အခန်း ၉၈၁
Vol. 71 Ch. 981
အခန်း ၉၈၁ စု…
စုမင်သည် မိမိကိုယ်တိုင် အလုပ်အားလုံးကို လုပ်ပြီး အခြားသူများကို အကျိုးခံစားခွင့် ပေးရန်ထိ သဘောကောင်းတတ်သူမျိုး မဟုတ်ပေ။
ရွှမ်ရှန်းနှင့် အဖွဲ့သည် ပဓာနဝိညာဉ်များ မဟုတ်သော်လည်း အနက်ရောင် မီးတောက်အောက်တွင် ခန္ဓာကိုယ်မှ ခံစားရသည့် နာကျင်မှုအားလုံးကို အတွင်းရှိ လူတိုင်းက ခွဲဝေခံစားရမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့လေးဦးစလုံးသည် နာကျင်မှုကို အလွန်သိသိသာသာ ခံစားရမည်ဖြစ်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံများ လောင်ကျွမ်းခံရသည့် နာကျင်မှုက ထိုလေးဦးအား စုမင်၏ အမိန့်ကို ငြင်းဆန်ရန် မည်သည့်အခွင့်အရေးမျှ မပေးတော့ပေ။
ခဏအကြာတွင် မကျေမချမ်းဝေ အပေါ်၌ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေသော စုမင်သည် ညာဘက်လက်ကို မြှောက်ကာ သူ့ကိုယ်သူ ပြန်ရိုက်လိုက်သည်။ ၎င်းနှင့်အတူ အနက်ရောင် ဆေးလုံးတစ်လုံး လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ပေါ်လာသည်။
ဤဆေးလုံးမှာ စားသုံးရန် မဟုတ်ဘဲ မီးကာကွယ်ရေး ဆေးလုံး ဖြစ်လေသည်။
ထိုဆေးလုံးကို အဖိုးတန်ပစ္စည်း များစွာဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး ရွှမ်ရှန်းနှင့် အဖွဲ့သည် လိုအပ်သော ပစ္စည်းများကို နှစ်ပေါင်းများစွာ အချိန်ယူ စုဆောင်းပြီးမှသာ ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ စုမင်သည် ထိုဆေးလုံးကို ချက်ချင်း ချေမွကာ အဝေးသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။
ထိုသို့ပြုလုပ်လိုက်သည်နှင့် သူ့ရှေ့ရှိ မီးတောက်များမှ ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုအချိန်အတွင်း မီးတောက်များ၏ အပူချိန် အနည်းငယ် လျော့ကျသွားလေသည်။
ထိုသို့ဖြစ်ပျက်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် မကျေမချမ်းဝေက ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ့အရှိန်သည် ဆတက်ထမ်းပိုး တိုးလာသည်။ စုမင်ကလည်း သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံကို လည်ပတ်စေကာ အနက်ရောင်မီးတောက်များကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် လောင်ကျွမ်းမှုများအား ခုခံလိုက်သည်။
သူ့ဆံပင်များနှင့် မျက်ခုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ပျက်စီးယိုယွင်းမှု လက္ခဏာများစွာ ရှိနေသည်။ ခန္ဓာကိုယ်ကို အထွတ်အထိပ် ရတနာများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော်လည်း ဖျက်ဆီးခြင်း မီးတောက်များအောက်တွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ မခံနိုင်ပေ။
ထို့အပြင် လူတစ်ယောက်သည် မီးပင်လယ်ကို ဖြတ်သန်းသွားရာတွင် ပိုမြန်လေ လောင်ကျွမ်းမှုဒဏ်ကို ပိုဆိုးဆိုးရွားရွား ခံရလေဖြစ်သည်။ သို့သော် အကယ်၍ သူတို့သည် မြန်မြန်မသွားဘဲ တစ်နေရာတည်းတွင် အချိန်အတော်ကြာ နေမည်ဆိုပါကလည်း သူတို့အတွက် တဖြည်းဖြည်း ပိုဆိုးလာမည်သာ ဖြစ်သည်။ အမှန်တကယ်တွင် အနက်ရောင်မီးတောက်များ ပိုမိုကြီးမားစွာ ပေါက်ကွဲထွက်လာပါက ထိုသူသည် ပဉ္စမမြောက်မီးဖိုထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်မည် မဟုတ်သည့်အပြင် အသက်အန္တရာယ်ပါ ကျရောက်လာနိုင်သည်။
စုမင် ရှေ့သို့ဆက်သွားသည်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြိုကွဲမည့် လက္ခဏာများ ပိုမိုပြသလာရာ သူက အဖွဲ့ထံသို့ နောက်ထပ် အသိစိတ်တစ်ခု ပို့လွှတ်လိုက်သည်။ "တစ်လုံးတည်းနဲ့ မလောက်ဘူး။ အကုန်ထုတ်ပေးစမ်း"
ရွှမ်ရှန်းက တစ်ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါ... ဒါပေမယ့် အကုန်လုံးကို သုံးလိုက်ရင် ကျွန်တော်တို့ အပြင် ပြန်ထွက်ချင်တဲ့အခါ မီးပင်လယ်ထဲကနေ ဘယ်လိုလုပ် ပြေးထွက်ကြမလဲ"
"အထဲတောင် မဝင်နိုင်ရင် အပြင်ပြန်ထွက်ဖို့ကိစ္စ ဘာလို့ ပြောနေဦးမှာလဲ" စုမင်က အရှိန်မလျှော့ချခဲ့ပေ။ ကျူးယိုချိုက်၊ မီးတောက်မိစ္ဆာ ဘိုးဘေးနှင့် ဝတ်ရုံဖြူလူငယ်တို့သည် သူနှင့် သူတို့အကြား အကွာအဝေးကို ချဲ့ကားထားပြီး ဖြစ်သည်။
စကားပြောနေစဉ် စုမင်သည် ညာဘက်လက်ဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ထပ်မံရိုက်လိုက်ပြန်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် မီးကာကွယ်ရေး ဆေးလုံး ငါးလုံး ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူက ဆေးအားလုံးကို ချေမွကာ အမှုန့်များကို ရှေ့သို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်နှင့် သူ့ရှေ့ရှိ မီးတောက်များ၏ အပူချိန်သည် တစ်ခဏအတွင်း ချက်ချင်း လျော့ကျသွားလေသည်။ သူ၏ အရှိန်မှာ အဆုံးအစမဲ့ တိုးလာပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အကွာအဝေး အတော်များများကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။
ခဏအကြာတွင် သူသည် သုံးယောက်ထဲ၌ နောက်ဆုံးဖြစ်သော ဝတ်ရုံဖြူလူငယ်လေးနှင့် ဘေးချင်းယှဉ်လျက် အနေအထားသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ဝတ်ရုံဖြူလူငယ်လေးက စုမင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်သွားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ စုမင် ဤသို့ မီလာမည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
"ကျွန်တော့်ဆီမှာ မရှိတော့ဘူး။ ခြောက်လုံးပဲ ရှိတာ" ရွှမ်ရှန်းက စိုးရိမ်တကြီး အသံဖြင့် အသိစိတ်ကို ချက်ချင်း ပို့လွှတ်လိုက်သည်။ သေချာသည်က သူ အမှန်တိုင်း မပြောလျှင်ပင် ထိုဆေးလုံးများ အများဆုံး တစ်လုံး သို့မဟုတ် နှစ်လုံးခန့်သာ ကျန်တော့မည်ဖြစ်သည်။
စုမင် သူ့ကို သိပ်ဖိအားမပေးတော့ပေ။ သူ စကားမပြောသော်လည်း မျက်လုံးများထဲတွင် တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ချက် လင်းလက်သွားပြီး ခိုင်မာပြတ်သားသော အမူအရာတစ်ခု မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လာသည်။ သူ မီးပင်လယ်ထဲတွင် အချိန်ပိုကြာကြာ မနေနိုင်တော့ပေ။ သို့မဟုတ်ပါက အထွတ်အထိပ် ရတနာဖြင့် ဖန်တီးထားသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြိုကွဲသွားမည် ဖြစ်သည်။
"မကျေမချမ်းဝေ၊ ငါ့ကို ဂရုမစိုက်နဲ့ အစွမ်းကုန်အရှိန်နဲ့ သွား"
သူ ဤအသိစိတ်ကို မြင်းနက်ကြီးထံ ပို့လွှတ်လိုက်သည်နှင့် မကျေမချမ်းဝေ၏ မျက်လုံးခြောက်လုံးစလုံး တစ်ပြိုင်နက် တောက်ပသွားပြီး အတူတကွ ဟိန်းဟောက်လိုက်ကြသည်။ ဤဟိန်းဟောက်သံကြောင့် ဝတ်ရုံဖြူလူငယ်လေး၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ကျူးယိုချိုက်နှင့် မီးတောက်မိစ္ဆာ ဘိုးဘေးတို့ပင် သက်ရောက်မှု မခံရဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မြင်းနက်ကြီး၏ အရှိန်သည် သူတို့မျက်စိရှေ့၍ပင် ယှဉ်မရနိုင်အောင် တိုးလာလေသည်။
မြင်းနက်ကြီး ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားစဉ် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဝတ်ရုံဖြူလူငယ်အား ကျော်တက်သွားပြီး ထို့နောက် ကျူးယိုချိုက်နှင့် မီးတောက်မိစ္ဆာ ဘိုးဘေးတို့ကိုပါ ကျော်ဖြတ်သွားလေသည်။ စုမင်အဖို့မူ မီးလောင်ကျွမ်းနေသည့် ခံစားချက်က သူ့အာရုံခံစားမှု အားလုံးကို ချက်ချင်း လွှမ်းမိုးသွားသည်။ ၎င်းနှင့်အတူ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုက သူ့ကိုယ်ထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသည်။ ထိုလောင်ကျွမ်းခံရသည့် နာကျင်မှုသည် ချက်ချင်းပင် အပိုင်းခြောက်ပိုင်း ကွဲသွားလေသည်။ အားလုံးဆီသို့ တန်းတူညီမျှ ခွဲဝေခံစားပြီးသည်နှင့် စုမင်အောက်ရှိ မကျေမချမ်းဝေမှာ ပိုမိုမြန်ဆန်လာပြန်သည်။
အခြားသူများသည် အနက်ရောင်မီးတောက်များကို ဖြတ်သန်းရန် ပျမ်းမျှအမြန်နှုန်းကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သော်လည်း သူကမူ မရနိုင်ကြောင်း စုမင် သိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အခြားသူများ၏ ခန္ဓာကိုယ်များသည် အစစ်အမှန်ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားခြင်းဖြစ်သော်လည်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာမူ အထွတ်အထိပ် ရတနာတစ်ခုဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားခြင်းဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ပျက်စီးရမည်ဖြစ်ရာ မီးပင်လယ်ထဲမှ အစွမ်းကုန် ပြေးထွက်ခြင်းကြောင့် ခံစားရမည့် ဒဏ်ရာများနှင့် ပုံမှန်အရှိန်ဖြင့် ရှေ့သို့သွားခြင်းကြောင့် ခံစားရမည့် ဒဏ်ရာများအကြားတွင် သူက ပထမအချက်ကိုသာ ရွေးချယ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူ ပြေးထွက်လာစဉ် သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ လောင်ကျွမ်းပြီး ခြောက်သွေ့လာသော်လည်း အောက်ရှိ မကျေမချမ်းဝေမှာ ဝတ်ရုံဖြူလူငယ်၊ ကျူးယိုချိုက်နှင့် မီးတောက်မိစ္ဆာ ဘိုးဘေးတို့ကို ကျော်တက်သွားသော လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ကြောင်းနှင့် တူနေသည်။ ထိုသို့ကျော်ဖြတ်ပြီးသည်နှင့် မကျေမချမ်းဝေသည် မီးတောက်များထဲတွင် ဖုံးကွယ်နေသော မမြင်ရသည့် အတားအဆီးတစ်ခုကို တိုက်ရိုက် ဝင်တိုက်မိလေသည်။
ဝုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ မမြင်ရသည့် အတားအဆီးဆီမှ အစွမ်းထက်သော ရိုက်ခတ်မှုလှိုင်း တစ်လှိုင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုလှိုင်းက စုမင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တိုက်ခိုက်လိုက်ပြီး သူနှင့် အခြားငါးဦးအကြား ချက်ချင်း ခွဲဝေ ခံစားသွားလေသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ အိစန်း၏ အငွေ့အသက်အား အသက်သွင်းလိုက်ပြီး အိစန်း ကိုယ်ပွားကိုပါ သူ့ထံ ပေါင်းစပ်ရန် ဆင့်ခေါ်လိုက်ရာ ခန္ဓာကိုယ်၏ စွမ်းအားကို အမြင့်ဆုံး အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားစေသည်။ မကျေမချမ်းဝေက အတားအဆီးကို ထပ်မံဝင်တိုက်လိုက်သည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မီးပင်လယ်ကြီးကို တုန်လှုပ်သွားစေသော ကျယ်လောင်သည့် ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး မျက်မြင်မရသည့် အတားအဆီးသည် လျင်မြန်စွာ ကွဲကြေသွားလေသည်။ မကျေမချမ်းဝေက ပြေးထွက်သွားလေသည်။
သူ့နောက်တွင် ကျူးယိုချိုက်၊ မီးတောက်မိစ္ဆာ ဘိုးဘေးနှင့် ဝတ်ရုံဖြူလူငယ်လေးတို့ ရှိနေသော်လည်း သူတို့သည်လည်း ထိုမမြင်ရသည့် အတားအဆီးကို ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။ ထိုအတားအဆီးသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်စွာ ပိတ်သွားတတ်ပြီး သူတို့ အတူတကွ လှုပ်ရှားခြင်း မပြုပါက အသက်ရှိုက်စာ အနည်းငယ်အတွင်း ပြန်ပိတ်သွားကာ မူလအတိုင်း ဖြစ်သွားမည်ဖြစ်သည်။ ထိုအခါ နောက်ချန်ရစ်ခဲ့သူများ အနေဖြင့် အတားအဆီး၏ ပိတ်ဆို့မှုကို ရင်ဆိုင်ရဦးမည် ဖြစ်သည်။
အတားအဆီးဆီမှ ပေါက်ကွဲသံများ ပဲ့တင်ထပ်လာစဉ် မကျေမချမ်းဝေက ခုန်ထွက်လာပြီး စုမင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မီးပင်လယ်ထဲမှ ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် စင်မြင့်အထက်ရှိ နေရာတွင် ပေါ်လာလေသည်။
သူက ဟွမ်မေးနှင့် ကျိလုံတို့ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး ထိုအချိန်တွင် သူတို့၏ အကြည့်များက သူ့အပေါ် လုံးလုံးလျားလျား အာရုံစိုက်နေကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ ကျိလုံ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များရှိ မပီပြင်သော အပြုံးတစ်ခုနှင့် ဟွမ်မေး၏ မျက်မှောင်ကြုတ်ထားမှုကိုလည်း သူ မြင်လိုက်ရသည်။
စုမင် ထိုအရာကို စဉ်းစားနေရန် အချိန်မရှိပေ။ သူ ပြေးထွက်လာသည်နှင့် စင်မြင့်ပေါ်သို့ ချက်ချင်း ဆင်းသက်လိုက်သည်။ မကျေမချမ်းဝေမှာ ပုံမှန်အတိုင်းပင် ဖြစ်သော်လည်း စုမင် ထိန်းချုပ်ထားသော ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ကြီးမားသော လောင်ကျွမ်းမှု ဒဏ်ရာများ ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူက သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး မျက်စိမှိတ်ကာ ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံကို လည်ပတ်စေလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရွှမ်ရှန်း၊ ယွင်ယို၊ နျန်ယင်နှင့် ဟွာယွီတို့သည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ယခင်က တင်းမာနေသော အခြေအနေမှ ဖြေလျှော့လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ခန္ဓာကိုယ်များကို ပြုပြင်ရန် အချိန်ကို အကောင်းဆုံး အသုံးချလာကြသည်။
ရွှီဟွေသည် အစကတည်းက စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် သူမ၏ ရင်ထဲရှိ စိုးရိမ်ပူပန်မှုသည် ရွှမ်ရှန်နှင့် သူ့အဖွဲ့ထက် သဘာဝကျစွာပင် ပိုမိုကြီးမားနေခဲ့သည်။ စုမင် အဆင်ပြေကြောင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ စိတ်သည် သက်သာရာရသွားပြီး မိမိကိုယ်ကို ကုသရန် ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံအား စတင် လည်ပတ်စေတော့သည်။
ထိုအကြောင်းကြောင့် ယခင်က မယုံနိုင်လောက်အောင် သနားစရာကောင်းသော အခြေအနေတွင် ရှိနေသည့် စုမင် ထိန်းချုပ်ထားသော ခန္ဓာကိုယ်သည် ဟွမ်မေးနှင့် ကျိလုံတို့၏ မျက်စိရှေ့မှာပင် လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်သက်သာလာသည်။ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ မီးတောက်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လောင်ကျွမ်းထားသော ဒဏ်ရာများ မှေးမှိန်သွားကာ အသက်ရှိုက်စာ အနည်းငယ်မျှအတွင်း ခန္ဓာကိုယ် အများစုမှာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။
သို့သော် ဤသည်မှာ အပေါ်ယံပြသထားမှုသာ ဖြစ်ကြောင်း စုမင် သိသည်။ အမှန်တကယ်တွင် အထွတ်အထိပ် ရတနာဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ခန္ဓာကိုယ်သည် ကုသ၍မရသော ပျက်စီးမှုအချို့ကို ခံစားခဲ့ရသည်။ ဤပုံစံကို မည်မျှကြာကြာ ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားနိုင်မည်အား သူ မသိသော်လည်း သိပ်တော့ ကြာကြာခံတော့မည် မဟုတ်ကြောင်း သိသာလေသည်။
ဤပစ္စည်းကို ဥသျှောင် ပါရာဂွန် တစ်ဦးမှ ဖန်တီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤအထွတ်အထိပ် ရတနာသာ မရှိခဲ့ပါက သူ့တွင် အိစန်းကိုယ်ပွား ရှိနေစေကာမူ စုမင်အနေဖြင့် အနက်ရောင် မီးတောက်များထဲတွင် ဤမျှကြာကြာ တောင့်ခံထားရန် ခက်ခဲမည်။ ထို့အပြင် သူသည် အရှိန်မလုံလောက်သဖြင့် ပဉ္စမမြောက်မီးဖိုထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် ခက်ခဲစေမည်ဖြစ်သည်။ အိစန်းကိုယ်ပွားက ပိုမိုအားကောင်းလာမှသာ သူ လုပ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။
သူသည် လက်ရှိ အခြေအနေအား အခွင့်ကောင်းယူကာ အထဲဝင်ရောက်နိုင်ရန် မကျေမချမ်းဝေ၏ အရှိန်ကိုပါ ပေါင်းထည့်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သော်လည်း သူ၏ အခြေအနေများအား အခွင့်ကောင်းယူနေခြင်း ဖြစ်စေကာမူ ပဉ္စမမြောက်မီးဖိုထဲသို့ သူ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့သမျှ ကာလပတ်လုံး အရာအားလုံးက အဆင်ပြေလေသည်။
စုမင် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သောအခါ ဆရာတော် ကျိလုံက ခပ်ဖျော့ဖျော့ အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ သူ့အား ခေါင်းညိတ်ပြနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ မျက်ခုံးဝါနှင့် လူကြီးကမူ အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုပေ။
စုမင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သတိပြုမိရန် ခက်ခဲသော အလင်းတန်းတစ်ချက် ပေါ်လာသည်။ သူအပေါ်ထားရှိသော ဤလူနှစ်ဦး၏ သဘောထားများ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး အပြင်ဘက်၌ ရှိနေစဉ်က သူ့အပေါ် သဘောထားခဲ့ပုံနှင့် ရှင်းလင်းစွာ ကွဲပြားနေသည်။ ဤအရာနောက်ကွယ်တွင် သူ မသိသော အကြောင်းရင်းများ ရှိနေရမည် ဖြစ်သည်။
သူ ထိုအကြောင်းကို တွေးနေစဉ် အထက်ရှိ မီးပင်လယ်ထဲမှ ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းတို့သည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ပေါက်ကွဲသံ အနည်းငယ်အကြာတွင် မီးတောက်မိစ္ဆာ ဘိုးဘေး သည် ပထမဆုံး ပြေးထွက်လာသူ ဖြစ်လာသည်။ သူ့နောက်တွင် ကျူးယိုချိုက် ရှိနေပြီး နောက်ဆုံးမှာ ဝတ်ရုံဖြူလူငယ် ဖြစ်သည်။
ဤသုံးဦး စင်မြင့်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာသောအခါ သူတို့ အထက်ရှိ မီးပင်လယ်ကြီးကို ကြည့်ရန် ခေါင်းမော့လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ အကြည့်များတွင် ကြွင်းကျန်နေသော ထိတ်လန့်မှုများ ရှိနေသည်။ ထိုသုံးဦးမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် သနားစရာကောင်းသော အသွင်အပြင် ရှိနေသည်။ သေချာသည်က သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်များ ရှိနေစေကာမူ ဖျက်ဆီးခြင်း မီးတောက်များကို ဖြတ်သန်းရသည့် ခရီးစဉ်သည် မယုံနိုင်လောက်အောင် ပင်ပန်းခက်ခဲခဲ့လေသည်။
ထိုသုံးဦးသည် သူတို့အထက်ရှိ မီးပင်လယ်ကြီးကို ကြည့်လိုက်ပြီးသည်နှင့် သူတို့အားလုံးက စုမင်အား တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကြီးလေးသော အမူအရာတစ်ခုနှင့်အတူ အံ့အားသင့်မှု အငွေ့အသက်တစ်ခုလည်း ရှိနေသည်။ ဤသည်မှာ သူတို့က စုမင်၏ တည်ရှိနေမှုကို အမှန်တကယ် အသိအမှတ်ပြုလိုက်သည့် ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။ ယခင်က သူတို့စိတ်ထဲတွင် မပီပြင်သော ခန့်မှန်းချက်အနည်းငယ် ပြုလုပ်ခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် သူ့ကို သိပ်အာရုံမစိုက်ခဲ့ကြပေ။ ဤနေရာသို့ လာနိုင်သူ အားလုံးသည် သိပ်အားနည်းလိမ့်မည် မဟုတ်ဟုသာ သူတို့ ထင်ခဲ့ကြသည်။
သို့သော် ယခုပင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော စမ်းသပ်မှုကို ဖြတ်သန်းပြီးသွားသောအခါ စုမင်သည် ဤလူသုံးဦး၏ အလေးထားမှုအား ခံရရန် အခွင့်အရေးရှိကြောင်း သူ့လုပ်ရပ်များဖြင့် ပြသလိုက်လေသည်။
"ခင်ဗျားက မီးတောက်မိစ္ဆာ တစ်ပါးဖြစ်ပါလျက်နဲ့ ကျုပ်တို့ရှေ့ကို အရင်ရောက်အောင် မလာနိုင်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီအစား ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကို ခင်ဗျားကို ကျော်တက်ခွင့် ပေးလိုက်တယ်ပေါ့" ဟွမ်မေးက မီးတောက်မိစ္ဆာ ဘိုးဘေးကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
မီးတောက်မိစ္ဆာ ဘိုးဘေးက မျက်လုံးများ လှန်လိုက်ပြီးနောက် မျက်လုံးကို မှေးလိုက်သည်။ ကြမ်းတမ်းသော အကြည့်တစ်ချက် လင်းလက်သွားသော်လည်း သူ မည်သည့်အရာကိုမျှ မပြောခဲ့ပေ။
'သူတို့ ခုနက လောင်းကြေးထပ်ခဲ့ကြတာပဲ' စုမင်၏ အမူအရာက တည်ငြိမ်နေသော်လည်း စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
'မျက်ခုံးဝါက မီးတောက်မိစ္ဆာ ဘိုးဘေးကို ရွေးခဲ့ပြီး ဆရာတော် ကျိလုံက... ငါ့ကို ရွေးခဲ့တာပဲ'
စုမင်က သူတို့ကို အကြည့်တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ ဆရာတော် ကျိလုံဘက်သို့ သူ ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုလူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့အားသင့်သွားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သို့သော်လည်း ၎င်းသည် လျင်မြန်စွာပင် ချီးကျူးမှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူက ခေါင်းညိတ်ပြလေသည်။ ရှင်းလင်းစွာပင် စုမင်၏ အကြည့်အား အခြေခံ၍ သူ မည်သို့ တွေးနေသည်ကို ကျိလုံ ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့ပြီး မည်သည်များ ဖြစ်ခဲ့သည်အား စုမင် ရိပ်မိသွားကြောင်းကိုလည်း သူ သိလေသည်။
စုမင်၏ ရင်ထဲ ငြိမ်သက်သွားပြီး ဤလူများ၏ အသွင်အပြင်များ ကွဲပြားနေသော်လည်း သူတို့အားလုံးသည် အမြော်အမြင်ရှိပြီး အကြံအစည်ကြီးသူများ ဖြစ်ကြောင်း ထပ်မံခံစားလိုက်ရသည်။ မျက်ခုံးဝါနှင့် လူကြီး၏ စကားများသည် ယခုတွင်ပင် ညည်းညူနေသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် သူတို့အကြား သွေးခွဲရန် ပုံစံတစ်မျိုးသာ ဖြစ်သည်။
ဝတ်ရုံဖြူလူငယ်က စုမင်ကို နက်ရှိုင်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဆရာတော် ကျိလုံ ဘေးသို့ လျှောက်သွားသည်။ သူက ညာဘက်လက်ကို မြှောက်ကာ ရှေ့သို့ ရမ်းလိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် ဟင်းလင်းပြင် ပုံပျက်သွားပြီး အတွင်းမှ ကြောင်မလေး၏ ပုံရိပ် ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ယခင်ကကဲ့သို့ပင် ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဝတ်ရုံဖြူလူငယ်က သူမဆီသို့ ရွေ့သွားပြီး လည်ပင်းကို ကိုက်ကာ သွေးစုပ်တော့သည်။ အသက်ရှူကြိမ် အနည်းငယ်အကြာတွင် သူ ခေါင်းမော့လာသည်။ နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင် သွေးများ ရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများသည် ထိုအချိန်တိုလေးအတွင်း အနည်းငယ် သက်သာလာခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူက ကြောင်မလေးကို ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။ တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လိုက်သည်နှင့် မျက်စိမှိတ်ကာ ကျင့်ကြံတော့သည်။ ကျူးယိုချိုက်ကလည်း အနည်းငယ် ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင် ကျင့်ကြံရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ မီးတောက်မိစ္ဆာ ဘိုးဘေးမှာမူ ကျူးယိုချိုက်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ စုမင်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်တတ်ပြီး ပြင်းထန်ကြမ်းတမ်းသော အပြုံးတစ်ခုက နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် ပေါ်လာတတ်သည်။
"ကောင်းပြီ၊ ကျုပ်တို့ ဒီမှာ ရက်နည်းနည်းလောက် နားကြမယ်။ အပြင်ဘက် ကမ္ဘာက အနက်ရောင်မီးတောက်တွေ ပေါက်ကွဲတာ ပြီးသွားပြီး မီးဖိုထဲက မီးတွေ အုပ်စုကွဲသွားတဲ့အခါ ကျုပ်တို့ မီးဖိုထဲ ဝင်နိုင်ပြီ" ဟွမ်မေးက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်ပြီး ဘေးတွင် ထိုင်ကာ သူ၏ ဘူးသီးခြောက်ကို ကောက်ကိုင်၍ သောက်လေတော့သည်။
ဆရာတော် ကျိလုံ၏ အမူအရာမှာ တစ်ဖန် ပြန်လည် ဂရုမစိုက်သောဟန် ဖြစ်သွားသည်။ သူ ထိုင်လိုက်သောအခါ မျက်စိမှိတ်ထားလိုက်သည်။ ဧရိယာတစ်ခုလုံး ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီး စင်မြင့်ကို ကျော်လွန်ကာ မီးပင်လယ်ကြီး လှိမ့်တက်နေစဉ် မီးတောက်များမှ ပေါက်ကွဲသံများ၏ ပဲ့တင်သံများက သူတို့၏ နားထဲသို့ ရံဖန်ရံခါ ဝင်ရောက်လာလေသည်။
"စု..."
စုမင် မျက်စိမှိတ်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူ့ပတ်ဝန်းကျင် ဟင်းလင်းပြင်ရှိ ပေါက်ကွဲသံများထဲ၌ ပုန်းကွယ်နေသော မပီပြင်သည့် အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။
ထိုအသံက လွင့်မျောနေပြီး ဧရိယာအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်နေလေသည်။
ထိုအသံ ထွက်ပေါ်လာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် လူအားလုံး မျက်လုံးပွင့်လာကြသည်။