အခန်း ၉၈၂
Vol. 71 Ch. 982
အခန်း ၉၈၂ မီးဖို အတွင်းပိုင်း
"ဒါ ဘာအသံလဲ" မျက်ခုံးဝါနှင့် လူကြီးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ပတ်လည်တွင် လှိမ့်တက်နေသော မီးပင်လယ်ကြီးကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအသံသည် သူတို့၏ စိတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး ယခုအချိန်တွင် အဆက်မပြတ် ပဲ့တင်ထပ်နေလေသည်။
"စု..." ခြေတစ်ထောင် ကင်းခြေများဖြစ်သော ဝတ်ရုံဖြူလူငယ်က ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်ပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် သတိပြုမိရန် ခက်ခဲသော အလင်းတန်းတစ်ချက် လင်းလက်သွားသည်။
မီးတောက်မိစ္ဆာ ဘိုးဘေးက ကျူးယိုချိုက်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့် ထိုင်နေဆဲဖြစ်ပြီး မျက်လုံးများကို မှေးလိုက်သည်။ သူ့စိတ်ထဲတွင် မည်သို့သော အတွေးမျိုး ရှိနေသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။
ကျူးယိုချိုက် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။ ထိုအသံ ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် သူ့မျက်နှာပေါ်၌ ပေါ်လာသော ရှုပ်ထွေးသည့် ခံစားချက်အရိပ်အယောင်များကို ဖုံးကွယ်ရန် သူ ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်သည်။
"ပဉ္စမမြောက် မီးဖိုရဲ့ သခင် နာမည်က စုရွှမ်ရီ လို့ ကောလာဟလ ကြားဖူးတယ်။ ဒီလူက ပဉ္စမမြောက် မဟာလောကကနေ လာတာဖြစ်ပြီး အတိတ်က သူ့မိန်းမနဲ့အတူ အပြင်ထွက်သွားခဲ့တယ်လို့ ဆိုတယ်။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး သူ့ကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မတွေ့ရတော့ဘူး။ ဒီအသံက မီးဖိုက သူ့သခင်ကို လှမ်းခေါ်နေတဲ့ အသံများ ဖြစ်နေမလား" မျက်ခုံးဝါနှင့် လူကြီးက တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် အသံထွက်၍ တွေးတောလိုက်သည်။ ထိုသို့ ပြောနေစဉ် သူက ဆရာတော် ကျိလုံ ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ကျိလုံမှာ ယခင်ကကဲ့သို့ပင် တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူက ဟင်းလင်းပြင်ထဲရှိ မီးပင်လယ်ကြီးကို ကြည့်နေပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုခဲ့ပေ။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် စုမင်လည်း ခေါင်းငုံ့သွားခဲ့သည်ကို ထိုနေရာရှိ မည်သူမျှ သတိမပြုမိခဲ့ကြပေ။ သူ့မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး ကျင့်ကြံနေသည့်အလား ထင်ရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် သူ့မျက်လုံးများထဲရှိ ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှု အရိပ်အယောင်အား သူ ဖုံးကွယ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
'သူတို့တောင် စုရွှမ်ရီ အကြောင်းကို သိနေကြတာပဲ။ ဖုန်မှုန့်မီးရှို့သူ ဘိုးဘေး ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေက အမှန် ဖြစ်ပုံရတယ်' ခဏအကြာတွင် မပီပြင်သော အသံသည် ဧရိယာအတွင်း ထပ်မံ ပဲ့တင်ထပ်လာပြန်သည်။
ထိုအသံမှ ပြောလိုက်သော စကားတစ်လုံးတည်းသည် ၎င်း၏ သခင်ကို အမှန်တကယ် လှမ်းခေါ်နေသည့်အလား အချိန်အတော်ကြာ လွင့်မျောနေပြီး ပျောက်ကွယ်မသွားခဲ့ပေ။ ထိုအသံ အတွင်း၌ နက်နဲပြီး ရှေးကျသော အငွေ့အသက်တစ်ခု ပါဝင်နေပြီး ကြားရသူများအား မိမိတို့ကိုယ်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ရင်ထဲ လေးလံသွားစေသည်။
မကြာမီတွင် လူများသည် သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်းတွင် ပြန်လည် နစ်မြုပ်သွားကြပြီး ဟင်းလင်းပြင်ထဲရှိ မီးပင်လယ်ကြီး အုပ်စုကွဲသွားရန် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ သူတို့သည် ထိုမပီပြင်သော အသံကို သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ရံဖန်ရံခါ မြည်ဟည်းနေရန်သာ ခွင့်ပြုထားလိုက်သည်။
စုမင် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားသော်လည်း ညာဘက်လက်က သိုလှောင်အိတ်ဆီသို့ ရွေ့သွားခဲ့သည်။ သူ့လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ကျောက်စိမ်းပြား တစ်ပြား ရှိနေပြီး အထဲမှ အကြောင်းအရာများသည် စုမင်၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာလေသည်။
မကျေမချမ်းဝေသည် သူ့ဘေးတွင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ရပ်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် လူများကို ဂရုမစိုက်စွာ ကြည့်နေသည်။ သူသည် သက်ရှိပုံစံ အားလုံးကို ရန်လိုမှုဖြင့် ရှုမြင်ပြီး စုမင်က သူနှင့် သဘောတူညီချက်တစ်ခု ရယူထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း သူသည် အဆိုပါ အခြေအနေအား အမှန်တကယ် အသားမကျနိုင်သေးပေ။ သို့သော်လည်း စုမင်က သူ့ကို အမှန်တကယ် တန်ဖိုးထားကြောင်း သူ ခံစားသိရှိနိုင်လေသည်။
အရေးအကြီးဆုံးမှာ သူသည် စုမင်၏ အတွင်း၌ အလားတူ အထီးကျန်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုမျိုးကို ခံစားသိရှိနိုင်ခဲ့သည်။
မကျေမချမ်းဝေ ရှိနေသဖြင့် စုမင် စိတ်အေးလက်အေး နေနိုင်ပြီး စိတ်ထဲရှိ မြေပုံကို လေ့လာရာတွင် နစ်မြုပ်နေနိုင်သည်။ ထိုမြေပုံကို ဖုန်မှုန့်မီးရှို့သူ ဘိုးဘေးက သူ့အား ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး အတွင်း၌ ပဉ္စမမြောက် မီးဖိုနှင့် ပတ်သက်သည့် အတော်လေး အသေးစိတ်ကျသော ဖော်ပြချက်တစ်ခု ပါရှိသည်။
ထိုအတွင်းတွင် မီးလုံး ၉၉ လုံး ရှိပြီး ၎င်းတို့သည် ပဉ္စမမြောက် မီးဖိုကို မီးဖိုတစ်လုံးအဖြစ် လူသိများစေသည့် အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်သည်။
မီးလုံး တစ်လုံးစီတွင် အထွတ်အထိပ် ရတနာ တစ်ခုစီ ပါဝင်ပြီး မီးလုံး ၉၉ လုံးအား စုဆောင်းလိုက်သောအခါ ယင်းတို့သည် ပဉ္စမမြောက် မီးဖိုမှ ပိုင်ဆိုင်သော ကြီးမားသည့် စွမ်းအားကို ဖွဲ့စည်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
ပဉ္စမမြောက် မီးဖိုကို မရေမတွက်နိုင်သော နှစ်များတစ်လျှောက် အဆက်မပြတ် ဖွင့်လှစ်ခဲ့ပြီး ကံကောင်းမှုတစ်ခု ရရှိရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် လူအများအပြား အဆုံးအစမဲ့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ရာတွင် လူအချို့သည် အထွတ်အထိပ် ရတနာ တစ်ခုကို အမှန်တကယ် ရရှိရန် စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့က မီးကို ငြှိမ်းသတ်ပြီး ရတနာကို ယူဆောင်သွားခဲ့ကြသည်။
ထိုအကြောင်းကြောင့် ပဉ္စမမြောက် မီးဖိုသည် လှည့်လည်သွားလာနိုင်သော စွမ်းအားကို တဖြည်းဖြည်း ဆုံးရှုံးသွားပြီး နဂါးငွေ့တန်း အတွင်းရှိ နေရာ တစ်နေရာတည်းတွင်သာ နေနိုင်တော့သည်။ မီးဖို၏ အထွတ်အထိပ် ရတနာများ အားလုံးကို ယူဆောင်သွားပါက မီးဖိုသည် ပြိုကွဲပျောက်ကွယ်သွားမည် ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်အထိ ပဉ္စမမြောက် မီးဖိုထဲတွင် မီးလုံး မည်မျှ ကျန်ရှိနေသေးသည်၊ အထွတ်အထိပ် ရတနာ မည်မျှ ယူဆောင်ရန် ကျန်နေသေးသည်ကို ဖုန်မှုန့်မီးရှို့သူများပင် မသိကြပေ။
သူ့ဘေးရှိ အစွမ်းထက် တန်ခိုးရှင်များသည် ကျန်ရှိနေသေးသော မီးလုံးများအတွင်း၌ ပါရှိသည့် အထွတ်အထိပ် ရတနာများကို ရည်ရွယ်နေကြကြောင်း စုမင် သိသည်။
ဤမီးလုံး ၉၉ လုံးအပြင် အရန် ရတနာ ၉၉၉ ခု ရှိသည်။ ၎င်းတို့သည် အထွတ်အထိပ် ရတနာ ၉၉ ခုကို ချိတ်ဆက်ပေးသော ဖွဲ့စည်းပုံအား တည်ဆောက်ထားပြီး တစ်ခုမျှ ပျောက်ဆုံးနေ၍ မရပေ။
နှစ်များတစ်လျှောက် ဤအရန် ရတနာများသည် အများဆုံး ယူဆောင်သွားခြင်း ခံခဲ့ရသည့် အရာများ ဖြစ်သည်။
မီးလုံး ၉၉ လုံးသည် မီးဖိုအတွင်း၌ ကြီးမားသော ဟင်းလင်းပြင်ကမ္ဘာ ၉၉ လုံးကို ဖန်တီးထားပြီး အရန်ရတနာ ၉၉၉ ခုက အသေးစား ဟင်းလင်းပြင်ကမ္ဘာ ၉၉၉ ခုကို ဖန်တီးထားသည်။ မီးလုံးများ ငြိမ်းသွားပြီး ထိုအတွင်းရှိ အထွတ်အထိပ် ရတနာများကို ယူဆောင်သွားလျှင်ပင် ၎င်းတို့၏ ဟင်းလင်းပြင်ကမ္ဘာများ ဆက်လက် တည်ရှိနေမည် ဖြစ်သည်။
ဟင်းလင်းပြင်ကမ္ဘာ တစ်လုံးစီသည် ကမ္ဘာတစ်လုံးဖြစ်ပြီး ရတနာကို ကာကွယ်ရန် ထိုအတွင်း၌ ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲများ ရှိနေသည်။ ဤကြမ်းကြုတ်သော ဝိညာဉ်များ၏ စွမ်းအားမှာ ကွဲပြားပြီး ရတနာ၏ စွမ်းအားအပေါ် မကြာခဏ အခြေခံလေ့ရှိသည်။
နေကပ်ဘေး အဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးသည် သာမန် အရန်ရတနာတစ်ခုကို ကာကွယ်နေသော ဝိညာဉ်အား အနိုင်ယူပြီး ၎င်းကို ရရှိနိုင်ကောင်း ရရှိနိုင်မည်ဖြစ်သော်လည်း မယုံနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်သော အရန်ရတနာတစ်ခု ရှိနေပါက ၎င်း၏ ဟင်းလင်းပြင်ကမ္ဘာ အတွင်းရှိ ကြမ်းကြုတ်သော ဝိညာဉ်များသည်လည်း ပို၍ အားကောင်းနေမည် ဖြစ်သည်။
ဟင်းလင်းပြင်ကမ္ဘာထဲရှိ ရတနာကို ယူဆောင်သွားပါက ထိုဟင်းလင်းပြင်ကမ္ဘာသည် ကျန်ရှိနေမည်ဖြစ်ပြီး အတွင်းရှိ ကြမ်းကြုတ်သော ဝိညာဉ်များသည်လည်း ဆက်လက် တည်ရှိနေမည် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ထိုသားရဲများသည် ရတနာကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသောကြောင့် ပို၍ပင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လာမည် ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ဟင်းလင်းပြင်ကမ္ဘာထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသော သက်ရှိအားလုံးကို မသတ်ရမချင်း သူတို့ ရပ်တန့်မည် မဟုတ်ပေ။
အထွတ်အထိပ် ရတနာများကို ကာကွယ်နေသော သားရဲများအတွက်မူ ပို၍ပင် ဆိုးရွားလေသည်။ အထွတ်အထိပ် ရတနာများ ရှိသည့် ဟင်းလင်းပြင်ကမ္ဘာ အတွင်းရှိ မီးလုံးများကို အရှင်သခင် အဆင့် သို့မဟုတ် ကံကြမ္မာအဆင့်တွင် မရှိသူများက ငြှိမ်းသတ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် ဤအထွတ်အထိပ် ရတနာများကို အဆင့်အမျိုးမျိုး ခွဲခြားထားသည်။ ဖုန်မှုန့်မီးရှို့သူ ဘိုးဘေးထံမှ စုမင် ရရှိခဲ့သော သတင်း အချက်အလက်များအရ အထွတ်အထိပ် ရတနာ ၉၉ ခုအနက် ၉ ခုမှာ ပဉ္စမမြောက် မီးဖို၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရှိနေသည်။
ဤအထွတ်အထိပ် ရတနာ ၉ ခုကို ရရှိရန် ခက်ခဲမှုအဆင့်သည် အခြား အရာအားလုံးထက် သာလွန်သည်။ ၎င်းသည် လူတစ်ဦး၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်၊ အခွင့်အရေးနှင့် ကံကောင်းမှုတို့အပေါ် ဆက်စပ်နေသည်။
ဖုန်မှုန့်မီးရှို့သူများတွင် သူတို့နှင့် ပတ်သက်သည့် မှတ်တမ်းတစ်ခု ရှိပြီး လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက မီးဖိုကို ဖွင့်လှစ်ခဲ့ချိန်တွင် လူ ၉ ဦးသည် ဟင်းလင်းပြင်ကမ္ဘာ တစ်လုံးထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြောင်းအား သူတို့၏ ထူးခြားသော နည်းလမ်းတစ်သွယ်မှ တစ်ဆင့် သူတို့ သိရှိခဲ့ကြသည်။
ထိုနေရာတွင် လူများအတွက် တစ်လက်မမျှ ရှေ့သို့တိုးရန်ပင် ခက်ခဲသော်လည်း သူတို့ကို ရူးသွပ်သွားစေမည့် မြင်ကွင်းတစ်ခုအား သူတို့ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ဟင်းလင်းပြင်ကမ္ဘာ၏ ကောင်းကင်ယံတွင် ပင်မမီးတောက် တစ်စ ရှိနေသည်။ ဤသည်မှာ အထွတ်အထိပ် ရတနာတစ်ခု ပါရှိသော ဟင်းလင်းပြင်ကမ္ဘာ ၉၉ လုံးထဲမှ တစ်လုံးဖြစ်ကြောင်း ဆိုလိုသော်လည်း ဤအချက်သည် ဒုတိယ အရေးပါမှုသာ ဖြစ်သည်။ အရေးအကြီးဆုံးအချက်မှာ ထိုလူ ၉ ဦး မြင်တွေ့ခဲ့ရသော မီးလုံးအတွင်း၌ ဓားတစ်လက် ပါဝင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ဓား၏ အသံသည် သူတို့ စိတ်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာပြီး သူ့အမည်မှာ အသက်မျက်စောင်းဓား ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြလေသည်။
အခြားသူများကို သူ့ကိုယ်ပိုင်အမည်အား ပြောပြမည့် အထွတ်အထိပ် ရတနာတစ်ခုသည် ပဉ္စမမြောက် မီးဖို၏ အလယ်ဗဟိုရှိ ရတနာ ၉ ခုထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။ ကံကောင်းမှုဖြင့်သာ သူတို့ထံ ရောက်ရှိလာမည့် အထွတ်အထိပ် ရတနာ ဖြစ်သည်။
ထိုလူ ၉ ဦးစလုံးကို နောက်ဆုံးတွင် သေဆုံးစေခဲ့သည်မှာ ထိုဓားပင်ဖြစ်ပြီး ထို ၉ ဦးအနက် ၇ ဦးမှာ ကံကြမ္မာနှင့် သေခြင်းရှင်ခြင်း အရှင်သခင်များ ဖြစ်ကြသည်။ ထိုလူ ၇ ဦးသည် နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ နယ်မြေကို စောင့်ကြည့်ရန် တပ်စွဲထားသော မဟာလောကကြီး လေးခုက အင်အားစုများထဲမှ လာသူများ ဖြစ်သည်။ ဤလူ ၇ ဦး သေဆုံးမှုကြောင့်လည်း မဟာလောကကြီး လေးခုသည် ထိုအချိန်က သူတို့ ပြင်ဆင်နေခဲ့သော နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ်ကို လွှမ်းမိုး သိမ်းပိုက်ရန် အစီအစဉ်အား စွန့်လွှတ်ခဲ့ကြရသည်။ ၎င်းအစား သူတို့သည် ၎င်းကို ဆက်လက် စောင့်ကြည့်ရန်သာ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။
အလယ်ဗဟိုရှိ အဆင့်မြင့်ရတနာ ၉ ခုတွင် မယုံနိုင်လောက်အောင် သွေးဆောင်ဖြားယောင်းမှုနှင့် စွမ်းအားများ ပါဝင်နေကြောင်း ဤအချက်တစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် မြင်တွေ့နိုင်သည်။ စုမင် ၎င်းကို မြင်သောအခါ သူ့ရင်ထဲတွင် မေးခွန်းများ ပေါ်လာသည်။
အတိတ်က စုရွှမ်ရီ အပြင်ထွက်သွားချိန်တွင် ပဉ္စမမြောက် မီးဖိုကို အဘယ်ကြောင့် ယူမသွားခဲ့သနည်း။ အကယ်၍ သူ ယူသွားခဲ့ပါက နံနက်ခင်းတာအို လောကတွင် ထိုသို့သော အဖြစ်ဆိုးမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရမည် မဟုတ်ပေ။
စုမင် ဤသည်ကို နားမလည်နိုင်ပေ။ ထိုအချက်က သူ့ကို တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားစေပြီးမှ ပဉ္စမမြောက် မီးဖိုနှင့် ပတ်သက်၍ မြေပုံထဲရှိ နိဒါန်းများအား ဆက်လက် ဖတ်ရှုစေခဲ့သည်။
ပဉ္စမမြောက် မီးဖိုရှိ ဟင်းလင်းပြင်ကမ္ဘာ အများအပြားကြား ဟင်းလင်းပြင်တွင် သက်ရှိများ တည်ရှိနေပြီး သူတို့ကို မီးဝိညာဉ်များဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။
သူတို့ကို အသူရာ ဖန်ဆင်းရှင်များက ဖန်တီးခဲ့ပြီး အထွတ်အထိပ် ရတနာများကို သန့်စင်ရန်နှင့် မီးဖိုအား ကာကွယ်ရန် တာဝန်ပေးအပ်ထားသည်။ မရေမတွက်နိုင်သော နှစ်များတစ်လျှောက်တွင် သူတို့ထဲမှ အချို့အတွင်း၌ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေး ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီး သူတို့သည် ဖုန်မှုန့်မီးရှို့သူများ ဖြစ်လာဖို့ ထွက်ခွာသွားရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။
သို့သော်လည်း ထွက်ခွာခြင်းအတွက် ပေးဆပ်ရသည့် တန်ဖိုးမှာ မီးဝိညာဉ်များအဖြစ် သူတို့ ပိုင်ဆိုင်ထားသော အစွမ်းထက်သည့် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားများ ဆုံးရှုံးသွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဖြစ်လင့်ကစား လွတ်လပ်မှုကို ရွေးချယ်ခဲ့သော မီးဝိညာဉ် အရေအတွက် အတော်များများ ရှိခဲ့သော်လည်း သူတို့အတွင်း၌ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေး ပေါ်ပေါက်လာလျှင်ပင် ဆက်နေရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြသူ အများအပြား ရှိသည်။ ထိုအစား သူတို့သည် ပဉ္စမမြောက် မီးဖိုအတွင်း၌ သူတို့၏ တာဝန်ကို ဆက်လက် ထမ်းဆောင်ခဲ့ကြသည်။
ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေး မပိုင်ဆိုင်ဘဲ ပဉ္စမမြောက် မီးဖို၏ ဟင်းလင်းပြင် ကမ္ဘာများကြားတွင် တွေဝေစွာ လွင့်မျောနေသော မီးဝိညာဉ် အများအပြားလည်း ရှိသေးသည်။ သူတို့သည် ထိုနေရာနှင့် မသက်ဆိုင်သော သက်ရှိအားလုံးကို သတ်ဖြတ်ပြီး ပဉ္စမမြောက် မီးဖို၏ ပုံမှန် လည်ပတ်မှုများအား ထိန်းသိမ်းထားကြသည်။
ပဉ္စမမြောက် မီးဖိုနှင့် ပတ်သက်သည့် သတင်းအချက်အလက်များကို စုမင် စုံစမ်း လေ့လာနေစဉ် အချိန်များ တဖြည်းဖြည်း ကုန်လွန်သွားသည်။ ဖျက်ဆီးခြင်း အနက်ရောင် မီးတောက်များ ပေါက်ကွဲသည့် သတ္တမမြောက်နေ့ ကုန်လွန်သွားသောအခါ နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ်အတွင်း တစ်လနီးပါး ကြာမြင့်ခဲ့သော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် မီးပင်လယ်ကြီးသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။
မီးတောက် တစ်စကိုမျှ မမြင်ရတော့ပေ။ အပျက်အစီးများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး အစိမ်းရောင် အရိပ်အယောင်များ မရှိတော့သော ကမ္ဘာများသာ ကျန်ရှိခဲ့သည်။ များပြားစွာသော ဂြိုဟ်များသည် မီးပင်လယ်ကြီးကြောင့် ပြာအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ရေပေါ်တိုက်ကြီး အများအပြားသည်လည်း ၎င်းနှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ယင်းတို့အနက် မည်သည့်အရာမျှ နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ်တွင် ဆက်လက် တည်ရှိနေတော့မည် မဟုတ်ပေ။
မီးပင်လယ်ထဲတွင် သေဆုံးသွားသော ကြမ်းကြုတ်သည့် သားရဲ အများအပြားလည်း ရှိခဲ့သည်။ ကျန်ရစ်သူများသည် နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ် အတွင်း လစ်ဟာနေသော ကာလတစ်ခုတွင် ဆက်လက် ရှင်သန်ကြမည်ဖြစ်သော်လည်း ပုန်းကွယ်နေသည့် အင်အားစုများသည် ဆက်လက် အားကောင်းနေမည် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အစွမ်းထက်သော သားရဲများနှင့် မျိုးနွယ်စု အသီးသီးသည် ဤနေရာတွင် ရှင်သန်နိုင်ပါက သူတို့သည် ပဉ္စမမြောက် မီးဖိုမှ ပေါက်ကွဲမှုများကို အသားကျသည်အထိ မီးပင်လယ်အား ရှောင်ရှားရန် နည်းလမ်းများကို သဘာဝအလျောက် ရှာဖွေနိုင်ကြမည် ဖြစ်သည်။
သူတို့၏ တည်ရှိမှုသည် နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ်၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ပင် ဖြစ်သည်။
အပြင်ဘက် ကမ္ဘာရှိ မီးပင်လယ်ကြီး ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ စင်မြင့်ပေါ်ရှိ အဖွဲ့၏ ပတ်ဝန်းကျင် ဟင်းလင်းပြင်တွင် ရှိနေသော မီးတောက်များသည် တစ်စပြီးတစ်စ စတင် မှေးမှိန်လာသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့ မှေးမှိန်လာသည်နှင့်အမျှ စုမင် အပါအဝင် လူအားလုံး ချက်ချင်း မြင်လိုက်ရသည်မှာ ငြိမ်းသွားသော မီးတောက်များထဲတွင် မျက်စိမှိတ်ကာ အိပ်ပျော်နေကြသော ပုံရိပ်များပင် ဖြစ်သည်။
သူတို့က... မီးဝိညာဉ်များ ဖြစ်သည်။
ပဉ္စမမြောက် မီးဖိုမှ မီးပင်လယ် ပေါက်ကွဲလာသောအခါ သူတို့ အိပ်ပျော်သွားကြသော်လည်း ၎င်း ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ သူတို့သည် တဖြည်းဖြည်း နိုးထလာကြပြီး ဤနေရာနှင့် မသက်ဆိုင်သူ အားလုံးကို သတ်ဖြတ်ရန်ဖြစ်သော သူတို့၏ တာဝန်အား ထမ်းဆောင်ကြမည် ဖြစ်သည်။
ဟွမ်မေးနှင့် ဆရာတော် ကျိလုံတို့ မီးဝိညာဉ်များကို မြင်တွေ့လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူတို့၏ မျက်နှာများ မှုန်ကုပ်သွားသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မီးဝိညာဉ်များ အလွန် များပြားနေသောကြောင့် သူတို့ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုခဲ့ကြပေ။ သူတို့သည် ရေတွက်၍ မရနိုင်လောက်အောင် ထူထပ်သိပ်သည်းစွာ စုဝေးနေကြသည်။
သူတို့ အိပ်ပျော်နေနိုင်သော်လည်း သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှ ပျံ့နှံ့ထွက်ပေါ်လာသော ကြီးမားသည့် ဖိအားက လူအားလုံး ကြက်သီးထသွားစေရန် လုံလောက်လေသည်။ ဤမီးဝိညာဉ်များ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်များမှာ ကွဲပြားသော်လည်း သူတို့ထဲမှ အားအနည်းဆုံး သူများပင်လျှင် လကပ်ဘေး အဆင့်တွင် ရှိနေကြသည်။
သူတို့အနက် အားအကောင်းဆုံး သူများမှာ ကံကြမ္မာနှင့် သေခြင်းရှင်ခြင်း အရှင်သခင်များဖြင့် ဆင်တူသော ဖြစ်တည်မှုများ ဖြစ်ကြသည်။ သို့သော် သူတို့သည် ထိုအဆင့်သို့ မရောက်ရှိသေးဘဲ ထိုအဆင့်ရှိသူများ ပိုင်ဆိုင်သော ကြီးမားသည့် ဖိအားနှင့် တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းအားများကိုသာ ထုတ်လွှတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူတို့ထဲမှ အများစုမှာ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေး မပိုင်ဆိုင်ကြပေ။
သို့သော် သူတို့ထဲမှ အချို့၏ မျက်ခွံများ တုန်ခါနေသည်ကို မြင်တွေ့နိုင်ပြီး သူတို့ နိုးလာတော့မည့်အလား ဖြစ်နေကာ လူများအား ဖိနှိပ်ခံရသည့် ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။
"တာအိုရောင်းရင်းတို့၊ ဒီနေရာကို ခင်ဗျားတို့ ရောက်လာနိုင်တယ်ဆိုရင်တော့ ပဉ္စမမြောက် မီးဖိုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် နားလည်မှုတွေ သေချာပေါက် ရှိမှာပဲ။ ဒီမှာ ကျုပ်တို့ ခြောက်ယောက်ရှိတယ်။ အားလုံး အဆင်ပြေပြေ သွားမယ်ဆိုရင် ဝိညာဉ် ဖြတ်သန်းခြင်း စင်မြင့် ခြောက်စင်ကို ကျုပ်တို့ သိမ်းပိုက်နိုင်မယ်။ အဲဒီအချိန်ကြရင်တော့... ဟဲ ဟဲ" မျက်ခုံးဝါနှင့် လူကြီးက ခေါင်းမော့ကာ မီးဝိညာဉ်များကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူ စကားပြောပြီးသည့် အချိန်တွင် သူတို့ရပ်နေသော စင်မြင့်ပတ်လည်တွင် ကြီးမားသော အလင်းဖန်သားပြင် ကိုးချပ် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ၎င်းတို့ထံမှ အလင်းရောင်များ တောက်ပလာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် စူးရှသော ဟိန်းဟောက်သံများက မီးဖိုထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။ ထိုစူးရှသော အော်ဟစ်သံများသည် ကြီးလေးသော အိပ်စက်ခြင်းမှ မျက်လုံးပွင့်လာကြပြီး ကျူးကျော်သူ ခြောက်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် အသံပြုလိုက်သော မီးဝိညာဉ်များထံမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။