အခန်း (၁၂၉+၁၃၀)

အပိုင်း ၁၂၉ + ၁၃၀

နန်းပုလ္လင်ထက်မှ သတ်ဖြတ်သူ အသူရာ။

မူရင်းစာရေးဆရာ - Silent Cake And Pastries

ဘာသာပြန် - Yue

True Immortal Team

ဆိုလွန်၏ ချောမောခန့်ညားသည့် မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ အသက်ရှူသံများ မြန်ဆန်လာ၏။

ဆိုနင်ပင်း သူမကိုယ်သူမ အကြိမ်ကြိမ် သတိပေးလိုက်သည်။ “ဆိုနင်ပင်း… နင် စိတ်တွေ လွင့်မျောသွားလို့ မဖြစ်ဘူး။ သူက အခု နင့်မောင်လေးလေ။”

သို့သော် ရင်ထဲရှိ ချိုမြိန်သည့် ခံစားချက်လေးမှာ မိုးကြိုးပစ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။ ကြီးမားလှသော ဝမ်းသာပီတိနှင့် ရှက်သွေးဖြာမှုတို့က ဒီရေလှိုင်းများကဲ့သို့ တဟုန်ထိုး ဝင်ရောက်လာရာ လုံးဝ ခုခံရန် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။

သို့သော် ထိုအချိန်၌ပင် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေသည့် ရဲ့ကျင်းယွီ နိုးလာသည်။ မယုံနိုင်လောက်အောင် ရင်းနှီးနေကြသည့် သူတို့နှစ်ယော​က်၏ မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရဲ့ကျင်းယွီ လုံးဝ အံ့အားသင့်သွား၏။

ဆိုနင်ပင်း၏ လှပပြီး ဝေဝါးနေသည့် မျက်လုံးများက ရဲ့ကျင်းယွီ၏ အံ့ဩမှင်သက်နေသော အမူအရာနှင့် ဆုံတွေ့သွားသည်။ ဆိုနင်ပင်း ချက်ချင်းပင် အလွန်တရာ ရှက်ရွံ့သွား၏။ ပထမဆုံး အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်မှုအနေဖြင့် ဆိုလွန်၏ အနီးမှ သူမ၏ လက်ကို ဆွဲဖယ်ရန် ဖြစ်သော်လည်း ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် မဖယ်တော့ချေ။ ထို့အစား စောင်ကိုဆွဲတင်ကာ သူတို့နှစ်ဦးကို အုပ်လိုက်သည်။

ပါးပြင်များမှာ သွေးထွက်မတတ် နီရဲနေလျက် ဆိုနင်ပင်း ထစ်အစွာ ပြောလိုက်သည်။ “မောင်လေး… မောင်လေးက အစ်မကို အိပ်မက်မက်နေတာ ဖြစ်မယ်။”

ရဲ့ကျင်းယွီ တစ်ခဏမျှ အေးခဲသွားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “ဟုတ်ပါပြီ… ကျွန်မ အရင် ထွက်သွားပေးမယ်။”

ထို့နောက် ရဲ့ကျင်းယွီ တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

**--**--**--**--**--**--**--**

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဆိုလွန်၏ အိပ်မက်ထဲ၌ အစ်မဖြစ်သူ လန်ခုံး၏ အခန်းထဲမှ ထွက်ပြေးရမည့် နောက်ဆုံးအပိုင်းသို့ ရောက်ရှိနေလေပြီ။

ရုတ်တရက် သူ၏ လက်ဖဝါးထဲ၌ နူးညံ့ချောမွေ့သည့် လက်တစ်ဖက်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။ အလွန်တရာ လက်တွေ့ကျလွန်းလှသဖြင့် အလိုအလျောက် ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိသည်။

ဆိုနင်ပင်း တိုးညှင်းစွာ ညည်းတွားလိုက်သည်။ “အင်း…”

ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဆိုလွန်၏ ခန္ဓာကိုယ်က ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွား၏။ ဝေဝါးနေသည့် စိတ်အာရုံမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို လန့်နိုးသွားသည်။

အမြင်အာရုံများ ပြန်လည်ရရှိနေပြီဖြစ်သည့် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်၏။ ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသောအရာမှာ အလွန်တရာ ရှက်သွေးဖြာနေသည့် ဆိုနင်ပင်း၏ နီရဲနေသော မျက်နှာလေးပင်။

ဤအရာများအားလုံးက အိပ်မက်မဟုတ်ဘဲ အစစ်အမှန်ဖြစ်နေကြောင်း သိလိုက်ရ၏။ ဆိုလွန် လန့်ဖြတ်သွားပြီး သူ၏ လက်ကို အလျင်အမြန် ပြန်ရုပ်လိုက်သည်။

လက်ရှိအချိန်၌ မြေကြီးဟက်တက်ကွဲပြီး သူ့ကို တစ်ကောင်လုံး ဝါးမျိုသွားစေရန် ဆန္ဒရှိနေမိသည်။

အစ်မဖြစ်သူကို အလွန်တရာ ချစ်ခင်သော်လည်း ဤမျှ ရိုင်းပျစွာ ပြုမူရန် ဘယ်သောအခါမှ မရည်ရွယ်ခဲ့ချေ။ အိပ်မက်မက်နေစဉ် လက်တွေ့၌ ဤကဲ့သို့ အရာများကို အမှန်တကယ် လုပ်ဆောင်မိလိမ့်မည်ဟု သတိမထားမိခဲ့ပေ။ ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ကို… အမှန်တကယ်ကို ရှက်စရာကောင်းလွန်းလှ၏။

ဆိုနင်ပင်း အလွန်တရာ ရှက်ရွံ့နေသော်လည်း ဆိုလွန်၏ အလွန်တရာ အနေခက်ကာ အပြစ်ရှိသလို ဖြစ်နေသည့် အမူအရာကို မြင်ရသောအခါ အလိုအလျောက် ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။

ထို့နောက် ဆိုလွန်၏ မျက်နှာလေးကို ကိုင်တွယ်ကာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲသို့ ဂရုတစိုက် ကြည့်လိုက်သည်။ “အစ်မရဲ့ ဆုတောင်းတွေ ပြည့်သွားတာလား။ မောင်လေးရဲ့ မျက်လုံးတွေ အခု မြင်ရပြီလား။”

ဆိုလွန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ လွန်ခဲ့သည့် ငါးရက်တာ ကာလအတွင်း အသူရာမိစ္ဆာကြယ်က သူ၏ အမြင်အာရုံ အာရုံကြောများမှ အမှောင်စွမ်းအင်များကို တစ်စစီ ဖြည်းညင်းစွာ ခွာချပေးခဲ့သည်။

လက်ရှိအချိန်၌ စွမ်းအင်များအားလုံး လုံးဝ ရှင်းလင်းသွားပြီဖြစ်ပြီး ဆိုလွန်၏ အမြင်အာရုံမှာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာလေပြီ။ အရာဝတ္ထုများကို အနည်းငယ် ဝေဝါးကာ သွေးရောင်သန်းနေသကဲ့သို့ မြင်ရဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်စွမ်းကိုမူ အဟန့်အတား မဖြစ်စေချေ။

သူ၏ မျက်နှာကို ဆက်လက်ကိုင်တွယ်ထားရင်း ဆိုနင်ပင်းက ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။ “လူဆိုးလေး… အဲဒီတုန်းက မောင်လေး မျက်စိကန်းသွားတာကို ဘာလို့ အစ်မကို မပြောခဲ့တာလဲ။ ဘာလို့ အရာအားလုံး အဆင်ပြေနေတဲ့ပုံစံမျိုး ဟန်ဆောင်ခဲ့ရတာလဲ။”

ဆိုလွန် မဖြေဘဲ သူမကိုသာ ဆက်၍ ကြည့်နေမိ၏။

ဆိုနင်ပင်း မျက်မှောင်ကျုံ့လိုက်သည်။ “လူဆိုးလေး… နောက်တစ်ခါ ဒီလိုမျိုး ထပ်မလုပ်နဲ့တော့နော်။ အစ်မကို အဲဒီလိုမျိုး စိတ်ပူအောင် မလုပ်ပါနဲ့။ သိလား။”

ဆိုလွန်က တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်၏။ “ကျွန်တော် မှားသွားပါတယ်။”

ဆိုနင်ပင်း သူ့ကို တစ်ခဏမျှ ကြည့်နေပြီးနောက် သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ခပ်တင်းတင်း ဖက်ထားလိုက်သည်။ သူ့ကို ပြန်လည်ရရှိလာသော ခံစားချက်ကို နှစ်သက်မြတ်နိုးနေသည့် အလားပင်။

သို့သော် ထိုအချိန်၌ပင် ဘေးဘက်ဆီမှ ချောင်းဟန့်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

ရဲ့ကျင်းယွီ အနေခက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မ… အနှောင့်အယှက် ပေးချင်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အရေးကြီး ကိစ္စတစ်ခု ရှိလို့ပါ။”

ဆိုနင်ပင်း အလျင်အမြန်ပင် ဆိုလွန်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ ရဲ့ကျင်းယွီ၏ မျက်လုံးများကို တည့်တည့်မကြည့်ရဲဘဲ မေးလိုက်သည်။ “ဘာကိစ္စလဲ။”

ရဲ့ကျင်းယွီ အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “မိန်းမစိုး နှစ်ယောက် ရောက်နေတယ်။ တစ်ယောက်က ဘုရင်မင်းမြတ်ဆီက တော်ဝင်အမိန့်တော် ယူလာတာ။ နောက် မိန်းမစိုး တစ်ယောက်က မင်းသားငယ် ကျိလီရဲ့ နန်းဆောင်ကနေ စာနဲ့ ဖိတ်ကြားလွှာ ယူလာတာ။ မင်းသား ကျိလီက သခင်လေး ဆိုလွန်ကို စကားပြောဖို့ ဖိတ်ကြားထားတယ်။”

ဆိုလွန် အံ့အားသင့်သွား၏။ ဘုရင်မင်းမြတ်၏ အမိန့်တော်က နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာလေပြီ။ သို့သော် ကျိလီက သူ့ကို အဘယ်ကြောင့် ဖိတ်ကြားရသနည်း။ မည်သည့် ကိစ္စများ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

**--**--**--**--**--**--**--**

ဘုရင်ကျိပိုင်၏ တော်ဝင်အမိန့်တော်များမှာ အမြဲတမ်း အလွန်တိုတောင်းပြီး လိုရင်းကိုသာ ဖော်ပြလေ့ရှိသည်။ လှပသည့် စကားလုံးများနှင့် ရှုပ်ထွေးသော ကဗျာလင်္ကာများကို အသုံးပြုလေ့ မရှိသလောက်ပင်။

“ဆိုလွန်အား မနက်ဖြန် မွန်းလွဲ နှစ်နာရီ ဆယ့်ငါးမိနစ်၌ နန်းတော်သို့ ဝင်ရောက်ခစားရန် အမိန့်ချမှတ်လိုက်သည်။ ထိုနေရာ၌ သူ့အား အထက်တန်းလွှာစစ်သည်တော် တံဆိပ် ချီးမြှင့်မည် ဖြစ်သည်။ ဒါပါပဲ။”

နှစ်နာရီ ဆယ့်ငါးမိနစ်ဟူသည့် အချိန်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဆိုလွန် လုံးဝ အံ့အားသင့်ခြင်း မရှိချေ။ ယခင်က ကူးပြောင်းလာသူဖြစ်သော ဘုရင်မင်းမြတ် နဂါးဧကရာဇ်ကြောင့် ခေတ်သစ် အချိန်ယူနစ်များကို အပြည့်အဝ မိတ်ဆက်ပေးခဲ့ပြီး ဤကမ္ဘာ၌ အများအားဖြင့် အသုံးပြုနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆိုလွန် ဦးညွှတ်ကာ အမိန့်တော်ကို လက်ခံလိုက်သည်။ “အမိန့်တော်ကို နာခံပါ့မယ်။”

ဘုရင်မင်းမြတ်၏ အမိန့်တော်၌ အထက်တန်းလွှာစစ်သည်တော် တံဆိပ် ချီးမြှင့်မည့် အကြောင်းကိုသာ ဖော်ပြထားသည်။ သူ့အား ထျန်းရွှေမြို့စားကြီး သို့မဟုတ် ထျန်းရွှေမြို့၏ သခင်အဖြစ် ခန့်အပ်မည့် အကြောင်းကို မဖော်ပြထားချေ။

သို့သော် စည်းကမ်းများမှာ စည်းကမ်းများသာ ဖြစ်၏။ ဥပဒေအရ သူ၏ မင်းဆွေမင်းမျိုး ဘွဲ့တံဆိပ်ကို မဆက်ခံမီ အထက်တန်းလွှာစစ်သည်တော် တံဆိပ်ကို အရင်ဆုံး ချီးမြှင့်ခံရမည် ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မင်းသားကျိလီ၏ ဖိတ်ကြားလွှာကို လာပို့သည့် လူလတ်ပိုင်း မိန်းမစိုးက ဆိုလွန်၏ မျက်လုံးများထဲသို့ တည့်တည့်ကြည့်လိုက်၏။ ဆိုလွန်၏ အမြင်အာရုံ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည်ကို မြင်ရသောအခါ မိန်းမစိုးမှာ အံ့အားသင့်သွားပုံရသည်။

လူလတ်ပိုင်း မိန်းမစိုးက ဝါးဖိတ်ကြားလွှာတစ်ခုကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ “အရှင်မင်းသားက သခင်လေး ဆိုလွန်ကို မင်းသားငယ်နန်းဆောင်ဆီ စကားပြောဖို့ ဖိတ်ကြားလိုက်ပါတယ်။”

ဆိုလွန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ရိုသေစွာနဲ့ပဲ နာခံပါ့မယ်။” ကျိလီနှင့် တွေ့ဆုံရန် ပြင်ဆင်ထားခြင်း မရှိသော်လည်း ဤဖိတ်ကြားချက်ကို သူ ငြင်းဆန်၍ မရချေ။

လူလတ်ပိုင်း မိန်းမစိုး နေရာ၌ပင် ထိုင်ချလိုက်၏။ “ဒီကျွန်က ဒီမှာပဲ စောင့်နေပါ့မယ်။ သခင်လေး ဆိုလွန် အဆင်သင့်ဖြစ်တာနဲ့ ကျွန်တော့်ကို အသိပေးပါ။”

သူမ၏ ပုံမှန် အေးစက်သည့် အမူအရာကို ပြန်လည်ရရှိသွားသည့် ဆိုနင်ပင်းက မိန်းမစိုးကို လက်ဖက်ရည် တည်ခင်းပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် ဆိုနင်ပင်းက ဆိုလွန်အတွက် ရေနွေးချိုးရန် ကိုယ်တိုင် ပြင်ဆင်၏။

နှင်းပွင့်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေသည့် လက်မောင်းများ ပေါ်လာစေရန် အင်္ကျီလက်ကို ပင့်တင်ကာ နူးညံ့သော မျက်နှာသုတ်ပုဝါကို ယူလိုက်သည့် ဆိုနင်ပင်းကို မြင်ရသောအခါ ဆိုလွန် အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။ “အစ်မ… ဘာလုပ်မလို့လဲ။”

ဆိုနင်ပင်း ပြုံးလိုက်၏။ “ရေချိုးပေးမလို့လေ။”

ဆိုလွန် လန့်သွားသည်။ “ဒီ… ဒီလိုလုပ်ဖို့ မလိုပါဘူး။” ကမ္ဘာမြေပေါ်၌ အသက်ဆယ်နှစ် မတိုင်မီက အစ်မဖြစ်သူက သူ့ကို ရေချိုးပေးလေ့ ရှိသည်။ သို့သော် အသက်ဆယ်နှစ် ပြည့်ပြီးနောက် ရှက်တတ်လာသဖြင့် အမြဲတမ်း ကိုယ်တိုင်သာ ရေချိုးခဲ့သည်။

ဆိုနင်ပင်း သူ့ကို ငြိုငြင်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။ “အို… အခုကျတော့ ရှက်တတ်နေပြီပေါ့လေ။ အစောက သတ္တိတွေ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ။” ထို့နောက် သူမ တိုးညှင်းစွာ ဆက်ပြောသည်။ “မောင်လေးက အခု လူကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ။ ဒါပေမဲ့ ခေါင်းလျှော်တာနဲ့ ကျောတိုက်တဲ့ နေရာမှာ တော်တော်လေး အချိုးမကျသေးဘူး။ ပြီးတော့ တခြား အစေခံကောင်မလေးတွေကိုလည်း မောင်လေးကို ကူညီခွင့် မပေးချင်ဘူး။”

သူမ၏ စကားများကြောင့် ဆိုလွန်၏ နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်သွားရ၏။ အခြား အစေခံကောင်မလေးများကို သူ့အား ရေမချိုးပေးစေချင်ကြောင်း ပြောဆိုခြင်းက သူမ၏ စိတ်နက်ရှိုင်းရာ၌ အနည်းငယ် သဝန်တိုနေကြောင်း ပြသနေသည်။

ဆိုနင်ပင်းက တစ်ဖက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ “ကဲ… အဝတ်အစားတွေ ချွတ်ပြီး ရေစည်ပိုင်းထဲ ဝင်တော့။”

ဤအနေခက်ပြီး အနည်းငယ် ရိုမန့်တစ်ဆန်နေသည့် လေထုထဲ၌ ဆိုလွန် အလျင်အမြန် အဝတ်အစားများကို ချွတ်ကာ ရေစည်ပိုင်းထဲသို့ ကိုယ်တီးလုံး ဝင်သွားလိုက်သည်။

အငွေ့တထောင်းထောင်း ထွက်နေသော ရေနွေးထဲသို့ နွားနို့များ ထည့်ထား၏။ ရေက မကြည်လင်သည့်အတွက် အောက်ခြေရှိ မည်သည့်အရာကိုမျှ မမြင်နိုင်ရာ သူ့ကို များစွာ သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်သွားစေသည်။

အနည်းငယ် ရှက်သွေးဖြာနေလျက် ဆိုနင်ပင်း ရှေ့သို့ တိုးလာ၏။ မရှိမဖြစ် ဆီမွှေးတစ်ပုလင်းနှင့် တရုတ်ဆပ်ပြာခဲကို ထုတ်ယူကာ ဆိုလွန်၏ ဆံပင်များပေါ်သို့ သုတ်လိမ်းပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ ဆံပင်များကို အလွန်တရာ ဂရုတစိုက် လျှော်ပေးလိုက်၏။ သူမ၏ နူးညံ့ပြီး သေးငယ်သည့် လက်လေးများက သူ၏ ဦးရေပြားကို ညင်သာစွာ နှိပ်နယ်ပေးသည့်အခါ ဆိုလွန်တစ်ယောက် မယုံနိုင်လောက်အောင် သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်သွားရသည်။

ဦးရေပြားကို နှိပ်နယ်ပေးပြီးနောက် လက်ကို သုတ်လိုက်ကာ ဆိုလွန်၏ မျက်လုံးတစ်ဝိုက်ကို ညင်သာစွာ နှိပ်နယ်ပေးရင်း တိုးညှင်းစွာ မေးလိုက်သည်။ “မျက်လုံးက လုံးဝ ပြန်ကောင်းပြီ မလား။။”

“ဟုတ်တယ် အစ်မ။” ဆိုလွန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သို့သော် အမှန်တကယ်၌ လုံးဝ ပြည့်စုံနေသေးခြင်း မရှိချေ။ သူ ကြည့်လိုက်သည့် အရာတိုင်း၌ အနီရောင် မှန်ဘီလူး တစ်ခုကို ဖြတ်ကြည့်နေရသကဲ့သို့ ခပ်ဖျော့ဖျော့ အနီရင့်ရောင် သန်းနေဆဲ ဖြစ်၏။

ယခင် စာမေးပွဲ ဖြေဆိုစဉ်အတွင်း စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည့်အတွက် သူ၏ အမြင်အာရုံ အာရုံကြောများ ထိခိုက်သွားခြင်းကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း အသူရာမိစ္ဆာကြယ်က သူ့ကို ပြောပြခဲ့ဖူးသည်။ လုံးဝ ပြန်လည်ကောင်းမွန်ရန် အချိန်အနည်းငယ် ပို၍ လိုအပ်ဦးမည် ဖြစ်၏။

သူ၏ ဆံပင်များကို ဂရုတစိုက် လျှော်ပေးပြီး ကျောတိုက်ပေးပြီးနောက် ဆိုလွန် အတွင်းခံ ဝတ်နိုင်ရန် ဆိုနင်ပင်း အပြင်သို့ ထွက်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် လှပသည့် ပိုးထည်ဝတ်ရုံတစ်ထည် ယူလာကာ သူ့ကို ဝတ်ဆင်ရန် ကူညီပေးလိုက်သည်။

တစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက် မိန်းမစိုးနှင့်အတူ ဆိုလွန်တစ်ယောက် မင်းသားကျိလီ၏ မင်းသားငယ်နန်းဆောင်ဆီသို့ ထွက်ခွာသွားလိုက်၏။

**--**--**--**--**--**--**--**

တစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက် ဆိုလွန် မင်းသားငယ်နန်းဆောင်သို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

နန်းဆောင်မှာ သိပ်မကြီးမားသလို ခမ်းနားတောက်ပနေခြင်းလည်း မရှိချေ။ ထို့အစား မီးခိုးရောင်များဖြင့် အများဆုံး အလှဆင်ထားကာ အလွန်တရာ တည်ငြိမ်ပြီး လေးစားဖွယ်ကောင်းသည့် အသွင်အပြင် ရှိနေ၏။

လူလတ်ပိုင်း မိန်းမစိုးက ကြီးမားသည့် တံခါးကြီးအပြင်ဘက်မှ ကြေညာလိုက်သည်။ “အရှင်မင်းသား… သခင်လေး ဆိုလွန် ရောက်လာပါပြီ။”

“မြန်မြန် ခေါ်လိုက်။ ဝင်လာခဲ့။” အထဲမှ ကျိလီ၏ အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာ၏။ သူ၏ အသံမှာ ပွင့်လင်းပြီး သူရဲကောင်းဆန်ပုံရသည်။

တံခါးပွင့်လာပြီး အသက်သုံးဆယ်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးက တည့်တည့် လျှောက်လာကာ ဆိုလွန်၏ လက်ကို တိုက်ရိုက် ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။ “လာ… လာ… လာ။ ငါကိုယ်တော် မင်းကို စောင့်နေတာ ကြာလှပြီ။”

ထို့နောက် ကျိလီက ဆိုလွန်၏ မျက်လုံးများထဲသို့ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ “မင်းရဲ့ အမြင်အာရုံတွေ ပြန်ကောင်းသွားပြီလား။ ကောင်းလိုက်တာ… ငါကိုယ်တော် စိတ်အေးသွားရပြီ။”

သူ၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကြောင့် ဆိုလွန် အနည်းငယ် လန့်သွားရသည်။ လက်ရှိအချိန်၌ ကျိလီ၏ အသွင်အပြင်မှာ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားလောက်အောင်ပင်။

သူ၏ ဆံပင်များကို ဝါးဆံထိုးတစ်ခုဖြင့် ရိုးရှင်းစွာ ထုံးဖွဲ့ထား၏။ ပွယောင်းယောင်း လျှော်တေဝတ်ရုံကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခြေဗလာနှင့် ဖြစ်နေသည်။

သိပ်ပြီးတော့ ချောမောနေခြင်း မရှိချေ။ အနည်းဆုံးတော့ ဆိုလွန်ကဲ့သို့ ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့် လူငယ်လေးတစ်ဦးနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်ပေ။ သို့သော် သူ၏ မျက်နှာမှာ ကိုယ်ပိုင်ဟန် အပြည့်ရှိနေ၏။ ပွင့်လင်းပြီး လွတ်လပ်နေပုံရသော်လည်း ဉာဏ်ပညာများနှင့် ပြည့်နှက်နေကာ ဆိုးသွမ်းသော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခုလည်း ပါဝင်နေသည်။

အထူးသဖြင့် သူ၏ နှာခေါင်းမှာ ရှည်လျားသည်။ ထိုနှာခေါင်းကို မြင်ရသည်နှင့် လူများကို အလိုအလျောက် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားစေနိုင်သည်။

ဤသူမှာ နုလန်ဘုရင့်နိုင်ငံ တစ်ခုလုံး၏ အထူးမျက်နှာသာပေးခံရသည့် အနာဂတ်ဘုရင် မင်းသားကျိလီပင်။

ကျိလီ မျက်မှောင်ကျုံ့လိုက်သည်။ “ဆိုလွန်… ကျိနင်က အရင်က တစ်ခါမှ မရှုံးဖူးဘူး။ ဒီတစ်ခါ မင်းက သူ့ကို အပြတ်အသတ် အရေးနိမ့်စေခဲ့တယ်။ သူ သွေးတွေ နှစ်ခါဆက်တိုက် အန်ခဲ့ရတယ်။ သူက ငါကိုယ်တော် အချစ်ရဆုံး ညီမလေးပဲ။ ကဲ ပြောစမ်းပါဦး… ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငါကိုယ်တော် ဘာလုပ်သင့်လဲ။”

ဆိုလွန် တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ “သူက ကျွန်တော်နဲ့ အတူတူပဲ။ ရှုံးရတာကို မုန်းတဲ့သူပဲ။”

ထိုအဖြေက ကျိလီကို အံ့အားသင့်သွားစေ၏။ ပုံမှန်အားဖြင့် အမျိုးသားများက ရှုံးနိမ့်ရခြင်းကို မုန်းတီးကြောင်း ဝန်ခံရန် ဆန္ဒမရှိကြချေ။ သဘောထားကြီးပြီး ရက်ရောသည့် ပုံပေါက်ရန်သာ ပို၍ နှစ်သက်ကြသည် မဟုတ်လော။

အပိုင်း ၁၂၉ + ၁၃၀ ပြီး။

နန်းပုလ္လင်ထက်မှ သတ်ဖြတ်သူ အသူရာ။

မူရင်းစာရေးဆရာ - Silent Cake And Pastries

ဘာသာပြန် - Yue

True Immortal Team