အခန်း ၃၉၄

အခန်း။ ၃၉၄

"အသက်ရှည်အရိုးဟုတ်လား"

ထိုစကားလုံးများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ကျောက်ရွာမှ ရွာသူရွာသားများမှာ နားမလည်နိုင်သလို ဖြစ်သွားကြသည်။ ရှီဖေးဖုန်း၏ မျက်နှာမှာမူ ရုတ်တရက် တုန်လှုပ်သွားသည်။

"အသက်ရှည်အရိုး... ထာဝရအသက်ရှည်ခြက်းနယ်မြေကို တက်လှမ်းနိုင်မယ်လို့ ပြောကြတဲ့ အဲဒီ သန့်ရှင်းတဲ့ အရိုးကို ပြောတာလား"

ရှီဖေးဖုန်းမှာ တံတွေးကို အခက်သား မျိုချလိုက်သည်။

"မှန်တယ်။ ကလေးငယ်လေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ အဲဒီ အသက်ရှည်အရိုး ရှိခဲ့တယ်"

ချန်ကျီရှင်းက ပြုံးလျက် ကလေးငယ်၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးသည်။

ရှီဖေးဖုန်း မဝမ်းသာရသေးခင်မှာပင် "ဒါပေမဲ့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အဲဒီအရိုးကို အတင်းအဓမ္မ ခွာထုတ်ယူသွားကြတယ်" ဟု ချန်ကျီရှင်းက ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။

"ဘာ... ရှီမျိုးနွယ်စုဝင်တစ်ယောက်ရဲ့ အရိုးကို ခွာထုတ်သွားတယ် ဟုတ်လား အဲဒီလူတွေ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ"

ရှီဖေးဖုန်းမှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"စိုးရိမ်မနေပါနဲ့ အဘိုး။ အဲဒီအရိုးကို ခွာယူသွားတာ ပြင်ပလူတွေ မဟုတ်ဘူး။ ရှီမျိုးနွယ်စုထဲက လူတွေပဲ"

ချန်ကျီရှင်းက အေးဆေးစွာ ပြောသည်။

"ဘာ..."

ရှီဖေးဖုန်းမှာ လုံးဝ တုန်လှုပ်သွားသည်။

ထို့နောက် ချန်ကျီရှင်းသည် ကလေးငယ် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ဆိုးရွားသည့် အဖြစ်အပျက်များကို အစအဆုံး ပြန်ပြောပြသည်။ ချန်ကျီရှင်း၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ကျောက်ရွာသားများမှာ ဒေါသပေါက်ကွဲကြသည်။

"အဲဒီမိန်းမဆိုးက သူ့တူကိုတောင် ဒီလောက် ရက်စက်နိုင်ရသလား"

"ရှီလီဆိုတာ နာမည်ကြီး ပါရမီရှင်လို့ ကြားဖူးပေမဲ့ ဒီလိုလူမျိုး ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး"

"မျိုးနွယ်စုရဲ့ ဥပဒေအတိုင်း အပြစ်ပေးရမယ့်အစား မိန်းမဆိုးနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ကလေးကို လိုက်သတ်တယ် ဟုတ်လား"

ရွာသားများမှာ ရှီမျိုးနွယ်စု၏ လုပ်ရပ်များကို ပြင်းထန်စွာ ဝေဖန်ကြသည်။ သူတို့သည် ရှေးယခင်က ရှီမျိုးနွယ်စု၏ ဘိုးဘွားအရိုးစုကို စောင့်ရှောက်ရန် ပေးပို့ခံထားရသူများ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ ပြင်ပရှိ မျိုးနွယ်စုဝင်များမှာ အကျင့်ပျက် ခြစားနေသည်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် အလွန်ရှက်ရွံ့နေကြသည်။

"ကလေးငယ်လေးမငိုနဲ့တော့ ငါတို့က မင်းရဲ့ မိသားစုပဲ"

"ကျွန်တော်တို့ ရှီလီကို ရိုက်နှက်ပေးဖို့ ကူညီပေးမယ်"

ကလေးငယ်များမှာ ကလေးငယ်လေးကို အားပေးကြသည်။ ကလေးငယ်လေးမှာ သူ၏ ဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ကမ္ဘာကြီးမှာ မှောင်မိုက်နေသည်ဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ပြန်လည် တောက်ပလာသလို ခံစားရသည်။

အကြီးအကဲ ရှီဖေးဖုန်းက ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုပြီးနောက် သက်ပြင်းချကာ "ဂိုဏ်းချုပ်ချန် ကျွန်တော်တို့က ဒီမှာ ပစ်ပယ်ခံထားရတဲ့သူတွေပါ။ ဘာများ လုပ်ပေးနိုင်မှာလဲ ကျွန်တော် တစ်သက်လုံး ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ ဗလာနယ်မြေ အသွင်ပြောင်းအဆင့်ပဲ ရောက်တယ်။ ရှီလီနဲ့တောင် မယှဉ်နိုင်ဘူး..." ဟု ခါးသီးစွာ ပြောသည်။

"အဘိုး နားလည်မှု လွဲနေပြီ။ ကျွန်တော်က ကလေးငယ်လေးအတွက် လူစားထိုးပြီး တိုက်ခိုက်ခိုင်းဖို့ လာတာ မဟုတ်ဘူး"

ချန်ကျီရှင်းက လက်ကာပြသည်။

"ဒါဆို... ဂိုဏ်းချုပ်ချန် ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

ရှီဖေးဖုန်းမှာ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

ချန်ကျီရှင်းသည် ရှီဖေးဖုန်း၏ စူးစမ်းနေသော အကြည့်အောက်တွင် စကားလုံးလေးလုံးကို ဖြည်းညင်းစွာ ထုတ်ပြောလိုက်သည်

"မူလသစ္စာတရား"

ချန်ကျီရှင်း၏ စကားအပြီးတွင် ရှီဖေးဖုန်း၏ မျက်နှာအမူအရာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ ရွာအဝင်ဝတွင် ရှိနေသော အကိုင်းအခက်များ မီးလောင်ကျွမ်းပြီး ခြောက်သွေ့နေသည့် ထင်းရှူးပင်ကြီးမှာ ရုတ်တရက် တုန်ခါလာသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ချန်... ကျွန်တော်... ကျွန်တော် မူလသစ္စာတရားဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုမှန်း နားမလည်ပါဘူး..."

ရှီဖေးဖုန်းမှာ အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့နှင့် ပြောသည်။

"အို... အဘိုးက ကလေးငယ်လေးကို မကူညီချင်ဘူးပေါ့လေ"

ချန်ကျီရှင်း၏ မျက်လုံးများမှာ တဖြည်းဖြည်း မှေးကျဉ်းသွားသည်။

"အဲ..."

ရှီဖေးဖုန်း၏ မျက်လုံးများတွင် အခက်တွေ့နေဟန် ပေါ်လွင်နေသည်။ ကလေးငယ်လေး၏ ဖခင် ရှီရှောင်လင်မှာ သူ့အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်သဖြင့် ကူညီချင်သော်လည်း မူလသစ္စာတရားဆိုသည်မှာ သူတစ်ဦးတည်း ဆုံးဖြတ်နိုင်သော အရာမဟုတ်ပေ။

"ဒီ မူလသစ္စာတရားအကြောင်းကို မင်း ဘယ်ကနေ ကြားလာတာလဲ"

ရုတ်တရက် ချန်ကျီရှင်း၏ နားထဲတွင် အေးစက်သော အသံတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ တစ်ခဏချင်းတွင်ပင် ချန်ကျီရှင်း၏ ကမ္ဘာမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ နေ၊ လ၊ တောင်တန်းများနှင့် ရွာမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ့ရှေ့တွင် ထင်းရှူးပင်ကြီးတစ်ပင် ပေါ်လာသည်။ ၎င်းသည် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလွန်းလှသည်။

အကိုင်းအခက် ကိုးခုမှာ ကောင်းကင်ဘုံနှင့် မြေကြီးကို လွှမ်းခြုံထားပြီး အရွက်တိုင်းတွင် ကြယ်တာရာများ တည်ရှိနေကာ အကိုင်းအခက်များမှာ နတ်ဘုရားနိုင်ငံတော် သုံးထောင်ကိုပင် ကာကွယ်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

"မင်း ဒီအကြောင်းကို ဘယ်ကနေ သိလာတာလဲ"

ကောင်းကင်ဘုံမှ နတ်ဘုရားမိုးကြိုးပမာ ထိုအသံမှာ ချန်ကျီရှင်း၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ချန်ကျီရှင်းမှာ မျက်လုံးကို အနည်းငယ် မှေးလိုက်ပြီး "အဘိုးအို အခု ခင်ဗျား အားနည်းနေပြီလေ။ ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို ဒီလို ခြောက်လှန့်နေတာလဲ" ဟု ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် ချန်ကျီရှင်း၏ စိတ်အာရုံမှ ကမ္ဘာမှာ ကွဲအက်သွားပြီး ကျောက်ရွာသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ ရွာအဝင်ဝရှိ ထင်းရှူးပင်မှာ မည်သည့်အသံမျှ မထွက်ဘဲ ငြိမ်သက်နေသည်။ ယခုအချိန်တွင်မူ ထင်းရှူးပင်မှာ အလွန်ပင် အားနည်းနေပြီး နိဗ္ဗာနအဆင့် ခြောက်ရောက်နေသည့် ချန်ကျီရှင်းကိုပင် အနိုင်မယူနိုင်တော့ပေ။

"ဂိုဏ်းချုပ်ချန် ကျွန်တော့်ဆီမှာ မူလသစ္စာတရား ရှိပေမဲ့ ဒါက ကျွန်တော့်ပိုင်ဆိုင်မှု မဟုတ်ဘူး။ အစောင့်အရှောက်နတ်က ပေးထားတာ။ ဒါကြောင့် ဆုံးဖြတ်ချက်က သူ့လက်ထဲမှာပဲ ရှိတယ်..." ရှီဖေးဖုန်းက အားမလိုအားမရဖြင့် ပြောသည်။

ချန်ကျီရှင်းသည် ထင်းရှူးပင်ရှေ့တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လိုက်သည်။

"မင်း ငါ့အကြောင်းကို ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ"

ထင်းရှူးပင်ထံမှ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချန်ကျီရှင်းက ချက်ချင်း မဖြေဘဲ ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် "ကျွန်တော့်ဆီမှာ ရှေးခေတ်က အပြာရောင်ဖီးနစ်ဆိုတဲ့ ဓားတစ်လက် ရှိတယ်။ အဲဒီဓားက ပြောပြတာ။ ရှေးခေတ်တုန်းက ထာဝရအသက်ရှည်ခြင်းလမ်းကြောင်း မကျိုးပဲ့ခင်မှာ ထင်းရှူးပင်ကြီးတစ်ပင် ကောင်းကင်ဘုံကနေ မြောက်ဘက်လွင်ပြင်ကို ကျဆင်းလာခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ သူ့ရဲ့ စွမ်းအားလှိုင်းကြောင့် နတ်ဆိုးဧကရာဇ်တစ်ပါးတောင် ပျက်စီးခဲ့ရတယ်။ အဲဒီထင်းရှူးပင်ဘေးမှာ မူလသစ္စာတရားဆိုတဲ့ အရိုးစာအုပ်တစ်အုပ် ရှိနေခဲ့တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထင်းရှူးပင်မှာ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "အပြာရောင်ဖီးနစ်လား... ဟုတ်ပြီ ငါမှတ်မိပြီ။ စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတဲ့ ကောင်လေးပဲ" ဟု အသံမှာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားသည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒါကြောင့်နဲ့ပဲ ငါက မင်းကို ဘာလို့ ကူညီရမှာလဲ မင်းရဲ့ တပည့်ကို ဘာလို့ ကူညီရမှာလဲ"

"ဘာလို့လဲ"

ချန်ကျီရှင်းက မျက်ခုံးပင့်ကာ ပြုံး၍ ပြောသည်။

"လွယ်ပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အခုအချိန်မှာ မင်းက ငါ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်လို့ပဲ"

"မင်းသာ မူလသစ္စာတရားကို မပေးဘူးဆိုရင် ငါ အတင်းအဓမ္မ ယူမယ် ဒီရွာတစ်ရွာလုံးကို ငါ သတ်ဖြတ်ပစ်မယ်။ ရွာကို တစ်လက်မမကျန်အောင် ရှာဖွေပြီး အဲဒီစာအုပ်ကို ငါ တွေ့အောင် ရှာမယ်"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ထင်းရှူးပင်မှာ လုံးဝ တုန်လှုပ်သွားသည်။ ထို့နောက် ၎င်း၏ အကိုင်းအခက်များမှာ ဒေါသတကြီး တုန်ခါသွားပြီး အသံမှာ အော်ဟစ်သံအဖြစ် ပြောင်းသွားသည်

"မင်း... မင်း ဒီလောက်တောင် ရှက်စရာကောင်းတဲ့ လူယုတ်မာလား"