အခန်း ၉၈၄
Vol. 71 Ch. 984
အခန်း ၉၈၄ ကောင်းကင်ဘုံ၏ မူလအစတွင် တည်ရှိခြင်း
တိမ်တိုက်များနှင့် မီးခိုးငွေ့များမှာ စုမင်၏ မျက်စိရှေ့တွင် နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင် ကုန်ဆုံးသွားသည့်အလား လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားသွားသည်။ ထိုဖြစ်စဉ်မှာ မျက်စိတစ်မှိတ်သာ ကြာမြင့်သော်လည်း ထိုခဏတာ၏ ကြာချိန်မှာ အဆုံးမရှိ ရှည်ကြာနေသယောင် ရှိသဖြင့် လူအများစုအား မည်သို့ လုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားစေနိုင်သည်။
ထိုသည်က မျက်စိတစ်မှိတ်စာသာ ကြာသော်လည်း ထိုလုပ်ဆောင်ချက် ကိုယ်တိုင်ကပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို သယ်ဆောင်လာပြီး အချိန်၏ လွန်မြောက်မှုနှင့် ရုန်းကန်ရသည့် မစွမ်းဆောင်နိုင်မှုအား ယူဆောင်လာသည်။
ပထမ ဟင်းလင်းပြင်ကမ္ဘာမှ ကောင်းကင်အက်ကြောင်းကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ထွက်လာသည့်အခိုက်တွင် စုမင် ခံစားလိုက်ရသည့် ခံစားချက်မှာ ဤသို့ပင် ဖြစ်သည်။
အထွတ်အထိပ် ရတနာ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြောင်းလဲသွားပုံ မရသော်လည်း အထဲတွင်ရှိနေကြသည့် စုမင်၊ ရွှမ်ရှန်း၊ ယွင်ယို၊ နျန်ယင်၊ ဟွာယွီနှင့် ရွှီဟွေတို့၏ စိတ်အခြေအနေမှာ ရှုပ်ထွေးနေကြသည်။ ရွှီဟွေမှာ အနည်းငယ် ပိုကောင်းသော်လည်း ရွှမ်ရှန်းနှင့် သူ့အုပ်စုမှာမူ ထင်ရှားသော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြီးကို ခံစားလိုက်ရသည်။
"ကျွန်တော်ရဲ့ အသက်စွမ်းအင် နှစ်ပေါင်းတစ်ရာလောက် ဆုံးရှုံးသွားတယ်..."
"ကျွန်တော်လည်း အတူတူပါပဲ..."
"ကျွန်တော်ကတော့ နှစ်ပေါင်းတစ်ရာခွဲလောက် ဆုံးရှုံးသွားတယ်..." ရွှမ်ရှန်းတို့ အုပ်စု၏ အသံများမှာ စုမင်၏ စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။
စုမင်၏ ပင်ပန်းမှုမှာ ပို၍ပင် ကြီးမားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ပဓာန ဝိညာဉ်ဖြစ်နေ၍ပင်။ သူဆုံးရှုံးလိုက်ရသည့် အသက်စွမ်းအင်မှာ နှစ်ပေါင်း သုံးရာခန့် ရှိသည်။
သူတို့အားလုံး ဆုံးရှုံးလိုက်ရသည့် အသက်စွမ်းအင်များကို ပေါင်းလိုက်ပါက စုစုပေါင်း နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင် ရှိသည်။
ဟင်းလင်းပြင် ကမ္ဘာတစ်လုံးကို ဖြတ်ကျော်တိုင်း အသက်စွမ်းအင် နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင် ဆုံးရှုံးရသည်။ ဤအရာမှာ ဖုန်မှုန့်မီးရှို့သူ ဘိုးဘေးပေးခဲ့သော ကျောက်စိမ်းပြားတွင် ဖော်ပြမထားသည့် အကြောင်းအရာပင်။ စုမင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ရွှမ်ရှန်းနှင့် သူ့အုပ်စုလည်း တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။
"ကံကောင်းတာက အဲဒီ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်ဆိုတဲ့ အသက်စွမ်းအင်ကို ငါတို့ဆီမှာ ခွဲဝေလိုက်တာပဲ။ ဒါကလည်း ငါတို့ရဲ့ အားသာချက်ပါပဲ။ ငါတို့က တခြားသူတွေထက် ပိုဝေးတဲ့ အထိ သွားနိုင်သေးတာပဲ။ ဘာလို့ တိတ်ဆိတ်နေကြတာလဲ" ရွှီဟွေ၏ အသံက အုပ်စု၏ စိတ်ထဲသို့ အားအင်အနည်းငယ်ဖြင့် ရောက်ရှိလာသည်။
"ငါတို့ ဒီကို ရောက်နေပြီဆိုတော့ ဆုံးရှုံးဖို့ မတတ်နိုင်တဲ့ အရာ မရှိတော့ဘူး။ အခုချိန်မှာဆိုရင် ပိုပြီးတော့တောင် ခွဲထွက်လို့ မရတော့ဘူး။ ဒါမှမဟုတ်ရင် ငါတို့ တစ်ယောက်စီတိုင်းဟာ အသက်စွမ်းအင် နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင် စီးဆင်းဆုံးရှုံးရမယ့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ထမ်းရလိမ့်မယ်။ ဒီလိုသာ အကြိမ်နည်းနည်းလောက် ဖြစ်သွားရင် ငါတို့ ပဉ္စမမြောက် မီးဖိုထဲမှာပဲ သေဆုံးသွားလိမ့်မယ်"
"မီးကို ခုခံနိုင်စွမ်းရှိတဲ့ ဟိုအဘိုးကြီးတွေက ဘာလို့ မလာကြတာလဲဆိုတာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့ပါဘူး။ ကံကြမ္မာနဲ့ သေခြင်းရှင်ခြင်း အရှင်သခင် အဆင့် တန်ခိုးရှင်တွေပဲ ပဉ္စမမြောက် မီးဖိုထဲကို ဝင်လာတာ အကြောင်းရင်းက ဒါကြောင့်ပဲ။ ဟင်းလင်းပြင် ကမ္ဘာတွေကို ဖြတ်ကျော်တိုင်း အသက်စွမ်းအင် ဆုံးရှုံးရတာက အဓိက အကြောင်းရင်းပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်"
"မှန်တယ်၊ ကျွန်တော်တို့က ကမ္ဘာမြေပြင် နှောင်းပိုင်း အဆင့်မှာ ရှိနေရင်တောင် ရွှီမိတ်ဆွေက လကပ်ဘေး အဆင့်မှာ။ နောက်ပြီး ခင်ဗျားတို့က နေကပ်ဘေး အဆင့်မှာ ရှိနေရင်တောင် အသက်စွမ်းအင်မှာ ကန့်သတ်ချက် ရှိနေတယ်။ ကျွန်တော်တို့က ကံကြမ္မာနဲ့ သေခြင်းရှင်ခြင်း အရှင်သခင် အဆင့် တန်ခိုးရှင်တွေလို ထာဝရအသက်မရှိဘူး။ သူတို့ကတော့ ဒီဆုံးရှုံးမှုကို ခံနိုင်ရည် ရှိတယ်" စိတ်ခံစားချက် အမျိုးမျိုးဖြင့် သက်ပြင်းချသံများမှာ စုမင်၏ စိတ်ထဲသို့ ရောက်လာသည်။ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် မသိမသာ အရောင်တစ်ချက် ဖြတ်သန်းသွားသည်။
ကံကြမ္မာနှင့် သေခြင်းရှင်ခြင်း အရှင်သခင် အဆင့် တန်ခိုးရှင်များပင် ထာဝရသက်တမ်း မရှိကြောင်း သူ သိသည်။ သူတို့၏ သက်တမ်းမှာလည်း အချိန်တန်လျှင် ယိုယွင်းလာမည်ဖြစ်ပြီး အသက်စွမ်းအင် ဆုံးရှုံးမှုများက ဤယိုယွင်းမှုကို ပို၍ မြန်ဆန်စေမည် ဖြစ်သည်။
စုမင်၏ မျက်လုံးထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းများ လင်းလက်သွားပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင်... ပဉ္စမမြောက် မီးဖိုက စုပ်ယူလိုက်တဲ့ အသက်စွမ်းအင်တွေက ဘယ်ကို ရောက်သွားတာလဲ"
သူ မေးလိုက်ပြီးသည့်နောက် သူ့စိတ်ထဲရှိ လူတို့၏ အသံများမှာ ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူတို့အားလုံး စတင် တွေးတောမိကြသည်။
'ဒီနေရာက ဟင်းလင်းပြင် ကမ္ဘာတွေကို ဖြတ်ကျော်တိုင်း ငါတို့ အသက်စွမ်းအင်တွေ ဆုံးရှုံးနေရတယ်။ ဖုန်မှုန့်မီးရှို့သူတွေက ဒီအကြောင်းကို သိလား။ ဒါမှမဟုတ် မသိတာလား'
စုမင်သည် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။ သူသည် လက်ရှိတွင် အခြား ဟင်းလင်းပြင် ကမ္ဘာတစ်ခုထဲတွင် ရောက်ရှိနေသည်။ ဤနေရာရှိ ကောင်းကင်မှာ မီးခိုးရောင်နှင့် မှိုင်းညို့နေကာ အဆုံးမရှိသော ဖုန်မှုန့်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ မြေပြင်မှာ တိတ်ဆိတ်မနေဘဲ ဟိန်းဟောက်သံများမှာ ရံဖန်ရံခါ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။
ထိုဟိန်းဟောက်သံများမှာ စူးရှသော အော်ဟစ်သံများကဲ့သို့ ဖြစ်သဖြင့် ကြားရသူတိုင်း ထိတ်လန့်သွားနိုင်သည်။ သို့သော် ယခင် ဟင်းလင်းပြင်ကမ္ဘာနှင့် ယှဉ်လျှင် စုမင်သည် ဤနေရာကို ပိုသဘောကျသည်။ မမြင်ရ၊ မကြားရသည်ထက် မြင်ရ၊ ကြားရခြင်းက ပို၍ ကောင်းသည်။
သူ ချက်ချင်း မလှုပ်ရှားဘဲ စတင် စဉ်းစားသည်။
'သူတို့ ဒီအကြောင်းကို မသိတာ ဖြစ်နိုင်ခြေ မရှိဘူး။ ဖုန်မှုန့်မီးရှို့သူတွေပဲ ပဉ္စမမြောက် မီးဖိုကို ဖွင့်နိုင်တာဆိုတော့ ဘာလို့ သူတို့က တစ်ခါတလေမှ ဖွင့်နေရတာလဲ' စုမင်၏ မျက်လုံးထဲတွင် အရောင်တစ်ချက် ပြန်လည် ပေါ်လာသည်။ တစ်စုံတစ်ရာသော သဲလွန်စကို သူ ဖမ်းမိလိုက်သလို ခံစားရသည်။
'ငါမြင်တွေ့ရသလောက် အချက်အလက်တွေကို ပေါင်းစပ်ကြည့်ရင် ဖုန်မှုန့်မီးရှို့သူတွေက ပဉ္စမမြောက် မီးဖိုကို ဖွင့်ပေးတာဟာ ဉာဏ်ရည်ရှိတဲ့ မီးဝိညာဉ်တွေ ထွက်သွားမလား နေမလားဆိုတာ ရွေးချယ်ခွင့် ပေးဖို့ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ဒါက သူတို့ရဲ့ လူဦးရေကို တိုးပွားစေတဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုပဲ'
'ဖုန်မှုန့်မီးရှို့သူ ဘိုးဘေးက ဒီအကြောင်းကို တိုက်ရိုက် မပြောခဲ့ပေမယ့် အဓိပ္ပာယ်ကတော့ ဒါပဲ။ ဒါက လူတစ်ယောက် ဒီအကြောင်းကို တွေးမိရင် ပထမဆုံး စဉ်းစားမိမယ့် အကြောင်းရင်းပဲ'
'ဒါပေမဲ့ နောက်ကွယ်မှာ တခြား အကြောင်းရင်းတွေ ရှိနေနိုင်သေးတယ်' စုမင်၏ မျက်လုံးထဲရှိ အလင်းရောင်မှာ ပို၍ ထက်မြက်လာသည်။
'ပဉ္စမမြောက် မီးဖိုဆိုတာ တကယ်တော့ ထောင်ချောက် တစ်ခုများ ဖြစ်နေမလား' ဤအတွေး ပေါ်လာသည်နှင့် စုမင်၏ မျက်လုံးအိမ်များ ကျုံ့ဝင်သွားသည်။
'ဖုန်မှုန့်မီးရှို့သူတွေက မီးဖိုကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနဲ့ တစ်ခါတလေ ဖွင့်ပေးတယ်။ အထွတ်အထိပ် ရတနာတွေနဲ့ အရန်ရတနာတွေကို သုံးပြီး အစွမ်းထက်တဲ့ တန်ခိုးရှင်တွေကို ပဉ္စမမြောက် မီးဖိုဆီ ဆွဲဆောင်တယ်။ သူတို့ ဟင်းလင်းပြင် ကမ္ဘာတွေကို ဖြတ်ကျော်နေတုန်းမှာပဲ သူတို့ရဲ့ အသက်စွမ်းအင်တွေကို တရစပ် စုပ်ယူခံရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရတနာတွေရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုကြောင့် အသက်စွမ်းအင်တွေ ဆုံးရှုံးနေရင်တောင် ရှေ့ဆက်ဖို့ပဲ ကြိုးစားနေကြတယ်'
'ဒါဆို ငါတွေးတာ မှန်တယ်ဆိုရင် ဖုန်မှုန့်မီးရှို့သူတွေက ဘာလို့ ဒီလို လုပ်တာလဲ။ လူတွေ ဆုံးရှုံးလိုက်ရတဲ့ အသက်စွမ်းအင်တွေက ဘယ်ကို ရောက်သွားတာလဲ' စုမင်၏ အသက်ရှူနှုန်း မြန်ဆန်လာသည်။
'ဒီမှာ မေးခွန်း နှစ်ခု ကျန်သေးတယ်။ ဖုန်မှုန့်မီးရှို့သူတွေက သူတို့ လိုအပ်ချက်အတွက် ဒီထောင်ချောက်ကို ဆင်ထားတာလား ဒါမှမဟုတ် တခြား တစ်စုံတစ်ယောက်က လုပ်ခိုင်းတာလား' စုမင်သည် ပဉ္စမမြောက် မီးဖိုကို ဝန်းရံထားသော လျှို့ဝှက်ချက်များအား ခံစားမိလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူသည် ထိုလျှို့ဝှက်ချက်များကို အလွှာလိုက် ခွာချနေပြီး အမှန်တရားအား ဖော်ထုတ်တော့မည့် အတိုင်းပင်။
'တကယ်လို့ ဒါဟာ သူတို့ လူမျိုးအတွက် လိုအပ်ချက်ဆိုရင်တော့ ပိုရိုးရှင်းပါတယ်။ သူတို့က ပဉ္စမမြောက် မီးဖိုရဲ့ သခင်တွေ ဖြစ်ချင်တာနဲ့ သူတို့ လူမျိုးကို ပိုသန်မာအောင် လုပ်ချင်တာပဲ ဖြစ်မှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ကိုယ်ပိုင် လိုအပ်ချက်ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ တခြားတစ်ယောက်ယောက်က လုပ်ခိုင်းတာဆိုရင်တော့ ဒါဟာ ကြီးမားတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ပဲ'
'သူတို့ကို ထိန်းချုပ်နေတဲ့သူ ရှိတယ်ဆိုရင် စုရွှမ်ရီကလွဲရင် ဘယ်သူ ဖြစ်နိုင်မလဲ' စုမင်၏ မျက်လုံးများတွင် တောက်ပသော အလင်းရောင်တစ်ချက် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူကိုယ်တိုင်ပင် မဖြစ်နိုင်ဟု ထင်သည့် အတွေးတစ်ခု ခေါင်းထဲသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။
'ဖြစ်နိုင်တာက... စုရွှမ်ရီ မသေသေးတာများလား' စုမင်၏ အမူအရာမှာ အလွန် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ ဤအတွေး သူ့ခေါင်းထဲ ပေါ်လာသည်နှင့် သူ ထွက်ခွာသွားရန် ငြင်းဆန်သည်။ သူ့စိတ်ထဲတွင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စွဲထင်ကျန်နေခဲ့သည်။
'သူ... သူ မသေဘူးဆိုရင် သူ ဘယ်မှာလဲ။ သူ ပဉ္စမမြောက် မီးဖိုထဲမှာများ ရှိနေမလား' စုမင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ အချိန်အတော် ကြာပြီးနောက် သူ့မျက်လုံးထဲတွင် အဓိပ္ပာယ်မဲ့သော အကြည့်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး သက်ပြင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ချလိုက်သည်။
ထိုသက်ပြင်းချသံတွင် ဝမ်းနည်းမှုနှင့် သူကိုယ်တိုင်ပင် ကောင်းကောင်း မခွဲခြားနိုင်သော ခံစားချက်တို့ ရောနှောနေသည်။
စုမင် အသက်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး စိတ်ထဲရှိ ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များကို ဖိနှိပ်လိုက်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး မကျေမချမ်းဝေ၏ ကျောပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ နဂါးခေါင်းနှစ်လုံးပါသော မြင်းက ငြိမ်သက်စွာ ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားပြီး ရှည်လျားသော လမ်းကြောင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အဝေးသို့ ပြေးလွှားသွားသည်။
စုမင်သည် ထွက်ပေါက်ကို ရှာဖွေရန် နတ်ဘုရားအာရုံကို ဖြန့်ကျက်လိုက်သည်။ တစ်ချက် လွှမ်းခြုံလိုက်ရာ သူ့ရှေ့တွင် တောင်တစ်လုံးကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုတောင်၏ ဗဟိုတွင် ဂူတစ်လုံး ရှိသည်။
ဂူထဲရှိ လေထုမှာ အက်ကွဲကြောင်းများ ရှိသကဲ့သို့ ပုံပျက်နေသည်။ ဤနေရာနှင့် မသက်ဆိုင်သော စွမ်းအင်လှိုင်းများမှာ ထိုအက်ကွဲကြောင်းများမှ ထွက်ပေါ်လာနေသဖြင့် ဤသည်မှာ ဤဟင်းလင်းပြင် ကမ္ဘာ၏ ထွက်ပေါက်ဖြစ်ကြောင်း သိသာသည်။
သို့သော် ယခင်က အတွေ့အကြုံကြောင့် စုမင် ချက်ချင်း မရွေ့လျားဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဂရုတစိုက် လေ့လာလိုက်သည်။ ပျမ်းမျှ လူတစ်ယောက်၏ တစ်ဝက် အရွယ်အစားရှိ သက်ရှိအချို့ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။
ထိုသက်ရှိများ၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်မှာ မသဲကွဲပေ။ သူတို့သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရှာဖွေနေသကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်းမှိုင်းစွာ လွင့်မျောနေကြသည်။ သူတို့သည် စုမင်၏ နတ်ဘုရားအာရုံကို သတိမပြုမိကြဘဲ ရည်ရွယ်ချက်မဲ့စွာ လွင့်မျောနေဆဲပင်။
ခဏမျှ လေ့လာပြီးနောက် စုမင် မျက်လုံးကို မှေးလိုက်သည်။ သူ့အောက်ရှိ မကျေမချမ်းဝေသည် ရှေ့သို့ အားကုန် ပြေးဝင်သွားပြီး ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်ကာ တောင်ဘေးတွင် ပြန်ပေါ်လာသည်။ ယခင်လုပ်ဆောင်ချက်အတိုင်း စုမင်သည် ရွှမ်ရှန်းတို့ အုပ်စု၏ နတ်ဘုရားအာရုံ တစ်ခုကို စေလွှတ်လိုက်သည်။ တောင်ဂူထဲသို့ ပေါင်းစပ်သွားသည့်အခါ ၎င်းမှာ မပျောက်ကွယ်သွားပေ။ အမှန်တွင် စုမင်သည် တောင်ဂူထဲရှိ ပုံပျက်မှုများမှတစ်ဆင့် ထွက်ပေါက်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ အသက်စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူသော အချိန်၏ စွမ်းအားမှာလည်း ထိုနေရာတွင် ရှိနေသည်။
စုမင်၏ မျက်လုံးထဲတွင် ပြတ်သားသော အကြည့်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူ့အောက်ရှိ မကျေမချမ်းဝေသည် နောက်တစ်ကြိမ် ရှေ့သို့ အားကုန် ပြေးဝင်သွားသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် တောင်ဂူထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်သွားသည်။ သို့သော် စုမင် ဝင်ရောက်သွားသည့် ခဏမှာပင် မှိုင်းညို့နေသော အသံတစ်သံမှာ ဤကမ္ဘာတွင် မသဲမကွဲ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။
"စု..."
ထိုအသံ ထွက်လာသည်နှင့် စုမင်၏ စိတ်ထဲတွင် တုန်ခါသွားသည်။ ဤအသံမှာ အပြင်လောကတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသော်လည်း သူ့နှလုံးသား အနက်ပိုင်းအထိ တိုးဝင်သွားသည်။ လွင့်မျောနေသော သက်ရှိများမှာ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားပြီး ခေါင်းမော့ကာ ကောင်းကင်ကို ကြည့်ကြပြီး ကောင်းကင်ယံအထိ ထိုးဖောက်သွားသော ဟိန်းဟောက်သံများအား ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။
သူတို့၏ ဟိန်းဟောက်သံများမှာ စုစည်းသွားပြီး "စု..." ဟူသော စကားလုံး တစ်လုံးတည်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
မကြာမီ စုမင်၏ စိတ်ထဲတွင် အစွမ်းထက်သော ခေါ်သံတစ်သံ ပေါ်လာသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို သိရှိနေသကဲ့သို့ ဟင်းလင်းပြင် ကမ္ဘာများစွာကို ဖြတ်ကျော်၍ သူ့အား ခေါ်နေသလို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားမိလိုက်သည်။
ဤခေါ်သံမှာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပျံ့နှံ့လာသည့်အခါ စုမင် ထိန်းချုပ်ထားသော အထွတ်အထိပ် ရတနာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ရှိနေသည့် ထိပ်ပြောင် ကြိုးကြာမှာ တုန်ရီသွားသည်။ ထိုအသံမှာ ကြိုးကြာအပေါ် ထူးဆန်းသော စွမ်းအားတစ်ခု သက်ရောက်နေသဖြင့် ကြိုးကြာ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အေးစက်သော အကြည့်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သို့သော် သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ရုန်းကန်နေရသည့် အရိပ်အယောင်လည်း ရှိနေသည်။
ထိုအသံ ပျံ့နှံ့နေစဉ် စုမင်အောက်ရှိ မကျေမချမ်းဝေသည် ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားပြန်သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း တောင်ဂူထဲရှိ ပုံပျက်မှုများထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး အရာရာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
လူတိုင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အသက်စွမ်းအင် နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင် စီးဆင်းဆုံးရှုံးသွားသည်။ မကြာမီ စုမင်၏ မျက်စိရှေ့တွင် တတိယ ဟင်းလင်းပြင်ကမ္ဘာ ပေါ်လာသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ ထိန်းချုပ်ထားသော အထွတ်အထိပ် ရတနာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရှေးဟောင်း လေထုက ဝန်းရံထားသည်။ အထဲရှိ လူများမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြပြီး ဟင်းလင်းပြင် ကမ္ဘာများကို ဖြတ်ကျော်ရသည့် အသက်စွမ်းအင် ဆုံးရှုံးရခြင်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ်အား နောက်တစ်ကြိမ် ခံစားလိုက်ရသည်။
"စု..."
စုမင် ထွက်လာသည့်အခိုက်တွင် သူနှင့် ရင်းနှီးသယောင်ရှိသော ထိုအသံမှာ စိတ်ထဲတွင် နောက်တစ်ကြိမ် ပေါ်လာပြန်သည်။ ထိုအသံမှာ အချိန်ကို ဖြတ်ကျော်လာပြီး ယခုအခိုက်အတန့်တွင် သူ့နားသို့ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာနေသည်။
စုမင် တစ်စုံတစ်ခု မလုပ်ဆောင်မီတွင် ရွှမ်ရှန်း၊ ယွင်ယို၊ နျန်ယင်၊ ဟွာယွီနှင့် ရွှီဟွေတို့၏ အမူအရာများ ပြောင်းလဲသွားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအချိန်တွင် ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာ၏ ပြင်းထန်သော ပြောင်းလဲမှုကို သူတို့ သတိပြုမိပြီး သူ၏ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံအား ကြားလိုက်ရ၍ ဖြစ်သည်။
"ထွက်သွားစမ်း။ ထွက်သွားစမ်း။ မင်းက မင်းပဲ။ ငါက ငါပဲ။ ငါတို့က တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး"
"မင်းက ငါပဲ၊ ငါက မင်းပဲ။ မင်းကို တာဝန်တစ်ခု ကျေပွန်ဖို့ ဖန်တီးထားတာ..."
"ငါမဟုတ်ဘူး။ ငါက ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာ။ ငါ သလင်းကျောက်တွေကို ကြိုက်တယ်။ ငါ..."
"မင်းမဟုတ်ဘူး။ မင်းက ကုန်းမော့ပဲ။ သူတော်စင်ပုန်ကန်သူ စခန်းက ကုန်းမော့ပဲ။ မင်းရဲ့ တာဝန်ကို မေ့သွားပြီလား။ နိုးထစမ်း ကုန်းမော့၊ မင်းစိတ်ကို ရှုပ်ထွေးအောင် လုပ်တဲ့ နောက်ကွယ်က လူကို သတ်လိုက်စမ်း။ သူ့ကို သတ်ပြီး သူ့သွေးနဲ့ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကို နီရဲအောင် ဆိုးလိုက်စမ်း။ နိုးထလိုက်စမ်း... မင်းရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးထဲမှာ ရှိနေတဲ့ ငါ့ရဲ့ တည်ရှိမှုဆီကို"
"ထွက်သွားစမ်း၊ ငါက ကုန်းမော့ မဟုတ်ဘူး။ ငါက စုမင်ရဲ့ ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာပဲ"
"ငါ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရခဲ့ပြီး မင်းရဲ့ ဆန္ဒက ငါ့ဆီကနေ ကွဲထွက်သွားတာ။ မင်း တည်ရှိနေသင့်တာ မဟုတ်ဘူး။ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ မူလအစနဲ့ အမှောင်အရုဏ်ဦးရဲ့ သီချင်းထဲမှာ တည်ရှိနေတဲ့ မင်းဟာ ထာဝရ သူတော်စင်ပုန်ကန်သူ စခန်းကိုပဲ ပိုင်ဆိုင်လိမ့်မယ်..."