အခန်း ၉၇၉

အခန်း ၉၇၉ မီးဖိုထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်း

စုမင် ရောက်ရှိလာခြင်းက လူသုံးယောက်၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်သွားနိုင်ခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ အချိန်အကြာကြီး မခံခဲ့ပေ။ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းများရှိသည့် ဤသက်တမ်းရင့် မိစ္ဆာအိုကြီး သုံးဦးအတွက် စုမင် ယူဆောင်လာသော ခြိမ်းခြောက်မှုအဆင့်မှာ ကြီးမားလှခြင်း မရှိပေ။

​သို့သော်လည်း သူတို့၏ အသက်အရွယ်အထိ အသက်ရှင် ကျန်ရစ်နိုင်သူများသည် သဘာဝအားဖြင့် အမြော်အမြင်ကြီးမားပြီး အကြံအစည်ကြီးသော မြေခွေးအိုကြီးများချည်းသာ ဖြစ်ကြသည်။ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့်အရာကိုမျှ ထုတ်ဖော်ပြသမည် မဟုတ်သော်လည်း သူတို့အားလုံး၏ ရင်ထဲတွင် မတူညီသော အတွေးအသီးသီး ရှိနေကြသည်။

​သို့တိုင် ခရမ်းရောင် မီးတောက်များ ပြေးဝင်လာသည့် ဤနေရာသို့ လာနိုင်သူတိုင်းသည် သေလမ်းကို ရှာဖွေနေသူများ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။ တစ်စုံတစ်ယောက် ရောက်လာသည်ဆိုလျှင် သူတို့၌ လျှို့ဝှက်ထားသော နည်းလမ်းအချို့ ရှိရမည်ဖြစ်ပြီး ထိုအကြောင်းကြောင့် လူသုံးယောက်သည် စုမင်အား အလွန်အမင်း ရန်စမည် မဟုတ်ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူတို့အုပ်စုသည် ပဉ္စမမြောက်မီးဖိုထဲသို့ မဝင်ရသေးဘဲ ခရမ်းရောင် မီးတောက်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အနက်ရောင် မီးတောက်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာမည့် အခိုက်အတန့်သည် မျက်စိတစ်မှိတ်စာသာ ကြာမြင့်မည် ဖြစ်သည်။ ပဉ္စမမြောက်မီးဖိုထဲသို့ ဝင်နိုင်၊ မဝင်နိုင် မသေချာသေးသောကြောင့် အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်နေပြီး အခြားသူများကို ဝင်ရောက်ခွင့် ပေးလိုက်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။

​မီးတောက်မိစ္ဆာ ဘိုးဘေးနှင့် ဝဖြိုးသော ကျူးယိုချိုက်တို့၏ တိုက်ပွဲမှာမူ သွေးပူလေ့ကျင့်ခန်း တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။ ယင်းသည် သူတို့နှစ်ဦးကြား နှုတ်ဆက်ခြင်း ပုံစံတစ်မျိုး ဖြစ်လေသည်။

​အခြေခံသဘောတရားအရ ဤလူနှစ်ဦး၏ ဆက်ဆံရေးမှာ သိပ်ကောင်းလေ့ မရှိသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် ထိုအချိန်၌ သူတို့သည် အတူတကွ ထိုင်နေကြသည်။ အမှန်တကယ်တွင် ဝဖြိုးသော ကျူးယိုချိုက်သည် မီးပင်လယ်ထဲတွင် ထိုင်နေစဉ် ပိန်လှီခြောက်ကပ်နေသော မီးတောက်မိစ္ဆာ ဘိုးဘေးက သူ၏ ပခုံးပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည်လည်း သူ၏ ထိုထူးဆန်းသော သီချင်းကို ညည်းတွားနေဆဲပင်။

​ကျူးယိုချိုက်က မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး သီချင်းကို နားထောင်နေသည့်အလား ရှိသည်။ သူ၏ ထိုအေးတိအေးစက် အမူအရာအောက်တွင် မည်သို့သော လျှို့ဝှက်ခံစားချက်များ လှုပ်ခတ်နေသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။

​တစ်ဖက်တွင်မူ မျက်ခုံးဝါနှင့် လူကြီးသည် မလှမ်းမကမ်းတွင် လှဲလျောင်းနေပြီး ဟောက်နေလေသည်။

​'ဒီသုံးယောက်က အင်မတန် ထူးဆန်းတဲ့ မိစ္ဆာအိုကြီးတွေပဲ'

​စုမင်က သူတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ရင်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်လိုက်သည်။ ယင်းနောက် သူ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သော်လည်း အကယ်၍ ထိုဧရိယာအတွင်း ပဉ္စမမြောက် လူတစ်ယောက်သာ ရှိနေခဲ့ပြီး သူတို့လေးဦးအား ကြည့်လိုက်မည်ဆိုလျှင် ထိုသူက စုမင်ကိုလည်း ထူးဆန်းသော မိစ္ဆာအိုကြီးဟု ခံစားရမည်အား သူ မသိခဲ့ပေ။

​မည်သို့ပင်ဆိုစေ စုမင်သည် မီးပင်လယ်ကြီးထဲတွင် နဂါးခေါင်းနှစ်လုံးပါသော မြင်းနက်ကြီးပေါ်၌ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤမြင်ကွင်းသည်လည်း အခြားသူများအား ထူးခြားသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနိုင်ပေသည်။

​အချိန်များ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ ခရမ်းရောင် မီးတောက်များ စတင်ကတည်းက သတ္တမမြောက်နေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ၎င်းတို့ မပျောက်ကွယ်မီ နောက်ဆုံးနေ့ကို ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ပဉ္စမမြောက်မီးဖို အလွန်ရှိ မီးတောက်များသည် အပူချိန် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး မီးတောက်များထံမှ ပေါက်ကွဲသံများသည် ဤနေရာရှိ တစ်ခုတည်းသော အသံ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

​ရုတ်တရက် မျက်ခုံးဝါနှင့် လူကြီးက သမ်းဝေလိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ကာ ညာဘက်လက်မအား ပါးစပ်ထဲထည့်ပြီး စတင် စုပ်နေလိုက်သည်။ မျက်လုံးထောင့်မှ တစ်ချက် အကြည့်ဖြင့် သူသည် အဝေးရှိ နဂါးငွေ့တန်းဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

​တစ်ချိန်တည်းပင် သီချင်းညည်းနေသော မီးတောက်မိစ္ဆာ ဘိုးဘေးက သူ့အသံကို လည်ချောင်းထဲတွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် ထက်မြက်သော အကြည့်တစ်ချက် လျှပ်တစ်ပြက် ပေါ်လာသည်။ အဝေးရှိ နဂါးငွေ့တန်းကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခုက သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင် ပေါ်လာလေသည်။

​ဝဖြိုးသော ကျူးယိုချိုက်က မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။ အဝေးရှိ နဂါးငွေ့တန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်စဉ် သူတို့ထဲတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သွေးရောင် အလင်းတန်း တစ်တန်း ပေါ်လာလေသည်။

​ခဏအကြာတွင် စူးရှသော လေချွန်သံတစ်သံက ဧရိယာတစ်ခွင်သို့ ပြန့်နှံ့သွားပြီး မီးပင်လယ်၏ ပေါက်ကွဲသံများကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ စုမင် မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ပေပေါင်း သောင်းနှင့်ချီ ရှည်လျားသော ကင်းခြေများကြီး တစ်ကောင် သူတို့ဆီသို့ ဦးတည်လာနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

​ကင်းခြေများ၏ ခြေထောက်တစ်ထောင်သည် အတူတကွ လှုပ်ရှားနေပြီး ၎င်း၏ အမြန်နှုန်းကို လျှပ်စီးထက်ပင် ကျော်လွန်သွားစေသည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် သတ္တဝါကြီးမှာ အဝေးတွင် ရှိနေသေးသော်လည်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူတို့အုပ်စုအနီးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ခြေထောက်တစ်ထောင်ပါသော ကင်းခြေများကြီးက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကျုံ့ဝင်သွားပြီး ဝတ်ရုံဖြူ လူငယ်လေးတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ့ဘေးတွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရှိနေပြီး ဆိုဖွယ်ရာမရှိ ကြောင်အမျိုးသမီးပင် ဖြစ်သည်။

​ထိုအချိန်၌ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်နေပြီး မျက်လုံးများက အာရုံစိုက်မှု ကင်းမဲ့နေသည်။ သူမ၏ လည်ချောင်းပေါ်တွင် အဆိပ်စွယ်များဖြင့် အကိုက်ခံထားရသည့်အလား အနက်ရောင် အပေါက်နှစ်ပေါက် ရှိနေလေသည်။

​"အိုဟိုး... ဒီနေရာက တော်တော်လေး စည်ကားနေပါလားဟေ့"

​ဝတ်ရုံဖြူ လူငယ်လေးက ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာက ဝင်းလက်နေသည်။ သူသည် မိစ္ဆာအိုကြီး သုံးဦးကို ဖြတ်ကျော်ကာ အကြည့်အား ဝေ့ဝဲလိုက်ပြီးနောက် စုမင်ဆီသို့ ရွှေ့လိုက်သည်။ သူ့အပေါ်တွင် တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားလေသည်။

​စုမင်ကလည်း ယခင်အတိုင်း တည်ငြိမ်နေလျက် ဝတ်ရုံဖြူ လူငယ်လေးကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် ခံစားချက် အရိပ်အယောင်ကိုမျှ မတွေ့ရသော်လည်း ကြောင်အမျိုးသမီးကို စုမင် မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူ့ရင်ထဲ၌ သတ်ဖြတ်လိုစိတ် တစ်လှိုင်း တက်လာပြီ ဖြစ်ကြောင်း ဝတ်ရုံဖြူ လူငယ်လေး သဘာဝကျစွာပင် မသိခဲ့ပေ။

​ဤသတ်ဖြတ်လိုစိတ်မှာ ကြောင်အမျိုးသမီးကို ရည်ရွယ်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဝတ်ရုံဖြူ လူငယ်အား ရည်ရွယ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

​ကြောင်အမျိုးသမီးသည် အမှောင် အစောင့်အရှောက် မိစ္ဆာအိုကြီး ကိုးဦးနှင့်အတူ နေထိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခု သူမ ဤနေရာသို့ ရောက်လာသည်ကို ထောက်ရှုလျှင် အမှောင် အစောင့်အရှောက် မိစ္ဆာအိုကြီး ကိုးဦး၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ကပ်ဘေးတစ်ခု ကျရောက်သွားရန် ဖြစ်နိုင်ခြေ များလှပြီး ဤအရာအားလုံး၏ လက်သည်မှာ သဘာဝကျစွာပင် သူ့ရှေ့ရှိ ဝတ်ရုံဖြူ လူငယ် ဖြစ်လေသည်။

​ဝတ်ရုံဖြူ လူငယ် ပေါ်လာပြီး စကားပြောလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် နဂါးငွေ့တန်းမှ အခြားသော ဟိန်းဟောက်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုဟိန်းဟောက်သံမှာ အမှန်တကယ်တွင် သွေးနီရောင် နဂါးတစ်ကောင် ပိုင်ဆိုင်သော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် သားရဲတစ်ကောင်၏ အသံဖြစ်သည်။ ထိုနဂါးသည် မီးပင်လယ်ထဲတွင် ကူးခတ်နေပြီး သူ့ဦးချိုနှစ်ချောင်း ကြားတွင် ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူတစ်ယောက် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေလေသည်။

​ဤလူသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် ရုပ်ဆင်းအင်္ဂါ ကြည့်ကောင်းသော်လည်း သူသည် အေးတိအေးစက်နိုင်သော အငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ရှင်းလင်းစွာပင် သူသည် စကားများသော လူတစ်ယောက် မဟုတ်ချေ။ သွေးနီရောင်နဂါး ပေါ်လာသောအခါ အသက်ရှိုက်စာ အနည်းငယ်အတွင်း သူတို့အုပ်စုထံသို့ ရောက်ရှိလာလေသည်။

​သူရောက်လာခြင်းက မီးတောက်မိစ္ဆာ ဘိုးဘေး၏ မျက်လုံးများကို ထူးဆန်းစွာ ဆွဲဆောင်မှု ရှိသွားစေသည်။ ထိုင်နေဆဲဖြစ်သော ကျူးယိုချိုက်၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

​မျက်ခုံးဝါနှင့် လူကြီး တစ်ယောက်သာ မျက်လုံးထောင့်မှ တစ်ချက် ကြည့်ပြီးနောက် သူ့လက်မကို ဆက်လက် စုပ်နေခဲ့သည်။ ပြင်ပလူများအနေဖြင့် သူ့ရင်ထဲတွင် အလွန်အမင်း သတိထားနေပြီ ဖြစ်ကြောင်းကို သိနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

​သူသည် ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူထံမှ မယုံနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသော အန္တရာယ်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ၎င်းမှာ ဤဧရိယာတွင် အကြီးမားဆုံး ဖြစ်သည်။ ဒုတိယ အကြီးမားဆုံးကမူ ကျူးယိုချိုက် သို့မဟုတ် မီးတောက်မိစ္ဆာ ဘိုးဘေးထံမှ လာခြင်းမဟုတ်သလို ခြေထောက်တစ်ထောင်နှင့် ကင်းခြေများဖြစ်သော ဝတ်ရုံဖြူ လူငယ်လေးထံမှ လာခြင်းလည်း မဟုတ်ပေ။ ယင်းအစား ၎င်းက စုမင်ထံမှ လာခြင်းဖြစ်သည်။

​မျက်ခုံးဝါနှင့် လူကြီး သတိထားနေစဉ်မှာပင် ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူ ထိုင်နေသော သွေးနီရောင်နဂါးက ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လာပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ မယုံနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသော ရန်လိုမှုဖြင့် သူက စုမင် ထိုင်နေသော မကျေမချမ်းဝေကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

​မကျေမချမ်းဝေက အေးစက်စွာ ခေါင်းမော့ကာ သွေးနီရောင်နဂါးဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအမူအရာမှာ မာနထောင်လွှားမှု တစ်ခုဖြစ်ပြီး လှောင်ပြောင်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုလည်း သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လာလေသည်။

​ဤလှောင်ပြောင်မှုကြောင့် ရန်စခံလိုက်ရသည့်အလား သွေးနီရောင်နဂါးက ချက်ချင်း ပါးစပ်ဟကာ လျင်မြန်သော ဟိန်းဟောက်သံတစ်သံ ပြုလိုက်သော်လည်း ဤဟိန်းဟောက်သံ မီးပင်လယ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားချိန်မှာပင် မကျေမချမ်းဝေ၏ နဂါးခေါင်းနှစ်လုံးမှ မျက်လုံးလေးလုံးက တစ်ချိန်တည်းမှာ အေးစက်သော အလင်းတန်းများ တောက်ပလာပြီး တိုးညှင်းစွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ကြသည်။

​ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူမှာ သဘာဝကျစွာပင် ဆရာတော် ကျိလုံ ဖြစ်သည်။ သူ့အကြည့်က မကျေမချမ်းဝေ အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီးနောက် စုမင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့်အမူအရာမျှ မရှိဘဲ သွေးနီရောင်နဂါး၏ ဦးချိုကို ပုတ်လိုက်သည်။ နဂါးက ချက်ချင်း ခေါင်းငုံ့ကာ လှုပ်ရှားသွားပြီး ဆရာတော် ကျိလုံအား ဘေးသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။ ထိုသို့ လုပ်ပြီးသည်နှင့် ကျိလုံက မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများအား လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားပုံပေါ်သည်။

​ခြေထောက်တစ်ထောင်ပါသော ကင်းခြေများဖြစ်သည့် ဝတ်ရုံဖြူ လူငယ်လေးက ထိုအချိန်တွင် ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ကျိလုံဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ သူသည် မလှမ်းမကမ်းတွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး နောက်မှ ကြောင်အမျိုးသမီးကလည်း မှန်တိုမှန်ကြောင် အကြည့်ဖြင့် သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါသွားလေသည်။

​စုမင်က ဧရိယာတစ်ခွင်သို့ အကြည့် ဝေ့ဝဲလိုက်ရာ အတော်များများကို ခွဲခြားသိမြင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

​အဖွဲ့ နှစ်ဖွဲ့၊ သုံးဖွဲ့ခန့် ရှိနေသည်။ ထိုထဲမှ တစ်ဖွဲ့မှာ ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူနှင့် ဝတ်ရုံဖြူ လူငယ်လေးတို့ ဖြစ်သည်။ ဤနှစ်ဦးသည် နောက်ဆုံးမှ ရောက်ရှိလာသူများဖြစ်ရာ သူတို့သည် အတော်အတန် ဝေးကွာသော နေရာမှ လာခဲ့ကြောင်း ထင်ရှားစေသည်။ ကြောင်အမျိုးသမီး ထပ်တိုးပါဝင်လာမှုနှင့်အတူ ဤနှစ်ဦးသည် နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ် အလွန်ရှိ ဧရိယာတစ်ခုမှ လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ရမည်ဟု စုမင် သိနိုင်ပေသည်။

​"ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံနဲ့ လူက ဆရာတော် ကျိလုံပဲ။ သူက နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ နယ်မြေကို စောင့်ကြည့်ဖို့ တပ်စွဲထားတဲ့ စတုတ္ထမြောက် မဟာလောကက အင်အားစုတွေထဲက ကံကြမ္မာနဲ့ သေခြင်းရှင်ခြင်း အရှင်သခင် တစ်ယောက်ပဲ။ ကြောင်အမျိုးသမီးကို ဖမ်းထားတဲ့ ဝတ်ရုံဖြူ လူငယ်လေးကတော့ သူ့အကြောင်း ငါနည်းနည်းပါးပါး ကြားဖူးတယ်။ သူက တသီးတခြား ကျင့်ကြံသူဆိုပေမယ့် မဟာလောကကြီး လေးခုနဲ့ ဆက်နွယ်နေတယ်။ သူ့ရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်က ဝူ ဖြစ်ပြီး၊ သူ့ရဲ့ ဇာစ်မြစ်က မယုံနိုင်လောက်အောင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တယ်"

​ရွှီဟွေက လေးနက်သော အသံဖြင့် ရှင်းပြခဲ့သည်။

​ဤသည်က စုမင်၏ ခန့်မှန်းချက်ကို သက်သေပြလိုက်ခြင်းပင်။

​ဒုတိယအဖွဲ့မှာ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသော မီးတောက်မိစ္ဆာ ဘိုးဘေးနှင့် ကျူးယိုချိုက်တို့ ဖြစ်သည်။ မျက်ခုံးဝါနှင့် လူကြီးမှာမူ ပုံမှန်ဟု ထင်ရသော်လည်း သူ့တည်နေရာကိုကြည့်ရုံဖြင့် သူသည် မည်သည့်ဘက်နှင့်မျှ အလွန်နီးကပ်စွာ မနေလိုကြောင်း စုမင် သိနိုင်သလို နှစ်ဖက်လုံးကလည်း သူ့ကို အလွန်နီးကပ်စွာ မချဉ်းကပ်လိုကြောင်း မပီဝေဝေ မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

​ဤဆက်ဆံရေးမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် သိမ်မွေ့သည်။ လုံလောက်သော အတွေ့အကြုံမရှိသူ မည်သူမဆို အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို သတိပြုမိရန်နှင့် ဤသဲလွန်စများအား ရှာဖွေတွေ့ရှိရန် ခက်ခဲပေမည်။

​စုမင် ဤအရာအားလုံးကို နားလည်သွားသောအခါ မသိမသာ အပြုံးတစ်ခု နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင် ပေါ်လာသည်။ အဖွဲ့သုံးဖွဲ့ကြားရှိ စွမ်းအားမှာ ရှင်းလင်းစွာပင် မျှတမှုမရှိဘဲ အသန်မာဆုံး အဖွဲ့မှာ ဆရာတော် ကျိလုံ နှင့် ဝတ်ရုံဖြူ လူငယ်လေးတို့ ဖြစ်သင့်သည်။

​ဒုတိယ အသန်မာဆုံးမှာ မီးတောက်မိစ္ဆာ ဘိုးဘေးနှင့် ကျူးယိုချိုက်တို့ ဖွဲ့စည်းထားသော အဖွဲ့ဖြစ်သင့်ပြီး သူတို့၏ စွမ်းအားမှာ မျက်ခုံးဝါနှင့် လူကြီး၏ စွမ်းအားနှင့် တန်းတူညီမျှ ရှိသင့်လေသည်။

​ထိုအကြောင်းကြောင့် မျက်ခုံးဝါနှင့် လူကြီးသည် သဘာဝကျစွာပင် အရေးပါသော အချက်တစ်ချက် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူက မီးတောက်မိစ္ဆာဘက်ကို ကူညီခဲ့မည်ဆိုလျှင် သူတို့သည် ကျိလုံနှင့် ဝတ်ရုံဖြူ လူငယ်လေးတို့အား အနိုင်ယူနိုင်ပေမည်။ ထို့ပြင် သူက တစ်ယောက်တည်း ဆက်လက် လုပ်ဆောင်ခဲ့မည်ဆိုလျှင်ပင် အကျိုးအမြတ်အချို့ ရရှိနိုင်သေးသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ နှစ်ဖက်စလုံးက တစ်ဖက်ကို တစ်ဖက် အလွန်အမင်း ဖိအားမပေးလိုကြပေ။

​ဤရှုပ်ထွေးသော ဆက်ဆံရေးတွင် စုမင်လည်း အကျိုးအမြတ်အချို့ ရရှိနိုင်ပေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ အခြားသူများ၏ မျက်လုံးထဲတွင် သူတည်ရှိနေမှုက နောက်ထပ် အရေးပါသော အချက်တစ်ချက် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ဤအရေးပါမှု အတိုင်းအတာသည် နောက်ပိုင်းတွင် ပြသမည့် စုမင်၏ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းအပေါ် မူတည်နေမည် ဖြစ်သည်။

​သတ္တမမြောက်နေ့ ကုန်ဆုံးတော့မည့်အချိန်တွင် အခြားမည်သူမျှ ရောက်မလာတော့ချေ။ သူနှင့်အတူ ပဉ္စမမြောက်မီးဖိုထဲသို့ ဝင်ရောက်မည့်သူများမှာ ဤသူများသာ ဖြစ်ရန် ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်များကြောင်း စုမင် သိလိုက်သည်။

​ခရမ်းရောင် မီးပင်လယ်ကြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် အမူအရာ မပြောင်းလဲဘဲ ကျန်ရှိနေသော မျက်ခုံးဝါနှင့် လူကြီးနှင့် ဆရာတော် ကျိလုံ တို့မှလွဲ၍ အခြားသူများအားလုံး ပြောင်းလဲမှုများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ မီးတောက်မိစ္ဆာ ဘိုးဘေးက ပဉ္စမမြောက်မီးဖို ရှိရာဘက်သို့ စိုက်ကြည့်နေစဉ် ကျူးယိုချိုက်၏ အမူအရာမှာ ခက်ထန်သွားသည်။ ဝတ်ရုံဖြူ လူငယ်လေးမှာလည်း ကြမ်းကြုတ်သွားလေသည်။ သူတို့အားလုံး ခရမ်းရောင် မီးတောက်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အနက်ရောင် မီးတောက်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာမည့် အခိုက်အတန့်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

​မီးတောက်များ၏ ပေါက်ကွဲသံများမှလွဲ၍ ထိုနေရာမှာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ဤနှိုင်းရ တိတ်ဆိတ်မှုထဲတွင် စုမင်သည် ပေတစ်သိန်း အကွာအဝေးရှိ ပဉ္စမမြောက်မီးဖိုကို စူးစိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။ ထိုအချိန်၌ သူမြင်လိုက်ရသမျှ အရာအားလုံးသည် ခရမ်းရောင် မီးတောက်များ ဖြစ်နေသော်လည်း မိနစ်များ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ ၎င်းတို့သည် လျော့နည်းလာမည့် လက္ခဏာများကို စတင် ပြသလာလေသည်။

​အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်စာ လောင်ကျွမ်းချိန် အကြာတွင် ပဉ္စမမြောက်မီးဖို အလွန်ရှိ ခရမ်းရောင် မီးတောက်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို စုမင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

​ဤသို့ ဖြစ်ပျက်သွားသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် သူသည် နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသော မီးဖိုကြီးတစ်လုံးကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဤမီးဖိုမှာ အစိမ်းရောင်ဖြစ်ပြီး ၎င်းကို ပြုလုပ်ရန် မည်သို့သော သတ္တုအမျိုးအစားအား အသုံးပြုထားမှန်း စုမင် မသိပေ။ ၎င်းထံမှ လူများ၏ နှလုံးသားကို တုန်လှုပ်သွားစေနိုင်သော ကြီးမားသည့် ဖိအားကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

​ခရမ်းရောင် မီးတောက်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် မျက်ခုံးဝါနှင့် လူကြီးက ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တက်လိုက်သည်။ သူသည် အလွန်မြန်ဆန်သဖြင့် ပဉ္စမမြောက်မီးဖိုဆီသို့ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပြေးဝင်သွားသည်။ သူ ရှေ့သို့ လှုပ်ရှားသွားချိန်တွင် သူ့မျက်ခုံးများက ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ ကခုန်နေကြသည်။ ယင်းတို့သည် အဝါရောင် နဂါးနှစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝန်းရံသွားကာ သူ၏ တည်ရှိမှု အငွေ့အသက်ကို တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ ကောင်းလောက်အောင် ကြီးမားသော အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ရောက်ရှိသွားစေသည်။

​ဒုတိယမြောက် လှုပ်ရှားသူမှာ ကျိလုံ ဖြစ်သည်။ သူသည် သွေးနီရောင်နဂါးကို ညာဘက်လက်ဖြင့် ပုတ်လိုက်ရာ နဂါးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူ ရှေ့သို့ ရွေ့လျားသွားစဉ် သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ ထူးဆန်းသော ဟိန်းဟောက်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် ရှည်လျားသော အလင်းတန်း တစ်တန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ခရမ်းရောင်နဂါး တစ်ကောင်ဖြစ်သွားလေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နဂါးငွေ့တန်းကို တုန်လှုပ်သွားစေနိုင်သော အငွေ့အသက်နှင့်အတူ သူသည် ဝုန်းခနဲ အသံဖြင့် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

​သူတို့နောက်မှ လူသုံးယောက်က လိုက်ပါသွားပြီး စုမင်မှာ နောက်ဆုံး ဖြစ်လေသည်။

​သူ၏ အောက်ရှိ မကျေမချမ်းဝေက ဟိန်းဟောက်သံတစ်သံ ပြုလိုက်သည်။ မီးပင်လယ်ကြီး ပတ်လည်တွင် လှိမ့်တက်နေစဉ် ၎င်းတို့သည် ဖယ်ရှားပစ်၍ မရနိုင်သော အစွမ်းထက်သည့် နာကြည်းချက်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ အနက်ရောင်သည် ဖျက်ဆီးခြင်းကို ကိုယ်စားမပြုဘဲ နာကြည်းမှုအား ကိုယ်စားပြုလေသည်။