဖန်ဆင်းရှင်များ၏ သဘောထား မှာ အလွန်အရေးကြီးလာသည်။ အကယ်၍ ဗဟိုကမ္ဘာမှ တစ်စုံတစ်ယောက် ရောက်လာပြီး အမှောင်ဧကရာဇ် တာအိုသခင်ကို စည်းရုံးလိုက်လျှင် သို့မဟုတ် အကျိုးအမြတ်အချို့ ပေးလိုက်လျှင်၊ သို့မဟုတ် သူ၏ သက်တမ်းကို ပြန်လည်ရရှိအောင် ကူညီပေးလိုက်လျှင် ယွန်မင်အင်ပါယာတစ်ခုလုံးသည် ဗဟိုကမ္ဘာ၏ ကျူးကျော်စစ်အတွက် အန္တရာယ်ရှိသော အခြေစိုက်စခန်းတစ်ခု ချက်ချင်း ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် အမှောင်ဧကရာဇ် တာအိုသခင်ကို အလွန် အရေးကြီးသော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်လာ သည်။

နတ်ဘုရားလေနိုင်ငံသည် အရှေ့ဘက် မြက်ခင်းပြင်ကြီးနှင့် လီပေါင်း သောင်းနှင့်ချီ၍ ဝေးကွာလှသည်။ သာမန်လူတစ်ယောက် သင်္ဘောဖြင့် ခရီးနှင်မည်ဆိုလျှင် အနည်းဆုံး တစ်နှစ်ခန့် ကြာလိမ့်မည်။ ထိုစဉ်က ဟုန်ယွိသည် လင်ဟိုင်ပြည်နယ်ရှိ ‘ကျင်းဟိုင်’ စစ်စခန်းမှ ထွက်ခွာလာစဉ် နတ်ဘုရားလေနိုင်ငံသို့ ရောက်ရန် တစ်လခန့် အချိန်ယူခဲ့ရ သည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သူသည် မည်သို့သော တန်ခိုးစွမ်းအားမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထား သနည်း။ သူ၏ မှော်စွမ်းအင်မှာ အကန့်အသတ်မရှိ ဖြစ်နေပြီး၊ အသက်ရှူချိန် အနည်းငယ် အတွင်းမှာပင် သူသည် မဟာမြက်ခင်းပြင်ကြီးသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ။ လီပေါင်း သောင်းနှင့် ချီသော ထိုခရီးမှာ သူ့အတွက် အကွာအဝေးတစ်ခု မဟုတ်တော့ပေ။ လီပေါင်း ကုဋေချီဝေး သော ကောင်းကင်အပြင်ပနယ်မြေသို့ သွားမှသာ အချိန်အနည်းငယ် ပေးရမည်ဖြစ်ပြီး ကျန်သည့်နေရာများကိုမူ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရောက်ရှိနိုင်စွမ်း ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်မှာ ယွန်မင်မြက်ခင်းပြင်တွင် နွေရာသီ၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေချိန် ဖြစ်သည်။ ရေနှင့် မြက်ခင်းများမှာ စိုပြည်နေပြီး ဝံပုလွေများ၊ နွားများနှင့် သိုးများမှာ နေရာအနှံ့ စားကျက်ဝင်နေကြသည်။ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် ဈေးများနှင့် မြို့ကြီးများစွာ ရှိနေပြီး နေရာတိုင်းတွင် စည်ကားဝပြောသော မြင်ကွင်းများကို တွေ့ရသည်။

“တစ်နှစ်၊ နှစ်နှစ်လောက်ပဲ ရှိသေးတာ၊ ယွန်မင်မြက်ခင်းပြင်က လူတွေက အများကြီး ယဉ်ကျေးလာကြပါလား။ သူတို့ရဲ့ အသိဉာဏ်တွေ ပွင့်လင်းလာကြတာလား။ စာပေအရှိန် အဝါတွေတောင် ထွက်ပေါ်နေတာပဲ။ ဒါက ပါရမီရှင်တွေ ပေါ်ထွက်လာတော့မယ့် နိမိတ်ပဲ။ နောက်ထပ် ဆယ်နှစ်၊ နှစ်ဆယ်အတွင်းမှာ ဒီနေရာမှာ ပညာရှင်တွေ အများကြီး ပေါ်ထွန်း လာတော့မှာပဲ”

ဟုန်ယွိသည် ကောင်းကင်ယံမှနေ၍ အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ မြက်ခင်းပြင်၏ ဟင်းလင်းပြင် အလွှာများအတွင်း၌ စာပေအရှိန်အဝါ တစ်မျိုး ပျံ့နှံ့နေသည်ကို သူ မြင်တွေ့ လိုက်ရ၏။

၎င်းမှာ ဉာဏ်ပညာကြီးမားသော ယဉ်ကျေးမှုတစ်ခု စတင်ပေါက်ဖွားလာနေသည့် လက္ခဏာပင် ဖြစ်သည်။

မြက်ခင်းပြင်များ၊ အနောက်ဘက်ဒေသများနှင့် ပင်လယ်ရပ်ခြားဒေသများတွင် ကိုယ်ပိုင် ယဉ်ကျေးမှု ရှိကြသော်လည်း တော်ဝင်ချန် ကောင်းကင်နိုင်ငံနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်မူ သူတို့မှာ လူရိုင်းများသာ ဖြစ်ကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုစဉ်က ပညာရှင် သူတော်စင်ကြီး များ အရှိန်အဝါကို ကြည့်ရှုစစ်ဆေးစဉ်က လူသားဆန်သော အရှိန်အဝါမျိုးကို မတွေ့ခဲ့ရ သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယခုအခါတွင်မူ မြက်ခင်းပြင်တွင် ယဉ်ကျေးမှုအရှိန်အဝါများကို အမှန်တကယ် ပိုင်ဆိုင်နေ ကြပြီ။ ရှင်းနေသည်မှာ သူတို့သည် လူရိုင်းဘဝမှ လွန်မြောက်ပြီး စစ်မှန်သော ယဉ်ကျေးမှု ဆီသို့ စတင်တက်လှမ်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

“မဆန်းပါဘူး၊ ဒါဟာ ပြောင်းလဲခြင်းကျမ်း ကြောင့်ပဲ” ဟုန်ယွိသည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ လူသားဆန်သော အရှိန်အဝါကို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် လူများစွာမှာ ပြောင်းလဲခြင်း ကျမ်းကို ဖတ်ရှုကြကာ ၎င်းကို အနက်ဖွင့်ရင်း အသိဉာဏ်များ ပွင့်လင်းလာပြီး အမှန်တရား လမ်းစဉ်ကို နားလည်လာကြကြောင်း သိလိုက်သည်။

ဤအရှိန်အဝါမှာ ဆက်လက်ကြီးထွားနေဆဲ ဖြစ်သည်။ နောင်အနာဂတ်တွင် ယွန်မင်နိုင်ငံ သည် ဒုတိယ ကောင်းကင်နိုင်ငံ ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။

“ပြောင်းလဲခြင်းကျမ်းကို ပြုစုပြီး လူ့ယဉ်ကျေးမှုကို ထွန်းကားစေကာ ဉာဏ်ပညာကို ပွင့်လင်းစေခဲ့တဲ့ ငါ့ရဲ့ကမ္မကုသိုလ်က တကယ့်ကို ကြီးမားတာပဲ” ဟုန်ယွိက ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါသည်။

သူတို့၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ဆန်းကြယ်ကောင်းကင်ဘုံခန်းမ ရှိနေပြီး၊ အရင်ကအတိုင်း ခန့်ညားထည်ဝါနေဆဲဖြစ်ကာ၊ မြင့်မြတ် နယ်မြေတစ်ခု၏ အရှိန်အဝါကို ပိုင်ဆိုင်ထား သည်။ အရင်ကထက်ပင် ပိုမိုကြီးမားလာပြီး အသစ်ပြန်လည် ပြုပြင်ထားသည်မှာ ထင်ရှားပေသည်။

လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်က ဟုန်ယွိသည် ဤနေရာတွင် အကြီးအကျယ် တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး နန်းဆောင်တစ်ခုကို ဖျက်ဆီးခဲ့ဖူးသည်။

“အမှောင်ဧကရာဇ်က ဒီမှာ ကျင့်ကြံနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တစ်နေရာရာမှာ ပုန်းနေတာ လားဆိုတာ ငါ သိချင်မိတယ်” ဟုန်ယွိသည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်ရင်း တွက်ချက်လိုက်သည်။ သူသည် အမှောင်ဧကရာဇ် တာအိုသခင်ကို ချိပ်ပိတ်ပြီး အညံခံခိုင်း ရမည် ဖြစ်သည်။ “အကယ်၍ သူက ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားမယ်ဆိုရင် သူ့ကို ဖမ်းရတာ နည်းနည်းတော့ လက်ဝင်လိမ့်မယ်”

....

အမှောင်ထုများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အေးစက်ကာ တိတ်ဆိတ်လွန်းသည့် အမှောင်ကမ္ဘာထဲတွင် အလင်းရောင် အနည်းငယ်မျှပင် မရှိချေ။ အာရုံငါးပါးပင် အသုံးမဝင်တော့သည့် နေရာမျိုး ဖြစ်သည်။

အမှောင်ဧကရာဇ် တာအိုသခင်သည် ထိုနေရာတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ကျင့်ကြံနေသည်။ သူ၏ အစစ်အမှန် ခန္ဓာကိုယ်ကိုမူ မည်သူမှ ရှာမတွေ့နိုင်ပေ။ ဤအမှောင်ကမ္ဘာသည်လည်း လေဟာနယ် ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုအတွင်း၌ ပုန်းကွယ်နေပြီး၊ တည်ရှိခြင်းနှင့် မရှိခြင်းကြား ရှိ သေးငယ်သော အစက်အပြောက်လေးတစ်ခုအဖြစ် ကျုံ့နေကာ အချိန်လှိုင်းများအတိုင်း မျောပါနေ၏။

သူ၏ တည်နေရာကို ရှာဖွေဖော်ထုတ်နိုင်ရန်မှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။

၎င်းမှာ ရှေးဟောင်းယန်နတ်ဘုရား ‘ရွှမ်’ သန့်စင်ထားသော ‘အမှောင်ကြယ်’၏ ထူးခြား ချက်ပင် ဖြစ်သည်။ ရှေးဟောင်းယန်နတ်ဘုရား ရွှမ်မှာ အမှောင်ထုကို ကိုယ်စားပြုသော ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

အမှောင်ကြယ်၏ အကြီးမားဆုံးသော စွမ်းရည်မှာ အစွမ်းထက် နတ်ဘုရား လက်နက် တစ်ခု ဖြစ်နေခြင်းထက် တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းအားမဟုတ်ဘဲ ပုန်းအောင်းခြင်း၊ ထွက်ပြေး ခြင်းနှင့် ဘယ်တော့မှ မကုန်ဆုံးနိုင်သော အသက်စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အမှောင်ထု၏ အခြေခံ သဘာဝမှာ ပုန်းကွယ်ခြင်းပင် မဟုတ်ပါလော။

ထို့ကြောင့် အမှောင်ဧကရာဇ် တာအိုသခင်တွင် အမှောင်ကြယ် ရှိနေသရွေ့ မည်သူမျှ သူ့ကို ရှာတွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

“ရွှံ့နွံထဲမှာ မိုးကြိုးသံ ပဲ့တင်ထပ်နေတယ်၊ ‘ဆွေ့’ဟေက်စ်ဇာဂရမ် (Sui - လိုက်ပါခြင်း)။ ပညာရှင်တစ်ဦးဟာ ညနေချမ်းမှာ နားနားနေနေ အနားယူတတ်တယ်။ တကယ့်ကို အဓိပ္ပာယ်ရှိတဲ့ ‘ဆွေ့’ ဟေက်စ်ဇာဂရမ်ပါပဲ။ ဒီနေရာမှာ အမှောင်တာအို ရှိနေရုံတင်မကဘူး အနားယူခြင်းနဲ့ ပြန်လည် ထူထောင်ခြင်း တာအိုကိုလည်း ဖော်ညွှန်းနေတာပဲ။ ဒီဟေက်စ် ဇာဂရမ်ကို နားလည်ခြင်းအားဖြင့် ငါဟာ အမှောင်ထုအကြောင်းနဲ့ ငါ့ရဲ့ ဆရာသခင် ‘ရွှမ်’ ရဲ့ စွမ်းအင်တွေအကြောင်းကို ပိုပြီး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်လာပြီ။”

အမှောင်ဧကရာဇ် တာအိုသခင်သည် ပြောင်းလဲခြင်းကျမ်း တစ်အုပ်ကို ကိုင်ထားပြီး သေချာစွာ လေ့လာရင်း ‘ဆွေ့’ ဟေက်စ်ဇာဂရမ်ပုံကို ဆင်ခြင်နေပါသည်။ ဤ ‘ဆွေ့’ ဟေက်စ်ဇာဂရမ်မှာ အောက်တွင် မိုးကြိုးရှိပြီး အပေါ်တွင် ရွှံ့နွံရှိကာ ရွှံ့နွံထဲတွင် မိုးကြိုးများ ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ မြေပြင်မှာ အေးစက်နေပြီး အမှောင်ထု ရောက်ရှိလာတော့မည့် လက္ခဏာပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ အမှောင်စွမ်းအင်များမှာ ပိုမို လိုက်လျောညီထွေရှိလာပြီး စွမ်းအင် လှိုင်းများမှာလည်း ပြီးပြည့်စုံခြင်းအနေထားသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်။ အမှောင်ဧကရာဇ် တာအိုသခင်သည် သဘောတရားများစွာကို နားလည်လာခဲ့ပြီး အတွေ့အကြုံများစွာကို စုဆောင်းနိုင်ခဲ့ခြင်းကြောင့် သူ၏ ဒဏ်ရာများမှာလည်း အများကြီး သက်သာလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“အမှောင်ဧကရာဇ် တာအိုသခင်... ရှင် ပုန်းနေတဲ့နေရာက တကယ့်ကို ဆန်းကြယ်တာပဲ။ ဟင်းလင်းပြင် အလွှာပေါင်းများစွာထဲမှာ ရှိနေပြီး အချိန်လှိုင်းတွေနဲ့ အတူရှိနေတာဆို တော့ ဒီနေရာကို ရှာဖို့ ကျွန်မမှာ အချိန်အတော်ယူလိုက်ရတယ်”

အမှောင်ဧကရာဇ် တာအိုသခင် စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် အမှောင်ထုထဲ၌ အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ဟိန်းထွက်လာ၏။

“ငါ့ကို ရှာတွေ့နိုင်တယ်ဆိုတော့ မင်းက ပညာရှင်တွေထဲက ပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်ရ မယ်။ မင်းရဲ့အရှိန်အဝါက မဟာကမ္ဘာလောကက လူနဲ့ မတူဘူး။ မင်းက ကောင်းကင် အပြင်ဘက်က လာတာလား။ ငါ့ဆီကို ဘာကိစ္စနဲ့ လာတာလဲ။”

အမှောင်ဧကရာဇ် တာအိုဆရာက ပြောင်းလဲခြင်းကျမ်းကို ပိတ်လိုက်ပြီး မတုန်မလှုပ်ဘဲ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ မျက်လုံးများရှေ့ရှိ အမှောင်ထုမှာ ကွဲအက်သွားပြီး ခရမ်းရောင် ကြယ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ခရမ်းရွှေရောင် သရဖူကို ဆောင်းထားသော အမျိုးသားတစ်ဦး ပေါ်လာသည်။

“အမှောင်ဧကရာဇ် တာအိုသခင်က တကယ့်ကို ပညာရှင်တစ်ယောက်ပဲ။ ကျွန်မ ကောင်းကင်အပြင်ဘက်က လာတာကိုတောင် တကယ် ခန့်မှန်းနိုင်တာပဲ။ ကျွန်မက ခရမ်းရောင်မြတ်လေး၊ ‘ဟင်းလင်းပြင်ဖြိုခွင်းသူ’ အရှင်မပါ။ နှုတ်ခွန်းဆက်ပါတယ် တာအို သခင်။”

“ခရမ်းရောင်မြတ်လေး၊ ‘ဟင်းလင်းပြင် ဖြိုခွင်းသူ အရှင်မ...” ဟုတ်လား။ အမှောင်ဧကရာဇ် တာအိုသခင်က ‘ဟင်းလင်းပြင်ဖြိုခွင်းသူ’ အရှင်မကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး အကဲခတ်လိုက် သည်။ “မင်းရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်က မြင့်ပေမဲ့ မင်းက ဖန်ဆင်းရှင် တစ်ပါး မဟုတ်သေးဘူး။ ဒါကြောင့် မင်းအနေနဲ့ ငါ့ရဲ့အမှောင်ကြယ်ကမ္ဘာကို ရှာတွေ့နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး။ မင်းနောက်ကွယ်က လူကိုပဲ ထွက်လာခိုင်းလိုက်ပါ။ ဒီတာအိုသခင်အိုကြီးနဲ့ ဘာဆွေးနွေး စရာ ရှိလို့လဲ။”

“အမှောင်ဧကရာဇ်... ခင်ဗျားရဲ့ သက်တမ်းက မူလက နှစ်နှစ်ပဲ ကျန်တော့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား ပြောင်းလဲခြင်းကျမ်းကို လေ့လာပြီး၊ ခင်ဗျားရဲ့ အသက်စွမ်းအင်တွေကို ညှိယူနိုင်ခဲ့ လို့ အမှောင်စွမ်းအင်တွေ နိုးထလာပြီ။ ဆိုတော့ ခင်ဗျား နောက်ထပ် ဆယ်နှစ်လောက် အသက်ရှင်နိုင်ဦးမှာပါ”

ရုတ်တရက် အသံတစ်သံ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အမှောင်ဧကရာဇ် တာအိုသခင်၏ မျက်နှာ ပျက်သွားပါ တော့သည်။ ပထမအချက်မှာ တစ်ဖက်လူသည် သူ၏ အစစ်မှန် စွမ်းအင်အတက်အကျများ ကို မြင်နိုင်ရုံတင်မကဘဲ သူ၏ သက်တမ်းကိုပါ တစ်ချက်တည်းဖြင့် သိမြင်နိုင်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့သော အကဲခတ်နိုင်စွမ်းမှာ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အလွန် ရှားပါးလှသည်။ သူ၏ အမူအရာ ပိုမို ပျက်ယွင်းသွားရသည့် အချက်မှာ ထိုအသံသည် အလွန်တည်ငြိမ်နေသော် လည်း ထိုတည်ငြိမ်မှုအတွင်း၌ အလွန်အမင်း အထီးကျန်ခြင်းနှင့် အလွန်တရာမှ ခိုင်မာ ပြတ်သားမူတို့ ကိန်းအောင်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အမှောင်ဧကရာဇ် တာအိုသခင်၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် တကိုယ်တည်း အထီးကျန်သော် လည်း အလွန်တရာ ခိုင်မာပြတ်သားသည့် ပုံရိပ်တစ်ခုကိုပင် မြင်ယောင်လိုက်မိသည်။ ထိုသူသည် အန္တိမလမ်းစဉ်ပေါ်တွင် ခက်ခဲပင်ပန်းစွာ လျှောက်လှမ်းနေပြီး တစ်လှမ်းချင်း စီကို ဘယ်သောအခါမှ လျှော့ချခြင်း မရှိသည့် ဇွဲလုံ့လဖြင့် ရှေ့ဆက်နေသူ ဖြစ်သည်။

သူသည် ဆန်းကြယ်ကောင်းကင်ဘုံခန်းမ၏ ပထမဆုံး ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပြီး ပညာရှင် သူတော်စင်တစ်ရာနှင့် မျိုးဆက်တစ်ခုတည်းမှ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် အလွန်ပင် ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝသည်။ မုန့်ရှန်းကျီပင်လျှင် သူ၏ အသိဉာဏ် ဗဟုသုတမျိုးကို မပိုင်ဆိုင်နိုင်ပေ။

ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ဤသူသည် အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်၏။ အလွန်တရာ စိတ်ဓာတ်ပြတ်သားသူ အများစုမှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကြသည် မဟုတ်ပါလား။

ထိုအသံရှင်ကဲ့သို့ ခိုင်မာပြတ်သားသည့် ကျင့်ကြံသူမျိုးကို သူ တစ်ခါမျှ မခံစားခဲ့ဖူးပေ။

“အရင်တုန်းက စစ်နတ်ဘုရား ရှန့်ရဲ့ သိုင်းလမ်းစဉ်အပေါ်ထားတဲ့ စိတ်ဓာတ်တောင်မှ ဒီအသံရှင်လောက် အထီးမကျန်သလို၊ ဒီလောက် ပြတ်သားမှုလည်း မရှိခဲ့ဘူး။”

“မိတ်ဆွေ... ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြနိုင်မလား” အမှောင်ဧကရာဇ် တာအိုသခင်၏ အသံမှာ အလွန်ပင် လေးနက်သွားသည်။

“ကောင်းပါပြီ” တည်ငြိမ်သော်လည်း အထီးကျန်ဆန်သော အသံမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် ‘ဟင်းလင်းပြင်ဖြိုခွင်းသူ’ အရှင်မ၏ ရှေ့တွင် ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ပုံရိပ်မှာ ဝေဝါးနေပြီး တကယ်ရှိနေသလိုလို၊ မရှိသလိုလိုနှင့်ပင်။

အမှောင်ဧကရာဇ် တာအိုသခင်မှာ ထိတ်လန့်သွားရသည်။ ဤပုံရိပ် မည်သို့ပေါ်လာသည် ကို သူပင် အာရုံ မခံစားမိခဲ့ချေ။ တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုရသော် ဤပုံရိပ်က သူ့ကို တိုက်ခိုက် မည်ဆိုလျှင် သူ ဘာမှ ခံစားမိမည် မဟုတ်ပေ။

“ဒီလောကမှာ ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ တည်ရှိမှုမျိုး တကယ်ရှိနေတာပဲ။ ငါ အင်အားအပြည့် ပြန်မရသေးတာ နှမြောဖို့ကောင်းပဲ၊ မဟုတ်ရင် ကောင်းကောင်း တိုက်ခိုက်ကြည့်ချင်မိတယ်”

“မိတ်ဆွေ အမှောင်ဧကရာဇ်... မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ ကျုပ်က ရန်သူမဟုတ်ဘဲ မိတ်ဆွေပါ” ထိုပုံရိပ် က တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည် “တကယ်လို့ ခင်ဗျားသာ ကျုပ်နဲ့ ပူးပေါင်းပြီး နောင်အနာဂတ်မှာ ကောင်းကင်အပြင်ဘက်က စစ်တပ်ကြီးအတွက် အခြေစိုက်စခန်းတစ်ခု ပေးမယ်ဆိုရင်၊ ခင်ဗျားရဲ့ အင်အားအပြည့်အဝနဲ့ သက်တမ်းကို ပြန်ရအောင် ကျုပ် ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်”

“မိတ်ဆွေ တကယ်ပြောတာလား။” အမှောင်ဧကရာဇ် တာအိုသခင်မှာ ဆတ်ခနဲ မတ်တပ် ရပ်လိုက်မိသည်။ သူသည် လက်ရှိတွင် အမှောင်ကြယ်ကို အားကိုးပြီး သေလုမျောပါး အခြေအနေကို တောင့်ခံနေရခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ သက်တမ်းနှင့် မူလစွမ်းအားကို ပြန်ရမည်ဆိုလျှင် သူ၏ အရင်က ဂုဏ်သိက္ခာကို ချက်ချင်း ပြန်လည်ရရှိ မည် ဖြစ်သည်။

သူ အထွက်အထိပ်တွင်ရှိခဲ့က အမှောင်ဧကရာဇ် တာအိုသခင်မှာ စစ်ဘက်ရေးရာဝန်ကြီး ထက် အင်အားမနည်းခဲ့ပေ။

“ဒါက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ မိတ်ဆွေ အမှောင်ဧကရာဇ်... ကျုပ်ရဲ့ နည်းလမ်းတွေကို အရင် မြည်းစမ်းကြည့်ဦးမလား။” ထိုပုံရိပ်၏ အသံမှာ မပြောင်းလဲပေ။ သူက လက်ကို ရုတ်တရက် ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ အမှောင်ဧကရာဇ် တာအိုသခင်သည် တစ်ဖက်လူ၏ လက်မှာ အဆမတန် ကြီးမားလာပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို လွှမ်းခြုံကာ သူ့ထံသို့ တိုးဝင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တစ်ဖက်လူ၏ လက်ချောင်းငါးချောင်းမှာ ချီလင်၊ ဖီးနစ်၊ နဂါးပျံ၊ ပီရှူး နှင့် ဆွမ်နီအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ (ဆွမ်နီ - အသွင်အပြင်: ကြည့်လိုက်ရင် ခြင်္သေ့နဲ့ တော်တော်လေး ဆင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နဂါးမျိုးနွယ်ဖြစ်တဲ့အတွက် နဂါးရဲ့ အစိတ်အပိုင်း တချို့ (ဥပမာ- အကြေးခွံ ဒါမှမဟုတ် ဦးချို) ပါဝင်တတ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်က သန်မာထွားကြိုင်း ပါတယ်။)

“ဒါ... ဒါက ပုံရိပ်ယောင် မဟုတ်ဘူး၊ တကယ့် ဒဏ္ဍာရီလာ သတ္တဝါတွေပဲ။” အမှောင်ဧကရာဇ် တာအိုသခင်မှာ ချွေးစေးများ ထွက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ရှေ့မှ ဤလူသည် တကယ့်ကို ကြောက်စရာ ကောင်းလွန်းလှသည်။ သူ၏ သိုင်းပညာ ကျင့်ကြံမှုမှာ စိတ်ကူးထားသည်ထက် ကျော်လွန်နေပြီး လက်ချောင်းများကို ဒဏ္ဍာရီလာ သတ္တဝါများအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်ရန် မည်သည့်အဆင့်အထိ ရောက်ရှိနေသည်ကိုပင် သူ မခန့်မှန်းနိုင်တော့ပေ။

ဒဏ္ဍာရီလာ သတ္တဝါငါးပါးမှာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ကြပြီး အမှောင်ဧကရာဇ် တာအိုသခင်က လည်း အလိုလိုဗီဇအရ အမှောင်အလင်းတန်းများ ထုတ်လွှတ်ကာ ခုခံလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ထိုဒဏ္ဍာရီလာ သတ္တဝါငါးပါးမှာ တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုကြပေ။ အမှောင် အလင်းတန်းများနှင့် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် ၎င်းတို့မှာ အလင်းတန်းထဲသို့ ပေါင်းစပ် ဝင်ရောက်သွားကြသည်။ အမှောင်ဧကရာဇ် တာအိုသခင်သည် တစ်ဖက်လူ၏ စွမ်းအင် အဆီအနှစ်များ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်လာသည်ကို ချက်ချင်း သိလိုက်ရသည်။ ဤစွမ်းအင်မှာ ဒဏ္ဍာရီလာ သတ္တဝါငါးပါး၏ မူလအရှိန်အဝါပင် ဖြစ်သည်။

“နတ်ဘုရားသားရဲငါးပါးအသွင် သန့်စင်ခြင်းပညာရပ်။ အသက်ယဇ်ပူဇော်ခြင်းပညာရပ်” သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အားဖြည့်ပေးနေသည့် သတ္တဝါငါးပါး၏ စွမ်းအင်အဆီအနှစ်များကို ခံစားရင်း ဤပညာမှာ ဒဏ္ဍာရီလာ နတ်ဘုရားသားရဲငါးပါး၏ သွေးနှင့် စိတ်ဝိညာဉ်များကို ယဇ်ပူဇော်ကာ သေသူကို ပြန်ရှင်ထမြောက်စေသည့် ရှေးဦးလျှို့ဝှက်ပညာရပ် ဖြစ်ကြောင်း အမှောင်ဧကရာဇ် တာအိုသခင်က ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်သည်။

လက်ရှိ ကမ္ဘာပေါ်တွင် ချီလင်မှလွဲ၍ ကျန်သည့် သတ္တဝါလေးမျိုးမှာ မျိုးတုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ ရှေးဦးနတ်ဘုရားဘုရင်များ အသုံးပြုခဲ့သည့် ယဇ်ပူဇော်ခြင်း နည်းလမ်းလည်း ဖြစ်သည်။ ရှေးဦးနတ်ဘုရားဘုရင်များသည် နဂါးပျံများ၊ ဖီးနစ်များနှင့် ချီလင်များကို ဖမ်းဆီးကာ ယဇ်ပူဇော်ရန် အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။ ယခုအခါ ပျောက်ကွယ်နေသည့် ထိုဆန်းကြယ်ပညာရပ်မှာ လောကကြီးထဲသို့ တစ်ကျော့ပြန် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် ဤလူသည် သူ့ကိုယ်ပိုင် ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်ပိုင်းကို အသုံးပြု၍ ဒဏ္ဍာရီလာ နတ်ဘုရားသားရဲများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ပေါင်းစပ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့ ကြောက်စရာကောင်းသော နည်းလမ်းမျိုးကို တစ်ခါမျှ မကြားဖူး၊ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

အမှောင်ဧကရာဇ် တာအိုသခင်ပင်လျှင် ဤသည်မှာ မည်သည့် ဆန်းကြယ် ပညာရပ် ဖြစ်ကြောင်း မသိနိုင်တော့ချေ။

သို့သော်လည်း ဤသို့ပြုလုပ်ရန် စွမ်းအင် အနှစ်သာရ အမြောက်အမြား အကုန်အခံရမည် ကိုမူ သူ သိပေသည်။

“ဘာလို့ မိတ်ဆွေရဲ့ စွမ်းအင်အဆီအနှစ်တွေကို သုံးပြီး ကျုပ်ကို ကူညီတာလဲ။ ငါ့ခန္ဓာကိုယ် ကို ထိန်းချုပ်ဖို့ တစ်ခုခု လုပ်ထားချင်လို့လား။” အမှောင်ဧကရာဇ် တာအိုသခင်က အသက် ယဇ်ပူဇော်ခြင်းပညာရပ်ကို ခုခံရင်း အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။

“ကျုပ်စွမ်းအင်ဘုရင် ‘လေဟာနယ်အလင်း’ (ရွှီဝူယီ) ဟာ ဘယ်တုန်းကမှ လှည့်ကွက်တွေ၊ ပရိယာယ်တွေကို မသုံးခဲ့ဘူး။ တာအိုလမ်းစဉ်မှာ လှည့်ကွက်တွေဆိုတာ အပိုတွေပဲ။ ကျုပ်ရဲ့ တာအိုကတော့ ဘိုးဘေးတွေကိုသတ်ဖို့၊ နတ်ဘုရားတွေကိုသတ်ဖို့၊ မိဘတွေကို သတ်ဖို့နဲ့ ဆွေမျိုးတွေကို သတ်ဖို့ပဲ။ ခိုင်မာတဲ့ တာအိုနှလုံးသားနဲ့ ငါ့ရဲ့ အစစ်မှန် ခန္ဓာကိုယ် ကို သတ်ဖြတ်ပြီး ရှာဖွေမယ်၊ လွတ်လပ်တဲ့ ကျုပ်ကိုယ်ကျုပ် ဖြစ်တည်လာတဲ့အထိ သတ်ဖြတ်သွားမယ်။ မိတ်ဆွေအမှောင်ဧကရာဇ်... ခင်ဗျားမှာ အခွင့်အရေး တစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ လက်ခံမလား၊ စွန့်လွှတ်မလား။ တကယ်လို့ မင်း စွန့်လွှတ်မယ်ဆိုရင် မိတ်ဆွေကို ကျုပ် သတ်ရလိမ့်မယ်။ လက်ခံမယ်ဆိုရင်တော့ ကျုပ်တို့ဟာ တာအိုမိတ်ဆွေတွေ ဖြစ်လာ လိမ့်မယ်” ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စွမ်းအင်ဘုရင် ‘လေဟာနယ်အလင်း’ ဟု ခေါ်ဆိုသည့် ထိုပုံရိပ် က ပြောလိုက်ပြန်သည်။

အမှောင်ဧကရာဇ် တာအိုသခင်မှာ ဤတုန်လှုပ်ဖွယ် စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ “ဟားဟားဟား... ကျုပ်က အလွန်ဆုံးနေရမှ ဆယ်နှစ်ပဲ ကျန်တော့တာ။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ကျုပ်လည်း ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လုပ်ရတော့မှာပဲ။ ဒီလောင်းကစားကို ကျုပ် ကစားကြည့်မယ်”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ခုခံနေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ရာ အတိုင်းအဆမဲ့ စွမ်းအင် အဆီအနှစ်များ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝန်းရံသွားသည်ကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ မူလစိတ်ဝိညာဉ်မှာ ပြန်လည် ပုံဖော်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး အသက်စွမ်းအားမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် နိုးထလာခဲ့သည်။

“ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ငါ့ရဲ့ အသက်စွမ်းအားတွေ ပြန်ရလာပြီ။ နှစ်ပေါင်း ၁၀၀... ၂၀၀... ၃၀၀... ၅၀၀...” သူ၏ စူးရှသော အာရုံများက သူ၏ အသက်စွမ်းအားနှင့် သက်တမ်း တိုးလာသည်ကို ခံစားနေရ၏။ သူ၏ အင်အားမှာလည်း သူ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်စဉ် က အခြေအနေ၏ ၇၀ ရာခိုင်နှုန်းမှ ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့်အဖြစ် ပြန်လည် နိုးထလာပုံရသည်။ ဤကြီးမားသော လောင်းကစားတွင် သူ နိုင်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း အမှောင်ဧကရာဇ်တာအို သခင် သိလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် ရွှီဝူယီက သူ၏လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ရာ စီးဝင်နေသော စွမ်းအင်များ လည်း ရပ်တန့်သွားသည်။

“ဘာ” အမှောင်ဧကရာဇ် တာအိုသခင်သည် သူ၏ အင်အားအပြည့် ပြန်ရတော့မည့် ဆဲဆဲ တွင် ဤမျှ အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်က ရပ်တန့်လိုက်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

...

“ညီနောင်ယွိ... မင်း အကဲခတ်နေတာ တော်တော်ကြာပြီ။ ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို မင်း ဘယ်လို ခံစားရလဲ သိချင်မိတယ်” ‘ရွှီဝူယီ’၏ ပုံရိပ်မှာ ပိုမို ကြည်လင်လာပြီး သူ၏ ရုပ်သွင် အစစ်အမှန် ပေါ်ထွက်လာသည်။

“ချန်ပီယံမြို့စား” အမှောင်ဧကရာဇ် တာအိုသခင်က လန့်အော်လိုက်ပါသည်။

“ချန်ပီယံမြို့စားလား။ သူက အင်မော်တယ် နတ်ဘုရားဘုရင်က ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကို အခြေခံ ပြီး ဖန်တီးထားတဲ့ ပုံပျက်ပန်းပျက် ဇာတ်ကောင်တစ်ခုပါပဲ။ သူက ညီနောင်ယွိရဲ့ လက်ချက်နဲ့ အသတ်ခံလိုက်ရတာဆိုတော့ ငါ့ဆန္ဒတစ်ခု ပြည့်ဝသွားတယ်လို့ ပြောလို့ရ တာပေါ့” ရွှီဝူယီက ဟင်းလင်းပြင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်လာသည်။ ထိုသူမှာ ဟုန်ယွိပင်။