အခန်း ၁၈၄
Vol. 18 Ch. 184
အခန်း ၁၈၄။ ပြောင်းရွှေ့ခြင်း
“နင်... နင် ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”
ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီး၏ စကားလုံးများတွင် ပျာယာခတ်မှုများ ဝင်ရောက်နေခဲ့သည်။ သူမ၌ မြင့်မြတ်မော်ကြွားလှသော အမူအရာမျိုး လုံးဝမရှိတော့ပေ။
ချန်အန်သည် သူမနှင့်အတူ စကားအရှည်ကြီး ပြောမနေချင်သဖြင့် တိုက်ရိုက်ပင် လိုရင်းကို ပြောလိုက်သည်။
“နင်ဟာ နင်ခုတ်သတ်ခံရတိုင်း အမြီးဖြတ်ပြီး ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်နိုင်တယ်၊ ပြီးရင် နောက်တစ်ခါ ပြန်လာပြီး အန္တရာယ်ပေးနိုင်တယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်”
“ဒါကြောင့်... ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ငါ နင့်ကို မသတ်ဘူး၊ ငါ့ကို အကြောင်းမဲ့ လာရောက်မနှောင့်ယှက်နိုင်အောင် ဒီဂူထဲမှာပဲ အကျဉ်းချထားဖို့ ရွေးချယ်လိုက်တာ”
သူသည် ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီး၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ မန္တန်ပစ္စည်း လေးခုကို ထုတ်ယူလိုက်၏။
ပထမတစ်ခုမှာ ‘မိုးကြိုးသစ်သားထိပ်တုံး’ ဖြစ်သည်။ လက်ကောက်ဝတ်အရွယ်အစား အပေါက်နှစ်ပေါက်ပါသော သစ်သားပြားတစ်ခုဖြစ်ပြီး သူ၏ ယခင်ဘဝက လက်ထိပ်များနှင့် ဆင်တူကာ အကျဉ်းသားများ၏ လက်များကို ကန့်သတ်ထားရန် အသုံးပြုခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်းသည် ပျက်စီးသွားပါက မိုးကြိုးလျှပ်စီးများကို ထုတ်လွှတ်ပြီး သက်ရှိများကို တုန်တုန်ရီရီဖြစ်သွားသည်အထိ လျှပ်စစ်ဓာတ်လိုက်စေနိုင်သည်။
ဒုတိယတစ်ခုမှာ ‘ပင်လယ်မျှော်စင်ကျောက်တုံးသံကြိုး’ ဖြစ်သည်။ ပင်လယ်မျှော်စင်ကျောက်တုံးဟူသည် ရေအောက်ရှိ အလွန်အမင်း ထူးခြားဆန်းပြားသော သတ္တုရိုင်းတစ်မျိုးဖြစ်ပြီး သက်ရှိတစ်ခုခုနှင့် ထိတွေ့မိသည်နှင့် ထိုသက်ရှိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူပစ်နိုင်သည်။
တတိယတစ်ခုမှာ ‘တင်းကျပ်လည်ပတ်’ ဖြစ်သည်။ ဤလည်ပတ်ဖြင့် ပိတ်ဆို့ခံထားရသော သက်ရှိများသည် မိမိတို့၏ နတ်ဘုရားအာရုံကို အသုံးပြု၍ မရနိုင်တော့ပေ။ သို့မဟုတ်ပါက ထိုလည်ပတ်သည် ပိုမိုတင်းကျပ်လာပြီး သက်ရှိများကို အသက်ရှူကျပ်စေလိမ့်မည်။ သို့သော် ၎င်းသည် အသက်ရှူကျပ်စေရုံသာဖြစ်ပြီး သေသည်အထိ ဖြစ်မသွားစေဘဲ သေခြင်းထက် ပိုမိုဆိုးရွားသော ခံစားချက်မျိုးကိုသာ ခံစားရစေမည် ဖြစ်သည်။
စတုတ္ထတစ်ခုမှာ ကွယ်ဝှက်ကျောက်တုံးများနှင့် အပြာရောင်သလင်းကျောက်များကို ပေါင်းစပ်ပြုလုပ်ထားသည့် ‘နတ်ဘုရားရှောင်ကွင်းနားကပ်’ ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို ဝတ်ဆင်ပြီးနောက် မိမိ၏ အငွေ့အသက်များကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ပြီး အခြားသူများ၏ အာရုံခံစားမှုကို ပိတ်ဆို့ထားနိုင်သည်။
“ဒါတွေက ငါ့ရဲ့ မန္တန်ပစ္စည်းတွေပဲ”
“နင် ငါ့ရဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ်ကို ယူထားတာပဲ”
“ငါ့ရဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ်ကို ပြန်ပေး”
ချန်အန်သည် သူမ အလွန်အမင်း ရင်းနှီးနေသော မန္တန်ပစ္စည်းလေးခုကို ရုတ်တရက် ထုတ်ယူလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးသည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်တော့သည်။
ချန်အန်သည် သူမ၏စကားကို ကြားသောအခါ ဆွံ့အသွားမိ၏။
ဒီမြေခွေးမိစ္ဆာရဲ့ ဦးနှောက်က တစ်ခုခု ချို့ယွင်းနေတာလား
နင် အခု ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုးကို ရောက်နေလဲဆိုတာကိုရော သိရဲ့လား၊ ငါတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ဘာလဲ၊ နင်က ငါ့ကို သိုလှောင်လက်စွပ် ပြန်ပေးဖို့ တောင်းဆိုနေတာလား
ဟင်း... သူမဟာ ငယ်ငယ်ကတည်းက အလိုလိုက်ခံထားရတဲ့ မိစ္ဆာမျိုးဆက် ဒုတိယအဆင့် ဖြစ်ရမယ်
ချန်အန်သည် စိတ်ထဲမှ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး မန္တန်ပစ္စည်း လေးခုကို ကိုင်ကာ ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးထံသို့ လှမ်းသွားခဲ့သည်။
ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးသည် ၎င်းကို မြင်သောအခါ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သော မျက်နှာပေးဖြင့် အနောက်သို့ အသည်းအသန် ဆုတ်ခွာရင်း ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လေသည်။
“ဟင့်အင်း... အနားမလာနဲ့”
ချန်အန်သည် စကားအများကြီး မပြောဘဲ ရှေ့သို့တိုးကာ သူမ၏ မျက်နှာကို လက်သီးဖြင့် ထိုးချလိုက်တော့သည်။ သူသည် သူမအား သတိလစ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်အထိ ထိုးနှက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချကာ ကန့်သတ်ချက် မန္တန်ပစ္စည်းလေးခုကို သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် တစ်ခုပြီးတစ်ခု တပ်ဆင်ပေးလိုက်၏။
ချန်အန့်၏ စောစောက လက်သီးချက်မှာ ပြင်းထန်မှုမရှိလှပေ။ ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးသည် မကြာမီ သတိပြန်လည်လာခဲ့ပြီး သူမ၏ ခြေလက်များနှင့် လည်ပင်းတို့တွင် မန္တန်ပစ္စည်းများဖြင့် ပိတ်ဆို့ခံထားရသည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းပင် ခြိမ်းခြောက်လေသည်။
“နင်လို လူသားကျင့်ကြံသူက ငါ့ကို အမြန်ဆုံး လွှတ်ပေးတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်၊ ငါ့ရဲ့ အဖွားကအခြေတည်ဝိဉာဥ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ပဲ၊ အကယ်၍ သူသာ နင် ငါ့အပေါ် ဒီလိုလုပ်တာကို သိသွားရင် နင် သေရတာတောင် အလောင်းလှမှာ မဟုတ်ဘူး”
“ဒီမှာပဲ ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်းပါ၊ နင် အငတ်ဘေးနဲ့ မသေစေဖို့အတွက် နောင်ကျရင် ကိုယ်တိုင် ပုံမှန်လာပြီး အစာကျွေးပါ့မယ်”
ဤသို့ ပြောပြီးနောက် ချန်အန်သည် လှည့်ကြည့်ခြင်းပင် မရှိဘဲ လှည့်ထွက်သွားခဲ့၏။
ချန်အန် ထွက်ခွာတော့မည်ကို မြင်သောအခါ ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးသည် ပျာယာခတ်သွားတော့သည်။ သူမသည် ချန်အန့်အား အော်ဟစ်လိုက်၏။ “ယုတ်မာတဲ့လူ... နင် တကယ် အရည်အချင်းရှိရင် ငါ့ကို အခုပဲ သတ်ပစ်လိုက်လေ၊ မဟုတ်ရင်... နောင်တစ်ချိန် ငါ လွတ်မြောက်သွားတာနဲ့ နင့်ရဲ့ ဇနီးတွေနဲ့ သမီးတွေကို သေချာပေါက် သတ်ပစ်မယ်”
ချန်အန်သည် မူလက သူမကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ထွက်ခွာရန် ပြင်ခဲ့သော်လည်း “နင့်ရဲ့ ဇနီးတွေနဲ့ သမီးတွေကို သတ်ပစ်မယ်” ဟူသော နောက်ဆုံးစကားစုကို ကြားလိုက်ရသောအခါတွင်မူ သူ၏ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားခဲ့ရသည်။ ထို့နောက် သူသည် မည်းမှောင်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ချက်ချင်း လှည့်ပြန်လာခဲ့၏။
ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးသည် ၎င်းကို မြင်သောအခါ စိတ်ထဲမှ မသိမသာ ဝမ်းသာသွားမိသည်။ သူမသည် သူ့ကို ရန်စလိုက်နိုင်ပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူမ လွတ်မြောက်နိုင်တော့မည်။
သို့သော်လည်း ချန်အန်သည် သူမ၏အပေါ်တွင် ဆက်လက်လုပ်ဆောင်လိုက်သည့် အရာများကြောင့် သူမအား စောစောက ရန်စစကား ပြောမိခြင်းအတွက် နောင်တအကြီးအကျယ် ရစေခဲ့တော့သည်။
ချန်အန်သည် သူမ၏ရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မည်းမှောင်သော မျက်နှာပေးဖြင့် သူမအား မြေပြင်ပေါ်သို့ ကန်ချလိုက်ကာ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာကို ခြေထောက်ဖြင့် နင်းချေလျက် အထက်မှ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“နင်... မာဆာဆာဆီ အကြောင်း ကြားဖူးလား”
“နင်လို ခွေးကောင်... သတ္တိရှိရင် ငါ့ကို သတ်လိုက်လေ” ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးသည် သူမ၏ မျက်နှာကို ခြေထောက်ဖြင့် အနင်းခံလိုက်ရသဖြင့် အလွန်အမင်း အရှက်ရသွားကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် သွားကြိတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။
ချန်အန်သည် ၎င်းကို ကြားသောအခါ ခြေထောက်ကို ပိုမိုပြင်းထန်စွာ ဖိနင်းလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာဖြင့် “ဟုတ်ပါတယ်... နင် သေချာပေါက် ကြားဖူးမှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက ငါ့ရဲ့ ဇာတိချက်ကြွေအရပ်က ပစ္စည်းတစ်ခုပဲလေ”
“ငါ အရင်က သာမန်လူသားတစ်ယောက် ဖြစ်နေတုန်းက နွေရာသီမှာ ခြင်နဲ့ ပိုးမွှားတွေ ကိုက်တာကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် ဤမာဆာဆာဆီကို အထူးဖော်စပ်ခဲ့တာ”
“ခြင်မောင်းတဲ့ အာနိသင်က ငါ့ရဲ့ ယခင်ဘဝက စက်မှုလုပ်ငန်းသုံး ပစ္စည်းတွေလောက် မကောင်းဘူးဆိုပေမဲ့ လူသားတွေရဲ့ အရေပြားအပေါ်မှာ လှုံ့ဆော်မှုပေးနိုင်စွမ်းကတော့ ဆယ်ဆမက ပိုပြီး ပြင်းထန်လှတယ်”
“ငါ လွန်ခဲ့တဲ့ လဝက်လောက်က ပုလင်းတစ်ပုဒ် ပြုလုပ်ခဲ့တာ၊ မူလကတော့ ငါ့ရဲ့ သမီးငယ်နှစ်ယောက်အတွက် ခြင်နဲ့ ပိုးမွှားတွေကို ကာကွယ်ဖို့ အသုံးပြုဖို့ စီစဉ်ထားတာ ဖြစ်ပေမဲ့ အခုတော့ နင့်အတွက် အသုံးဝင်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး”
သူသည် ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ သပ်ရပ်လှပသော ဆေးပုလင်းတစ်ပုဒ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဗုံးခနဲ အသံနှင့်အတူ ပုလင်းဆို့ကို ဖွင့်လိုက်၏။
ခဏချင်းတွင်ပင် အလွန်အမင်း စူးရှလှသော အနံ့ဆိုးတစ်ခုသည် ဂူအတွင်း၌ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။
“နင်... နင် ငါ့ကို ဘာလုပ်မလို့လဲ”
“ငါ မှားသွားပါတယ်... ငါ နင့်ရဲ့ ဇနီးတွေနဲ့ သမီးတွေကို မသတ်ပါဘူး၊ အဲဒါက စောစောက နင့်ကို ရန်စဖို့အတွက် တမင်ပြောလိုက်တာပါ၊ ငါက သွေးဆာတတ်တဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး”
“ဟင့်အင်း... မလုပ်ပါနဲ့”
ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးသည် မူလက ပျာယာခတ်နေခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင်မူ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ခန္ဓာကိုယ်လေးကို ကုန်းကုန်းလေးဖြစ်အောင် လိပ်ထားလိုက်ပြီး သူမ၏ နုနယ်သော ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ တုန်တုန်ရီရီ ဖြစ်နေခဲ့ကာ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးပေါ်တွင် နာကျင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။
ချန်အန်သည် ဆေးပုလင်းအလွတ်ကို သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး “နင့်ရဲ့ လက်ရှိ အခြေအနေကို သေချာ နားလည်ထားပါ” ဟု ပြောကာ လှည့်ကြည့်ခြင်းမရှိဘဲ ဂူအတွင်းမှ ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။
မထွက်ခွာမီ သူသည် ထိုဂူအတွက် အသံလုံအစီအရင်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ရန် မမေ့ခဲ့ပေ။ ထို့နောက် သူသည် ဓားပျံစီးကာ ကောင်းကင်ထက်သို့ ပျံတက်ပြီး ဈေးသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။
ခဏချင်းတွင်ပင် ချန်အန်သည် လုမိသားစု ကုန်သွယ်ရေးအသင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။ ပထမဦးစွာ သူသည် သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ တန်ဖိုးရှိသော ပစ္စည်းအချို့ကို ရောင်းချကာ အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အမြောက်အမြားကို လဲလှယ်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် ထိုအဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို အသုံးပြု၍ အဆင့် ၃ ဆေးနည်း အစိတ်နှစ်ဆယ်ကို ဝယ်ယူခဲ့ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဇနီးများနှင့် သမီးများအတွက် လက်ဆောင်အချို့ကို အလကား ရယူခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူသည် ဓားပျံစီးကာ လုမိသားစု ကုန်သွယ်ရေးအသင်းမှ ထွက်ခွာခဲ့၏။
အိမ်အပြန်လမ်းတွင် ချန်အန်သည် လူသားကျင့်ကြံသူ အနည်းငယ်က မိစ္ဆာအုပ်စုတစ်ခု၏ လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံနေရသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။
နှစ်ဖက်စလုံး၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ မမြင့်မားလှဘဲ အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်မျှသာ ရှိကြသည်။
ထူးဆန်းတာပဲ... အဲဒီလူတွေက ဘာဖြစ်လို့ ဓားပျံစီးပြီး ထွက်မပြေးကြတာလဲ၊ သူတို့ ဓားပျံမစီးတတ်ကြလို့လား
ချန်အန်သည် နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့ရ၏။ ထိုအတွေးနှင့်အတူ သူသည် ဓားပျံစီးကာ အောက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဆင်းသက်လိုက်သည်။ ဓားချက်အနည်းငယ် ချက်ချင်း ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရုံမျှဖြင့် ထိုကျောက်တုံးကဲ့သို့သော မိစ္ဆာအုပ်စုကို ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် သတ်ပစ်လိုက်လေသည်။
“ကူညီပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ကျင့်ကြံဖော်”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ကျင့်ကြံဖော်”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ကျင့်ကြံဖော်”
ကယ်တင်ခြင်းခံလိုက်ရသော လူအနည်းငယ်သည် ချန်အန့်အား တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကြပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်သွားသည့် စိတ်သက်သာရာရမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
ချန်အန်သည် မိစ္ဆာအမြုတေများကို သိမ်းဆည်းရင်း အံ့သြတကြီးဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။ “မင်းတို့အားလုံးက အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေပဲကို ဒီမိစ္ဆာတွေရဲ့ လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရတဲ့အချိန်မှာ ဘာလို့ ဓားပျံစီးပြီး ထွက်မပြေးကြတာလဲ”
“ကျင့်ကြံဖော်... မင်း သိမှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒီမိစ္ဆာသားရဲတွေက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကို စုပ်ယူနိုင်တဲ့ အာနိသင်ရှိတဲ့ မြေဆီလွှာတွေကို ထုတ်လွှတ်နိုင်ကြတယ်၊ ကောင်းကင်ယံမှာ ပျံသန်းနေတဲ့အချိန်မှာ ထိမှန်ဖို့ အလွန်လွယ်ကူလှတယ်၊ ဒါကြောင့် ကိုယ်တို့က မြေပြင်ကို အကာအကွယ်အဖြစ် အသုံးပြုပြီး ထွက်ပြေးရုံပဲ တတ်နိုင်တာပါ”
အတော်အတန် လှပသော အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက ချန်အန့်၏ အာရုံကို တမင်ဆွဲဆောင်ရန်အတွက် ပထမဦးဆုံး ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် ချန်အန်သည် သူမ၏အပေါ်တွင် အနည်းငယ်မျှပင် စိတ်မဝင်စားဘဲ “ဒီမိစ္ဆာသားရဲတွေက ဘာအမျိုးအစားလဲဆိုတာ မင်းတို့ သိကြလား” ဟုသာ ဆက်လက်မေးမြန်းလိုက်သည်။
ထိုလူများသည် မသိပါဟု ခေါင်းခါပြကြ၏။ ၎င်းကို မြင်သောအခါ ချန်အန်သည် ဆက်လက်မမေးတော့ပေ။ သူသည် မိစ္ဆာအမြုတေအားလုံးကို သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ ထည့်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ဓားပျံစီးကာ ကောင်းကင်ထက်သို့ ပျံတက်ပြီး အိမ်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြန်လည်ပျံသန်းခဲ့တော့သည်။
လမ်းခရီးတွင် ချန်အန်သည် သူစောစောက သိမ်းဆည်းခဲ့သော မိစ္ဆာအမြုတေများကို လေ့လာကြည့်ရှုခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ မြေဓာတ်အမျိုးအစား မိစ္ဆာအမြုတေ ဖြစ်ပြီး အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ဖြစ်သည်။ ကောင်းလှပြီ... ၎င်းကို အိမ်သို့ ပြန်ယူသွားပြီး ရှန်းချင်းယီနှင့် ဂူရှင်းယွဲ့တို့အား မြေဓာတ်အမျိုးအစား ဝိညာဉ်အမြစ်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ရန် ပေးနိုင်ပေသည်။
ဆေးပင်တစ်ရာလမ်းကြားရှိ လိုဏ်ခေါင်းအတွင်း။
ချန်အန် ဧည့်ခန်းထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သောအခါ သူ၏ ဇနီးများနှင့် သမီးများသည် စားပွဲတွင် ဝိုင်းထိုင်ကာ မနက်စာ စားနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဆောင်ဟွာယင်းသည် သူမ၏ ခင်ပွန်း ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သမီးဖြစ်သူအား ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။ “သမီးငယ် ယုကျန်း... တွေ့လား၊ ဖေဖေ ပြန်လာပြီ၊ ဖေဖေအတွက် ဆန်ပြုတ်တစ်ပန်းကန် အမြန် ခပ်ပေးလိုက်ဦး”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ” ချန်ယုကျန်းက သာယာသော အသံလေးဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။
ဂူရှင်းယွဲ့က သူမ၏ ဘေးနားရှိ ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ဆွဲပေးလိုက်ပြီး ချန်အန့်အား ပြုံးလျက် “ယောက်ျား... ဒီမှာ ထိုင်ပါဦး” ဟု ဆိုသည်။
“အင်း” ချန်အန်က ခေါင်းညိတ်ကာ လှမ်းထိုင်လိုက်၏။
ထို့နောက်တွင်မူ သူသည် ဇနီးသည်များအား မနက်အစောပိုင်းအချိန်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကိစ္စရပ်များကို ပြောပြလိုက်သည်။ မြေခွေးမိစ္ဆာသည် အိမ်အနားသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သော်လည်း သူက သူမအား ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့ပြီး ဂူတစ်ခုထဲတွင် အကျဉ်းချထားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူ၏ စကားကို ကြားရသောအခါ ဇနီးသည်များ၏ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့ရသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူသည် မြေခွေးမိစ္ဆာကို အချိန်မီ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီး အိမ်သို့ အပြေးအလွှား လာရောက်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက အကျိုးဆက်မှာ တွေးဝံ့စရာပင် မရှိနိုင်ပေ။
“ယောက်ျား... အဲဒီမြေခွေးမိစ္ဆာကို တိုက်ရိုက်သတ်ပစ်ပြီး ဇာတ်လမ်းဖြတ်လိုက်တာက ပိုမကောင်းဘူးလား”
ဝမ်ကျိယန်သည် လက်ကိုင်ပဝါကိုယူကာ သမီးဖြစ်သူ၏ ပါးစပ်ထောင့်များကို သုတ်ပေးရင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။ သူမ၏ ပိုမိုရင့်ကျက်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိလာသော မျက်နှာပေါ်တွင် ဝေခွဲမရမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။
ချန်အန် ပြန်လည်ရှင်းမပြရသေးမီမှာပင် ဝမ်ကျိယန်၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသော ရှန်းချင်းယီက ဦးစွာ ပြောလိုက်သည်။
“မမဝမ်... မမ သိမှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲဒီမြေခွေးမိစ္ဆာက အမြီးဖြတ်ပြီး ထွက်ပြေးနိုင်တဲ့ အစွမ်းရှိတယ်၊ သူမကို သတ်ပစ်လိုက်ရင်တောင် နောက်ပိုင်းမှာ တစ်ကျော့ပြန်လာပြီး ဒုက္ခပေးနိုင်သေးတယ်၊ သူမကို အကျဉ်းချထားမှသာ ပြဿနာကို အမြစ်ပြတ် ဖြေရှင်းနိုင်မှာပါ”
“ယောက်ျား... ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်တောင် အဲဒီမြေခွေးမိစ္ဆာကို အပြတ်မသတ်နိုင်ဘူးဆိုတော့ အဲဒီမြေခွေးမိစ္ဆာက အလွန်အမင်း ကြောက်စရာမကောင်းဘူးလား” ဆောင်ဟွာယင်းက အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ဆိုသည်။
ချန်အန်သည် သမီးဖြစ်သူ လှမ်းပေးသော ဆန်ပြုတ်ကို သောက်ပြီးနောက် လုမိသားစု ကုန်သွယ်ရေးအသင်းမှ အလကားရလာခဲ့သော လက်ဆောင်များကို ထုတ်ယူကာ ဇနီးများနှင့် သမီးများကို ပေးလိုက်သည်။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် ကောင်းကင်နှင်းသီး ဝိညာဉ်မုန့် သေတ္တာပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းကျော်ကို အထူးသဖြင့် ပြန်လည်ယူဆောင်လာခဲ့သဖြင့် သမီးကြီး ချန်ယုကျန်းမှာ ပြုံး၍မဆုံးနိုင်အောင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူမသည် အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်နေခဲ့သဖြင့် သမီးငယ် ချန်ယီခဲ့မှာ စားပွဲအောက်ရှိ သူမ၏ ခြေထောက်တိုလေးများကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လှုပ်ယမ်းနေတော့သည်။
“ဘေးကင်းလုံခြုံရေးအတွက်... ခဏနေရင် ချင်းယီနဲ့ ကိုယ်နဲ့ အပြင်ကိုသွားပြီး လိုဏ်ခေါင်းအသစ် တူးဖို့ နေရာတစ်ခု ရှာဖွေကြမယ်၊ အဲဒီအချိန်ကျရင် ကိုယ်တို့ မိသားစုတစ်ခုလုံး ပြောင်းရွှေ့ကြတာပေါ့”
ချန်အန်သည် ဇနီးများနှင့် သမီးများ၏ လက်ဆောင်ရရှိသဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ အနည်းငယ် လျော့နည်းသွားသည်ကို မြင်သောအခါ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။
ဝမ်ကျိယန်က ဇဝေဇဝါဖြင့် “ယောက်ျား...ဘာဖြစ်လို့ ရုတ်တရက်ကြီး ပြောင်းရွှေ့ရမှာလဲဟင်” ဟု မေးသည်။ သူမသည် ရိုးရှင်းပြီး တည်ငြိမ်သော ဘဝမျိုးကိုသာ နှစ်သက်သူဖြစ်ပြီး သူမ၏ ဘဝတွင် ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်ကို မလိုလားပေ။
သူမ၌ ပြောင်းရွှေ့ခြင်းအပေါ် အလိုအလျောက် ခုခံလိုစိတ် ရှိနေသည်။
ချန်အန်က သူမအား စိတ်ရှည်လက်ရှည် ရှင်းပြလိုက်၏။ “အခုလောလောဆယ် အဲဒီမြေခွေးမိစ္ဆာကို ဂူထဲမှာ အကျဉ်းချထားပြီး အပြင်မထွက်နိုင်ဘူးဆိုပေမဲ့ အကယ်၍ သူမ တစ်နေ့နေ့မှာ လွတ်မြောက်သွားခဲ့ရင် ကိုယ်တို့က ဒီမှာပဲ ထိုင်ပြီး အသေစောင့်နေသလို ဖြစ်မနေနိုင်ဘူးလေ”
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူမက ကိုယ်တို့ နေထိုင်တဲ့နေရာကို သိနေတာမို့ ဘယ်အချိန်မဆို ကလဲ့စားချေဖို့ လာနိုင်လို့ပဲ”
“ဒါကြောင့်... ဘေးကင်းလုံခြုံရေးအတွက် ကိုယ်တို့ ပြောင်းရွှေ့ပြီး တခြားနေရာမှာ နေထိုင်ကြရမယ်”
“ကျွန်မ နားလည်ပါပြီ...” ဝမ်ကျိယန်က နားလည်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
သူသည် အချိန်ဆွဲမနေခဲ့ပေ။ အိမ်တွင် ကျန်ရှိနေခဲ့မည့် ဇနီးများနှင့် သမီးများကို မှာကြားပြီးနောက် ချန်အန်နှင့် ရှန်းချင်းယီတို့သည် နေရာသစ်တစ်ခုကို ရှာဖွေရန်အတွက် ချက်ချင်းပင် အပြင်သို့ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။
တစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက် နေရာသစ်ကို ရွေးချယ်နိုင်ခဲ့ကြ၏။ ခြောက်နာရီ မပြည့်မီ အချိန်အတွင်းမှာပင် လိုဏ်ခေါင်းအသစ်ကို တူးဆောက်ပြီးစီးသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် လင်မယားနှစ်ယောက်စလုံးသည် လိုဏ်ခေါင်းဟောင်းသို့ ပြန်လာကာ ကျန်ရှိနေသောသူများကို ခေါ်ဆောင်၍ လိုဏ်ခေါင်းအသစ်ကို ပြုပြင်မွမ်းမံရန်နှင့် အလှဆင်ရန်အတွက် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ကြသည်။ ဤအရာအားလုံး ပြီးစီးသွားသောအခါ မိုးချုပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ထိုညတွင် ချန်အန်သည် ရှန်းချင်းယီ၏ အခန်းတွင် ညအိပ်ရမည့် အလှည့် ဖြစ်သည်။ အချိန်တန်ပြီဟု မြင်သောအခါ သူသည် သူမအား ရှာဖွေရန် အခန်းအတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်၏။
“ချင်းယီ... ဟိုနေ့က ကိုယ် ကုန်သွယ်ရေးအသင်းက ပြန်လာတုန်းက မသိရတဲ့ မိစ္ဆာသားရဲအုပ်စုကို သတ်ပစ်ပြီး မြေဓာတ်အမျိုးအစား မိစ္ဆာအမြုတေအချို့ကို သိမ်းဆည်းခဲ့တယ်၊ ဒီတစ်ဝက်က မင်းရဲ့ မြေဓာတ်အမျိုးအစား ဝိညာဉ်အမြစ်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့အတွက်ပါ၊ ကျန်တဲ့တစ်ဝက်ကိုတော့ နောက်ကျရင် ယွဲ့အာ (ဂူရှင်းယွဲ့) ကို ပေးလိုက်မယ်”
ချန်အန်သည် ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ မိစ္ဆာအမြုတေ ဆယ်ဂဏန်းကျော်ကို ထုတ်ယူကာ ကုတင်ပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။
ရှန်းချင်းယီက ခေါင်းခါပြကာ ပြုံးလျက် “ကိုကို့ရဲ့ စေတနာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကျွန်မက သတ္တုဓာတ်နဲ့ မြေဓာတ်နှစ်မျိုးစလုံးကို ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်တယ်ဆိုပေမဲ့ အဓိကအားဖြင့် သတ္တုဓာတ်ဝိညာဉ်အမြစ်ကိုပဲ ကျင့်ကြံတာပါ၊ ဒီမြေဓာတ်မိစ္ဆာအမြုတေတွေကို ကျွန်မအပေါ်မှာ အသုံးပြုတာက အလဟဿ ဖြစ်ရလိမ့်မယ်၊ အဲဒီအစား အားလုံးကို ယွဲ့အာကိုပဲ ပေးလိုက်တာက ပိုကောင်းပါတယ်” ဟု ဆိုသည်။
ချန်အန်က “ဒါလည်း ဖြစ်တာပဲ၊ နောင်ကျရင် သတ္တုဓာတ်အမျိုးအစား မိစ္ဆာအမြုတေတွေကို သိမ်းဆည်းရမိတဲ့အခါ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်အမြစ်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ ပေးပါ့မယ်” ဟု ပြောလိုက်၏။
ဤသို့ ပြောပြီးနောက် သူသည် ကုတင်ပေါ်ရှိ မိစ္ဆာအမြုတေများကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး လက်ကို ရှန်းချင်းယီ၏ ခါးပတ်ပေါ်သို့ လှမ်းတင်လိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးများတွင် ရာဂစိတ်များ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။
“ချင်းယီ... အချိန်လည်း တန်ပြီဆိုတော့ အနားယူကြရအောင်လေ”
“အင်း” ရှန်းချင်းယီက တိုးတိုးလေး ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်လေတော့သည်။
......................................................