အခန်း ၃၉၇

အခန်း။ ၃၉၇

"ဂိုဏ်းချုပ်ချန်"

ရှီဖေးဖုန်းက အမြန်လျှောက်လာပြီး "ဘာဖြစ်တာလဲ တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား" ဟု မေးသည်။

ချန်ကျီရှင်းက ခေတ္တရပ်တန့်လိုက်သည်။ ခန်းမထဲတွင် ရွှေရောင်ဆေးရည်ကို အံကိုကြိတ်၍ စုပ်ယူနေသည့် ကလေးငယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးမှ သက်ပြင်းချ၍

"အကြီးအကဲရှီ ကျွန်တော့်မှာ အရေးကြီးကိစ္စ ပေါ်လာလို့ မိသားစုဆီ အခုချက်ချင်း ပြန်ရတော့မယ်။ ဒီကာလအတွင်းမှာ ကလေးငယ်ကို အဘိုးဆီမှာပဲ ယုံကြည်ပြီး အပ်နှံခဲ့ပါ့မယ်" ဟု ပြောသည်။

"အော်..."

ရှီဖေးဖုန်းမှာ အံ့ဩသွားသော်လည်း အမြန်ပင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ စိတ်ချလက်ချ သွားပါ။ ဒီမှာ ဘာဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော် တာဝန်ယူပါ့မယ်။ ကလေးငယ်ကို ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်ပေးပါ့မယ်"

ချန်ကျီရှင်းက ရှီဖေးဖုန်းကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဘေးမှ အမှောင်တပ်ဖွဲ့ဝင်ကို ကြည့်၍

"မင်း ဒီမှာပဲ နေပြီး ကျောက်ရွာကို စောင့်ရှောက်ပေးပါ။ ကျောက်ရွာ ဘာအခက်အခဲပဲ ဖြစ်ဖြစ် မင်းတတ်နိုင်သလောက် ကူညီပေးပါ" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

အစီအစဉ်များ အမြန်ချမှတ်ပြီးနောက် ချန်ကျီရှင်းသည် ကျောက်ရွာမှ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားသည်။

"ဖေဖေ... မေမေ..."

"ဘယ်နေရာမှာပဲ ရောက်နေပါစေ ကျွန်တော် အဖေနဲ့အမေ့တို့ကို ပြန်ခေါ်လာရအောင် ခေါ်လာမှာပါ"

ချန်ကျီရှင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်များ ပေါ်လွင်နေသည်။

...

...

ချန်ကျီရှင်း ဇီဝေတောင်သို့ ပြန်ရောက်သည့်အချိန်မှာ တတိယမြောက်နေ့ နေ့လယ်ပိုင်း ဖြစ်သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်"

"ဂိုဏ်းချုပ် ပြန်ရောက်လာပြီ"

တောင်တံခါးကို စောင့်ကြပ်နေသည့် ချန်မျိုးနွယ်စု တပည့်များမှာ ချန်ကျီရှင်းကို မြင်သည်နှင့် ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

ချန်ကျီရှင်းက ခေါင်းညိတ်၍ အသိအမှတ်ပြုကာ အဓိက ခန်းမဆောင်ဆီသို့ တန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားသည်။

ခန်းမဆောင်အတွင်းတွင် တောင်ထိပ်သခင်ကိုးဦး၊ အကြီးအကဲများ၊ အမှောင်တပ်ဖွဲ့မှ ခေါင်းဆောင်များ၊ တုကူးနီနှင့် ချန်တောက်ရှန်းတို့မှာ စုဝေးရောက်ရှိနေကြသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်"

ချန်ကျီရှင်းကို မြင်သည်နှင့် အားလုံးက ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။

"စကားမများကြပါနဲ့တော့"

ချန်ကျီရှင်းက ကျောက်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး "ငါ့မိဘတွေရဲ့ နေရာကို သိတဲ့သူက ဘယ်မှာလဲ အခု သူ ဘယ်မှာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ် ကျွန်တော် အခုပဲ ခန်းမထဲ ခေါ်လာပါ့မယ်"

အကြီးအကဲ ဇောင်ကွမ်းက ခန်းမပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။ ခဏအကြာတွင် ပါးစပ်ချွန်ချွန်၊ ပါးရိုးစူစူဖြင့် ကြောက်ရွံ့နေသည့် ကုန်သည်တစ်ယောက်ကို ခေါ်ဆောင်လာသည်။

"အရှင်တို့ ကျွန်တော် ဘာအမှားမှ မလုပ်ခဲ့ရပါဘူး"

ထိုလူက ကြောက်လန့်တကြားနှင့် အော်ပြောသည်။

"ဘယ်သူကမှ မင်းကို အပြစ်တင်တာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ပဲ။ သူ မေးတာကို အမှန်အတိုင်း ဖြေရမယ်"

အကြီးအကဲ ဇောင်ကွမ်းက ဟောက်လိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်... လား"

ထိုလူက ခန်းမ၏ အဆုံးတွင် ထိုင်နေသည့် လူငယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားကာ "ကျွန်တော် လုဂါပါ။ ဇီဝေကြယ်ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်" ဟု ပြောသည်။

ချန်ကျီရှင်းက ခေါင်းညိတ်သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲရှိ အရေးတကြီးဖြစ်မှုကို ထိန်းချုပ်ကာ တည်ငြိမ်သောအသံဖြင့် "အခု ငါမေးမယ် မင်း ဖြေရမယ်။ နားလည်လား" ဟု မေးသည်။

"ဟုတ်ကဲ့"

လုဂါက ခေါင်းအမြန်ညိတ်သည်။

"ငါ့မိသားစုဆီက ကြားရသလောက်ဆိုရင် မင်းက ကျွန်တော်တို့ ချန်မိသားစုရဲ့ တတိယမြောက် တောင်ထိပ်သခင်နဲ့ ဇနီးသည်အကြောင်း သိတယ်လို့ ပြောတယ် ဟုတ်လား"

"အဲ... အဲဒီလို ဖြစ်နိုင်ပါတယ်"

လုဂါက ဖြေသည်။

"ဘာလို့ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်လို့ ပြောရတာလဲ သိရင် သိတယ်။ မသိရင် မသိဘူးပေါ့။ ဘာကို ဖြစ်နိုင်တာလဲ"

ဟွာလင်ဟိုက ဘေးမှ ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။

လုဂါသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တုန်ယင်လျက် "သူက ဇီဝေချန်မျိုးနွယ်စုရဲ့ တတိယမြောက် တောင်ထိပ်သခင်လို့ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ပြောတာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ လိမ်နေရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲဆိုပြီး စိုးရိမ်မိတာပါ" ဟု အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ ဖြေသည်။

ဟွာလင်ဟိုက ထပ်ပြောရန် ပြင်သော်လည်း ချန်ကျီရှင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် "မနှောင့်ယှက်ပါနဲ့။ သူပြောတာကို အဆုံးထိ နားထောင်ပါရစေ" ဟု တားလိုက်သည်။

ချန်ကျီရှင်းက အသက်ကို ဝအောင်ရှူပြီးနောက် "မင်းတွေ့ခဲ့တဲ့ တတိယမြောက် တောင်ထိပ်သခင်အကြောင်းကို အသေးစိတ် ပြန်ပြောပြပါ" ဟု မေးသည်။

"ဟုတ်ကဲ့"

လုဂါသည် ဘာကိုမျှ မဖုံးကွယ်တော့ဘဲ အမြန်ပြန်ပြောပြသည်။

"ကျွန်တော် လုဂါဆိုတာ ကျင့်ကြံသူလောကထဲက အဆင့်နိမ့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ပါ။ ကျင့်ကြံမှုက သာမန်လောက်ပဲ ရှိပေမဲ့ တတ်နိုင်သလောက်တော့ သူတစ်ပါးကို ကူညီတတ်တဲ့ စိတ်ဓာတ်ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဆင်မပြေတဲ့အခါ ချမ်းသာတဲ့သူတွေဆီကနေ ခိုးယူတာမျိုးတော့ လုပ်မိပါတယ်..."

လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်စာ အချိန်လောက် ကြာပြီးနောက် လုဂါသည် သူကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်များကို အကုန်ပြောပြလိုက်သည်။

ကိစ္စမှာ ရိုးရှင်းသည်။ လုဂါသည် အဆင့်နိမ့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူခိုးရာပါ လုပ်ကိုင်ကာ မိသားစုကြီးများထံမှ အဖိုးတန်ပစ္စည်းများကို ခိုးယူတတ်သည်။ သို့သော် မြစ်ဘေးတွင် အမြဲလျှောက်နေသည့်သူမှာ တစ်နေ့တွင် ရေစိုတတ်စမြဲပင်။

လွန်ခဲ့သည့် တစ်နှစ်က လုဂါသည် မတော်တဆ ခိုးယူမိလိုက်သည့်သူမှာ ထာဝရအသက်ရှည်

ခြင်းမျိုးနွယ်စုတစ်ခုဖြစ်သည့် ဟူရန်မျိုးနွယ်စုမှ သားတစ်ယောက် ဖြစ်နေသည်။

လိုက်လံဖမ်းဆီးခြင်းမှ လွတ်မြောက်ရန် လုဂါသည် အသက်လုကာ ထွက်ပြေးရင်း ရေခဲပြင် လွင်ပြင်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုနေရာသည် သက်ရှိများအတွက် တားမြစ်နယ်မြေဖြစ်ပြီး ဆီးနှင်းနတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုများသာ နေထိုင်သည်။

ဟူရန်မျိုးနွယ်စုသည်လည်း အဆင့်နိမ့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်အတွက် အန္တရာယ်များသည့် ထိုနေရာအထိ လိုက်လံမဖမ်းဆီးရဲတော့ဘဲ နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။

ထိုရေခဲပြင် လွင်ပြင်၏ တောင်ခြေတွင် လုဂါသည် ထိုနေရာမှ ထွက်ပြေးလာသည့် လူငယ်စုံတွဲတစ်တွဲကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုစုံတွဲသည် ဒဏ်ရာများ ရရှိထားပြီး လုဂါအား ဇီဝေချန်မျိုးနွယ်စုဆီသို့ အကူအညီတောင်းရန် တိုကင်တစ်ခုကို ပေးအပ်ခဲ့သည်။

ထို့နောက် လုဂါကို ရေခဲပြင် လွင်ပြင်နှင့် ဝေးရာသို့ တွန်းထုတ်ပေးလိုက်သည်။ လုဂါ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ဆီးနှင်းမုန်တိုင်းတစ်ခုက ထိုစုံတွဲကို ဝါးမြိုသွားပြီဖြစ်သည်။

ထိုနောက်ပိုင်းတွင် လုဂါသည် ချန်မျိုးနွယ်စုနှင့် ဆက်နွှယ်နေသည့် မိသားစုတစ်ခုကို ခိုးယူရင်း အမှောင်တပ်ဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ ထိုအခါမှပဲ တတိယမြောက် တောင်ထိပ်သခင်၏ တိုကင်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခြင်းပင်။

"မင်းလို အသုံးမကျတဲ့သူ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်ကတည်းက တတိယမြောက် တောင်ထိပ်သခင်က မင်းကို ကျွန်တော်တို့ဆီ လွှတ်လိုက်တာ ဘာလို့ အခုမှ ရောက်လာတာလဲ"

ခန်းမအတွင်းရှိသူများမှာ ဒေါသထွက်သွားကြသည်။ လုဂါကို ကြည့်သည့် အကြည့်များမှာ အလွန်ပင် ရန်လိုနေသည်။ လုဂါမှာ ဖိအားများကြောင့် ခြေထောက်များ ယိုင်နဲ့လာပြီး ချွေးပြန်နေရသည်။

"သူတို့ လိမ်နေရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ... ပြီးတော့ သူတို့က ကျွန်တော့်ကို ဘာဆုလာဘ်မှလည်း ကတိမပေးခဲ့ဘူးလေ..."

လုဂါက ကြောက်လန့်တကြား တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

"တတိယမြောက် တောင်ထိပ်သခင်နဲ့ ဇနီးသည်ဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ မိဘတွေပဲ မင်းသာ ဒီသတင်းကို အစောကြီးကတည်းက လာပေးရင် ကျွန်တော်တို့က မင်းကို ဘာလို့ ဆုမချဘဲ နေပါ့မလဲ"

ချန်ထျန်းချန်ပင် ဒေါသထွက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် လုဂါသည် သူခိုးရာပါ အလုပ်ကို ဆက်လုပ်ရင်း ချန်မျိုးနွယ်စုနှင့် ဆက်နွှယ်သည့်နေရာကို ခိုးမိ၍သာ အမှောင်တပ်ဖွဲ့ဝင်နှင့် တိုးမိခြင်းပင်။ မဟုတ်ပါက သူတို့၏ မိဘများ မည်သည့်နေရာတွင် ရှိနေသည်ကို မည်သည့်အခါမှ သိရှိရမည် မဟုတ်ပေ။

ကျောက်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်နေသည့် ချန်ကျီရှင်းသည် "ရေခဲပြင် လွင်ပြင်..." ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူ မှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် သူ၏ မိခင်မှာ ရေခဲပြင် လွင်ပြင်မှ ဆင်းသက်လာသူဖြစ်သည်။ "ဟုတ်သားပဲ... ငါ ဒါကို ပိုစောစောကတည်းက တွေးမိသင့်တာ။ အဲဒီတုန်းက အမေက ငါ့အတွက်နဲ့ ဆီးနှင်းနတ်ဆိုးရဲ့ သွေးမျိုးဆက် သံကြိုးတွေကို ဖြုတ်ပေးခဲ့တာ။ ဆီးနှင်းနတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုက ဒါကို သိသွားမှာပဲ။ အမေ့ကို သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် အပြင်မှာ ဆက်နေခွင့်ပေးမလဲ"

"ဖြစ်နိုင်တာက အဲဒီတုန်းက အဖေနဲ့ အမေက ဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်းဖို့ သွားကြတာပဲ။ ငါ စိတ်မပူအောင် ကမ္ဘာကို လှည့်လည်ဖို့ သွားတာပါလို့ လိမ်ပြောခဲ့တာပဲ..."

ချန်ကျီရှင်းသည် ရင်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။