အခန်း ၉၇၇

အခန်း ၉၇၇ နာကြည်းမှု ဝေ

ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ထိုအသံ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပေတစ်သိန်း ရှည်လျားသော ဧရာမ ကင်းခြေများကြီး ရုတ်တရက် ကျုံ့ဝင်သွားသည်ကို အမှောင် အစောင့်အရှောက် အဘိုးကြီးကိုးယောက် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ခရမ်းရင့်ရောင် အလင်းတန်းတစ်ချက် ဖြာထွက်လာပြီး ထိုကင်းခြေများကြီးသည် ဝတ်ရုံဖြူ ဆင်ယင်ထားသော လူငယ်လေးတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

​ထိုလူငယ်လေးသည် ဝတ်ရုံဖြူကို ဝတ်ဆင်ထားသော်ငြား မျက်နှာပေါ်တွင်မူ ကင်းခြေများ၏ အမှတ်အသားများက ထင်ရှားစွာ ပေါ်လွင်နေပြီး အလွန်တရာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။ သူ့ကို မြင်ရသူတိုင်း အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားကြမည်မှာ အမှန်ပင်။

​သူ၏ အပြုအမူများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူသည် ဆရာတော် ကျိလုံအား သိကျွမ်းပုံရပေသည်။

​"မင်းကို လူတစ်ယောက်လို့ သတ်မှတ်လို့ ရနိုင်သေးရဲ့လား" ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံရှင် အမျိုးသားက ခေါင်းလှည့်ကာ ထိုလူငယ်ကို စိတ်ဝင်စားမှုကင်းမဲ့စွာဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဆရာတော် ကျိလုံသည် အလွန်တရာ ရုပ်ဆင်းအင်္ဂါ ကြည့်ကောင်းပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာတွင် ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် နက်နဲသော အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေသည်။

​"ဟားဟား... ငါက လူဟုတ်ဟုတ် မဟုတ်ဟုတ် အရေးမကြီးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ မင်းနဲ့ငါပဲ ရှိတယ်။ နဂါးငွေ့တန်းထဲက ကောင်တွေထဲမှာ ဘယ်နှစ်ကောင်လောက် နိုးလာပြီလဲ မသိဘူး။ ငါတို့ ပူးပေါင်း လုပ်ဖြစ်မလား၊ မလုပ်ဖြစ်ဘူးလား ဆိုတာကတော့ မင်းရဲ့ စကားတစ်ခွန်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်" ဝတ်ရုံဖြူလူငယ်လေးက ဆရာတော် ကျိလုံ၏ စကားများကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

​"သဘာဝကျကျပဲ ငါတို့ ပူးပေါင်းရမှာပေါ့" ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံရှင် အမျိုးသားက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေသည်။

​"ကောင်းပြီလေ၊ ပဉ္စမမြောက်မီးဖိုရဲ့ အပြင်ဘက်မှာပဲ တွေ့ကြတာပေါ့"

​ဝတ်ရုံဖြူ လူငယ်လေးသည် ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်သည်။ သို့သော် ထိုအပြုံးက ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုလိုပင်။ သူ့စိတ်ခံစားချက်များကို ထိုအပြုံးထဲတွင် ရှာမတွေ့နိုင်ပေ။ သူ လှည့်ထွက်သွားစဉ် သူ့အကြည့်များက အမှောင် အစောင့်အရှောက် အဘိုးကြီး ကိုးဦးထံ ဖြတ်သန်းသွားသောအခါ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ထပ်မံပေါ်ပေါက်လာပြီး နှုတ်ခမ်းကိုပင် သပ်လိုက်သေးသည်။

​အမှောင်သခင် အဘိုးကြီးကိုးဦး၏ နှလုံးသားများ ချက်ချင်း တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ သူ့အကြည့်အောက်တွင် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များပင် ပျော့ခွေသွားလေသည်။ သူတို့သာမက ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အကြောက်တရားကင်းသော စစ်သည်တော် ထောင်ပေါင်းများစွာနှင့် ကြောင်အမျိုးသမီးတို့လည်း ထိုနည်းတူ ခံစားလိုက်ကြရပြီး သူတို့ ခံစားရသော ထုံကျင်မှုမှာ ပို၍ပင် ပြင်းထန်သည်။

​၎င်းမှာ သူတို့ ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိလောက်အောင် အလွန်အားကောင်းသော ဖိအားကြီးတစ်ခု ကျဆင်းလာသောကြောင့်ဖြစ်ပြီး ဤအရာ အားလုံးမှာ ဝတ်ရုံဖြူ လူငယ်လေး၏ အကြည့်တစ်ချက်ကြောင့်သာ ဖြစ်ပေသည်။

​'ကံကြမ္မာနဲ့ သေခြင်းရှင်ခြင်း အရှင်သခင်... သူကလည်း အနန္တတန်ခိုးရှင် တစ်ပါးပဲ' အမှောင်သခင် အဘိုးကြီးကိုးဦး၏ ရင်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားကြသည်။

​"သူတို့က ကပ်ဘေးသခင် တာအိုချန်ရဲ့ ကျွန်တွေပဲ။ အကယ်လို့ မင်းမှာ သူတို့ကို စားရဲတဲ့ သတ္တိရှိတယ်ဆိုရင်တော့ မင်းရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကို ငါ ကြည်ကြည်ဖြူဖြူ ကြည့်ပေးပါ့မယ် သခင်လေး ဝူ" ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံရှင်က ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။

​"တာအိုချန်... အမြဲတမ်း တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေတတ်တဲ့ အဘိုးကြီးလား"

​ဝတ်ရုံဖြူ လူငယ်သည် ပြုံးလိုက်ပြီး အမှောင်သခင် အဘိုးကြီးကိုးဦးထံမှ အကြည့်ကို လွှဲဖယ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့ညာဘက်လက်ကို မြှောက်ကာ လက်ညှိုးဖြင့် ကွေးယက်ခေါ်လိုက်ရာ ဖြူရော်နေသော ကြောင်အမျိုးသမီးသည် အင်အားတစ်ခု၏ ရစ်ပတ်ခြင်းအား ခံလိုက်ရပြီး လုံးဝ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းမဲ့စွာဖြင့် ဝတ်ရုံဖြူလူငယ်လေး၏ အရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

​"မင်းက ကြည့်ရတာ အတော်လေး အဆင်ပြေသားပဲ။ ဒီကိုလာတဲ့ ခရီးစဉ်မှာ ငါ့ကို အလုပ်အကျွေးပြုမယ့် မိန်းကလေးတစ်ယောက် လိုနေတာ။ မင်းကိုပဲ ခေါ်သွားရမယ်" လူငယ်လေးက ကြောင်အမျိုးသမီးကို နမ်းရှိုက်လိုက်ပြီးနောက် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ သို့တိုင်အောင် ဆရာတော် ကျိလုံ၏ စကားကိုမူ သူ နားထောင်ခဲ့သေးသည်။ တာအိုချန်သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေခဲ့သော်လည်း သူသည် ကပ်ဘေးသခင်တစ်ပါး ဖြစ်ပြီး သူလို အရှင်သခင် အဆင့်ရှိသူ တစ်ယောက် သွားရောက်ရန်စ၍ ရမည့်သူမျိုး မဟုတ်ပေ။

​ထို့ကြောင့် သူသည် ဤလူများကို မျက်စိထဲတွင် မရှိသကဲ့သို့ သဘောထားခဲ့သော်လည်း ကြောင်အမျိုးသမီးကမူ သူ့အတွက် အနည်းငယ် အသုံးဝင်လေသည်။ သူ ဤကိစ္စကို ခေါင်းထဲတွင် တွေးတောချင့်ချိန်လိုက်ပြီး သူ့အဆင့်အတန်းအရ ဤအမျိုးသမီးကို ဖမ်းခေါ်သွားလျှင်ပင် တာအိုချန်သည် ကျင့်ကြံရာမှ ထွက်လာပြီး သူ့အား ပြဿနာလာရှာမည် မဟုတ်ဟု ယုံကြည်လိုက်သည်။

​ကြောင်အမျိုးသမီး တုန်ယင်သွားသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများနှင့် မျက်နှာပေါ်တွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ အထင်းသားပေါ်လွင်နေပြီး တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် အလိုအလျောက် ပြောလိုက်မိသည်။ "ကျ... ကျွန်မရဲ့ သခင်က..."

​"မင်းသခင်က ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး" လူငယ်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်မရှည်မှုများ ပေါ်လာသည်။ ထိုအချိန်တွင် စူးရှထက်မြက်သော သွားတန်းများကို သူ့ပါးစပ်ထဲတွင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသွားများ၏ အရောင်ကား... အနက်ရောင် ဖြစ်ပေသည်။

​ထို့နောက် လူငယ်လေးသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။ ခဏအကြာတွင် သူသည် အရိပ်အယောင်မျှပင် မကျန်ရစ်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

​ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံရှင် အမျိုးသားက ဤအရာများကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မပြုပေ။ နှစ်ကာလများတစ်လျှောက် စတုတ္ထမြောက် မဟာလောကကို နံနက်ခင်း တာအိုလောကမှ ထောက်ပံ့ ကူညီပေးခဲ့မှုများကြောင့်သာ စောစောက စကားများအား ပြောခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အခြားသော ကိစ္စများကိုမူ သူ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မည် မဟုတ်ချေ။

​ဝတ်ရုံဖြူ လူငယ်လေး၏ အပြုအမူများနှင့် ပတ်သက်၍ ထူးဆန်းသည်ဟု ကျိလုံ မခံစားရပေ။ ဤသူ၏ ဇာစ်မြစ်နှင့် အဆင့်အတန်းတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သဘာဝ ပါဝင်နေသောကြောင့် သူသည် အခြား ကျင့်ကြံသူများကဲ့သို့ သူ့ကိုယ်သူ ထိန်းချုပ်ထားမည် မဟုတ်သည်မှာ သဘာဝပင်။

​ဝတ်ရုံဖြူ လူငယ်လေး နဂါးငွေ့တန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျိလုံသည် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်စွာ တွေးတောနေပြီးနောက် သူကိုယ်တိုင်လည်း နဂါးငွေ့တန်းထဲသို့ ခြေချလိုက်လေသည်။ ခြေသုံးလှမ်းမျှ လှမ်းလိုက်ရုံဖြင့် အဆုံးအစမဲ့သော အကွာအဝေးကို ဖြတ်ကျော်သွားကာ အမှောင်သခင် အဘိုးကြီးကိုးဦး၏ အမြင်အာရုံ အကန့်အသတ်မှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

​နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ် တစ်စင်းလုံး သွေးရောင် မီးတောက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ဆရာတော် ကျိလုံနှင့် ဝတ်ရုံဖြူ လူငယ်လေးတို့ နဂါးငွေ့တန်း အလွန်တွင် ပေါ်လာပြီးနောက် နဂါးငွေ့တန်းအတွင်းရှိ နေရာသုံးနေရာတွင် ထူးဆန်းသော အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

​ပထမဆုံး အပြောင်းအလဲမှာ မီးတောက်မိစ္ဆာများ၏ ဂြိုဟ်မှ ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာကား ရွှမ်ရှန်းနှင့် သူ့အဖွဲ့သည် ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာငှက် ဖန်တီးခဲ့သော ပရမ်းပတာ အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူကာ မီးတောက်မိစ္ဆာ၏ သွေးအား ရယူနိုင်ခဲ့သည့် နေရာပင်။ ယခုအချိန်၌ မီးပင်လယ်ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော ထိုဂြိုဟ်တွင် မီးတောက်များ၏ တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်သံများမှလွဲ၍ အခြား မည်သည့်အသံမျှ မကြားရတော့ပေ။

​မီးတောက်မိစ္ဆာများ အားလုံး မြေအောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေကြသည်။ သူတို့အားလုံး ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ဒူးထောက်နေကြ၏။

​အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကြည့်လိုက်မည်ဆိုပါက သူတို့သည် ဧရာမ ထုံးကျောက်ဂူကြီး တစ်ဂူထဲတွင် ရှိနေကြောင်း တွေ့ရပေမည်။ အလယ်ဗဟိုတွင် ချော်ရည်များ စုပုံကာ ခဲသွားသော ရေကန်တစ်ကန် ရှိသည်။ ရေကန်၏ အလယ်ဗဟိုတွင်မူ များပြားသော မီးတောက်မိစ္ဆာများ ပြည့်နှက်နေပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ပျပ်ဝပ်ဦးချနေကြလေသည်။

​ရှုပ်ထွေးပြီး ခက်ခဲနက်နဲသော မန္တန်များက တုန်ယင်နေသော မီးတောက်မိစ္ဆာများ၏ ပါးစပ်မှ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာနေပြီး ပြင်ပကမ္ဘာရှိ မီးပင်လယ်မှ ပေါက်ကွဲသံကြီးများနှင့် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ အချိတ်အဆက်မိနေသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရသည်။

​လေထုထဲတွင် မန္တန်များ ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး ပြင်ပကမ္ဘာရှိ မီးပင်လယ်ကြီးက ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီးများ ထုတ်လွှတ်နေချိန်တွင် မီးတောက်မိစ္ဆာများ ဝန်းရံထားသော အခဲဖြစ်နေသည့် ချော်ရည် ရေကန်ကြီးထံမှ အက်ကွဲသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်း၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အက်ကြောင်းများ ပေါ်လာ၏။

​၎င်းတို့က ပြန့်နှံ့သွားပြီး တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုများပြားလာရာ ရေကန်၏ အခဲဖြစ်နေသော မျက်နှာပြင်မှာ ပင့်ကူအိမ် တစ်အိမ်နှင့်ပင် တူနေတော့သည်။

​ထူးဆန်းသော အပြောင်းအလဲ ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ဒုတိယမြောက်နေရာမှာ နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ်၏ အတွင်းပိုင်းနှင့် အပြင်ဘက်ပိုင်းကြားရှိ မီးပင်လယ်ထဲတွင် ပေါလောပေါ်နေသော ဧရာမ ဥက္ကာခဲကြီး တစ်ခဲပေါ်တွင် ဖြစ်သည်။

​၎င်းမှာ ပေတစ်သောင်းနီးပါး မြင့်မားသော ဥက္ကာခဲကြီး ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် မီးပင်လယ်ထဲတွင် မျောပါနေသော်လည်း အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က အနီးကပ် သေချာကြည့်မည်ဆိုပါက ၎င်းမှာ ဥက္ကာခဲ မဟုတ်ဘဲ လူ့ခေါင်းကြီးတစ်လုံး ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့ရပေမည်။

​ပိုမိုတိကျစွာ ဆိုရလျှင် ချိုင့်ဝင်နေသော လူ့ခေါင်းကြီးတစ်လုံး ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ စုမင်သာ ထိုနေရာတွင် ရှိနေမည်ဆိုပါက သူနှင့် တီကျိုမိုရှားတို့ ထိုနေရာကို ဖြတ်ပျံသန်းစဉ်က သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ ခေါင်းကြီး ဖြစ်ကြောင်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်ပေမည်။

​ထိုအချိန်၌ မီးပင်လယ်ထဲရှိ ခေါင်းကြီးပေါ်တွင် အက်ကြောင်းများ ပေါ်လာသည်။ ၎င်းတို့သည် ခေါင်းကြီးကို အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြဲပစ်တော့မည့်အလား ပြန့်နှံ့သွားလေသည်။

​ပုံမှန်မဟုတ်သော အပြောင်းအလဲ ဖြစ်ပေါ်သည့် တတိယမြောက် နေရာလည်း ရှိသေးသည်။ ထိုသည်ကား တောင်တစ်တောင်။ တိမ်များကို ထိုးဖောက်ကာ အထွတ်အထိပ်ကိုပင် မမြင်နိုင်လောက်အောင် မြင့်မားသော ဧရာမ တောင်ကြီး တစ်တောင် ဖြစ်သည်။ နဂါးငွေ့တန်းထဲတွင် မားမားမတ်မတ် တည်ရှိနေသော ထိုတောင်ကြီးသည် စုမင် ကြားဖူးခဲ့ပြီး ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာငှက်ကို ပူဆွေးသောက ရောက်စေခဲ့သော လှပသည့် ဒဏ္ဍာရီတစ်ခု ရှိရာ တောင်ကြီးပင်။

​ချစ်သူမျှော်တောင်...

​အဆုံးအစမဲ့သော တောင်ထိပ်တွင် ထာဝရ ရပ်တန့်နေသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးအကြောင်း ဒဏ္ဍာရီတွင် ဆိုထားသည်။ သူမသည် ကွယ်လွန်သွားသော ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို စောင့်ကြည့်နေသည့်အလား နဂါးငွေ့တန်းအား ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။ ဤတောင်ပေါ်တွင် ဖြစ်ပေါ်လာသော ထူးဆန်းသည့် အပြောင်းအလဲမှာ ဝေးကွာသော တောင်ထိပ်တွင် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ ယင်းအစား တောင်ခါးပန်းရှိ ဧရာမ ဂူကြီးတစ်လုံးထဲမှ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်ပြီး အထဲမှ တိုးညှင်းသော ဟိန်းဟောက်သံများ ထွက်ပေါ်လာနေသည်။

​ထိုဟိန်းဟောက်သံများသည် လူတစ်ယောက်ထံမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ တစ်စုံတစ်ရာသော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် သားရဲကြီး တစ်ကောင်ထံမှ ထွက်လာခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။ ခဏအကြာတွင် ပေထောင်ချီ ကြီးမားသော ဧရာမ သားရဲကြီး တစ်ကောင် ထွက်လာလေသည်။

​ထိုသည်က တစ်ကိုယ်လုံး အမည်းရောင်ဖြစ်နေသော တောဝက်ကြီး တစ်ကောင်ပင်။

​အစပိုင်းတွင် သူ၏ ရှည်လျားသော အမွေးများက ခန္ဓာကိုယ်မှ တွဲလောင်းကျနေသော်လည်း အပြင်သို့ ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုအမွေးများ အားလုံးက ထောင်မတ်သွားပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းလောက်အောင် ထက်မြက်သည့် အလင်းရောင်ကို ထုတ်ပြနေလေသည်။ သားရဲကြီး ဂူအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေစဉ် မီးပင်လယ်ကြီးက သူ့ကို ဖြတ်သန်းသွားသော်လည်း အနည်းငယ်မျှပင် ထိခိုက်အောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ချေ။

​တောဝက်ကြီးသည် ဂူအပြင်ဘက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေပြီး တိမ်မြူများ ဖုံးလွှမ်းနေကာ မသဲမကွဲ မြင်ရသော တောင်ထိပ်ဆီသို့ မော့ကြည့်နေသည်။ ထိုနေရာကို ကြည့်နေစဉ် သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် နာကျင်မှုများ ပေါ်လွင်လာသည်။

​သူက ခေါင်းကိုမော့ကာ ကျယ်လောင်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ ထိုအသံက နဂါးငွေ့တန်းထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး မီးပင်လယ်ကြီးကို နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားစေကာ တောင်တန်းတစ်ဝိုက်ရှိ ဧရိယာအား မီးကင်းစင်သွားစေသည်။

​တောဝက်ကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်စဉ် သူ၏ မျက်လုံးထောင့်များမှ မျက်ရည်အချို့ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။ သို့သော် မြေပြင်ပေါ်သို့ မျက်ရည်များ မကျမီ အရိပ်အယောင်မျှ မကျန်ရစ်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ မကြာမီ သတ္တဝါကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်က ကျုံ့ဝင်သွားပြီး အလွန်ဝဖြိုးသော လူသားတစ်ယောက်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ သူ့မျက်လုံးများမှာ သွေးကဲ့သို့ နီရဲနေပြီး ပါးစပ်ထဲတွင် အစွယ်တစ်စုံ ရှိနေသည်။ အမူအရာတွင် နာကျင်မှုများအပြင် ကြီးမားသော ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မုန်းတီးမှုများကို ဖုံးကွယ်ထားလျက် သူသည် မီးပင်လယ်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

​ပဉ္စမမြောက်မီးဖို စတင် မီးမှုတ်ထုတ်ပြီးနောက် သတ္တမမြောက်နေ့တွင် ဤအရာအားလုံး ဖြစ်ပျက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အဋ္ဌမမြောက်နေ့သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ် အတွင်းပိုင်း၏ ဗဟိုချက်ရှိ ပဉ္စမမြောက်မီးဖို ရှိရာ နေရာတွင် သွေးရောင်မီးတောက်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အပြာရောင် မီးတောက်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။

​အပြာရောင် မီးတောက်များ၏ ပြင်းထန်မှုနှင့် ၎င်းတို့ဖြစ်ပေါ်စေသော မြင့်မားသည့် အပူချိန်မှာ သွေးရောင် မီးတောက်များထက် အဆပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ ပိုမို အားကောင်းသည်။ ၎င်းတို့ ပေါ်လာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် နဂါးငွေ့တန်းကို အရည်ပျော်ကျသွားစေသည်။ ဟင်းလင်းပြင် အလွှာများ အထပ်ထပ် နောက်သို့ ပြိုကျသွားပြီး ဗလာနယ်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

​တစ်ချိန်တည်းပင် အပြာရောင် မီးတောက်များသည် သွေးရောင် မီးတောက်များကို မျိုချပစ်နိုင်သည့်အလား ထင်မှတ်ရသည်။ ၎င်းတို့က လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့သွားပြီး အပြာရောင်မီးတောက်များ ရောက်ရှိသွားရာ နေရာတိုင်းတွင် အနီရောင်များ နေရာတွင် အစားထိုး ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

​မီးပင်လယ်ကြီးက အပြင်းအထန် လှိမ့်တက်နေသည်။ ပဉ္စမမြောက်မီးဖို အကြောင်းကို နားလည်သူများက အပြာရောင် မီးတောက်များ ရောက်လာသည်နှင့် ပဉ္စမမြောက်မီးဖိုမှ ဒုတိယအကြိမ် မီးတောက်လှိုင်း ထွက်ပေါ်လာပြီဖြစ်ကြောင်း သိကြသည်။

​ထို့နောက်တွင်မူ တတိယအကြိမ်မြောက် လှိုင်းဖြစ်သော ခရမ်းရောင်မီးတောက်များ ဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဖျက်ဆီးခြင်း အနက်ရောင် မီးတောက်များ ရောက်ရှိလာမည်။

​အချိန်များ ကုန်လွန်သွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သုံးရက် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

​ဝဖြိုးသော လူသည် မီးပင်လယ်ကြီးကို မျက်နှာမူကာ ရှေ့သို့ ဆက်လက် တိုးဝင်နေခဲ့သည်။ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သူ အနည်းငယ်ထဲတွင် သူသည် အပြာရောင် မီးတောက်များနှင့် ပထမဆုံး အထိအတွေ့ ရှိသူဖြစ်သည်။ သူတို့ကြားတွင် သူ၏ အမြန်နှုန်းမှာ အတော်လေး သိသိသာသာ နှေးကွေးသွားခဲ့သော်လည်း သူကမူ ဂရုမစိုက်ဘဲ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်နေဆဲပင်။

​အပြာရောင် မီးတောက်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီးနောက် သတ္တမမြောက်နေ့တွင် နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ် အတွင်းရှိ မီးတောက်များ အားလုံး အပြာရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ အပြာရောင် မီးပင်လယ်မှ ပြန့်ထွက်လာသော မြင့်မားသည့် အပူချိန်ကြောင့် သက်ရှိသတ္တဝါများစွာ သေဆုံးခဲ့ရပြီး အမှောင်သခင် အဘိုးကြီးကိုးယောက်သည်လည်း အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်ကာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ် ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည်။

​မင်နက်ဂြိုဟ်မှာ ယခုအခါ သေမင်းတမန် တိတ်ဆိတ်မှုထဲတွင် နစ်မြုပ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာရှိ ကျင့်ကြံသူများ အားလုံးနီးပါး အဝေးမှ တစ်ဖက်တည်းသို့သာ ကြည့်နေကြသည်။ ထိုနေရာမှ အပြာရောင်ကို ဖျက်ဆီး၍ မရနိုင်သော မီးတောက်များအဖြစ် သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရောင်ပြန်ဟပ်နေလေသည်။

​အပြာရောင် မီးပင်လယ် ပြန့်နှံ့သွားပြီး သတ္တမမြောက်နေ့တွင် မီးတောက်မိစ္ဆာများ ရက်ပေါင်းများစွာ ကိုးကွယ်ပူဇော်နေခဲ့သော ဂြိုဟ်ပေါ်ရှိ ချော်ရည်ပြာ ရေကန်ကြီးသည် ဝုန်းခနဲ ပေါက်ကွဲ ကွဲကြေသွားသည်။ ခြောက်သွေ့နေသော လက်တစ်ဖက်က နက်ရှိုင်းသော နေရာမှ ဆန့်ထွက်လာပြီး တဖြည်းဖြည်းချင်း အလွန်အမင်း ပိန်လှီခြောက်ကပ်နေသော အရိုးစုသဏ္ဌာန် သက်ရှိတစ်ကောင်က ထိုအထဲမှ မတ်တတ်ရပ်လာသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ် အပေါ်သို့ မျောတက်လာသည်နှင့် အပြည့်အစုံကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

​ဤသည်မှာ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ် ဖြစ်သည်။ သူသည် ခါးကုန်းနေပြီး ပါးလျသော ဆံပင်များရှိသည့် အဘိုးအို တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူ့ကိုယ်ပေါ်တွင် အဝတ်အစား တစ်ထည်မျှ မရှိဘဲ မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ အနက်ရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

​အဘိုးအို ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မီးတောက်မိစ္ဆာများ၏ ပါးစပ်မှ စိတ်အားထက်သန်သော အော်ဟစ်သံများ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ မီးတောက်မိစ္ဆာများ အားလုံး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ပျပ်ဝပ်ဦးချလိုက်ကြပြီး မြေကြီးကိုပင် တုန်ခါသွားစေလောက်အောင် အဆက်မပြတ် ရှိခိုးပူဇော်နေကြလေသည်။

​အဘိုးအိုက ခေါင်းငုံ့ကာ အောက်ဘက်ရှိ ကိုးကွယ်ပူဇော်နေသူ အမြောက်အမြားကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ဗလာကျင်းနေသော အမူအရာ ရှိနေပြီး ဝမ်းဗိုက်ပေါ်တွင် ကြီးမားသော စုတ်ပြဲရာကြီး တစ်ခု ရှိနေသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် မည်သည့် ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါမျှ မရှိဘဲ အနက်ရောင် အရိုးများကိုသာ မြင်တွေ့နိုင်သည်။

​"ငါ... အိပ်ပျော်နေခဲ့တာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာခဲ့ပြီလဲ။ ငါက... ဘယ်သူလဲ"

​အဘိုးအိုက မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် သူ ပြန်ဖွင့်လိုက်သောအခါ ဗလာကျင်းနေသော အကြည့်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ ယင်းအစား ထူးဆန်းပြီး စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော အလင်းတန်း တစ်စက အထဲမှ တောက်ပလာပြီး အဘိုးအို၏ ဝမ်းဗိုက်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာက သူ့အလိုလို ကျက်သွားလေသည်။

​"ငါက မီးတောက်မိစ္ဆာတွေရဲ့ ဧကရာဇ်။ ငါက မီးတောက်တွေရဲ့ အရှင်သခင်ပဲ" အဘိုးအိုက ခေါင်းကို မော့ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ ထိုသို့ ပြုလုပ်လိုက်သည်နှင့် သူ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ သူ ပြန်ပေါ်လာချိန်တွင် ပြင်ပကမ္ဘာရှိ အပြာရောင် မီးပင်လယ်ထဲသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

​"ပဉ္စမမြောက် မီးဖို..."

​အဘိုးအိုက သွားဖြဲပြုံးလိုက်ရာ သူ့မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်တရာ ရုပ်ဆိုး အကျည်းတန်နေလေသည်။ အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ခြင်းဖြင့် အပြာရောင် မီးပင်လယ်ထဲမှ အပြာရောင် မီးတောက်အချို့ သူ့ပါးစပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး သူက ထိုအတိုင်းပင် မျိုချပစ်လိုက်သည်။ အဘိုးအို၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီးနောက် သူသည် ရှည်လျားသော အလင်းတန်း တစ်တန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ နဂါးငွေ့တန်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာဆီသို့ ပြေးဝင်သွားလေသည်။

​သူ ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းတွင် အပြာရောင် မီးတောက်များ လျော့ကျသွားမည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ သူ ဖြတ်သွားစဉ် မီးတောက်များကို မျိုချပစ်လိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

​သို့သော်လည်း အပြာရောင် မီးပင်လယ်ကြီးက နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ် တစ်စင်းလုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားသည်။ ထိုသည်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အဘိုးအို မျိုချလိုက်သော ပမာဏမှာ ပြောပလောက်စရာ မရှိပေ။ သို့သော်လည်း ဤအရာကို အခြေခံ၍ အဘိုးအို၏ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော အသွင်အပြင်အား မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

​……

​အပြာရောင် မီးပင်လယ်ကြီး ပြန့်နှံ့သွားသည့် ထိုသတ္တမမြောက်နေ့၌ပင် အပြာရောင် မီးတောက်များထဲရှိ ရုပ်တု၏ ခေါင်းပေါ်တွင် အက်ကြောင်းများ ပိုမိုများပြားလာခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဝုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ ၎င်းမှာ ကွဲကြေသွားတော့သည်။

​အပိုင်းပိုင်း ကွဲကြေနေသော ကျောက်တုံးများ အနောက်သို့ ကျဆင်းသွားချိန်၌ ကျောတွင် ဘူးသီးခြောက်ကြီး တစ်ဘူးကို လွယ်ထားသော လူကောင်ကြီး တစ်ယောက် ထွက်လာသည်။ သူသည် သားရေများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာအမူအရာတွင် တင်းမာခက်ထန်၍ အလွန်တရာ ဩဇာတိက္ကမ ကြီးမားသည့် အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေကာ အထူးသဖြင့် သူ့မျက်ခုံးများပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့မှာ အဝါရောင် ဖြစ်နေပြီး သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို ထူးဆန်းသော အငွေ့အသက်များ ပေးစွမ်းနေလေသည်။

​"ဘိုးဘေးဝိညာဉ်ရဲ့ ဦးနှောက်က အရသာ လုံးဝ မဆိုးဘူးပဲ။ ဒါပေမဲ့ သေချာ ကင်လိုက်တဲ့ အခါကျတော့ အရသာက နည်းနည်း ထူးဆန်းသွားသလိုပဲ။ မီးအပူချိန် မှားသွားတာလား မသိဘူး။ ဟင်း... ဟုတ်တယ်၊ နောက်တစ်ခါကျရင် မီးရွှံ့စေးတွေ ပိုယူသွားရမယ်"

​လူကြီးက သူ့ဘာသာ ရေရွတ်နေစဉ် သူ့လက်ချောင်းများအား လျက်လိုက်ပြီး အရသာမဆိုးဟု ခံစားရသည့်အလား လက်မတစ်ချောင်းလုံးကိုပင် ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်တော့သည်။ လက်မကို စုပ်နေပုံပေါ်လျက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အပြာရောင် မီးတောက်များကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ၎င်းတို့အား လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ နဂါးငွေ့တန်း၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာဆီသို့ လျှောက်သွားလေသည်။

​သူ အမြန် မသွားသော်လည်း ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တိုင်း အပြာရောင် မီးတောက်များကို ဆူပွက်သွားစေသည်။ လက်မကို စုပ်နေဆဲဖြစ်လျက် မီးပင်လယ်ထဲသို့ ခြေချကာ အဝေးသို့ တဖြည်းဖြည်း ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

​ဤအရာများ အားလုံး ဖြစ်ပျက်နေချိန်တွင် နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ်၏ အတွင်းပိုင်း၌ မူလက ရွှေ့ပြောင်းခြင်း ဝဲဂယက် ရှိခဲ့သော်လည်း ယခု မီးပင်လယ်ထဲတွင် နစ်မြုပ်နေသော နေရာတစ်နေရာ ရှိသည်။ ထိုနေရာတွင် ဟိန်းဟောက်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့အောက်တွင် အပြာရောင် မီးတောက်များ ငြိမ်သက်သွားလေသည်။

​ငြိမ်သက်သွားသော အပြာရောင် မီးတောက်များသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လှိမ့်တက်နေသော မီးပင်လယ်ကြီးနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။ ဟိန်းဟောက်သံ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်နှင့်အမျှ မီးတောက်များ ပို၍ ငြိမ်သက်သွားပြီး ထိုဧရိယာမှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း နဂါးငွေ့တန်း အတွင်းရှိ ပေတစ်သိန်း အကျယ်အဝန်း စက်ဝိုင်းပုံစံ ဧရိယာတစ်ခုထဲမှ မီးတောက်များ အားလုံး ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

​ထိုသို့ ဖြစ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နဂါးခေါင်း နှစ်လုံးပါသော မြင်းနက်ကြီး တစ်ကောင်သည် ဟိန်းဟောက်သံများအား နဂါးငွေ့တန်းကို တုန်လှုပ်သွားစေလျက် မီးတောက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော ရွှေ့ပြောင်းခြင်း ဝဲဂယက်ထဲမှ ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။

​ထိုမြင်းကြီးမှာ ပေထောင်ချီ၍ မြင့်မားသည်။ သူပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပေတစ်သိန်းအထိ ကျယ်ပြန့်သော ငြိမ်သက်နေသည့် မီးပင်လယ်၏ အရောင်မှာ လုံးဝ အနက်ရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး မီးတောက်များက မြင်းကြီးထံသို့ တိုးဝင်ကာ ဝန်းရံသွားကြသည်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဤအရာကို အပေါ်စီးမှ မြင်လိုက်မည်ဆိုပါက ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ အလွန်အားကောင်းသော နိမိတ် တစ်ခုကို သေချာပေါက် ရရှိမည် ဖြစ်သည်။

​ပေတစ်သိန်း ကျယ်ဝန်းသော မီးပင်လယ် ဧရိယာသည် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်နေပြီး သူတို့၏ ဘုရင်နှင့် တွေ့ဆုံရသည့်အလား မြင်းကြီးကို ကိုးကွယ်ပူဇော်နေသည့်ပုံပင်။

​မြင်းနက်ကြီးက ခေါင်းကိုမော့ကာ ထိတ်လန့်ဖွယ် ဟိန်းဟောက်သံကြီး တစ်သံအား နောက်တစ်ကြိမ် ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ဟိန်းဟောက်သံထဲတွင် အလွန်တရာ ကြီးမားသော ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုများ ပါဝင်နေပြီး သက်ရှိအားလုံးအပေါ် ဖော်ပြ၍ မရနိုင်လောက်အောင် နာကြည်းချက်များလည်း ပါဝင်နေလေသည်။

​သို့သော် သူ့ကျောပြင်ကမူ အလွတ် မဟုတ်ပေ။ ထိုအပေါ်တွင် လူတစ်ယောက် ထိုင်နေလေသည်။

​သဘာဝကျစွာပင် ဤသည်ကား စုမင် ထိန်းချုပ်ထားသော အထွတ်အထိပ် ရတနာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပင် ဖြစ်သည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ ရှိနေသော်လည်း မျက်လုံးများကမူ ကြီးမားသော ယုံကြည်ချက်၊ ခွန်အားများနှင့်အတူ တောက်ပနေခဲ့သည်။

​"နာကြည်း ဝေ... ယခုမှစပြီး မင်းကို သတ်ချင်တဲ့ သက်ရှိသတ္တဝါ အားလုံးကို ငါ သတ်ပစ်မယ်။ ဒါက မင်းကို ငါ ပေးခဲ့တဲ့ ကတိဖြစ်ပြီး စကြဝဠာ တစ်ခုလုံးကို ပေးတဲ့ ကတိလည်း ဖြစ်တယ်"

​မြင်းနက်ကြီး တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ခဏအကြာတွင် သူ့မျက်လုံးများထဲ၌ ပြတ်သားမှုများ ပေါ်လာကာ နောက်တစ်ကြိမ် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ စုမင်၏ ကတိသစ္စာကို တုံ့ပြန်လိုက်သည့်အလား ဖြစ်သကဲ့သို့ သူကိုယ်တိုင် ကတိသစ္စာပြုလိုက်သည့်အလားလည်း ထင်မှတ်ရလေသည်။