အခန်း ၁၃၄၃

အခန်း (၁၃၄၃) ပြောင်းလဲသွားသော အခြေအနေ

"..."

ရှန်းယီက ပထမအဆင့်အားကောင်းသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးနှစ်ဦးကို တစ်ချိန်ကမြင်တွေ့ခဲ့ဖူးပါသည်။ ၎င်းတို့အနက် တစ်ဦးမှာ အင်ပါယာမြို့တော်တွင် နေထိုင်ပြီး၊ ပျက်စီးယိုယွင်းမှု အငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ၊ မိမိကိုယ်မိမိ လောက၏ သေမျိုးသတ္တဝါ တစ်ဦးအဖြစ်သာ မှတ်ယူထား၏။

အကယ်၍ ထိုသူ ကိုယ်တိုင်ဝန်မခံခဲ့ပါက၊ မည်သူကမျှထိုဘက်သို့ တွေးမိမည် မဟုတ်ပေ။

အခြားတစ်ဦးဖြစ်သော အရှေ့ဘက်အစွန်း ဧကရာဇ်က ရွှံ့ရုပ်တုပုံစံဖြင့် ကိုယ်ထင်ပြခဲ့ပြီး၊ ဖိနှိပ်မှုအငွေ့အသက်လုံလောက်စွာ ရှိခဲ့သော်လည်း၊ ယခု သူ၏အရှေ့တွင် လောကသို့ကိုယ်ထင်ပြလာသော အစစ်အမှန် ဗုဒ္ဓလောက်တော့ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ပေ။

ဂူ ၇၂ ခုမှ ရွှေမသေမျိုးများအားလုံး ထွက်ပေါ်လာလျှင်ပင် သူတို့က ခေါင်းငုံ့ကာအရိုအသေပေးရမည်သာ ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ အထွတ်အထိပ်တွင် ရှိနေသူများ၏ စွမ်းအားဖြစ်ပြီး၊ စကားတစ်ခွန်းနှင့် လုပ်ရပ်တိုင်းက မိုးမြေ၏စည်းမျဉ်းကို ကိုယ်စားပြုသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရှန်းယီက သူ၏မျက်လွှာကို အနည်းငယ် ချလိုက်ပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် စိတ်ခံစားမှုအရိပ်အယောင်အနည်းငယ်ကို ပြသလိုက်၏။

ဤလောကရှိသေဆုံးဒဏ်ရာရမှုများကို လျှော့ချရန်အတွက် သူက များစွာအန္တရာယ်ခံခဲ့ပြီး၊ အကျိုးသက်ရောက်မှုများ စတင်လာသည်ကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင်မှ၊ အစစ်အမှန်ဗုဒ္ဓ တစ်ပါး ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လာကာ စကားအနည်းငယ်ဖြင့် အခြေအနေကို အလွယ်တကူတည်ငြိမ်သွားစေခဲ့၏။

ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှု အားလုံးက အချည်းနှီး ဖြစ်သွားရုံသာမက၊ ဆန့်ကျင်ဘက်အကျိုးသက်ရောက်မှုကိုပင် ဖြစ်စေနိုင်သေးသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ၊ ပထမအဆင့် ဧရာမပုဂ္ဂိုလ်ကြီး တစ်ဦးပင် ဆင်းသက်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ဂိုဏ်းနှစ်ခုက ပြင်းထန်သောသေဆုံးဒဏ်ရာရမှုများ အထိ ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်နေကြသည်ကို မည်သို့ ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာ စောင့်ကြည့်နေနိုင်မည်နည်း။ ထို့ကြောင့် လူသားဧကရာဇ် မျှော်လင့်ထားသော အခြေအနေက အချိန်မတိုင်မီ ရောက်ရှိလာမည် မဟုတ်တော့သလို၊ ဘယ်သောအခါမှလည်း ရောက်လာမည် မဟုတ်တော့ပေ။

ဤအကြောင်းကို တွေးရင်း၊ ရှန်းယီ၏မျက်လုံးများထဲတွင် ခဏတာမျှအေးစက်မှု တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွား၏။

လူသား ဧကရာဇ်က ရှေ့ဆက်မည့် လမ်းကြောင်းအတွက်ပြည်သူများကို စတေးသည့်လုပ်ရပ်ကို သူ အမှန်တကယ် သဘောမတူသော်လည်း၊ နတ်ဘုရားများနှင့် ဗုဒ္ဓများက သေမျိုးလောကကို ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် အကျဉ်းထောင်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သာမန်ပြည်သူများကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့သော ယဇ်ကောင်များအဖြစ်ပြုလုပ်သည်ကိုလည်း သူ မမြင်တွေ့လိုပါဘူး။

ထိုကဲ့သို့သောမြင်ကွင်းကို စိတ်ကူးကြည့်ရုံဖြင့်ပင် လူကို စွမ်းအားမဲ့သွားသလို ခံစားရစေသည်။

အထူးသဖြင့် ၎င်းအရာအားလုံးက သူ့ကြောင့်ဖြစ်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ရှန်းယီက သူ၏မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ၊ အသက်ရှူနှုန်းကို ထိန်းညှိရန်ကြိုးစားရင်း၊ ဂိုဏ်းနှစ်ခုစလုံး၏တပည့်များအကြား ဟန်ဆောင် လေးစားမှုနှင့် တိတ်ဆိတ်မှုအောက်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသောဖိနှိပ်ရခက်သည့် လောဘနှင့် ဒေါသများကို ခံစားလိုက်၏။

သူက မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်လိုက်ရာ၊ သူ၏ အကြည့်များက တဖြည်းဖြည်းတည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည် ရရှိလာသည်။

သူ မီးမွှေးခဲ့သော မီးတောက်ကို အစစ်အမှန် ဗုဒ္ဓက မည်သို့ ငြိမ်းသတ်မည်နည်း။

"လူသားဧကရာဇ်ဟာ သူ့ရဲ့ကိုယ်ကျင့်တရား ကင်းမဲ့မှုကြောင့် ဒီလောကရဲ့ကပ်ဘေးဆီကို ဦးဆောင်သွားတာ ဖြစ်တယ်။"

ရွှင်ပျော်အစစ်အမှန် ဗုဒ္ဓက သင်္ကန်းကိုရုံထားပြီး ကြာပန်းပလ္လင်ပေါ်တွင် မြင့်မားစွာ ထိုင်ကာ၊ အောက်ဘက်ရှိမျက်နှာများအပေါ်သို့ သူ၏ အကြည့်ကို ညင်သာစွာဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်၏။

မဟာဆန္ဒဗောဓိသတ္တ၊ မသေမျိုးကတိသစ္စာရွှေမသေမျိုးတို့မှ သာမန်တတိယအဆင့် တပည့်များအထိ၊ ရေနှင့် လက်ဖက်ရည်ဆက်သနေသော ကိုရင်ငယ်လေးအထိ မည်သူ့ကိုမျှသူ မချန်လှပ်ခဲ့ပေ။

"ဂိုဏ်းနှစ်ခုက ပြည်သူတွေကိုအလင်းပြဖို့နဲ့ သူတို့ရဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် မင်းတို့ကိုကပ်ဘေးထဲ ဦးဆောင်ခေါ်လာခဲ့တာဖြစ်ပြီး၊ ယုံကြည်မှုစွမ်းအင်နဲ့ ပူဇော်မှုတွေကြောင့် မျက်ကန်းဖြစ်ကာ အခုလိုပဋိပက္ခတွေနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်မှုတွေအဖြစ် ဘယ်လိုလုပ်ပြောင်းလဲသွားရတာလဲ။"

"မိုက်မဲလိုက်ကြတာ။" ရွှင်ပျော်အစစ်အမှန် ဗုဒ္ဓက ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါယမ်းလိုက်၏။

ဤညင်သာသော ဆုံးမစကားကို ကြားသောအခါ၊ နှင်းတောင်ဗောဓိသတ္တက ဘုန်းကြီးများကို ဦးဆောင်ကာ လေးနက်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ "တပည့်တွေအမှားကို ဝန်ခံပါတယ်။"

ထိုအတောအတွင်း၊ အစစ်အမှန်အရှင်ရွှမ်ဝေ့ နှင့် အခြား မသေမျိုးများက သူတို့၏မျက်ခုံးများကို မသိမသာ ပင့်လိုက်ကြ၏။

ထိုကဲ့သို့သော ဟန်ပြစကားလုံးများက ပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကပ်ဘေးက ဆက်လက်တည်ရှိနေရမည်ဖြစ်ပြီး၊ မသေမျိုးဧကရာဇ် တစ်ပါးကို ရွေးချယ်ခြင်းကလည်း မလွှဲမရှောင်သာသောကိစ္စဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဆင်းရဲဒုက္ခများကို ကယ်တင်ခြင်းအကြောင်းပြောဆိုရာတွင်၊ မည်သူက ပိုမို ကယ်တင်နိုင်သနည်းဟု ဆုံးဖြတ်မည်ဆိုလျှင်၊ နောက်ဆုံးတွင် မည်သူ၏နယ်မြေက ပိုကြီးသနည်း ဆိုသည့်အပေါ်တွင်သာ မူတည်နေသည်ဖြစ်ရာ အမှန်တကယ် ဘာကွာခြားသွားမည်နည်း။

"..."

အစစ်အမှန် ဗုဒ္ဓက သူ၏အကြည့်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ အမှန်တရားကို ပြောရလျှင်၊ ပစ္စုပ္ပန် ဗုဒ္ဓ နှင့် အနီးကပ်ဆုံးပုဂ္ဂိုလ် နှစ်ဦးထဲမှ တစ်ဦးအနေဖြင့်၊ ကပ်ဘေးက ဤအဆင့်အထိ မြင့်တက်လာလိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်သောအခါမှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

အစပိုင်းတွင် တတိယအဆင့် တပည့်များပင် ကြီးကြီးမားမားပါဝင်ပတ်သက်ရန် မလိုအပ်ဘဲ၊ လျှို့ဝှက်စွာလှုံ့ဆော်ပေးရန်သာ လိုအပ်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ နတ်ဘုရားမင်းဆက်က နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးအမိန့်ပြားများကို ရုတ်တရက် မထုတ်ပြန်ခဲ့ပါက၊ တပည့်များတစ်ဦးတည်းဖြင့်ပင် တိုက်ကြီးလေးခုကို ဖြတ်သန်းသွားလာရန် လုံလောက်နိုင်ပါလိမ့်မည်။

သို့သော် ကိစ္စရပ်များက ဤအခြေအနေသို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ရာ၊ ဖြေရှင်းနည်းတစ်ခုခုကို ရှာဖွေရမည်ဖြစ်သည်။

လူသားဧကရာဇ် နေရာတွင် မသေမျိုး ဧကရာဇ် ဖြင့် အစားထိုးခြင်းအား ဂိုဏ်းနှစ်ခုက ဆက်လက် မဖိနှိပ်ထားနိုင်ခဲ့တော့ပေ။ ၎င်းမှာ သေမျိုးလောက၏ယုံကြည်မှုစွမ်းအင်များကို စိတ်ချယုံကြည်စွာ ခံစားနိုင်ရန်အတွက် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေပါက၊ မသေမျိုး ဧကရာဇ်ရာထူး တစ်ခုတည်းအတွက်နှင့်၊ ဂိုဏ်းနှစ်ခုစလုံးကို နက်ရှိုင်းသောချောက်ကမ်းပါးထဲသို့ ဆွဲချသွားနိုင်ပြီး အသက်ရှူချောင်မည့်အချိန်ကို မြင်တွေ့ရမည် မဟုတ်ပေ။

"ကောင်းပြီ၊ဒါဆိုရင်လည်း ငါတို့ ယှဉ်ပြိုင်ကြတာပေါ့။"

ရွှင်ပျော်ဗုဒ္ဓက စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "တိုက်ဆိုင်စွာနဲ့ပဲ၊ ဍုမေဏု တောင် သုံးတောင်က တပည့်တွေနဲ့ မင်းတို့ဂိုဏ်းက လူငယ် မျိုးဆက်တွေအားလုံးဟာ အရှေ့ပိုင်းတိုက်ကြီး မှာ စုဝေးနေကြပြီး၊ သတ္တဝါအားလုံးကို ကယ်တင်ဖို့ ကြိုးစားနေကြတယ်။ သနားကြင်နာမှုက အရေးကြီးသလို၊ထူးချွန်တဲ့ စွမ်းရည်ရှိတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုကလည်း လိုအပ်ပါတယ်... ဒါပေမယ့် သဟဇာတဖြစ်မှုကို တန်ဖိုးထားကြပါ။"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ၊ နှစ်ဖက်စလုံးမှ ဗောဓိသတ္တများနှင့် မသေမျိုးများက ခေတ္တရပ်သွားကြပြီး၊ ထို့နောက် အားလုံး ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြ၏။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူတို့သည် ယှဉ်ပြိုင်ရမည်ဖြစ်ရာ၊ ၎င်းကို လက်ခံနိုင်သော အတိုင်းအတာတစ်ခု အတွင်းတွင်ထိန်းချုပ်ထားခြင်းက ပိုကောင်းသည်။

နတ်ဘုရားမင်းဆက်က သူ၏နောက်ဆုံး ထွက်သက်ကို ရှူရှိုက်နေပြီဖြစ်ပြီး၊ လူသား ဧကရာဇ်နေရာတွင် အစားထိုးမည့် မသေမျိုး ဧကရာဇ်ကို ရွေးချယ်ရန် အချိန်ရောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤအခွင့်အရေးက ဗောဓိဂိုဏ်း၏ တပည့်များအတွင်းရှိ နာကြည်းမှုများကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်ပြီး၊ ရန်လိုနေသော မသေမျိုးသုံးပါးဂိုဏ်း၏ တပည့်များကို ဖိနှိပ်ပေးနိုင်ကာ၊ ဍုမေဏု ယတောင် သုံးတောင်၏ပေါင်းစပ်အင်အားအောက်တွင် ထိုနယ်မြေများကို အလွယ်တကူသိမ်းပိုက်၍ မရနိုင်ကြောင်း သူတို့ကိုသတိပေးနိုင်ပါလိမ့်မည်။

"ငါတို့ ကန့်ကွက်စရာမရှိပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် ငါတို့ နောက်ထပ်ရက်အနည်းငယ်လောက် စောင့်ဖို့ လိုအပ်တယ်။" အစစ်အမှန်အရှင် ရွှမ်ဝေ့က ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။

"..."

ရွှင်ပျော်အစစ်အမှန် ဗုဒ္ဓက သူ့ကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ထို့နောက် ပြုံးလိုက်ကာ ငြင်းဆိုခြင်း မပြုခဲ့ပေ။

ဤ ရွှေမသေမျိုးအုပ်စုက လူငယ်များနှင့် ပတ်သက်သောဖြစ်ရပ်များကြောင့် စိုးရိမ်ပူပန်နေကြောင်း ထင်ရှားပြီး၊ ဗောဓိဂိုဏ်းအပေါ် ယုံကြည်မှု ပျောက်ဆုံးနေကာ၊ အစစ်အမှန် ဗုဒ္ဓက သူ၏ အာဏာကို အလွဲသုံးစားလုပ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ကျောထောက်နောက်ခံတစ်ခုကို ခေါ်ယူရန် ရည်ရွယ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

"သွားကြတော့။"

ဤ အစစ်အမှန် ဗုဒ္ဓက သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ရွှေမသေမျိုးများက သူတို့၏တပည့်များနှင့်အတူ အရှေ့ပိုင်း ဍုမေဏုအပြင်ဘက်သို့ ပို့ဆောင်ခံလိုက်ရ၏။

တိုက်ကြီးသုံးခုရှိ ဍုမေဏုတောင်မှ ဘုန်းကြီးများသာ တောင်အတွင်း၌ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

သူက ဘုန်းကြီးများကို တိတ်ဆိတ်စွာ ငုံ့ကြည့်နေခဲ့၏။

အုပ်စုတစ်စုက လောဘတက်နေသော်လည်း၊ အခြားအုပ်စုကဘုံရန်သူကို ဆန့်ကျင်ရန် စည်းလုံးညီညွတ်စွာ ရပ်တည်နေကြသည်။ ဤယှဉ်ပြိုင်မှု၏ ရလဒ်က ကြိုတင် သတ်မှတ်ပြီးသားဖြစ်နေ၏။

"ဆရာ။"

နောက်ဆုံးတွင်၊ မဟာလွတ်လပ်ခြင်းကြာပန်းပုတီးစေ့ ဗောဓိသတ္တက လူအုပ်ထဲမှ ထလာပြီး၊ သူ၏ လက်မောင်းထဲသို့ အဝါရောင်တိမ်တိုက်တစ်ခုကို ခေါ်ယူလိုက်ရာ၊ ထိုအထဲမှ အသက်ရှူရပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော ဘုန်းကြီး မြောင်ယင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

သူက ခေါင်းငုံ့ကာ သူ၏တပည့်ကို ပွေ့ဖက်ထားပြီး၊ အက်ရှရှအသံဖြင့် ပြောသည်။ "ရက်အနည်းငယ်က မလုံလောက်ပါဘူး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီကလေးကို အခွင့်အရေးတစ်ခုပေးပါ၊ အနည်းဆုံး နောက်ထပ်သုံးလလောက်ပါ။"

ဘုန်းကြီး မြောင်ယင် ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ ဗောဓိသတ္တ များစွာသည် အပြစ်ရှိစိတ်နှင့် နာကြည်းမှုများကို ချက်ချင်းထုတ်ဖော်ပြလိုက်ကြ၏။

အရှေ့ပိုင်း ဍုမေဏုအတွက် ရပ်တည်ပေးရန် သူ့ကို တောင်ပေါ်မှဆင်းရန် သူတို့ကတိုက်တွန်းခဲ့သော်လည်း၊ မသေမျိုးသုံးပါးဂိုဏ်းမှ လူအိုကြီး၏ ရိုက်ချခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး သူ့ကို ဤအခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားစေခဲ့သည်။

အကယ်၍ သူတို့က အစစ်အမှန် ဗုဒ္ဓ၏ နည်းလမ်းကို လိုက်နာပါက၊စီနီယာအစ်ကို မြောင်ယင်က ဤမဟာကပ်ဘေးကြီးကို သေချာပေါက်လက်လွတ်သွားရပါလိမ့်မည်။