အခန်း ၁၈၁
Vol. 18 Ch. 181
အခန်း ၁၈၁။
“ယောက်ျား... ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်”
ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဂူရှင်းယွဲ့၏ အသံဖြစ်ပြီး စောစောက ဆောင်ဟွာယင်းထက်ပင် ပိုမိုစိုးရိမ်ပူပန်နေပုံရသည်။
“ဟိုမြေခွေးမိစ္ဆာနဲ့ ပြန်တွေ့ခဲ့တာလား”
ချန်အန်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် “ပြောရရင် ရှည်လျားတဲ့ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်မို့ အိမ်ပြန်ရောက်မှ အသေးစိတ် ရှင်းပြမယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဂူရှင်းယွဲ့က “ကောင်းပါပြီ၊ ဒါဆိုရင် လမ်းမှာလည်း ဂရုစိုက်ပြီး ပြန်လာခဲ့ပါဦးနော်” ဟု ဆိုသည်။
ချန်အန်က “အင်း... လောလောဆယ် ဒီလောက်ပဲ ပြောကြရအောင်၊ ခဏနေရင် အိမ်မှာတွေ့ကြမယ်” ဟု ပြန်ဖြေလိုက်၏။
ဆေးပင်တစ်ရာလမ်းကြားရှိ လိုဏ်ခေါင်းအတွင်း။
ချန်အန် အောက်သို့ ဆင်းလာသောအခါ သူ၏ ဇနီးများနှင့် သမီးဖြစ်သူများသည် ဧည့်ခန်းတွင် ထိုင်ကာ သူ့ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဇနီးသည်များက သူပြန်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြခြင်းဖြစ်ပြီး သမီးနှစ်ယောက်ကမူ သူဝယ်လာမည့် ဝိညာဉ်မုန့်များကို စောင့်မျှော်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
“ယောက်ျား... ရေသောက်ပါဦး”
ဂူရှင်းယွဲ့က ပို၍ အလိုက်သိတတ်သူ ဖြစ်သည်။ ချန်အန် ဝင်လာသည်ကို မြင်မြင်ချင်းပင် ချက်ချင်း ထရပ်ကာ ကြိုတင်ခတ်ထားသည့် ရေအေးတစ်ခွက်ပါသော ဝါးကျည်တောက်ကို လှမ်းပေးလိုက်သည်။
ချန်အန်သည် ဝါးကျည်တောက်ကို လှမ်းယူကာ တစ်ကျိုက်တည်းဖြင့် မော့သောက်လိုက်ပြီး ရေငတ်ပြေသွားသည့် စိတ်ကျေနပ်ဖွယ် အမူအရာကို ပြသလိုက်၏။ ဤစိတ်ကျေနပ်သည့် အမူအရာမှာ ဂူရှင်းယွဲ့အတွက် ရည်ရွယ်၍ အထူးလုပ်ပြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ အမှန်စင်စစ် သူ၏ လက်ရှိကျင့်စဉ်အဆင့်ဖြင့် ရေငတ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။
“ဖေဖေ... ဝိညာဉ်မုန့်တွေ ဝယ်ခဲ့လားဟင်”
“ဖေဖေ... သမီး ဝိညာဉ်မုန့် စားချင်တယ်”
သမီးဖြစ်သူ နှစ်ယောက်စလုံးသည် ချန်အန့်အနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ရှိသော မျက်လုံးများဖြင့် မော့ကြည့်ကြသည်။ ထိုအထဲတွင် အနည်းငယ် တုံးအအဖြစ်သော သမီးအငယ် ချန်ယီခဲ့မှာ ပို၍ပင် လောဘကြီးလှပြီး စစ်မှန်သော အစားသရဲလေး ဖြစ်သည်။
ဝမ်ကျိယန်က ဆက်၍ မကြည့်နိူင်တော့သဖြင့် ထိုကလေးနှစ်ယောက်ကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်လေသည်။
“နင်တို့နှစ်ယောက်စလုံးက တကယ့်ကို အူတူတူ ကလေးတွေပဲ၊ ဖေဖေက အပြင်ကနေ အခုတင် ပြန်ရောက်တာကို သမီးကောင်းတွေပီပီ ဖေဖေ ထိုင်ပြီး နားဖို့အတွက် ခုံလေးတစ်လုံး အရင်ဆွဲပေးရမယ်၊ ပြီးမှ သောက်ဖို့ ရေခပ်ပေးရမယ်လေ”
“နင်တို့နှစ်ယောက်လို နှုတ်ပိတ်ကနဦး အစားအတွက်ပဲ ပါးစပ်ဟတတ်တဲ့သူမျိုး မရှိဘူး”
“တကယ့်ကို အလိုက်မသိတတ်ကြတာပဲ”
ဝမ်ကျိယန်၏ လေသံမှာ အလွန်တင်းမာလှသဖြင့် သမီးငယ်နှစ်ယောက်မှာ ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး မည်သည့်အသံမျှပင် မထွက်ရဲကြတော့ပေ။
ဆောင်ဟွာယင်းကလည်း “ဟုတ်တယ်... ညည်းတို့သမီးမိန်းကလေး နှစ်ယောက်က တကယ့်ကို အလိုက်မသိဘူး၊ နောင်ဆိုရင် ဖေဖေနဲ့ မေမေက ညည်းတို့ကို အလိုမလိုက်တော့ဘူး” ဟု ထပ်လောင်းပြောဆိုလိုက်သည်။
ချန်ယုကျန်းမှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး ဆောင်ဟွာယင်း၏ အနားသို့ အပြေးအလွှားသွားကာ သူမ၏ခြေထောက်ကို ဖက်တွယ်ထားလိုက်၏။
ထို့နောက် သနားစဖွယ် မျက်နှာလေးဖြင့် မော့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ ချန်ယီခဲ့မှာမူ ပို၍ တုံးအပုံပေါ်သဖြင့် မည်သည့်အသံမျှ မထွက်ရဲဘဲ ထိုနေရာတွင်ပင် ငြိမ်ငြိမ်လေး ကျုံ့ကျုံ့လေး ထိုင်နေရှာသည်။
သူမသည် အမှားများ ထပ်မံလုပ်မိမည်ကို စိုးရိမ်နေပုံရပြီး သို့မဟုတ် သူမ၏ ကြောက်စရာကောင်းသော မေမေအား ကပ်ချွဲရန်ပင် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။
ဖခင်တစ်ဦးအနေဖြင့် ချန်အန်သည်လည်း သူ၏ သမီးနှစ်ယောက်မှာ ဂရုစိုက်တတ်မှု မရှိသေးဟု ခံစားရသဖြင့် ဝိညာဉ်မုန့်များကို ချက်ချင်း ထုတ်မပေးသေးပေ။ ထိုအစား သူသည် သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ လှပသော ရောင်စုံအဝတ်အစားများကို ထုတ်ယူကာ ဇနီးသည်များအတွက် လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးလိုက်သည်။
၎င်းတို့သည် ထိုအဝတ်အစားများကို အလွန်နှစ်သက်ကြသည်မှာ သိသာလှသည်။ သို့သော်လည်း အဝတ်အစားများကို နှစ်သက်သော်ငြား ဝမ်ကျိယန်ကမူ ချန်အန်အား “ယောက်ျား... ကျွန်မတို့အတွက် လက်ဆောင်တွေ ဝယ်ပြီး ပိုက်ဆံတွေကို အလဟဿ မဖြုန်းပါနဲ့လို့ ပြောထားရဲ့သားနဲ့ ဘာလို့ ဝယ်လာသေးတာလဲ” ဟု ဆိုသည်။
“ကိုယ် ဝယ်လာတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါက ဆေးနည်းတွေ ဝယ်တုန်းက လက်ဆောင်အဖြစ် ရလာတာပါ”
“ဒါက အလကားရတဲ့ လက်ဆောင် ဟုတ်လား”
ဝမ်ကျိယန်သည် ငွေရောင်အဝတ်အထည်များကို ကျကျနန လှန်လှောကြည့်ရှုရင်း စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြင့် “အဲဒီအစား လမ်းမှာ ကောက်ရတာလို့ ပြောလိုက်တာကမှ ပိုပြီး ယုံကြည်စရာ ကောင်းဦးမယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ချန်အန်မှာလည်း ဘာပြန်ပြောရမှန်းမသိ ဆွံ့အသွားပြီးမှ ပြန်လည်ရှင်းပြရလေသည်။
“ကိုယ် ကုန်သွယ်ရေးအသင်းမှာ အဆင့် ၃ ဆေးနည်း အစုံနှစ်ဆယ်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဝယ်လိုက်တာလေ၊ ကုန်သွယ်ရေးအသင်းရဲ့ ဆိုင်ရှင်က ကိုယ် အများကြီး ဝယ်တာကို မြင်တော့ ဆေးနည်းနှစ်စုံ၊ အဝတ်အစား ဆယ်စုံကျော်နဲ့ ဝိညာဉ်မုန့်သေတ္တာ နီးပါးတစ်ရာလောက်ကို လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးလိုက်တာ”
ဝိညာဉ်မုန့်။
ချန်ယီခဲ့သည် ဤစကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူမ၏ အရည်လဲ့နေသော မျက်လုံးလေးများသည် ချက်ချင်း တောက်ပသွားတော့သည်။ သူမသည် ချန်အန့်ထံသို့ ပြေးသွားကာ ခြေသလုံးကို ဖက်လျက် “ဖေဖေ... သမီး ဝိညာဉ်မုန့် စားချင်တယ်” ဟု အော်ဟစ်ချင်နေမိသည်။ သို့သော်လည်း သူမ၏ စည်းကမ်းကြီးလှသော မေမေမှာ ဘေးနားတွင်ပင် ရှိနေသဖြင့် ဆူပူကြိမ်းမောင်းခြင်းနှင့် အရိုက်အနှက်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်ကာ မည်သည့်အရာကိုမျှ မလုပ်ရဲဘဲ ရှိနေလေသည်။
ဝမ်ကျိယန်က သံသယစိတ်ဖြင့် “ယောက်ျားပြောတာ တကယ်ပဲလား” ဟု မေးသည်။
“ကိုယ်က မင်းတို့ကို ဘာလို့ လိမ်ရမှာလဲ”
ချန်အန်သည် ထိုကဲ့သို့သော ကိစ္စအသေးအဖွဲလေးအပေါ်တွင် အချိန်ကုန်မခံချင်တော့သဖြင့် အဝတ်အစားအားလုံးကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ဇနီးများနှင့် သမီးများကို ပြောလိုက်သည်။
“ဒီမှာ စုစုပေါင်း အဝတ်အစား ၁၂ စုံ ရှိတယ်၊ သမီးငယ် ချန်ယုကျန်းနဲ့ ချန်ယီခဲ့တို့လည်း ဝေစုပါတယ်၊ မင်းတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီအတွက် နှစ်စုံစီ ရလိမ့်မယ်၊ မင်းတို့အချင်းချင်း တိုင်ပင်ပြီး ရွေးချယ်ကြပေါ့”
ဆောင်ဟွာယင်းက “ရွေးနေဖို့ မလိုပါဘူး၊ ညီမတို့ ညီအစ်မ လေးယောက်စလုံးက ဘယ်အချိန်မဆို အလှည့်ကျ လဲဝတ်လို့ ရတာပဲ၊ ဒီလိုဆိုရင် ကျွန်မတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီမှာ အဝတ်အစားသစ် ရှစ်စုံစီ ရှိသလို ဖြစ်သွားတာပေါ့” ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ကျိယန်က ၎င်းကို ကြားသောအခါ ပြုံးလိုက်ပြီး “နှမလေး ဟွာယင်းက တကယ် ဉာဏ်ကောင်းတာပဲ” ဟု ချီးမွမ်းလိုက်၏။
ဤအချိန်တွင် တစ်ချိန်လုံး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည့် ရှန်းချင်းယီက “ယောက်ျားလမ်းမှာ အသွားအပြန်တုန်းက တစ်ခုခုနဲ့ ကြုံခဲ့ရတယ်လို့ အသံလွှင့်အဆောင်လက်ဖွဲ့ထဲမှာ ပြောခဲ့တယ်နော်၊ အဲဒါ ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲဟင်” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
“အော်... အဲဒါက ဒီလိုပါ”
ချန်အန်က အသွားလမ်းတွင် ရွှီကွန်းဂိုဏ်းမှ လူများနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရပုံနှင့် အပြန်လမ်းတွင် မြေခွေးမိစ္ဆာနှင့် တွေ့ခဲ့ရပုံတို့ကို ရှန်းချင်းယီအား အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် အလုံးစုံ ပြောပြလိုက်လေသည်။
ခေတ္တမျှ နားထောင်ပြီးနောက် ရှန်းချင်းယီသည် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောသည်။
“ယောက်ျား. အဲဒီမြေခွေးမိစ္ဆာက အကြိမ်ကြိမ် အမြီးဖြတ်ပြီး ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားပြီးမှ နောက်တစ်ခါ ပြန်လာပြီး အနှောင့်အယှက်ပေးနေတာက နည်းနည်းတော့ ခေါင်းခဲစရာ မကောင်းဘူးလား”
“အခုလောလောဆယ် အဲဒီမြေခွေးမိစ္ဆာက ယောက်ျားကို ဘာအန္တရာယ်မှ မပေးနိုင်သေးဘူးဆိုပေမဲ့ အချိန်တွေ ကြာလာပြီး အကြိမ်ရေ များလာရင် တစ်ခုခု မတော်တဆ ဖြစ်သွားမှာကို ကျွန်မ စိုးရိမ်မိတယ်”
ရှန်းချင်းယီ၏ စကားမှာ အဓိပ္ပာယ်ရှိလှသည်။
ချန်အန်က ခေါင်းညိတ်ကာ “ဒါက တကယ်ပဲ ကွယ်ဝှက်နေတဲ့ အန္တရာယ်တစ်ခုပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်ဟာ ကောင်းကင်မြေကမ္ဘာဂိုဏ်းရဲ့ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းခန်းမရဲ့ စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်ဖို့ ရာနှုန်းပြည့် ယုံကြည်ချက် ရှိပါတယ်”
“အဲဒီအချိန်ကျရင် ကိုယ်တို့ မိသားစုတစ်ခုလုံး ကောင်းကင်မြေကမ္ဘာဂိုဏ်းထဲကို ပြောင်းရွှေ့ပြီး အခြေချ နေထိုင်နိုင်ကြမှာမို့ အဲဒီမြေခွေးမိစ္ဆာရဲ့ နှောင့်ယှက်မှုကို ခံရမှာ စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့”
စကားအနည်းငယ် ထပ်မံပြောဆိုပြီးနောက် မြေခွေးမိစ္ဆာအကြောင်းကို အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် အဆုံးသတ်လိုက်ကြသည်။
ဇနီးသည်များ၏ အကြည့်များသည် စားပွဲပေါ်ရှိ လှပသော အဝတ်အစားများဆီသို့ တစ်ဖန် ပြန်လည်ကျရောက်သွားပြန်သည်။ ၎င်းတို့သည် မိမိတို့နှင့် လိုက်ဖက်မည့် စတိုင်လ်ကို တွေ့ရှိသောအခါ လူအများရှေ့တွင်ပင် မိမိတို့ ဝတ်ဆင်ထားသည့် အဝတ်အစားများကို ချွတ်ကာ အသစ်လဲဝတ်ကြလေသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ချန်အန်သည် ထိုမိသားစုတွင် တစ်ဦးတည်းသော အမျိုးသား ဖြစ်ပြီး ကျန်ရှိသူများမှာ ညီအစ်မများနှင့် သမီးငယ်များသာ ဖြစ်ကြသဖြင့် ၎င်းတို့သည် မိမိတို့ စိတ်ကြိုက် အဝတ်အစားများကို ချွတ်၍ လဲဝတ်နေကြတော့သည်။
...........................................................