အခန်း ၉၇၈
Vol. 71 Ch. 978
အခန်း ၉၇၈ သက်တမ်းရင့် မိစ္ဆာအိုကြီးများအားလုံး ရောက်လာကြပြီ
မကျေမချမ်းဝေ၏ ဟိန်းဟောက်သံများကြားတွင် မြင်းနက်ကြီးကို ဝန်းရံထားသော ပေတစ်သိန်းကျယ်ဝန်းသည့် မီးပင်လယ်ကြီးသည် နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ်အတွင်း ယခင်က တစ်ခါမျှ မရှိဖူးသော ဧရာမ ဝဲဂယက် ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။
စုမင်က ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။ ဝဲဂယက် အတွင်းရှိ ကမ္ဘာဆီသို့ သွားခဲ့ရသော ခရီးစဉ်မှ မြင်ကွင်းများက သူ့ခေါင်းထဲတွင် ပြန်လည် ပေါ်လာသည်။ အတန်ကြာပြီးနောက် သူ မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်လိုက်သောအခါ ထိုမျက်လုံးများထဲတွင် တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ချက် လက်ဖြာသွားခဲ့သည်။
"ငါတို့... ပဉ္စမမြောက် မီးဖိုဆီကို သွားကြမယ်" စုမင်က သူထိန်းချုပ်ထားသော ခန္ဓာကိုယ်၏ ညာဘက်လက်ကို မြှောက်ကာ ဝေ၏ အမွေးများအား ပွတ်သပ်ရင်း သူ့ဆန္ဒကို ပေးပို့လိုက်သည်။ မြင်းနက်ကြီး၏ နဂါးခေါင်းနှစ်လုံးက လျင်မြန်စွာ မော့တက်လာပြီး ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ဟိန်းဟောက်သံကြီး ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်နှင့် ဝေသည် ရှေ့သို့ တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးထွက်သွားတော့သည်။
၎င်း၏ အမြန်နှုန်းမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပေတစ်သိန်း အကွာအဝေးကို ဖြတ်ကျော်သွားနိုင်လောက်အောင် လျင်မြန်သည်။
မြင်းကြီး ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားစဉ် ၎င်းကို ဝန်းရံထားသော အနက်ရောင် မီးပင်လယ်ကြီးသည်လည်း ရှေ့သို့ တွန်းပို့ခံလိုက်ရပြီး မြင်းကြီးသည် မီးတောက်များ၏ စီးဆင်းမှုအား ဆန်တက်ကာ သွားလာနေသည့်အလား ထင်မှတ်ရသည်။
ထိုအချိန်၌ နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ် တစ်ခုလုံးတွင် စုမင်အပါအဝင် ပဉ္စမမြောက်မီးဖိုဆီသို့ ဦးတည်သွားနေသော သက်ရှိ ၆ ဦး ရှိနေသည်။ ထိုအထဲမှ တစ်ဦးမှာ ခရမ်းရောင် ဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းထားသော ရုပ်ဆင်းအင်္ဂါ ကြည့်ကောင်းသည့် ဆရာတော် ကျိလုံ ဖြစ်သည်။
ထူးဆန်းပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ကာ အနိုင်ကျင့်တတ်သော အမှန်တကယ်တွင် ကင်းခြေများကြီး ဖြစ်နေသည့် ဝတ်ရုံဖြူ လူငယ်လေးလည်း ပါဝင်သလို ချစ်သူမျှော်တောင်အောက်တွင် ဟိန်းဟောက်ခဲ့သော အမွေးထူတောဝက်ကြီးမှ လူအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသူလည်း ပါဝင်သည်။ ထို့ပြင် မီးတောက်မိစ္ဆာ ဘိုးဘေးနှင့် ဘိုးဘေးဝိညာဉ်၏ ဦးနှောက်ကို မျိုချခဲ့သော မျက်ခုံးဝါနှင့် လူကြီးလည်း ပါဝင်လေသည်။
ဤလူခြောက်ဦးသည် သူတို့၏ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များကို အသုံးပြုကာ ရှည်လျားသော အလင်းတန်း ခြောက်တန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး မီးပင်လယ်အား ဖြတ်သန်းလျက် မီးပင်လယ်၏ မြစ်ဖျားခံရာဆီသို့ ပြေးဝင်သွားကြသည်။
ပဉ္စမမြောက်မီးဖိုမှ အပြာရောင်မီးတောက်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်မှာ ယနေ့ဆိုလျှင် သတ္တမမြောက်နေ့ ဖြစ်သည်။ ဤနေ့လွန်မြောက်သွားသည်နှင့် နဂါးငွေ့တန်းအတွင်း မီးပင်လယ် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်မှာ ၁၅ ရက်မြောက်နေ့သို့ ရောက်ရှိသွားမည် ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်၌ ပဉ္စမမြောက်မီးဖို ပတ်လည်တွင် ခရမ်းရောင် အရိပ်အယောင် တစ်ရိပ် နောက်ဆုံးတွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ခရမ်းရောင် မီးတောက်များ ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အပြာရောင် မီးပင်လယ်ကြီးမှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး ငြိမ်းသေတော့မည့် လက္ခဏာများကို ချက်ချင်း ပြသလာသည်။ အပြာရောင် မီးတောက်များတွင် အသိဉာဏ်ရှိနေပြီး ခရမ်းရောင် မီးတောက်များရှေ့တွင် မတောက်လောင်ရဲသည့်အလား ပုံပေါက်နေသည်။
ခဏအကြာတွင် ခရမ်းရောင် မီးတောက်များသည် ဝုန်းခနဲ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ်ကြီးကို တတိယအကြိမ် ဖုံးလွှမ်းရန် ရည်ရွယ်လျက် အရပ်မျက်နှာ အားလုံးသို့ ပြန့်ထွက်သွားတော့သည်။ ၎င်းအပြီးတွင် နောက်ဆုံးဖြစ်သော ဖျက်ဆီးခြင်း အနက်ရောင် မီးတောက်များ ထွက်ပေါ်လာမည် ဖြစ်သည်။ ထိုအဖြစ်အပျက် နောက်ထပ် ၇ ရက် ကုန်ဆုံးသွားမှသာ နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ်၏ ကပ်ဘေးကြီး ပြီးဆုံးသွားမည် ဖြစ်သည်။
ခရမ်းရောင် မီးပင်လယ် ပြန့်နှံ့သွားပြီး တတိယမြောက်နေ့တွင် ပဉ္စမမြောက်မီးဖိုကို ဝန်းရံထားသော ခရမ်းရောင်မီးတောက်များ ရှိရာ ဧရိယာအလွန်သို့ လေချွန်သံတစ်သံနှင့်အတူ ရှည်လျားသော အလင်းတန်းတစ်တန်း ပြေးဝင်လာသည်။ ထိုအလင်းတန်းထဲတွင် အဘိုးအို တစ်ဦး ရှိနေသည်။ သူသည် ပိန်လှီခြောက်ကပ်နေသော်လည်း မျက်လုံးများထဲတွင် ထူးဆန်းပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အလင်းတန်းတစ်စ ရှိနေသည်။ သူသည် ကိုယ်ဗလာနီးပါး ဖြစ်နေပြီး ကျောကုန်းပေါ်တွင် ကြီးမားသော အဖုအကျိတ်ကြီး တစ်လုံး ရှိသည်။ သူ့ခေါင်းပေါ်တွင်လည်း ဆံပင်အနည်းငယ်သာ ရှိပြီး ရှေ့သို့ သွားနေစဉ် လေထဲတွင် လွင့်မျောနေသော ဆံပင်အနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။
ဤအဘိုးအိုမှာ သဘာဝကျစွာပင် မီးတောက်မိစ္ဆာ ဘိုးဘေး ဖြစ်သည်။ သူသည် ဤနေရာနှင့် အနီးဆုံးဖြစ်သောကြောင့် ပထမဆုံး ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မီးတောက်များ အားလုံး မျိုချလာခဲ့ပြီး ခရမ်းရောင်မီးတောက် အချို့ကိုပင် မျိုချရန် ကြိုးစားခဲ့သေးသည်။
လိုရာခရီးသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် သူ့မျက်လုံးများထဲ၌ လောဘရမ္မက်များ ပေါ်လွင်လာသည်။ မီးဖိုသို့သွားရာ လမ်းတစ်ဝက်တွင် သူ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပြီး မီးတောက်များ ဝန်းရံထားသော ပဉ္စမမြောက်မီးဖိုကို စိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။ သူ နေထိုင်သော နေရာသည် ပဉ္စမမြောက်မီးဖိုနှင့် အလွန် နီးကပ်သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် သူတို့ကြား၌ အကွာအဝေး အတော်အတန် ရှိနေသေးသည်။ အတန်ကြာပြီးနောက် အဘိုးအိုက စူးရှသော လေချွန်သံ တစ်သံကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး ပဉ္စမမြောက်မီးဖိုဆီသို့ တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားတော့သည်။
ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပဉ္စမမြောက်မီးဖို အတွင်းမှ အစွမ်းထက်သော တွန်းကန်အားတစ်ခု ပစ်ထွက်လာကာ ပေတစ်သန်းကျယ်ဝန်းသော စက်ဝိုင်းပုံစံ ဧရိယာတစ်ခုလုံးသို့ ပြန့်နှံ့သွားလေသည်။ ထိုအားကြောင့် ပိန်လှီသောအဘိုးအိုမှာ အပြင်းအထန် တုန်ခါသွားပြီး ပေတစ်ရာခန့် အရောက်တွင် နောက်သို့ ချက်ချင်း လွင့်စင်သွားတော့သည်။ ထိုမျှလောက် အကွာအဝေးအထိ တွန်းထုတ်ခံရပြီးမှသာ သူ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အမူအရာများ ပေါ်လာပြီး တိုးညှင်းစွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်စဉ် ထိုရက်စက်မှုကို မဖိနှိပ်မီ မျက်လုံးများက တစ်ခဏမျှ တောက်ပသွားခဲ့သည်။
'အချိန်မတန်သေးဘူး။ ဒီနေရာက ခရမ်းရောင် မီးတောက်တွေက ပြင်းထန်နေတုန်းပဲ။ သူတို့ နည်းနည်း အားပျော့သွားတဲ့အထိ ငါ စောင့်ရမယ်။ ဖျက်ဆီးခြင်း အနက်ရောင် မီးတောက်တွေ ပေါက်ကွဲထွက်လာမယ့် အချိန်ရောက်မှ အထဲကို ဝင်ဖို့ အခွင့်အရေး ရလိမ့်မယ်'
ပိန်လှီသော အဘိုးအို၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စဉ်းစားတွေးတောနေသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ခဏအကြာတွင် သူသည် ခပ်အေးအေး ရယ်မောသံ အနည်းငယ် ပြုလိုက်ပြီးနောက် မီးပင်လယ်ထဲတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ ခရမ်းရောင် မီးတောက်များ အားပျော့သွားပြီး အနက်ရောင် မီးတောက်များ ထွက်ပေါ်လာမည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
အဘိုးအို၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပိန်လှီခြောက်ကပ်နေသော်လည်း သူ့ခေါင်းမှာမူ မသေးငယ်ပေ။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်တရာ အချိုးအစား မကျလှဘဲ အရေပြား အများစုမှာလည်း အရေတွန့်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို မြင်လိုက်မည်ဆိုပါက ရွံရှာစက်ဆုပ်မှုအား ထိန်းချုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။
အဘိုးအိုသည် ထိုနေရာတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေပြီး အတော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းနေရသောကြောင့် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်မည်။ သူ့မျိုးနွယ်စုဖြစ်သော မီးတောက်မိစ္ဆာများအတွက်သာ သီးသန့်ဖြစ်သည့် သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို စတင် ညည်းတွားလိုက်လေသည်။
"ဒင် ဒေါင် ဒင်... ဒေါင် ဒင် ဒေါင်... ဂရူး ဂရူး... ဝါဟား ဝါဟား..."
သူ့အသံတွင် အလွန်တရာ ထူးဆန်းသော စည်းချက်တစ်ချက် ပါဝင်နေပြီး မီးပင်လယ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ သူသည် ခေါင်းငုံ့ကာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေစဉ် လက်ချောင်းများကို အဆက်မပြတ် လှုပ်ရှားဝှေ့ယမ်းနေသည်။ မူလကပင် ထူးဆန်းနေသော သူ့ပုံပန်းသဏ္ဌာန်နှင့် ထိုထူးဆန်းသည့် သီချင်းတို့ ပေါင်းစပ်သွားသောအခါ လူတစ်ယောက်ကို ကြက်သီးထစေနိုင်သည့် အငွေ့အသက်မျိုး ထွက်ပေါ်နေလေသည်။
သူသည် မှိုင်းညို့သော အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေသည့် သီချင်းကို ညည်းတွားနေခဲ့ပြီး ခရမ်းရောင် မီးပင်လယ် ပြန့်နှံ့သွားသည့် စတုတ္ထမြောက်နေ့တွင် အခြားသော အလင်းတန်းရှည် တစ်တန်းက ပဉ္စမမြောက်မီးဖို အလွန်ရှိ ဧရိယာမှ ရုတ်တရက် ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။
ထိုအလင်းတန်းမှာ လွန်စွာ မြန်ဆန်ပြီး ဟင်းလင်းပြင်ကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသည့်အလား ဖြစ်သည်။ ခဏအကြာတွင် ၎င်းက အနီးသို့ ရောက်လာပြီး အလွန်ဝဖြိုးသော လူတစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ အနီးသို့ ရောက်လာသောအခါ မီးပင်လယ်ကြီးက ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
လူတစ်ယောက်ကို အသက်ရှူကျပ်သွားစေနိုင်လောက်သော ကြီးမားသည့် ဖိအားကြီးတစ်ခု ဝဖြိုးသောလူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ လျင်မြန်စွာ ပြန့်ထွက်လာသည်။ သူသည် နဂါးငွေ့တန်းထဲတွင် ရှိနေသော်လည်း အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူနေရဆဲပင်။ ထိုသို့ ရှူရှိုက်နေစဉ် တောဝက်တစ်ကောင် နှာမှုတ်နေသည့် အသံမျိုး ထွက်ပေါ်နေလေသည်။
သူသည် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းလာသည်။ ပဉ္စမမြောက်မီးဖို အလွန်တွင် ရပ်တန့်သွားသောအခါ မီးဖိုကို စိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် သွေးရောင်အလင်းတန်းများ တောက်ပနေပြီး အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်စဉ် အစွယ်တစ်စုံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
"ကျူးယိုချိုက်... ဝါဟား ဝါဟား... ကျူးယိုချိုက်..." စူးရှသော အသံတစ်သံက ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ မီးတောက်မိစ္ဆာ ဘိုးဘေးက ယိမ်းထိုးသွားပြီး ဝဖြိုးသောလူကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
"တခြားသူတွေက ချစ်သူကို မျှော်နေချိန်မှာ မင်းကလည်း ချစ်သူကို ကောင်းကျိုးပေးနေတယ်... ဒင် ဒေါင် ဒင်... တခြားသူတွေက ညည်းတွားနေချိန်မှာ မင်းကလည်း သူများတွေရဲ့ နာကြည်းချက်ကို ခံစားနေရတယ်..." မီးတောက်မိစ္ဆာ ဘိုးဘေးသည် စူးရှသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သောအခါ စကားပြောနေသည်ထက် သီချင်းဆိုနေသည့်အလား သူ့စကားများတွင် ထူးဆန်းသော စည်းချက်တစ်ချက် ရှိနေဆဲပင်။
ဝဖြိုးသောလူက မီးတောက်မိစ္ဆာ ဘိုးဘေးကို အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
"မင်း အခုမှ နိုးလာပြီး ဗိုက်ဝအောင် မစားရသေးဘူးမလား" သူက အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။
ဤမေးခွန်းမှာ အလွန်တရာ ရုတ်တရက်ဆန်သဖြင့် ပိန်လှီသော အဘိုးအိုကို တစ်ခဏမျှ မှင်သက်သွားစေသည်။ အဘိုးအို မှင်သက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ကျူးယိုချိုက်ဟု ခေါ်သော ဝဖြိုးသည့်လူက သူ့ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။ သူ ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းတွင် မီးပင်လယ်က ဆူပွက်လာပြီး သူ့ကို ဝန်းရံသွားသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူသည် ဧရာမ မီးလုံးကြီး တစ်လုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည့်အလား ပုံပေါက်နေသည်။
သူသည် ပိန်လှီခြောက်ကပ်နေသော အဘိုးအိုကို ဝင်တိုက်ပစ်လိုက်သည်။
ထိုတိုက်ခိုက်မှုနှင့်အတူ နဂါးငွေ့တန်းက တုန်ခါသွားပြီး လှိုင်းလုံးကြီးတစ်လုံး ရိုက်ခတ်သွားသည့်အလား အရပ်မျက်နှာ အားလုံးသို့ မီးပင်လယ်ကြီး နောက်ပြန် ဆုတ်ခွာသွားလေသည်။
ပိန်လှီခြောက်ကပ်နေသော အဘိုးအိုလည်း နောက်သို့ လွင့်စင်သွားသည်။ ပေတစ်သောင်းခန့် အနောက်သို့ ရောက်သွားသောအခါ သူက ခေါင်းကိုမော့ကာ ပါးစပ် ဟလိုက်ရာ အမည်းရောင်သန်းနေသော အဝါရောင် သွားများအား မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ဝဖြိုးသော လူမှာလည်း မီးတောက်မိစ္ဆာ ဘိုးဘေးကို စိုက်ကြည့်ရင်း အနောက်သို့ ဆုတ်သွားရသည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ခဏမျှ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် မျက်လုံးများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပေါ်လာကြသည်။
သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် သူတို့နှစ်ဦးလုံး တစ်ချိန်တည်း ခေါင်းလှည့်ကာ အဝေးရှိ နဂါးငွေ့တန်းဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။
အသက်ရှိုက်စာ အနည်းငယ် အကြာတွင် လူတစ်ယောက်က ခြေဆွဲကာ လျှောက်လာလေသည်။ သူ့လက်ထဲတွင် ဘူးသီးခြောက် တစ်ဘူးကို ကိုင်ထားပြီး လျှောက်လာရင်း အထဲမှ အရည်များ သောက်လိုက်ကာ တစ်ခါတစ်ရံ လေတက်နေသေးသည်။
သူ၏ ဆံပင်များမှာ အနက်ရောင်ဖြစ်သော်လည်း မျက်ခုံးများမှာမူ အဝါရောင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့မှာ အလွန်ရှည်လျားသဖြင့် နားရွက်များကိုပင် ကျော်လွန်နေသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော၊ ချိုမြိန်သော ရနံ့တစ်ခု ရှိနေပြီး ရှူရှိုက်မိသူတိုင်းကို မူးယစ်သွားစေနိုင်လေသည်။
အနီးသို့ ရောက်လာသောအခါ မျက်ခုံးဝါနှင့် လူကြီးက မီးတောက်မိစ္ဆာ ဘိုးဘေးနှင့် ကျူးယိုချိုက်တို့ကို မျက်လုံးထောင့်မှ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ခပ်ဖွဖွ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ဘေးတွင် ထိုင်ရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။ ဘူးသီးခြောက်ထဲမှ အရက် တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီးနောက် သူက သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတို့နှစ်ယောက် ရန်ဖြစ်လို့ မရဘူးလေ..."
သူ ဤစကားကို ပြော၍ အဆုံးတွင် ရုတ်တရက် အံ့သြသွားသည့်အသံ ခပ်တိုးတိုးတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီး နောက်ဘက်ရှိ နဂါးငွေ့တန်းဆီသို့ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ မီးတောက်မိစ္ဆာ ဘိုးဘေးနှင့် ဝဖြိုးသောလူတို့လည်း ထိုဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။
သူတို့၏ မျက်စိရှေ့၌ပင် ခရမ်းရောင် မီးပင်လယ်ကြီးက အပြင်းအထန် ဆူပွက်လာသည်။ လှိမ့်တက်နေစဉ် ဝုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ ဧရာမ ဝဲဂယက်ကြီးတစ်ခု ပြန့်ထွက်လာသည်။ ထိုအထဲမှ ခရမ်းရောင် မီးတောက်များနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော အနက်ရောင် မီးတောက်များ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
ထိုဧရိယာအတွင်းရှိ လူသုံးယောက်လုံး အနက်ရောင် မီးတောက်များကို မြင်လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူတို့၏ မျက်လုံးများ၌ အာရုံစိုက်မှု တစ်ခု ရရှိသွားသည်။ သူတို့ သုံးဦးသည် အချင်းချင်း သိကျွမ်းကြပြီး ဤနေရာတွင် ဆုံတွေ့ရခြင်းကို ထူးဆန်းသည်ဟု မခံစားရပေ။ သို့သော် ယခု နဂါးငွေ့တန်း အတွင်းရှိ ဝဲထဲမှ ပြန့်ထွက်လာသော အနက်ရောင် မီးတောက်များက သူတို့ကို အလွန်တရာ စိမ်းသက်သော ခံစားချက်တစ်ခု ပေးစွမ်းနေလေသည်။
ခဏအကြာတွင် နဂါးငွေ့တန်း ဝဲဂယက်ထဲမှ အနက်ရောင် မီးတောက်များသည် ဝုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ သူတို့ဆီသို့ ပြေးဝင်လာသည်။ အနီးသို့ ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဝဲဂယက်ကြီး ကျုံ့ဝင်သွားသည်။ ပဉ္စမမြောက်မီးဖို အလွန်ရှိ ဧရိယာတွင် ပေါ်လာသောအခါ ၎င်းမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အထဲမှ နဂါးခေါင်းနှစ်လုံးပါသော မကျေမချမ်းဝေ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
စုမင်သည် ဝေ၏ ကျောပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေသော အထွတ်အထိပ် ရတနာဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ထားသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သူ့အပေါ်သို့ ကျရောက်နေသော လူသုံးဦး၏ အကြည့်များအား အေးစက်စွာ ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။
ဝေကလည်း ခေါင်းကိုမော့ကာ လူသုံးယောက်အား ခပ်စိမ်းစိမ်းနှင့် မာနထောင်လွှားသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
စုမင်က ထိုသုံးယောက်ကို မြင်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် မျက်နှာအမူအရာက ပုံမှန်အတိုင်းပင် ရှိနေသော်လည်း ရင်ထဲတွင်မူ သတိထားမှုများ မြင့်တက်လာသည်။ ထိုလူသုံးယောက်မှာ ထူးဆန်းသော ရုပ်ရည်သွင်ပြင်များ ရှိသော်လည်း သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြန့်ထွက်နေသော ကြီးမားသည့် ဖိအားကြီးက သာမန် မဟုတ်ချေ။ သူတို့သည် ရှင်းလင်းစွာပင် ကံကြမ္မာနှင့် သေခြင်းရှင်ခြင်း အနန္တတန်ခိုးရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။
သို့သော်လည်း သူတို့သည် အရှင်သခင် အဆင့်တွင် ရှိနေသည်လော သို့မဟုတ် ကံကြမ္မာအဆင့်တွင် ရှိနေသည်လော ဆိုသည်ကိုမူ သူ မသိပေ။
စုမင်က ထိုသုံးယောက်၏ စွမ်းအားကို ချိန်ဆနေစဉ် သူတို့ သုံးဦးကလည်း သူ့အား အကဲခတ်နေကြသည်။ သူထုတ်လွှတ်နေသော သူစိမ်းဆန်သည့် အငွေ့အသက်များက အနည်းငယ် ရောထွေးနေကြောင်းကို သူတို့ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်ကြသည်။ အားအနည်းဆုံး အခြေအနေတွင် ထိုရောထွေးနေသော စွမ်းအားသည် လကပ်ဘေးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသော်လည်း အားအကောင်းဆုံး အခြေအနေတွင်မူ နေကပ်ဘေးအဆင့်ကို ကျော်လွန်ကာ အရှင်သခင် အဆင့်ရှိ သူများနှင့်ပင် ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။
ထို့ပြင် စုမင်၏ အောက်ရှိ မြင်းနက်ကြီးကလည်း လူသုံးယောက်၏ အကြည့်များကို စူးစိုက်သွားစေသည်။ မြင်းကြီးထံမှ ပြန့်ထွက်လာသော ကြီးမားသည့် ဖိအားသည် အရှင်သခင် အဆင့်ရှိ သတ္တဝါများနှင့် တူညီနေသည်။ ထိုသတ္တဝါမှာ အလွန်တရာ ထူးခြားကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။ ၎င်းအပြင် မြင်းကြီး ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ခရမ်းရောင် မီးပင်လယ်ကြီး၏ အရောင် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ ခရမ်းရောင်အဖြစ် ဆက်လက် တည်ရှိတော့မည် မဟုတ်ဘဲ အနက်ရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားမည့်ပုံပင်။ ဤဖြစ်စဉ်ကြောင့် လူသုံးဦး၏ နှလုံးသားများ ငြိမ်သက်သွားပြီး ထိုလူသစ်အား စမ်းသပ်ကြည့်မည့် အတွေးကို အားလုံး စွန့်လွှတ်လိုက်ကြသည်။
မည်သို့ဆိုစေ ခရမ်းရောင် မီးတောက်များကို ရင်ဆိုင်ကာ ဤနေရာသို့ လာနိုင်သူတိုင်းတွင် အားနည်းသူ တစ်ယောက်မျှ မရှိနိုင်ပေ။
စုမင်က အကြည့်ကို လွှဲဖယ်လိုက်ပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုပေ။ သူသည် ဝေ၏ ကျောပေါ်တွင် ဆက်လက် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ အနားယူရန် ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံအား စတင် လည်ပတ်နေလိုက်သည်။ ထိုသုံးယောက်မှာ တန်ခိုးရှင်များ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း စုမင် ကြောက်ရွံ့ရမည့် အရာတစ်ခုမျှ မရှိချေ။ ဝေ၏ စွမ်းအား ဖြစ်စေ အထွတ်အထိပ် ရတနာ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပံ့ပိုးပေးသော တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းအားပင် ဖြစ်စေ အရေးမကြီးပေ။ စုမင်တွင် သူတို့ကို ရင်ဆိုင်ရန် လုံလောက်သော ယုံကြည်ချက် ရှိသည်။
ထို့အပြင် သဲဝိညာဉ်ကို တိုက်ခိုက်ရန် ခိုင်းစေနိုင်သည့် အကြိမ်ရေ ၂ ကြိမ်လည်း သူ့တွင် ကျန်ရှိနေသေးသည်။
ဤအရာများ အားလုံးသည် စုမင်ကို ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာစေခဲ့သော ပဉ္စမမြောက် ကျောက်တုံးကို ရယူနိုင်မည့် ယုံကြည်ချက်၏ သော့ချက်များပင် ဖြစ်လေတော့သည်။