အခန်း ၁၈၂
Vol. 18 Ch. 182
အခန်း ၁၈၂။
အမှန်စင်စစ် သူတို့သာ အရှက်မရှိကြပါက တစ်နေကုန် လိုဏ်ခေါင်းထဲတွင် ကိုယ်လုံးတီးဖြင့် လျှောက်သွားနေလျှင်ပင် ဘာမှဖြစ်မည်မဟုတ်ပေ။
ဇနီးသည်များ အဝတ်အစား လဲဝတ်ကြည့်နေစဉ်အတွင်း ချန်အန်က သမီးနှစ်ယောက်အား ဝိညာဉ်မုန့်များကို ခွဲဝေပေးလိုက်သည်။ သမီးအငယ်၏ အစားပမာဏမှာ သမီးအကြီးထက် များစွာပိုကြီးသော်လည်း ချန်အန်ကမူ ညီတူညီမျှသာ ခွဲပေးခဲ့၏။
သမီးနှစ်ယောက်စလုံးသည် တစ်ယောက်လျှင် သေတ္တာ ၄၀ စီ ရရှိကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင်မူ သေတ္တာတစ်သေတ္တာ ပိုနေသေးသည်။
၎င်းမှာ ကောင်းကင်နှင်းသီးအရသာရှိသော ဝိညာဉ်မုန့်သေတ္တာ ဖြစ်၏။ အထိအတွေ့က အေးမြပြီး အရသာမှာမူ ချိုမြိန်လှသည်။ ၎င်းသည် ဝိညာဉ်မုန့် ၈၁ သေတ္တာထဲတွင် အရသာအရှိဆုံး သေတ္တာဖြစ်သလို တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဈေးအကြီးဆုံး သေတ္တာလည်း ဖြစ်သည်။
သမီးနှစ်ယောက်စလုံးသည် ထိုမုန့်ကို စားဖူးကြပြီး အလွန်လည်း နှစ်သက်ကြသည်။ သေတ္တာထဲတွင် ကောင်းကင်နှင်းသီး ဝိညာဉ်မုန့် စုစုပေါင်း ခုနစ်ခု ပါရှိသဖြင့် မိသားစုဝင် ခုနစ်ယောက်စလုံး တစ်ယောက်တစ် ခုစီ ညီတူညီမျှ ခွဲဝေစားသုံးနိုင်ကြသည်။
သမီးအငယ် ချန်ယီခဲ့သည် ကောင်းကင်နှင်းသီး ဝိညာဉ်မုန့်ကို ရရချင်းပင် ဘာမျှမတွေးတော့ဘဲ နှစ်ကိုက်သုံးကိုက်ဖြင့် အကုန်စားပစ်လိုက်ရာ သူမ၏မျက်နှာလေးတွင် စိတ်ကျေနပ်မှုများ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။
၎င်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သမီးအကြီး ချန်ယုကျန်းမှာ အရသာရှိသော အစားအစာများကို နောက်ဆုံးမှစားရန် သိမ်းဆည်းထားရသည်ကို နှစ်သက်သူ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ကောင်းကင်နှင်းသီး ဝိညာဉ်မုန့်ကို သိမ်းဆည်းထားပြီး အခြားဝိညာဉ်မုန့်များကို စားပြီးမှသာ ဤကောင်းကင်နှင်းသီး ဝိညာဉ်မုန့်၏ အရသာကို ဇိမ်ခံစားရန် စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
နောက်ရက်များတွင် ချန်အန်သည် လိုဏ်ခေါင်းထဲမှ တစ်ကြိမ်မျှ အပြင်မထွက်ခဲ့ပေ။ ဇနီးသည်များနှင့် အချိန်ဖြုန်းခြင်း၊ သမီးများနှင့် ဆော့ကစားခြင်းတို့မှလွဲ၍ သူသည် အဆင့် ၃ ဆေးလုံးများ ဖော်စပ်နည်းကို လေ့လာရန်အတွက် ဆေးဖော်စပ်ခန်းထဲတွင်သာ အောင်းနေခဲ့သည်။
သူ၏ ယခင်အတွေ့အကြုံများကြောင့် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် အဆင့် ၃ ဆေးလုံးဖော်စပ်နည်းကို လေ့လာရသည့် ထိရောက်မှုမှာ များစွာ ပိုမိုမြန်ဆန်လာခဲ့သည်။ အခြေခံအားဖြင့် သူသည် နေ့စဉ် ဆေးနည်းအသစ်တစ်မျိုးကို လေ့လာမှတ်သားနိုင်ခဲ့၏။
ဤသို့ဖြင့် တစ်နေ့တွင် ချန်အန်သည် ဆေးဖော်စပ်ခန်းထဲ၌ တစ်ဆယ့်နှစ်မျိုးမြောက်သော အဆင့် ၃ ဆေးနည်းအသစ်ကို လေ့လာနေစဉ် ဘေးခန်းရှိ ဝမ်ကျိယန်၏ အခန်းထဲမှ ရုတ်တရက် ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
“သမီး... သမီးမလုပ်ဘူး၊ သမီးမဟုတ်ဘူး၊ လျှောက်မပြောနဲ့”
“နင် ခိုးစားထားတာ သေချာတယ်”
“သမီး ဘာမှမခိုးဘူး”
သမီးနှစ်ယောက်၏ အငြင်းပွားသံကို ကြားရသောအခါ ချန်အန်သည် သူတို့ချင်း ရန်ဖြစ်ကြမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ထကာ သွားရောက်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ ခဏအကြာ ဝမ်ကျိယန်၏ အခန်းထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သောအခါ၊
ချန်အန်သည် သမီးအကြီး ချန်ယုကျန်းက ဒေါသတကြီးမျက်နှာပေးဖြင့် သမီးအငယ် ချန်ယီခဲ့ကို ဒေါင့်တစ်နေရာတွင် ပိတ်ဆို့ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ချန်ယုကျန်းက သူမ၏ ကောင်းကင်နှင်းသီးမုန့်ကို ခိုးစားသည်ဟု ဆိုကာ ချန်ယီခဲ့ကို အပြစ်တင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဖေဖေ... မမက သမီးကို အနိုင်ကျင့်နေတယ်”
ချန်အန် ဝင်လာသည်ကို မြင်လျှင် မြင်ချင်းပင် ချန်ယီခဲ့သည် ချက်ချင်း ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူမ၏ အစ်မဖြစ်သူ ချန်ယုကျန်း၏ ခြေထောက်ကြားမှ တိုးဝှေ့ကာ ချန်အန့်နောက်သို့ ပြေးဝင်ပုန်းကွယ်လျက် အကာအကွယ် တောင်းခံလိုက်တော့သည်။
ချန်ယုကျန်းက အပြေးအလွှား လိုက်လာပြီး ဒေါသတကြီး တိုင်တန်းလေသည်။
“ဖေဖေ... ညီမလေး ယီခဲ့က သမီးရဲ့ ကောင်းကင်နှင်းသီး ဝိညာဉ်မုန့်ကို ခိုးစားလိုက်တယ်”
“မဟုတ်ဘူး... သမီးမစားဘူး” ချန်ယီခဲ့၏ အသံမှာ အလွန်ကျယ်လောင်လှသည်။
ချန်ယုကျန်းက သူမ၏ ပါးစပ်ထောင့်တွင် ပေကျံနေသော မုန့်ဖတ်များကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။
“ဟိုနေ့က ဖေဖေပေးတဲ့ ဝိညာဉ်မုန့်တွေကို ညည်း အကုန်စားပစ်လိုက်တာလေ၊ အဲဒီကတည်းကဆိုရင် ဆယ်ရက်ကျော်တောင် ရှိနေပြီကို အခု ညည်းရဲ့ ပါးစပ်ထောင့်မှာ ဘာလို့ မုန့်ဖတ်တွေ ပေနေရတာလဲ”
ချန်ယုကျန်း၏ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချန်ယီခဲ့၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်း ပျက်သွားတော့သည်။
သွားပြီ... မမက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဉာဏ်ကောင်းနေရတာလဲ
ထို့နောက် သူမသည် ပါးစပ်ထောင့်ရှိ မုန့်ဖတ်များကို လက်ဖြင့် အမြန်သုတ်ကာ နှမြောတည်းတည်းဖြင့် ပါးစပ်ထဲသို့ ကောက်ထည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြစ်မှုကို ဆက်လက်ငြင်းဆိုလေသည်။
“သမီးပါးစပ်ထောင့်မှာ ဘယ်မှာ မုန့်ဖတ်ရှိလို့လဲ၊ သမီးကို မစွပ်စွဲနဲ့”
ချန်ယုကျန်းက ဆက်၍ မအောင့်အီးနိုင်တော့ဘဲ ချန်ယီခဲ့ကို ဝိုင်းပတ်ကာ အရိုက်အနှက်လုပ်ရန် ပြင်တော့သည်။ သူမသည် ချန်ယီခဲ့ကို မယှဉ်နိုင်သော်လည်း ယခုတွင်မူ သူမ၌ ခိုင်လုံသောအကြောင်းပြချက် ရှိနေသဖြင့် ဖခင်ဖြစ်သူအား သူမဘက်မှ ကူညီပေးရန် တောင်းဆိုနိုင်သည်။
“မေမေ...”
“မမက သမီးကို ရိုက်တော့မယ်”
“အား... အား... အား...”
အခြေအနေ မဟန်တော့ဘဲ ဖခင်ဖြစ်သူကပါ သူမ၏အစ်မဘက်တွင် ရှိနေပုံရသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်ယီခဲ့သည် ရှေးဟောင်းတားမြစ်ချက်ပညာရပ်တစ်ခုဖြစ်သော ‘မေမေဆင့်ခေါ်ခြင်းအတတ်’ ကို ပြတ်ပြတ်သားသား အသုံးပြုလိုက်တော့သည်။
မကြာမီ ဝမ်ကျိယန်သည် ဆူညံသံကို ကြားပြီး ဝင်လာခဲ့ကာ တည်တင်းသော မျက်နှာဖြင့် “နင်တို့နှစ်ယောက် ဘာတွေ ထပ်ပြီး ပြဿနာရှာနေကြတာလဲ၊ နည်းနည်းလောက် ငြိမ်ငြိမ်မနေနိုင်ကြဘူးလား” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် သမီးနှစ်ယောက်စလုံးမှာ ဆက်လက်ပြဿနာမရှာရဲတော့ဘဲ ငြိမ်သက်သွားကြ၏။
“မေမေဝမ်... ညီမလေး ယီခဲ့က သမီးရဲ့ ကောင်းကင်နှင်းသီးမုန့်ကို ခိုးစားလိုက်တယ်” ချန်ယုကျန်းက မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်ကာ ဝမ်ကျိယန်အား မကျေမနပ်မျက်နှာပေးဖြင့် တိုင်တန်းလိုက်သည်။
ဝမ်ကျိယန် ကြားလိုက်ရသောအခါ ချန်အန့်နောက်တွင် ပုန်းနေသည့် အူတူတူ သမီးဖြစ်သူကို ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်ကာ ခက်ထန်သောမျက်နှာဖြင့် “ချန်ယီခဲ့... နင် သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်မုန့်ကို ခိုးစားတာ ဟုတ်လား” ဟု မေးမြန်းလိုက်လေသည်။
ချန်ယီခဲ့က ဆင်ခြေပေးချင်သော်လည်း မိခင်ဖြစ်သူ၏ ခက်ထန်လှသော အကြည့်အောက်တွင် အလိုအလျောက် ကြောက်ရွံ့သွားကာ မိခင်ဖြစ်သူ၏ရှေ့၌ လိမ်ညာရန် မဝံ့မရဲ ဖြစ်သွားသည်။ လိမ်ညာသည်ကို မိသွားပါက အရိုက်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
အူတူတူသမီးလေးမှာ အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ဖြစ်ကာ ပြန်မဖြေနိုင်သည်ကို မြင်ရုံမျှဖြင့် ဝမ်ကျိယန်သည် စိတ်ထဲမှ အဖြေကို သိရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သူမ၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်သွားပြီး ချန်ယီခဲ့ကို ချန်အန့်နောက်မှ ဆွဲထုတ်ကာ သူမ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် မှောက်ခုံဖိထားပြီးနောက် လက်ကိုမြှောက်၍ ဖင်ကို ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။
“ဖြန်း... ဖြန်း... ဖြန်း...”
“အား... အား... အား...”
ခဏချင်းတွင်ပင် အခန်းထဲ၌ စူးရှသော အရိုက်ခံရသံများနှင့်အတူ ဝက်သတ်သံကဲ့သို့ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်နေသော ချန်ယီခဲ့၏ အော်သံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ ချန်ယီခဲ့သည် ရှေးဟောင်းတားမြစ်ချက်ပညာရပ်ကို အသုံးပြုမိခြင်းကြောင့် ဝဋ်ပြန်လည်ခံစားရကာ သူမ ဆင့်ခေါ်ခဲ့သောသူ၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ပြန်လည်ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။
အခန်းထဲရှိ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ချန်အန်မှာ ရယ်ရမလို ငိုရမလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် အခန်းထဲမှ အမြန်ထွက်ခွာကာ အဆင့် ၃ ဆေးလုံးများ ဖော်စပ်နည်းကို ဆက်လက်လေ့လာရန် ဆေးဖော်စပ်ခန်းသို့ ပြန်သွားခဲ့၏။
တစ်လခွဲခန့် ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။
ချန်အန်သည် သူဝယ်ယူခဲ့သော အဆင့် ၃ ဆေးနည်း ၂၂ မျိုးစလုံးကို အောင်မြင်စွာ လေ့လာနိုင်ခဲ့ပြီး လွန်ခဲ့သည့် သုံးရက်အတွင်း ၎င်းတို့ကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်သွားခဲ့ရာ သူ၏ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်မှာ အလွန်မြင့်မားသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
“တစ်လကျော်ရုံလေးအတွင်းမှာတင် အဆင့် ၃ ဆေးနည်းအသစ် ၂၂ မျိုးကို ဖော်စပ်တတ်သွားတာပဲ၊ ဒီလို ထိရောက်မှုမျိုးက တကယ်ကို မဆိုးလှဘူး”
“အင်း... ဈေးကိုသွားပြီး အဆင့် ၃ ဆေးနည်းအသစ်တွေကို ဝယ်ပြီး ပြန်လာလေ့လာရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ”
“ဆေးဘက်ဝင်အပင်တချို့လည်း ဝယ်ရဦးမယ်၊ အရင်က စုဆောင်းထားတာတွေ ကုန်သလောက် ဖြစ်နေပြီ”
“ဒါပေမဲ့ အခုက မိုးချုပ်နေပြီဆိုတော့ မနက်ဖြန်မှပဲ သွားတော့မယ်”
“ဒီနေ့က ရှန်းချင်းယီနဲ့ အတူအိပ်ရမယ့် အလှည့် ထင်တယ်၊ အချိန်လည်း နီးနေပြီပဲ”
ဤသည်ကို တွေးမိသည်နှင့် ချန်အန်သည် ထကာ ရှန်းချင်းယီ၏ အခန်းသို့ သွားလိုက်သည်။ သူသည် ပျော်ရွှင်မှုကို တိုးပွားစေရန်အတွက် သူမနှင့်အတူ ‘သူခိုးနှင့် သူရဲကောင်းမ’ ပုံစံတူ သရုပ်ဆောင်ကစားနည်းကို ကစားချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
ခြောက်နာရီ ကြာပြီးနောက်။
[ဓားသိုင်းပညာ +၃၊ သတ္တုဓာတ် ဝိညာဉ်အမြစ် ပါရမီ +၃] ခေတ္တ ၃၆ ကြိမ်
“ယောက်ျား... နောင်ဆိုရင် အဲဒီလို ညစ်ညမ်းတဲ့ စကားတွေကို မပြောပါနဲ့လားဟင်၊ ကြားရတာ တကယ့်ကို ရှက်ဖို့ကောင်းလွန်းလို့ပါ”
“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ ကြာရင် ကျင့်သားရသွားမှာပါ”
“အင်းပါ... ဒါဆိုလည်း ပြီးတာပါပဲ”
ရှန်းချင်းယီက အနည်းငယ် မလိုလားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ ချန်အန့်အလိုသို့ လိုက်လျောရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ မကြာမီတွင် ရှန်းချင်းယီသည် အိပ်ပျော်သွားခဲ့၏။ သူမသည် အိပ်မပျော်ခဲ့သည်မှာ ရာစုဝက်နီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ယခုအချိန်တွင် အိပ်ရေးဝဝ အနားယူရန် လိုအပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမ၏ ဘေးတွင် ဖက်ထားသော ချန်အန်မှာမူ အလွန်အမင်း တက်ကြွနေဆဲ ဖြစ်သည်။
သူသည် ဇနီးသည်များနှင့် ဆက်လက်အိပ်စက်ချင်သော်လည်း ၎င်းတို့လေးဦးစလုံးမှာ အိပ်ပျော်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဆေးလုံးများ ဖော်စပ်ချင်သော်လည်း ဆေးဘက်ဝင်ပစ္စည်းများ အားလုံးကို အသုံးပြုပြီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ကျင့်စဉ်ကျင့်ရန်အတွက် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို အသုံးပြုချင်သော်လည်း ယခုအခါ သူ၏အိတ်ကပ်ထဲတွင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး များများစားစား မရှိတော့ပေ။ သူသည် ထိုကျောက်တုံးများကို ဆေးနည်းများ ဝယ်ယူရန်အတွက် သိမ်းဆည်းထားရမည် ဖြစ်သည်။
“ထားလိုက်ပါတော့... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အခု လိုဏ်ခေါင်းထဲမှာ အလကားဖြစ်နေတာနဲ့အတူ ဈေးကိုသွားပြီး ပစ္စည်းတချို့ကို ရောင်းချကာ ငွေလဲပြီး အဆင့် ၃ ဆေးလုံးတွေနဲ့ ဆေးနည်းတချို့ကို ဝယ်လိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်”
ထိုသို့ တွေးပြီးနောက် ချန်အန်သည် စက္ကူနှင့် ကလောင်ကိုယူကာ အိပ်ပျော်နေသော ဇနီးသည်များအတွက် သူဈေးသို့ သွားမည့်အကြောင်း စာတိုတစ်စောင် ချန်ထားခဲ့လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် လိုဏ်ခေါင်းထဲမှ အမြန် ထွက်ခွာခဲ့၏။
သူသည် လိုဏ်ခေါင်းထဲမှ လှမ်းထွက်လိုက်ပြီး ဓားပျံစီးကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ချန်အန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
သူသည် မလှမ်းမကမ်းတွင် ရင်းနှီးနေသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီး ဖြစ်နေ၏။
ချန်အန်က ပိုမိုသေချာအောင် ကြည့်လိုက်သောအခါ ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးသည် လိုဏ်ခေါင်းပတ်လည်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ စာမျက်နှာများ ရေးဆွဲနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မြေပြင်တစ်ခုလုံးတွင် ရှေးဟောင်းသင်္ကေတမျိုးစုံပါဝင်သော အဆောင်လက်ဖွဲ့များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့သည်။ သူမသည် တစ်စုံတခုသော အစီအရင်တစ်ခုကို တည်ဆောက်နေပုံရသည်။
ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချန်အန်သည် ချက်ချင်းပင် ကျောချမ်းသွားပြီး တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားမိတော့သည်။
ဒီမြေခွေးမိစ္ဆာက ငါ လိုဏ်ခေါင်းထဲမှာ နေတယ်ဆိုတာကို သိနေတာပဲ
သူမ အခု တည်ဆောက်နေတဲ့ အစီအရင်က ငါ့ကို ပစ်မှတ်ထားနေတာပဲ
သူသည် ဤလိုဏ်ခေါင်းထဲတွင် ဆက်လက်မနေထိုင်နိုင်တော့ပေ။ ထို့အပြင် သူသည် ဤမြေခွေးမိစ္ဆာကို ဖြေရှင်းရန် နည်းလမ်းတစ်ခုကို စဉ်းစားရမည် ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူမ၏ အမြီးကို ဖြတ်ကာ ထွက်ပြေးတတ်သဖြင့် ယခင်ကကဲ့သို့ သူမကို သတ်ပစ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။
ချုပ်နှောင်ခြင်း။
သူမကို အကျဉ်းချထားရမည်။ သူမ၏ လွတ်လပ်ခွင့်ကို ကန့်သတ်ထားရမည်။
အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာပင် ချန်အန့်၏ စိတ်ထဲ၌ အတွေးပေါင်း ထောင်သောင်းချီ၍ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင်မူ သူသည် ဤကဲ့သို့သော ဖြေရှင်းနည်းကို တွေးမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုအတွေးနှင့်အတူ သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ်အပေါ် ‘ပညာရှိအတတ်’ ကို ချက်ချင်း အသုံးပြုလိုက်ရာ စုန်းကဝေအတတ်များကို ခုခံနိုင်စွမ်းရှိသော ပညာရှိမုဒ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် မှိန်ပျပျ လရောင်အောက်တွင် သူသည် အပင်များ၏ အရိပ်များကို လိုက်၍ အရိပ်ခြေသတ်ဖြတ်ခြင်းအတတ်’ ကို အသုံးပြုကာ ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးထံသို့ တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်သွားခဲ့လေတော့သည်။
.........................................................