အခန်း ၃၉၉

အခန်း။ ၃၉၉

"စတင်ကြစို့"

လျှို့ဝှက်ခန်းအတွင်းတွင် ချန်ကျီရှင်းသည် ထိပ်တန်း ကောင်းကင်ဘုံပစ္စည်းများနှင့် မြေကြီးရတနာများကြားတွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေသည်။

သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်တွင် ဝမ်လင်ထံမှ ခေတ္တ ငှားရမ်းထားသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် ကျောက်လုံးပုတီးကို ကိုင်ထားသည်။

ချန်ကျီရှင်း၏ စိတ်စွမ်းအား အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် ကျောက်လုံးပုတီး၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ရှေးဟောင်းစာလုံးများ ပေါ်လာသည်။ တစ်ခဏချင်းတွင်ပင် ချန်ကျီရှင်း၏ အမြင်အာရုံများ ဝေဝါးသွားပြီး အဖြူရောင် မြူခိုးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

သူသည် ကျောက်လုံးပုတီး၏ အချိန်ဆယ်ဆ ပိုမိုမြန်ဆန်သော ဗလာနယ်မြေထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ကျောက်လုံးပုတီး၏ အာကာသထဲ ရောက်သည်နှင့် ချန်ကျီရှင်းသည် သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အနီးရှိ ရတနာပုံကြီးကို စုစည်းလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် ချန်ကျီရှင်းသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏ ပတ်လည်တွင် အဆုံးမရှိသော အဖြူရောင် မြူခိုးများ လွှမ်းခြုံထားပြီး သူ၏ဘေးတွင် ရတနာပုံကြီးမှာ တောင်ငယ်တစ်ခုပမာ ရှိနေသည်။

"အချိန်ဆယ်ဆ ပိုမြန်တဲ့နေရာမှာ ဆယ်ရက်တာ ကျင့်ကြံခြင်းနဲ့ ဒီရတနာတွေဆိုရင် နိဗ္ဗာနအဆင့် ခုနစ်ကို ရောက်ဖို့ လုံလောက်ပါတယ်"

ချန်ကျီရှင်း ရေရွတ်ကာ ကောင်းကင်စိန်နီသီးတစ်လုံးကို ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။

စိန်နီသီးမှာ ပါးစပ်ထဲတွင် အရည်ပျော်သွားပြီး များပြားလှသော ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ချန်ကျီရှင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်သွားသည်။

အဟန့်အတားမဲ့သော မူလတာအိုခန္ဓာကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူဖြစ်သည့်အတွက် သူသည် ရတနာများကို မနားတမ်း စုပ်ယူလိုက်ရာ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ အံ့အားသင့်ဖွယ် မြန်ဆန်စွာ တိုးတက်လာသည်။

နေရောင်ခြည်များ တက်လာလိုက် ကျသွားလိုက်နှင့် ဆယ်ရက်တာ ကုန်ဆုံးသွားသည်။ အပြင်ဘက်တွင် ဆယ်ရက်၊ ကျောက်လုံးပုတီးအတွင်းတွင် သုံးလ ဖြစ်သည်။

ချန်ကျီရှင်း၏ လျှို့ဝှက်ခန်းထဲတွင် ရုတ်တရက် တောက်ပသော ရတနာအလင်းတန်းကြီး တစ်ခု ထိုးတက်လာသည်။

"နိဗ္ဗာနအဆင့် ခုနစ်"

ချန်ကျီရှင်းသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော စွမ်းအားများ လည်ပတ်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ် အရိုးအဆစ်များမှ ရတနာအလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသည်။

သူ၏ ရင်ဘတ်ရှိ ထာဝရအသက်ရှည်ခြင်းအရိုးမှလည်း ခမ်းနားတောက်ပသော အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤဆယ်ရက်အတွင်းတွင် ချန်ကျီရှင်းသည် ရတနာများ၏ စွမ်းအားကို မနှမြောဘဲ အကုန်အစင် စုပ်ယူခဲ့ခြင်းကြောင့် နိဗ္ဗာနအဆင့် ခုနစ်သို့ အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

ယခုအခါတွင် သူသည် ယခင်ကထက် ပိုမို ကြံ့ခိုင်သန်မာနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ စွမ်းအားများမှာ အဆုံးမရှိသော သမုဒ္ဒရာကြီးပမာ နက်နဲနေသည်။ သူသည် ယခင်ကထက် ပိုမို၍ စွမ်းအားကြီးမားသော ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်လာပြီဖြစ်သည်။

သူသည် လျှို့ဝှက်ခန်းမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ တောင်ထိပ်၏ အဓိက ခန်းမဆောင်တွင် တပ်ဖွဲ့ဝင်များမှာ ချန်ကျီရှင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

နှင်းပွင့်ကဲ့သို့ ဖြူစင်သော အဝတ်အစားနှင့် ချန်ကျီရှင်းသည် ခန်းမထဲသို့ လျှောက်ဝင်လာသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်..."

နယ်သာလန် အကြီးအကဲတို့မှာ ချန်ကျီရှင်းကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ သူတို့သည် ချန်ကျီရှင်း၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုမြင့်မားလာသည်ကို ကောင်းစွာ ခံစားမိသည်။

ယခင်က ချန်ကျီရှင်းမှာ ချွန်ထက်သော ဓားတစ်လက်ပမာ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အဆုံးမရှိသော ပင်လယ်ကြီးပမာ ဖြစ်နေသည်။

ကျောက်ခုံပေါ်မှ ချန်ကျီရှင်းသည် အောက်သို့ ငေးကြည့်လိုက်သည်။ တုကူးနီ၊ နယ်သာလန် အကြီးအကဲများမှစ၍ အမှောင်တပ်ဖွဲ့မှ ခေါင်းဆောင်များအထိ စုဝေးရောက်ရှိနေကြသည်။

နောက်ကွယ်တွင်မူ ချန်ထျန်းချန်နှင့် တောင်ထိပ်သခင်ကိုးဦးတို့ ဦးဆောင်သည့် စစ်မှန်သောကိုယ်ပိုင်နယ်ပယ်အဆင့် ပညာရှင် ငါးဆယ် ရှိနေသည်။

သူတို့ထဲမှ လေးဆယ့်ကိုးဦးမှာ စစ်မှန်သောကိုယ်ပိုင်နယ်ပယ်အဆင့် ကိုးသို့ ရောက်ရှိနေကြပြီး ကျန်တစ်ဦးမှာမူ အမှောင်တပ်ဖွဲ့မှ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ ချန်ပုချီ ဖြစ်သည်။

အားလုံးမှာ ပြင်ဆင်မှုများ ပြီးစီးနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် စစ်မှန်သောကိုယ်ပိုင်နယ်ပယ်အဆင့် ကိုးသို့ မရောက်သေးသော်လည်း သူ့ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော အေးစက်စက် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်မှာ အဆင့်ကိုး ပညာရှင်များထက်ပင် ပိုမိုကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေသည်။

ခန်းမအတွင်းရှိ ပညာရှင် လေးဆယ့်ကိုးဦး၏ ဖိအားမှာမူ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်စရာကောင်းလှသည်။ ဤတပ်ဖွဲ့မှာ နိဗ္ဗာနအဆင့်မရှိသော မည်သည့်အဖွဲ့အစည်းကိုမဆို အလွယ်တကူ အနိုင်ယူနိုင်သည့် အင်အားဖြစ်သည်။

"အရင်က သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ အခုလို စုဝေးလိုက်တော့မှ ဇီဝေချန်မျိုးနွယ်စုမှာ စစ်မှန်သောကိုယ်ပိုင်နယ်ပယ်အဆင့် ကိုး ပညာရှင်တွေ ဒီလောက်တောင် များနေတာလား"

မကောင်းဆိုးဝါး လေးပါးနှင့် အခြားသော အသစ်ဝင်လာသည့် ပညာရှင်များမှာ အံ့အားသင့်လျက် ပြောဆိုကြသည်။ နောက်ထပ် အချိန်ပေးလိုက်မည်ဆိုပါက ဤပညာရှင်များထဲမှ မည်မျှလောက်က နိဗ္ဗာနအဆင့်အထိ တက်လှမ်းနိုင်မလဲဆိုသည်ကို သူတို့ မတွေးရဲကြပေ။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့သည် ဇီဝေချန်မျိုးနွယ်စုထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ရသည်မှာ ကံကောင်းသည်ဟု ခံစားမိကြသည်။

ကျောက်ခုံပေါ်မှ ချန်ကျီရှင်းမှာ ဖြည်းညင်းစွာ ထရပ်လိုက်ပြီး အဆုံးမရှိသော ကောင်းကင်ကြီးကို ငေးကြည့်ရင်း တည်ငြိမ်စွာ မိန့်ကြားလိုက်သည်။

"ရေခဲပြင် လွင်ပြင်ဆီ ချီတက်ကြမယ်"

"ဗုန်း"

ခန်းမပြင်ပတွင် ကြီးမားလှသော အနက်ရောင် လေယာဉ်သင်္ဘောကြီးတစ်ခု ဆင်းသက်လာသည်။ ချန်ကျီရှင်းမှာ ထိုသင်္ဘောကြီးဆီသို့ ဦးဆောင်သွားသည်။

"ညီအစ်ကိုတို့ ဒါ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပထမဆုံး စစ်ပွဲပဲ။ ဇီဝေချန်မျိုးနွယ်စုက ကျွန်တော်တို့ကို အထင်မသေးရအောင် စွမ်းဆောင်ပြရမယ်"

မကောင်းဆိုးဝါး လေးပါးအဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်က ပြောလိုက်သည်။ အခြားသူများကလည်း ခေါင်းညိတ်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြသည်။

...

...

တစ်နှစ်ပတ်လုံး ဆီးနှင်းများ ကျဆင်းနေပြီး ငှက်များပင် ပျံသန်းရန် ခက်ခဲသော ရေခဲပြင် လွင်ပြင်။ ဤနေရာတွင် အသက်ရှင်သန်သည့် သတ္တဝါတို့၏ အရိပ်အယောင်မျှ မရှိတော့ပေ။

ရေခဲပြင် လွင်ပြင်၏ တောင်စောင်း တစ်နေရာတွင် ရေခဲဂူတစ်ခု ရှိသည်။ ဂူထဲတွင် လူနှစ်ဦးမှာ မောပန်းနွမ်းနယ်စွာဖြင့် အပေါ်သို့ မော့ကြည့်နေကြသည်။

"ရွှမ်းရွှမ်း... တစ်နှစ်တောင် ရှိပြီ။ ငါတို့မှာ... မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ဘူး မဟုတ်လား"

ချန်ထျန်းလျန်က ပါးစပ်ဟ၍ ပြောလိုက်ရာ သွေးတစ်လုပ် ထွေးထုတ်လိုက်မိသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ ပြာနှမ်းလာသည်။

"ရှိပါတယ်... တျန်းလျန် ငါတို့မှာ မျှော်လင့်ချက် ရှိပါတယ်"

ယင်းရွှမ်းရွှမ်းက မျက်ရည်များဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားသည်။

"မနှစ်သိမ့်ပါနဲ့တော့။ ငါ အဲဒီနေ့အထိ မခံနိုင်တော့ဘူးဆိုတာ သိပါတယ်..."

ချန်ထျန်းလျန်က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပါးစပ်မှ သွေးများကို သုတ်လိုက်သည်။

"ကျီအာရဲ့ ဆေးနည်းလမ်း မရှိတော့တဲ့အတွက် ငါ့ရဲ့ ရောဂါက ပိုဆိုးလာတယ်။ နောက်ထပ် ခြောက်လအတွင်းမှာပဲ ငါ အသက်ပျောက်တော့မှာ..."

ယင်းရွှမ်းရွှမ်းမှာ စကားပြောရန် ပြင်သော်လည်း စကားလုံးများမှာ လည်ချောင်းထဲတွင် ပိတ်ဆို့နေသည်။ သူမ၏ ပါးပြင်မှ ကျလာသော မျက်ရည်စက်များမှာ ရေခဲပန်းပွင့်လေးများ ဖြစ်သွားသည်။

"မငိုပါနဲ့။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ သေခြင်း ရှင်ခြင်းဆိုတာ သဘာဝပါပဲ"

ချန်ထျန်းလျန်က သူမ၏ မျက်ရည်များကို သုတ်ပေးရင်း ခေါင်းမော့ကာ "အချိန်ကို တွက်ကြည့်ရင် ကျီအာ အရွယ်ရောက်တော့မှာပေါ့။ သူ မိသားစုထဲမှာ ဘယ်လိုနေနေမလဲ တစ်ယောက်ယောက်ကများ သူ့ကို အနိုင်ကျင့်နေမလား"

"အစ်ကိုကြီးက မဆိုးပေမဲ့ ကျီအာကို ဖိနှိပ်နေဦးမလား"

"ကျီအာမှာ ရှေးဟောင်းပုံစံ ကိုးခုရှိတာပဲ။ မိသားစုက သူ့ကို သိပ်တော့ ဆိုးဆိုးရွားရွား မဆက်ဆံလောက်ပါဘူး..."

လေနှင့် နှင်းများကြားတွင် ချန်ထျန်းလျန်က စကားများစွာ ပြောဆိုပြီးနောက် ယင်းရွှမ်းရွှမ်း၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။