အခန်း ၁၀၀

အခန်း (၁၀၀) ကိစ္စများ ပြီးမြောက် ခြင်း

မကြာမီမှာပင် မီးလျှံတောင်ကြား ပျက်စီးသွားပြီဆိုသည့် သတင်းက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အကြီးစားနှင့် အသေးစား အင်အားစုများအကြား လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

၎င်းတို့သည် အမှန်တကယ် ဟုတ်မဟုတ် စုံစမ်းရန် လူများကို စေလွှတ်ခဲ့သော်လည်း မြေပြင်တွင် ပြိုကျပျက်စီးနေသည့် မီးလျှံတောင်ကြား၏ အပျက်အစီးများကိုသာ တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

မီးလျှံတောင်ကြား တစ်ခုလုံးတွင် သက်ရှိ သတ္တဝါဟူ၍ ကြွက်တစ်ကောင်ပင် ကျန်ရစ်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

ဤကဲ့သို့ လျင်မြန်ပြီး ပြတ်သားလွန်းသော သတ်ဖြတ်မှုပုံစံက မရေမတွက်နိုင်သော လူများကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။

အားလုံးက ဤလုပ်ရပ်အတွက် မည်သူတွင် တာဝန်ရှိသည်ကို စုံစမ်းရန် အလောတကြီး ဖြစ်နေကြသည်။

ရလဒ်များမှာမူ အလွန်မြန်ဆန်စွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုက်ယိမြင့်မြတ်နယ်မြေ၏ ၉‌ယောက်မြောက် သူတော်စင်သားတော် ရှုချွမ်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ညီမလေး ကို မီးလျှံတောင်ကြားမှ အနိုင်ကျင့်ခဲ့သည့်အတွက် သူက ဒေါသတကြီးဖြင့် မီးလျှံတောင်ကြား တစ်ခုလုံးကို အမြစ်ပြတ် ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤသတင်းကြောင့် လူပေါင်းများစွာမှာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားခဲ့ရသည်။

...

တစ်ဖက်တွင်

ရှုမိသားစု၏ မူလပိုင်ဆိုင်သော တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ပြီး ကျယ်ဝန်းလှသော ခြံဝင်းတစ်ခုအတွင်း၌ ရှုချွမ်းက ဝါးကုလားထိုင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းကာ နေပူစာလှုံနေသည်။

သူသည် အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်လုံးအနည်းငယ်မှိတ်ထားကာ ဆန်းကြယ်သောအရှိန်အဝါ မျိုးကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

သူ့ဘေးတွင် ရှုရှင်းလီက ကျောက်စားပွဲပေါ်တွင် တံတောင်ဆစ်ထောက်ကာ စပျစ်သီးများကို အခွံခွာပေးရင်း ရှုချွမ်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ဘာလို့ အမြဲတမ်း အစ်ကို့ ကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေတာလဲ။ စပျစ်သီးတွေ အများကြီး အခွံခွာပြီးပြီ၊ ဒါပေမယ့် ညီမလေး တစ်လုံးမှ စားတာ အစ်ကို မမြင်ဖူးဘူး"

ရှုချွမ်းက မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ နှစ်တွေ ဒီလောက်ကြာအောင် အစ်ကို့ ကို မတွေ့ရတာကြာပြီ၊ နည်းနည်းလောက် ထပ်ကြည့်ခွင့်မရှိဘူးလား"

ရှုရှင်းလီက ဆွဲဆောင်မှုရှိရှိ ပြုံးရင်း တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေသည်။

ဒါကို ကြားရသောအခါ ရှုချွမ်းက ပြုံးလိုက်ပြီး "နောက်ထပ် မကြည့်နဲ့၊ အနာဂတ်မှာ အချိန်တွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်။ အစ်ကို ထွက်သွားတဲ့အခါ ညီမလေး အစ်ကို နဲ့အတူ ထိုက်ယိမြင့်မြတ်နယ်မြေ ကို လိုက်ခဲ့လို့ရတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်လား"

ရှုရှင်းလီ အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။

သို့သော် သူမက နည်းနည်းတော့ တွန့်ဆုတ်သွားပြီး "ဒါပေမယ့်... ထိုက်ယိမြင့်မြတ်နယ်မြေ က ကျွန်မ ကို လက်ခံပါ့မလား"

"မင်း ရဲ့အစ်ကိုကြီးက သူတော်စင်သားတော် တစ်ယောက်ဖြစ်နေပြီ၊ အစ်ကို့ မှာ အဲဒီလောက် အခွင့်အာဏာရှိသေးတယ်ဆိုတော့ စိတ်မပူပါနဲ့"

ရှုချွမ်းက ပြုံးရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဤစကားကို ကြားရသောအခါ ရှုရှင်းလီ ချက်ချင်းပင် အရမ်းပျော်သွားသည်။

"ကောင်းလိုက်တာ၊ ဒီနည်းနဲ့ ကျွန်မ အစ်ကိုကြီးကို မကြာခဏ တွေ့နိုင်တော့မယ်"

သူမ ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သို့သော် သူမက ထပ်ပြီး တွန့်ဆုတ်သွားပြန်သည် "ရှုထုံကိုလည်း ခေါ်လာလို့ရမလား"

သူမ၏ အစေခံ ရှုထုံနှင့် သူမမှာ အတူတူကြီးပြင်းလာခဲ့ကြပြီး သူတို့၏နှောင်ကြိုးမှာ နက်ရှိုင်းလှသည်။

ယခုမူ ရှုမိသားစုတွင် သူတို့သုံးဦးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်ဖြစ်ရာ ရှုထုံကို ဖုန်းယန်စီရင်စုတွင် တစ်ယောက်တည်းထားခဲ့ရန် သူမ မဝံ့ရဲပေ။

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပါက သူမ တစ်သက်လုံး နောင်တရနေလိမ့်မည်။

"ရှုထုံကိုလည်း ခေါ်ခဲ့လို့ရတာပေါ့၊ နောက်ပိုင်းမှာ သူ ညီမလေး နောက်ကိုပဲ လိုက်နေလိမ့်မယ်"

သူ့ညီမလေး ၏ အသေးအဖွဲလေးကို ရှုချွမ်းက စိတ်ရင်းအမှန်ဖြင့် ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်သည်။

သူ၏စကားလုံးများတွင် ညီမလေး ဖြစ်သူအပေါ် ထားရှိသည့် ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

နှစ်ရက်ခန့် ကုန်လွန်သွားပြီးနောက် ရှုချွမ်းလည်း ထွက်ခွာရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီ။

မထွက်ခွာမီတွင် ရှုချွမ်းက ဤဘဝ၏ မိဘများဖြစ်ကြသော သူတို့၏ ဂူဗိမာန် ဆီသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။

ရှုရှင်းလီ အဖမ်းမခံရမီကပင် သူမက မိဘကို မြေမြှုပ်သင်္ဂြိုဟ်ပေးခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

"အဖေ၊ အမေ... စိတ်ချပါ၊ ကျွန်တော် ကျွန်တော့်ညီမလေး ကို ကောင်းကောင်းစောင့်ရှောက်ပါ့မယ်"

ရှုချွမ်းက အသစ်တည်ဆောက်ထားသော ဂူဗိမာန်ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကာ ဦးချပြီး အမွှေးတိုင်များ ထွန်းညှိရင်း ကတိပေးလိုက်သည်။

သူ၏မျက်ဝန်းများမှ ရှင်းလင်းသော မျက်ရည်စက်များ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။

ယောက်ျားသားတို့က အမှန်တကယ် နှလုံးသားကြေကွဲရသည့်အခါမှသာ မျက်ရည်ကျတတ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

ဤဘဝတွင် မိဘများက သူ့အနားတွင် အမြဲရှိမနေခဲ့သော်လည်း သူ၏အတွက် အနစ်နာခံခဲ့မှုများမှာ မနည်းလှပေ။

သူတို့၏ ကျေးဇူးကို မဆပ်ရသေးမီမှာပင် သူတို့ ထိုသို့ အဆုံးသတ်သွားရလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

"အဖေ၊ အမေ... အစ်ကိုကြီးက အခု အရမ်းသန်မာသွားပြီ၊ အဖေနဲ့အမေ စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ပါဘူး"

ရှုရှင်းလီလည်း ဂူဗိမာန်ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကာ ငိုကြွေးနေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးက ဂူဗိမာန်ရှေ့တွင် တစ်ညလုံး နေခဲ့ကြသည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင်မှ ရှုချွမ်းက သူ၏ညီမလေး ရှုရှင်းလီနှင့် ရှုထုံတို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ရထားလုံးဖြင့် မြင့်မြတ်နယ်မြေသို့ ပြန်လည်ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ရှုချွမ်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အခြားတစ်ခု ရှိသေးသည်။

၎င်းမှာ ယင်နှင့်ယန်ကို ပြောင်းပြန်လှန်ကာ ဤဘဝ၏ မိဘနှစ်ပါးကို ပြန်လည်အသက်သွင်းပေးရန်ပင် ဖြစ်သည်။

ဤရည်မှန်းချက်မှာ အလွန်ခက်ခဲလှသည်။

ရှုချွမ်း သိထားသလောက်ဆိုလျှင် ဧကရာဇ်အရှင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူပင်လျှင် ယင်နှင့်ယန်ကို ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်သည့် နည်းလမ်းမျိုး မပိုင်ဆိုင်ထားကြပေ။

သို့သော် ရှုချွမ်း လက်မြှောက်အရှုံးပေးမည့်သူ မဟုတ်ပေ။

ပို၍ခက်ခဲလေလေ သူ၏ ရည်မှန်းချက်ပြည့်မြောက်သည်အထိ ပိုမိုကြိုးစားသွားမည် ဖြစ်သည်။

"ဝေါင်း..."

ဟုန်တုအကြီးအကဲ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရထားလုံးကို ဆွဲယူလာသော ကျားသစ်နဂါးက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာပြီးနောက် ရထားလုံးသည် အလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ကမ္ဘာဦးအစဉ်အလာအရ လေသည် ကျားနောက်သို့ လိုက်ပြီး၊ တိမ်သည် နဂါးနောက်သို့ လိုက်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

နိဗ္ဗာနနယ်ပယ် အဆင့်၉ ရှိ ကျားသစ်နဂါးက ဆွဲယူလာသည့် ရထားလုံးက မကြာမီမှာပင် မြင့်မြတ်နယ်မြေ၏ တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

"ဒါက... ထိုက်ယိမြင့်မြတ်နယ်မြေပဲ"

ရှုချွမ်းက ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ဖူးသည့် ညီမလေး ကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

ရှုရှင်းလီမှာ ဤနေရာကို အလွန်စိတ်ဝင်စားစွာဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်နေမိသည်။

ထိုစဉ် ကင်းလှည့်နေသည့် တပည့်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ရောက်လာသည်။

"သူတော်စင်သားတော်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

သူတို့အားလုံး ရှုချွမ်းကို ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။

သူက သူတော်စင်သားတော် တစ်ပါးဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ မြင့်မြတ်နယ်မြေအတွင်း၌ သူတော်စင်သားတော်ဟုသာ ခေါ်ဆိုကြစမြဲဖြစ်သည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ကိုယ့်တာဝန်ကိုယ် ဆက်လုပ်ကြပါ"

ရှုချွမ်းက အနည်းငယ်ပြုံးကာ လက်ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ရှုရှင်းလီမှာလည်း ဤမြင်ကွင်းကို ကြည်ညိုဖွယ်ကြည့်နေမိသည်။

သူမက ရှုချွမ်း၏ ထိုက်ယိမြင့်မြတ်နယ်မြေတွင်းရှိ အဆင့်အတန်းကို အပြည့်အဝ နားလည်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူမက ထိုက်ယိမြင့်မြတ်နယ်မြေအတွင်းရှိ ဘဝကို ပိုမိုမျှော်လင့်လာခဲ့သည်။

မြင့်မြတ်နယ်မြေအတွင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်ရင်း ရှုချွမ်းက လူများနှင့် အရာဝတ္ထုများကို စိတ်ရှည်စွာ မိတ်ဆက်ပေးသည်။

ဤမျှကြီးမားသော ပြောင်းလဲမှုမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရချိန်တွင် ရှုချွမ်းသာ နှစ်ဘဝကို မဖြတ်သန်းခဲ့ပါက လက်ခံနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ရှုရှင်းလီအတွက်ဆိုလျှင် ပို၍ပင် ခက်ခဲလိမ့်မည်။

ရှုချွမ်း ယခုလုပ်ဆောင်ရမည့်အရာမှာ သူမကို တတ်နိုင်သမျှ လမ်းညွှန်ပေးရန်ဖြစ်ပြီး သူမ၏နှလုံးသားတွင် အမည်းစက်များ မကျန်ရစ်စေရန် ဖြစ်သည်။

ဒါက အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူ လုပ်ဆောင်ပေးရမည့် တာဝန်ပင်ဖြစ်သည်။

...

ကျန်းယန်တောင်ထိပ်၏ ပင်မခန်းမအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ကျန်းယန်တောင်ထိပ်သို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ ရှုချွမ်း၏ ပထမဆုံး လုပ်ဆောင်သည့်အရာမှာ ရှုရှင်းလီနှင့် ရှုထုံတို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ သူ၏ဆရာဖြစ်သူ စစ်တုလင်းကို ဂါရဝပြုရန် ဖြစ်သည်။

"တပည့် ဆရာ့ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

ရှုချွမ်းက ခန်းမထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ငါ့ဆီမှာ ဒီလောက် အခမ်းအနားကြီးတွေ မလိုပါဘူး"

စစ်တုလင်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက ရှုချွမ်းကို မေးမြန်းသည်။

"ခရီးစဉ်က ချောမွေ့ရဲ့လား"

"ဆရာ့ရဲ့ အကူအညီနဲ့ ဟုန်တုအကြီးအကဲရဲ့ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုကြောင့် ခရီးစဉ်က အလွန် ချောမွေ့ပါတယ်"

ရှုချွမ်းက လေးစားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါဆိုရင်လည်း ကောင်းတာပေါ့"

စစ်တုလင်းမှာ ယခုအခိုက်အတန့်တွင် အလွန်ပျော်ရွှင်နေပြီး သူ၏မျက်နှာတွင် အပြုံးများ လွှမ်းခြုံထားသည်။

ရှုချွမ်း၏ ခရီးစဉ်အတွင်း လုပ်ဆောင်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို သူ သိရှိပြီး ဖြစ်သည်။

ရှုချွမ်း၏ လုပ်ရပ်များကို စစ်တုလင်း အလွန်ကျေနပ်သည်။

အငြိုးအတေးကို လက်တုံ့ပြန်ခြင်း၊ လျင်မြန်ပြီး ပြတ်သားခြင်း။

ဤသည်မှာ စစ်မှန်သော တာအိုကျင့်ကြံသူတစ်ဦး လုပ်ဆောင်သင့်သည့်အရာ ဖြစ်သည်။

သူ၏ ရှုချွမ်းအပေါ်ထားရှိသည့် ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှုမှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသွားခဲ့သည်။

"ဆရာ၊ ဒါက ကျွန်တော့်ညီမလေး ရှုရှင်းလီပါ၊ သူ့ဘေးကတော့ သူ့ရဲ့ အစေခံ ရှုထုံပါ"

ရှုချွမ်းက သူတို့ကို စစ်တုလင်းနှင့် မိတ်ဆက်ပေးသည်။

"အင်း၊ ပါရမီ ကောင်းတယ်၊ သိပ်ကောင်းတယ်"

တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့်ပင် ရှုရှင်းလီ၏ ပါရမီ ကို စစ်တုလင်း သိရှိသွားသည်။

"တပည့်က ဆရာ့ကို တောင်းဆိုစရာတစ်ခု ရှိပါတယ်၊ ဆရာ သဘောတူပေးလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

ရှုချွမ်းက ဆက်ပြောသည်။

"ဘာများလဲ၊ ပြောကြည့်စမ်းပါ"

စစ်တုလင်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"တပည့်က ကျွန်တော့်ညီမလေး ကို ထိုက်ယိမြင့်မြတ်နယ်မြေထဲမှာ ဝင်စေချင်ပါတယ်၊ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား"

ရှုချွမ်းက စစ်တုလင်းကို မေးလိုက်သည်။

သူတော်စင်သားတော် တစ်ပါးအနေဖြင့် ရှုရှင်းလီနှင့် ရှုထုံတို့ကို ထိုက်ယိမြင့်မြတ်နယ်မြေ၏ တပည့်များအဖြစ် တိုက်ရိုက် စီစဉ်ပေးနိုင်သော်လည်း အခြေခံကျသော ယဉ်ကျေးမှုမှာ လိုအပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် စစ်တုလင်းကို တိုက်ရိုက်မေးမြန်းခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒီလောက်သေးငယ်တဲ့ ကိစ္စလေးကို ဆရာ့ ကို ဘာလို့ လာမေးနေရတာလဲ။ တပည့် မင်းပဲ စီစဉ်လိုက်လေ"

"ဒီလိုလုပ်ကြစို့၊ မင်းညီမလေး ကို ဆရာ့ ရဲ့ ကျန်းယန်တောင်ထိပ်မှာ အတွင်းစည်းတပည့်အဖြစ် ဝင်ခိုင်းလိုက်၊ အနာဂတ်မှာ သူလည်း ဆရာ့နယ်မြေရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ အမွေခံ တစ်ယောက်ဖြစ်လာဖို့ အခွင့်အရေး ရှိမှာပါ"

"ရှုထုံအတွက်တော့ အပြင်စည်းတပည့်အဖြစ် ထားလိုက်ပေါ့"

"ဒါပေမယ့် သူ အပြင်စည်းတပည့်ခန်းကို သွားဖို့ မလိုပါဘူး၊ မင်းညီမလေး နားမှာပဲ နေ ပါစေ"

စစ်တုလင်းက သူ၏လက်ကို ဝေ့ယမ်းကာ ထိုနေရာမှာတင် ဆုံးဖြတ်ချက် ချပေးလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် တောင်ထိပ်သခင်"

သူတို့သုံးဦးစလုံး စစ်တုလင်းအား တစ်ပြိုင်တည်း ဦးညွှတ်ကာ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုကြသည်။

နောက်ဆက်တွဲအနေဖြင့် ရှုချွမ်းက ရှုရှင်းလီနှင့် ရှုထုံတို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ သူ၏ အင်မောတယ် ဂူဘေးတွင် ဂူတစ်ခု ရွေးချယ်ပေးပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို နေရာချပေးလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏အဆင့်အတန်းကို အသုံးပြု၍ သူတို့ကို မြင့်မြတ်နယ်မြေထဲသို့ အပြီးသတ် ဝင်ရောက်နိုင်စေခဲ့သည်။

မည်သူမျှ သူ၏စီစဉ်မှုကို အခက်အခဲ မဖြစ်စေခဲ့ပေ။ သူတော်စင်သားတော်တစ်ပါးမှာ အလွန်ကြီးမားသော အခွင့်အာဏာရှိပြီး စစ်တုလင်းကလည်း ကြိုတင်လမ်းညွှန်ထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် ကိစ္စများမှာ ပိုမိုလွယ်ကူသွားခဲ့သည်။