အခန်း ၁၃၄
Vol. 14 Ch. 134
အပိုင်း ၁၃၄
နန်းပုလ္လင်ထက်မှ သတ်ဖြတ်သူ အသူရာ။
မူရင်းစာရေးဆရာ - Silent Cake And Pastries
ဘာသာပြန် - Yue
True Immortal Team
နောက်တစ်နေ့မနက်၌ ဆိုလွန်သည် ခမ်းနားထည်ဝါသည့် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ ရထားလုံးတစ်စီးဖြင့် တော်ဝင်နန်းတော်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်ခွာသွား၏။
ယနေ့မှာ သူ၏ ဘဝ၌ အရေးအကြီးဆုံးနေ့ တစ်နေ့ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။ ယနေ့အပြီး၌ သူသည် နောက်ဆုံးတွင် တိုင်းပြည်၏ ပဒေသရာဇ်သခင်တစ်ပါး ဖြစ်လာတော့လေမည်။
သူ၏ အတိတ်က ရုန်းကန်မှုများနှင့် ကြံ့ကြံ့ခံမှုများအားလုံးမှာ ဤနေ့ရက်အတွက်ချည်းသာ ဖြစ်၏။
တရားဝင် ထျန်းရွှေမြို့သခင် မဖြစ်သေးသည့်အတွက် နန်းတော်ညီလာခံသို့ တက်ရောက်ခွင့် မရှိသေးချေ။ ထို့အတွက်ကြောင့် ညီလာခံ ပြီးဆုံးသည်အထိ ဘေးဘက်အခန်းတစ်ခု၌သာ စောင့်ဆိုင်းနေရသည်။
နုလန်ဘုရင့်နိုင်ငံသည် သုံးရက်လျှင် တစ်ကြိမ် နန်းတော်ညီလာခံ ကျင်းပလေ့ရှိပြီး တော်ဝင်မြို့တော်ရှိ အဆင့်မြင့် အရပ်ဘက်နှင့် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အရာရှိကြီးများအားလုံး စုဝေးကြရ၏။
ယနေ့၏ အဓိကဆွေးနွေးမည့် အကြောင်းအရာမှာ ဆိုလွန်နှင့် တိုက်ရိုက် ဆက်စပ်နေသည်။ သူတို့သည် နိုင်ငံ၏ တောင်ပိုင်းသို့ နယ်မြေချဲ့ထွင်မည့် မဟာဗျူဟာအသစ်ကို ဆွေးနွေးနေကြခြင်းပင်။
အစီအစဉ်မှာ ထျန်းရွှေမြို့ကို ထိန်းချုပ်ကာ တောင်ပိုင်း လူရိုင်းတိုက်ကြီးအား တိုက်ခိုက်မည့် စစ်စခန်းတစ်ခုအဖြစ် အသုံးပြုရန်ပင်။ ဤအစီအစဉ်ကို မင်းသားကျိလီက အဆိုပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည့်အတွက် အရပ်ဘက်နှင့် စစ်ဘက် နှစ်ဖက်လုံးက ထောက်ခံထားကြ၏။
သို့သော်လည်း သူတို့အကြား၌ သဘောထားကွဲလွဲမှု တစ်ခုရှိနေသည်။ အစိုးရနှင့် စစ်တပ်ကွပ်ကဲမှုဌာနတို့က ထျန်းရွှေမြို့ကို ယာယီလွှဲပြောင်းရယူနိုင်ရန်အတွက် ဆိုလွန်အား တော်ဝင်မြို့တော်၌သာ ဆက်နေစေချင်ကြ၏။
လျော်ကြေးအနေဖြင့် ဆိုလွန်ကို မြို့စားကြီးအဆင့်သို့ တိုးမြှင့်ပေးကာ မြို့တော်၌ လစာကောင်းမွန်သည့် ရာထူးမြင့်တစ်ခု ပေးအပ်ရန် ကမ်းလှမ်းထားကြသည်။
သူတို့က ဆိုလွန်အတွက် အလွန် ဂုဏ်သိက္ခာကြီးမားသည့် ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခုကို ပြင်ဆင်ထားကြ၏။ ပထမတစ်ခုမှာ ဝန်ကြီးချုပ်၏ လက်ထောက်အဖြစ် တိုက်ရိုက် လုပ်ဆောင်ရမည့် အစိုးရအဖွဲ့၏ အဆင့်မြင့်အရာရှိ ရာထူးဖြစ်သည်။
ဒုတိယတစ်ခုမှာ တော်ဝင်မိသားစု၏ နဂါးကိုယ်ရံတော်တပ်မှ ဒုတိယတပ်မှူး ရာထူးပင်။ သဘာဝကျစွာပင် ထိုရာထူးနှစ်ခု၌ တူညီသည့် အချက်တစ်ချက် ရှိနေ၏။
ထိုရာထူးများသည် အလွန်မြင့်မားပြီး ထင်ပေါ်ကျော်ကြားသော အဆင့်အတန်းကို ပေးစွမ်းနိုင်သော်လည်း လက်တွေ့ အာဏာ လုံးဝမရှိခြင်းပင်။
ဥပမာအားဖြင့် အစိုးရရာထူးမှာ အခြေခံအားဖြင့် ဝန်ကြီးချုပ်၏ အတွင်းရေးမှူးသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ဤသည်မှာ မရှိမဖြစ် လိုအပ်သည့် ခြေလှမ်းတစ်ခု ဖြစ်၏။
ဝန်ကြီးချုပ်တိုင်းသည် လူငယ်ဘဝ၌ ထိုရာထူးကို ကိုင်တွယ်ဖူးကြသည်။ ဒုတိယရာထူးမှာ အနှစ်သာရမရှိဟု ထင်ရသော်လည်း နဂါးကိုယ်ရံတော်တပ်၏ တကယ့်တပ်မှူးမှာ မင်းသား ကိုယ်တိုင်ပင်။ ထို့ကြောင့် ဤရာထူးနှစ်ခုမှာ နုလန်ဘုရင့်နိုင်ငံရှိ မည်သည့် လူငယ်အထက်တန်းလွှာကိုမဆို မနာလိုမှုဖြင့် သွားရည်ကျစေနိုင်စွမ်း ရှိပေ၏။
သို့သော် အခြားသူများအတွက် ပျားရည်ဖြစ်နေသည့်အရာက ဆိုလွန်အတွက်မူ သေစေနိုင်သော အဆိပ်ပင်။
အဆင့်မြင့် အရပ်ဘက်နှင့် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အရာရှိကြီးများက သူ၏ အနာဂတ်အတွက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ငြင်းခုံနေကြစဉ်၌ ဘုရင်ကျိပိုင်က တည်ကြည်လေးနက်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
“မင်းတို့တွေ ဒီလောက် ငြင်းနေကြမှတော့ ကာယကံရှင်ကို သူ့သဘောထား မေးတာ ပိုကောင်းမယ်။ ဆိုလွန်ကို ခေါ်လာခဲ့။”
ခဏအကြာ၌ မိန်းမစိုးတစ်ဦးက ဆိုလွန်အား ပင်မခန်းမကြီးထဲသို့ ခေါ်ဆောင်လာ၏။ ဤသည်မှာ နုလန်ဘုရင့်နိုင်ငံ၏ အစစ်အမှန် အမာခံအင်အားစုကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ရခြင်းပင်။ အဆင့်မြင့် အရပ်ဘက်နှင့် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အရာရှိကြီးများအားလုံးနီးပါးတို့က ဤနေရာ၌ စုဝေးနေကြသည်။
ဘုရင်မင်းမြတ်က ဩဇာပါပါ မိန့်လိုက်၏။
“ဆိုလွန်... မင်းကို ရာထူးချီးမြှင့်မယ့် အချိန်ရောက်ပြီ။ ငါ့အရာရှိတွေက မင်းရဲ့ အနာဂတ်အတွက် ငြင်းခုံထားကြတယ်။ မင်းမှာ ရွေးချယ်စရာ သုံးခုရှိတယ်။ ပထမတစ်ခုက အစိုးရအဖွဲ့ထဲဝင်ပြီး ဝန်ကြီးချုပ်ကို ကူညီဖို့။ ဒုတိယတစ်ခုက နဂါးကိုယ်ရံတော်တပ်ရဲ့ ဒုတိယတပ်မှူးလုပ်ဖို့။ တတိယတစ်ခုကတော့ မင်းရဲ့ ထျန်းရွှေမြို့ကို ပြန်ဖို့ပဲ။”
ဆိုလွန်က အသက်ခပ် ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်သည်။ ရာထူးမချီးမြှင့်ခံရမီလေး၌ပင် ဤမျှ ခက်ခဲသည့် စမ်းသပ်မှုမျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားပေ။
သို့သော် သေချာသည်က ဤရွေးချယ်မှုမှာ သူ့အတွက် လုံးဝ ခက်ခဲနေခြင်း မရှိချေ။ သူ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ အမြဲတမ်း ရှင်းလင်းနေပြီးသား ဖြစ်၏။ သူသည် မိသားစု၏ ရာစုနှစ်ချီ သက်တမ်းရှိသည့် အမွေအနှစ်များကို ပြန်လည်ရယူရမည် ဖြစ်သည်။
မြို့တော်ရှိ ထင်ပေါ်ကျော်ကြားသော ရာထူးများအတွက်မူ ဆိုရိုးစကားအတိုင်းပင်။ အခြားသူများအတွက် ပျားရည်ဖြစ်နေသည့်အရာက သူ့အတွက်မူ သေစေနိုင်သော အဆိပ်ပင်။
ဆိုလွန်က အလေးအနက် အရိုအသေပေးကာ ပြတ်သားစွာ လျှောက်တင်လိုက်၏။
“အရှင်မင်းမြတ်... ကျွန်တော် တတိယ ရွေးချယ်မှုကို ရွေးပါတယ်။ ထျန်းရွှေမြို့ကို ပြန်သွားပြီး ဘိုးဘေးတွေ ချန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ရာစုနှစ်ချီ သက်တမ်းရှိတဲ့ အမွေအနှစ်တွေကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပါ့မယ်။”
ဆိုလွန်၏ အဖြေမှာ အစိုးရနှင့် စစ်တပ် နှစ်ဖက်လုံး၏ စေတနာကို ငြင်းပယ်လိုက်ခြင်းနှင့် အတူတူပင်။ ချက်ချင်းပင် နှစ်ဖက်လုံးရှိ ဩဇာကြီးမားသူများ၏ မျက်နှာများမှာ အကျည်းတန်သွားကြသည်။
ဘုရင်မင်းမြတ်က သဘောကျစွာ ပြုံးလိုက်၏။
“ဟားဟား... ယန်ဝူကျီနဲ့ ထူလင်းထော်... မင်းတို့ရဲ့ ကမ်းလှမ်းမှုတွေက လုံလောက်တဲ့ ဆွဲဆောင်မှု မရှိဘူးနဲ့ တူတယ်။ ငါတို့ရဲ့ အနာဂတ် မြို့စားကြီးဆိုလွန်က မင်းတို့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားအဖြစ် အလုပ်မလုပ်ချင်ဘူးတဲ့။”
ယန်ဝူကျီဆိုသည်မှာ နိုင်ငံ၏ ဝန်ကြီးချုပ်ဖြစ်ပြီး မြို့စားကြီးဘွဲ့ကို ကိုင်ဆောင်ထားသူ ဖြစ်သည်။ ထူလင်းထော်မှာ နိုင်ငံ၏ ပထမတပ်မှူးကြီး ဖြစ်ပြီး စစ်တပ်၏ ထိပ်တန်း ခေါင်းဆောင်ပင်။
အရပ်ဘက်နှင့် စစ်ဘက်မှ ဤလူနှစ်ဦးမှာ ဘုရင်မင်းမြတ်၏ ညာလက်ရုံးများ ဖြစ်ကြ၏။
မြို့စားကြီးထူလင်းထော်သည် နိုင်ငံ၏ စစ်နတ်ဘုရားအဖြစ် အထူးသတ်မှတ်ခံထားရသူ ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်ဆယ်အတွင်း နိုင်ငံတော်သည် နယ်မြေပေါင်း မိုင်ထောင်ချီအထိ တိုးချဲ့နိုင်ခဲ့ပြီး ယင်းတို့အနက် အများစုမှာ သူ၏ စွမ်းဆောင်မှုများ ဖြစ်၏။
လက်ရှိအချိန်၌ ကမ္ဘာကြီးသည် စစ်ရေးအင်အား တစ်ခုတည်းအပေါ် မှီခိုနေခြင်း မရှိတော့သော်လည်း လူတိုင်းက ထူလင်းထော်အား စစ်တပ်၏ နံပါတ်တစ် ထိပ်သီးသိုင်းပညာရှင်အဖြစ် တိတ်တဆိတ် အသိအမှတ်ပြုထားကြဆဲပင်။
သေချာသည်ကတော့ ထူလင်းထော်သည် ထူလင်းတိ၏ ဖခင်ဖြစ်ခြင်းကြောင့်လည်း နာမည်ကြီးသည်။
ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး လှပသည့် မိန်းကလေးသည် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ သိုင်းပညာစွမ်းရည်ကို အပြည့်အဝ အမွေရရှိထား၏။ လက်ရှိအချိန်၌ တော်ဝင်အကယ်ဒမီ တစ်ခုလုံး၌ လင်းအောင်းမှလွဲ၍ သူမကို မည်သူကမှ မယှဉ်နိုင်ချေ။
မမျှော်လင့်ထားသည့် အရာတစ်ခုခုသာ မဖြစ်ပေါ်လျှင် သူမနှင့် လင်းအောင်းတို့သည် အသက် နှစ်ဆယ့်ခြောက် ၊ နှစ်ဆယ့်ခုနစ်နှစ် မတိုင်မီမှာပင် နဂါးစစ်သည်တော်များအဖြစ် အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်မည် ဖြစ်ပြီး ဤကမ္ဘာ၏ ထိပ်သီးသိုင်းပညာရှင်များ ဖြစ်လာကြမည်မှာ အသေအချာပင်။
တော်ဝင်မိသားစုဝင်တစ်ဦးဖြစ်သည့် မင်းသားကျိမင်ပင်လျှင် အကယ်ဒမီ၌ ထူလင်းတိထက် အဆင့်အတန်း များစွာ နိမ့်ကျနေဆဲပင်။ အသက် ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ်၌ သူမသည် နိုင်ငံတော်အတွက် လျှို့ဝှက်စွာ စတင်အမှုထမ်းခဲ့၏။
ထို့ကြောင့် သူမ အကယ်ဒမီရှိ အတန်းများသို့ တက်ရောက်ခဲပြီး စုစုပေါင်း သုံးရက်ထက်ပင် နည်းပါးသည်။ သို့သော်လည်း ကျောင်းအုပ်ကြီးမှစ၍ ဆရာများအထိ မည်သူကမှ ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိကြချေ။
သူတို့က သူမအား အထူးချွန်ဆုံး ကျောင်းသူအဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြဆဲပင်။ ဤသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ထူလင်းတိသည် သူမဖခင်၏ အမွေအနှစ်ကို ဆက်ခံမည့်သူ ဖြစ်လာနိုင်ခြေရှိ၏။ မဝေးတော့သည့် အနာဂတ်ကာလ၌ နုလန်ဘုရင့်နိုင်ငံသည် ပထမဆုံး အမျိုးသမီး တပ်မှူးကြီးကို ကြိုဆိုရလိမ့်မည်ဟု လူအများက ယုံကြည်ထားကြသည်။
ဘုရင်မင်းမြတ်၏ နောက်ပြောင်မှုကို ကြားသည့်အခါ ဝန်ကြီးချုပ်ယန်ဝူကျီက ရယ်မောလိုက်သော်လည်း ထူလင်းထော်မှာမူ ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေသော မျက်နှာအသွင်အပြင်ဖြင့်သာ ဆက်ရှိနေ၏။
ပင်မခန်းမကြီးထဲ၌ မင်းသားကျိလီကိုလည်း ဆိုလွန် သတိထားမိလိုက်သည်။ မင်းသား၏ အပြုအမူမှာ ယမန်နေ့ညက သူ၏ ရဲတင်းမှုများနှင့် လုံးဝကို ကွာခြားနေ၏။
ယနေ့၌ သူသည် တော်ဝင်ဝတ်ရုံကို သပ်ရပ်စွာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဘုရင်မင်းမြတ်၏ ညာဘက်အောက်နား၌ ရိုသေကျိုးနွံစွာ ရပ်နေသည်။ တရားဝင် စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများ အားလုံးကို တိကျစွာ လိုက်နာထားပြီး စကားတစ်ခွန်းမှပင် မဟချေ။
ဆိုလွန်၌ နိုင်ငံရေးနှင့် ပတ်သက်၍ အလွန် ထက်မြက်သည့် အာရုံခံနိုင်စွမ်း ရှိ၏။ သူ တစ်ခုခုကို ရိပ်မိလိုက်သည်။
ယန်ဝူကျီနှင့် ထူလင်းထော်တို့က သူ့ကို ရာထူးမြင့်မြင့် ၊ လစာကောင်းကောင်းဖြင့် မြို့တော်၌ ဆက်ထားချင်နေရသော အကြောင်းရင်းမှာ လူတစ်ယောက်တည်းအတွက်သာ ဖြစ်၏။ ထိုသူမှာ မင်းသားကျိလီပင်။
အရပ်ဘက်နှင့် စစ်ဘက် နှစ်ဖက်လုံးက မင်းသားကို အပြည့်အဝ ထောက်ခံနေကြသည်။ အကယ်၍ ဤအရာများအားလုံးကို ဘုရင်မင်းမြတ် ကိုယ်တိုင် လျှို့ဝှက် စီစဉ်ထားခြင်း မဟုတ်လျှင် အခြေအနေမှာ အလွန် ထူးဆန်းနေပေလိမ့်မည်။
“အတင်း ခူးထားတဲ့ သခွားမွှေးသီးက မချိုဘူး။”
ဘုရင်မင်းမြတ်က သက်ပြင်းချလိုက်၏။
“ဒီလိုပဲ ဖြစ်ပါစေတော့။ မင်းရဲ့ ထျန်းရွှေမြို့ကိုပဲ ပြန်သွားတော့။”
ဆိုလွန်က ဒူးထောက်လိုက်သည်။
“ဘုရင်မင်းမြတ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
ဘုရင်မင်းမြတ်က ခန်းမထောင့်ရှိ မိန်းမစိုးတစ်ဦးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။ ချက်ချင်းပင် မိန်းမစိုးက မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး စုတ်တံတစ်ချောင်းကို ယူကာ ဘုရင်မင်းမြတ်၏ စကားလုံးများကို တိကျစွာ မှတ်တမ်းတင်ရန်အတွက် ကျမ်းလိပ်တစ်ခုကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
ဘုရင်မင်းမြတ်က မှတ်တမ်းတင်ရန် အမိန့်ပေးတိုင်း ဤသည်မှာ အရေးကြီးသည့် တော်ဝင်အမိန့်ပြန်တမ်း တစ်ရပ် ထုတ်ပြန်နေခြင်း ဖြစ်သည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး ကျောက်စိမ်းမှတ်တမ်းများ၌ ရေးသွင်းကာ မျိုးဆက်များစွာတိုင်အောင် ထိန်းသိမ်းထားရမည် ဖြစ်၏။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ခန်းမထဲရှိ အရပ်ဘက်နှင့် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အရာရှိများက ညီညာစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ကြပြီး ဘုရင်မင်းမြတ်၏ အမိန့်ပြန်တမ်းကို အာရုံစိုက် နားထောင်နေလိုက်ကြသည်။
ဘုရင်မင်းမြတ်က တင်းမာပြတ်သားသည့် လေသံဖြင့် အမိန့်တော်ချမှတ်လိုက်၏။
“ဆိုမိသားစုရဲ့ ဆယ့်ကိုးဆက်မြောက် ဆက်ခံသူ ဆိုလွန်ဟာ သစ္စာရှိတယ် ၊ ကြင်နာတတ်တယ် ၊ မိဘအပေါ် သိတတ်ပြီး အရပ်ဘက်နဲ့ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ပညာရပ် နှစ်ခုလုံးမှာ ကျွမ်းကျင်တယ်။ ထျန်းရွှေမြို့စားကြီး ရာထူးကို ဆက်ခံမယ့်သူအဖြစ် သူ့ကို ငါကိုယ်တော် ကြေညာတယ်။ သူ့ကို မြို့စားကြီးဝတ်ရုံ ၊ ရွှေရောင်သရဖူနဲ့ အဖိုးတန်ဓားတစ်လက် ချီးမြှင့်လိုက်တယ်။”
ချက်ချင်းပင် မိန်းမစိုးအချို့က မြို့စားကြီးဝတ်ရုံ ၊ ရွှေရောင်သရဖူနှင့် အဖိုးတန်ဓားတို့ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဝင်ရောက်လာကြသည်။
ဆိုလွန်က ဒူးနှစ်ဖက်လုံး ထောက်၍ ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်၏။
“ဘုရင်မင်းမြတ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
“ဒါကိုပါ မှတ်တမ်းတင်ထား။”
ဘုရင်မင်းမြတ်က ခပ်ပြတ်ပြတ် ဆက်လက် မိန့်ကြားလိုက်သည်။
“ဆိုမိသားစုရဲ့ ဆယ့်ကိုးဆက်မြောက် ဆက်ခံသူ ဆိုလွန်ဟာ ရဲရင့်တယ် ၊ ရိုးသားတယ်၊ မွန်မြတ်ပြီးတော့ အကြောက်အလန့် ကင်းတယ်။ ထျန်းရွှေမြို့သခင် ရာထူးကို ဆက်ခံမယ့်သူအဖြစ် သူ့ကို ငါ ကြေညာတယ်။ မြို့သခင်ရဲ့ စစ်ဝတ်စုံ ၊ သံချပ်ကာနဲ့ အဖိုးတန်ဓား ချီးမြှင့်လိုက်တယ်။”
ထို့နောက် မိန်းမစိုးအချို့က ရွှေကြိုးချည် သံချပ်ကာအင်္ကျီ ၊ မီသရယ် သံခမောက်နှင့် ရွှေရောင် အဖိုးတန်ဓားတို့ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဝင်ရောက်လာကြ၏။
ဆိုလွန်က စစ်သည်တစ်ဦး၏ တရားဝင် အရိုအသေပေးသည့်ဟန်ဖြင့် ဒူးတစ်ဖက် ထောက်လိုက်ပြီး အားမာန်ပါပါ လျှောက်တင်လိုက်သည်။
“ဘုရင်မင်းမြတ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
မြို့သခင်တစ်ဦး၌ ရန်သူများရန်မှ နိုင်ငံကို ကာကွယ်ရမည့် ကြီးလေးသော တာဝန်ရှိသည့်အတွက် သူသည် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အရိုအသေပေးဟန်ကို အသုံးပြုရခြင်း ဖြစ်၏။
ဘုရင်မင်းမြတ်က ရှေ့သို့ လှမ်းလာပြီး တော်ဝင်အမိန့်တော် အမှတ်အသားပြားကို ဆိုလွန်ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ခက်ထန်လေးနက်စွာဖြင့် မှာကြားလိုက်၏။
“ယနေ့ကစပြီး မင်းဟာ နုလန်ဘုရင့်နိုင်ငံရဲ့ နှစ်ဆယ့်တစ်ပါးမြောက် ပဒေသရာဇ်သခင် ဖြစ်လာပြီ။ ဒီတာဝန်ကို မင်း ထမ်းဆောင်နိုင်မယ်လို့ ငါ မျှော်လင့်တယ်။ မင်းရဲ့ နယ်မြေက ပြည်သူတွေကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရုံသာမက တော်ဝင်မိသားစုအပေါ်မှာလည်း သစ္စာရှိရမယ်။ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ သခင်အပေါ်ကိုလည်း သစ္စာစောင့်သိရမယ်။”
နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ၏ ပဒေသရာဇ်သခင်တိုင်း၌ သခင်တစ်ပါးတည်းသာ ရှိကြ၏။ ထိုသူမှာ ဘုရင်မင်းမြတ်ပင်။
အပိုင်း ၁၃၄ ပြီး။
နန်းပုလ္လင်ထက်မှ သတ်ဖြတ်သူ အသူရာ။
မူရင်းစာရေးဆရာ - Silent Cake And Pastries
ဘာသာပြန် - Yue
True Immortal Team