အခန်း ၁၈၆
Vol. 18 Ch. 186
အခန်း ၁၈၆။ ရှေးဟောင်းတားမြစ်ချက်အတတ်
ဆိတ်ငြိမ်သော တောင်ကုန်းတစ်ခုပေါ်ရှိ ဂူတစ်ခုသို့ ချန်အန်သည် ဓားပျံစီးကာ ရောက်ရှိလာပြီး ဂူဝတွင် ဆင်းသက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ဓားကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ဂူအတွင်းသို့ အေးအေးလူလူ လှမ်းဝင်ခဲ့၏။
သူ၏ နတ်ဘုရားအာရုံမှာ ပိတ်ဆို့ခံထားရသဖြင့် ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီး ဂူအတွင်း၌ ရှိမရှိကိုမူ သူ အာရုံခံ၍ မရနိုင်ပေ။ ဂူထဲသို့ လှမ်းဝင်ကြည့်မှသာ သူ သိရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
ဂူအတွင်း၌။
အပြင်ဘက်မှ ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဂူနံရံကို မှီ၍ အိပ်ပျော်နေသော ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကာ နိုးလာခဲ့သည်။ သူမသည် ဗီဇအရ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားမိ၏။
ချန်အန်သည် သူမ၏အနားသို့ အမြန်လှမ်းသွားပြီး တည်ငြိမ်စွာဖြင့် “ဒီမှာ နေရတာ ဘယ်လိုလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
“သခင်လေး... ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်မကို လွှတ်ပေးလို့ မရဘူးလားဟင်”
“ကျွန်မကို လွှတ်ပေးရုံနဲ့ ကိုယ်တို့နှစ်ယောက် ကြေအေးသွားကြမှာပါ၊ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲက ပစ္စည်းအားလုံးကိုလည်း ယူနိုင်ပါတယ်”
“ကျွန်မရဲ့ ၁၈ နှစ်တာ သက်တမ်းတစ်လျှောက်မှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ မလိမ်ခဲ့ဖူးပါဘူး”
ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးသည် ဂူနံရံကို မှီလျက် မြေပြင်ပေါ်မှ သနားစဖွယ် အနေအထားဖြင့် ထထိုင်လိုက်သည်။ သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများတွင် ယခင်ကကဲ့သို့ မော်ကြွားလှသော အမူအရာမျိုး မရှိတော့ဘဲ အလွန်အမင်း နှိမ့်ချသော တောင်းပန်တိုးလျှိုးမှုများသာ ရှိတော့၏။
သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက အလိုလိုက်ခံထားရသူ ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့ သေးငယ်ပြီး မှောင်မည်းသော အခန်းကျဉ်းလေးထဲတွင် တစ်ရက်မျှ ပိတ်လှောင်ခံထားရခြင်းကိုပင် သူမ မခံစားနိုင်တော့ပေ။
လူသားအဖြစ် မွေးဖွားလာတာ ၁၈ နှစ်ပဲ ရှိသေးတာလား... ဒီမြေခွေးမိစ္ဆာက ဒီလောက်တောင် ငယ်ရွယ်တာလား
ချန်အန်သည် ၎င်းကို ကြားသောအခါ အံ့အားသင့်သွားမိသလို ပို၍လည်း ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရသည်။ သူမသည် အသက် ၁၈ နှစ်အရွယ်နှင့် ရွှေအမြုတေအဆင့် အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမအနေဖြင့် မိခင်ဝမ်းထဲကတည်းက စတင်ကျင့်ကြံခဲ့လျှင်တောင် ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။
သူသည် အနည်းငယ် သံသယဝင်သွားသဖြင့် သူ၏ နတ်ဘုရားအာရုံကို အသုံးပြု၍ ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီး၏ အရိုးသက်တမ်းကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင်မူ တစ်ဖက်လူ လိမ်ညာနေခြင်း မဟုတ်သည်ကို သူ သိရှိလိုက်ရ၏။
သူမသည် တကယ်ပင် အသက် ၁၈ နှစ်သာ ရှိသေးသည်။ သူမသည် သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူ ဆောင်ဟွာယင်းထက်ပင် ပို၍ ငယ်ရွယ်သေး၏။
ချန်အန်သည် ပို၍ပင် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရပြီးနောက် သက်ပြင်းချမိတော့သည်။ ဤမြေခွေးမိစ္ဆာသည် သူမ၏ မိဘများမှာ အစွမ်းထက်လှသဖြင့် မွေးရာပါ အခွင့်ထူးခံတစ်ဦး ဖြစ်ရမည်။ သို့သော်လည်း သူမ၏ အဖွားဖြစ်သူမှာ အခြေတည်ဝိဉာဥ်အဆင့်ကျင့်ကြံသူ မျှသာ မဟုတ်ပါလော။ သူမ၏ အဖွားမှာ အသက်မကြီးသေး၍လော။
ချန်အန့်၏ စိတ်ထဲတွင် သံသယများစွာ ရှိနေခဲ့သော်လည်း သူ အလွန်အမင်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်မနေခဲ့ပေ။
စိတ်အာရုံတစ်ခုနှင့်အတူ သူသည် ဂူအပြင်ဘက်မှ ပြားချပ်သော ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ရွှေ့ယူလာပြီး ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီး၏ ရှေ့တွင် ကုလားထိုင်အဖြစ် ထားကာ ထိုင်လိုက်သည်။
သူသည် ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီး၏ လှပသော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်၏။ “မင်း စောစောက ပြောတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၈ နှစ်က မွေးဖွားခဲ့တာလို့ ပြောတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက မြေခွေးမိစ္ဆာ မဟုတ်ဘူးလား၊ ဘာလို့ မင်းကိုယ်မင်း လူသားလို့ ခေါ်နေရတာလဲ”
ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးက ပြန်လည်ခြေပလေသည်။ “ကျွန်မရဲ့ ဖခင်က လူသားကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ပဲ၊ ပြီးတော့ ကျွန်မကလည်း လူသားပုံစံနဲ့ မွေးဖွားလာတာလေ၊ ကျွန်မက လူသားမဟုတ်ရင် ဘာဖြစ်ရမှာလဲ”
“သားရဲနားရွက်နဲ့ ကောင်မလေး”
ချန်အန့်၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်လှသည်။ ထို့နောက် သူက ဆက်လက်၍ “ဒါမှမဟုတ် မိစ္ဆာတစ်ပိုင်း လူတစ်ပိုင်းပေါ့” ဟု ဆို၏။
“ရှင်ကြိုက်သလို ပြောပါတော့... ကျွန်မကို ဘယ်လိုလုပ်ရင် လွှတ်ပေးမှာလဲဟင်”
ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးသည် ဤမှောင်မည်းသော ဂူအတွင်း၌ တစ်စက္ကန့်မျှပင် ဆက်လက်မနေချင်တော့ပေ။ စက္ကန့်တိုင်းမှာ သူမ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအတွက် နှိပ်စက်ခြင်း ခံနေရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
ချန်အန်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် “ငါ မေးတာကို မင်း ဖြေရမယ်၊ အကယ်၍ မင်းရဲ့ အဖြေကို ငါ ကျေနပ်ရင် မင်းကို လွှတ်ပေးဖို့ ငါ စဉ်းစားပေးနိုင်တယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“ရှင်ဘာသိချင်လို့လဲဟင်... ကျွန်မ သိသမျှ အကုန် ပြောပြပါ့မယ်” ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးသည် အိမ်ပြန်နိုင်မည့် မျှော်လင့်ချက် အရိပ်အယောင်လေးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ လေသံမှာ ချက်ချင်းပင် ပျာယာခတ်သွားတော့သည်။
ဒါက အသက် ၁၈ နှစ်အရွယ် ဘာမှမသိသေးတဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်ပဲ၊ လှည့်စားရတာ တကယ် လွယ်ကူလှတယ်...
ထိုသို့ တွေးတောရင်း ချန်အန်သည် ပထမဆုံးမေးခွန်းကို မေးမြန်းလိုက်၏။ “မင်းရဲ့ နာမည်က ဘာလဲ၊ ဘယ်က လာတာလဲ၊ ပြီးတော့ တောအုပ်နီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ”
သူသည် မေးခွန်းတစ်ခု မေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် မေးခွန်းသုံးခု ပါဝင်နေခဲ့သည်။
ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးက ရိုးသားစွာ ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။ “ကျွန်မ နာမည်က ကျိုကျိ ပါ၊ တောင်ပင်လယ် မိစ္ဆာနယ်မြေရဲ့ ကိုးမြီးတောင်က လာတာပါ၊ တောင်ပင်လယ် မိစ္ဆာနယ်မြေက မျိုးနွယ်စုအသီးသီးက လူတွေ တောအုပ်နီကို လာကြမယ်လို့ ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ တောအုပ်နီက လူသားမျိုးနွယ်တွေရဲ့ နယ်မြေဖြစ်မှန်း သိလို့ စူးစမ်းချင်စိတ်နဲ့ သူတို့နောက်ကို တိတ်တဆိတ် လိုက်လာခဲ့တာပါ”
မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုရဲ့ အလိုလိုက်ခံထားရတဲ့ သမီးကြီးက အိမ်မှာ ပျင်းလို့ မိဘတွေကို မပြောဘဲ ခိုးထွက်လာတာလား
ဒါက ဘယ်လိုမျိုး ဒစ္စနေးမင်းသမီးရဲ့ ဇာတ်ကွက်လဲ
သူမက နောင်ကျရင် အဆင့်နိမ့် လူသားကျင့်ကြံသူ အမျိုးသားတစ်ယောက်ကို ချစ်မိသွားဦးမှာလား
ချန်အန်သည် စိတ်ထဲမှ ကဲ့ရဲ့လှောင်ပြောင်နေခဲ့သော်လည်း ကျိုကျိ လိမ်ညာနေခြင်း ရှိမရှိကို သိရှိနိုင်ရန် သူမ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
ကောင်းလှပြီ... လိမ်ညာသည့် အရိပ်အယောင်မျိုး လုံးဝမရှိပေ။ ဤမြေခွေးမိစ္ဆာ ပြောသမျှအရာအားလုံးမှာ အမှန်တရားများ ဖြစ်ကြသည်။
ချန်အန်က ဆက်လက်၍ “မင်းရဲ့ ဖခင်နဲ့ မိခင်ရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်တွေက ဘယ်လောက်လဲ” ဟု မေးလိုက်၏။
“ကျွန်မ မွေးကတည်းက မိဘတွေကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါဘူး” ကျိုကျိက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ အဖွားပြောပြချက်အရတော့ ကျွန်မရဲ့ မိဘတွေရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်က စိတ်ဝိညာဉ်ဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့်လို့ သိရပါတယ်”
မိဘမဲ့လား... မဟုတ်သေးပါဘူး၊ သူမမှာ အဖွားရှိသေးတာပဲ
သူမ၏ မိဘများမှာ စိတ်ဝိညာဉ်ဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် နှမြောစရာ ကောင်းလှသည်။ အကယ်၍ ထိုလူသားနှင့် မြေခွေးတို့သာ အသက်ရှင်နေသေးပါက ဤမြေခွေးမိစ္ဆာသည် စိတ်ကြိုက် သောင်းကျန်းနိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
ချန်အန်က ဆက်လက်၍ “မင်းရဲ့ နာမည်က ကျိုကျိ ဆိုတော့ မင်းရဲ့အထက်မှာ အစ်မ ရှစ်ယောက် ရှိသေးတာလား” ဟု မေးသည်။ မြေခွေးမိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုတွင် အမျိုးသားဟူ၍ မရှိကြဘဲ အားလုံးမှာ လှပသော အမျိုးသမီး မြေခွေးမိစ္ဆာများသာ ဖြစ်ကြသည်။
ကျိုကျိက ခေါင်းခါပြကာ “ကျွန်မမှာ အစ်မဖြစ်ဖြစ်၊ ညီမဖြစ်ဖြစ် မရှိပါဘူး၊ ကျွန်မက မွေးကတည်းက အမြီးကိုးချောင်းနဲ့ မွေးဖွားလာတာမို့ မိဘတွေက ကျွန်မကို ကျိုကျိလို့ နာမည်ပေးခဲ့တာပါ” ဟု ဆို၏။
မွေးကတည်းက အမြီးကိုးချောင်း ပါလာတာလား
မင်း အသက် ၁၈ နှစ်နဲ့ ရွှေအမြုတေအဆင့် အလယ်အလတ်အဆင့်ကို ရောက်နေတာ မဆန်းတော့ပါဘူး
ချန်အန်သည် စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရသည်။
ထို့နောက် သူက ထပ်မံ၍ မေးမြန်းလိုက်၏။ “ငါ့ရဲ့ နားလည်မှုအရတော့ မင်းတို့ မြေခွေးမိစ္ဆာတွေက အရွယ်မရောက်ခင်အထိ မိခင်နို့ရည်ကိုပဲ မှီဝဲပြီး အသက်ရှင်ကြတယ်၊ အရွယ်ရောက်သွားတဲ့ အခါကျတော့မှ အဆီအနှစ် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကို စုပ်ယူပြီး အသက်ရှင်ကြတာမို့ သာမန် အစားအစာတွေကို စားဖို့ မလိုဘူးဆိုတာ အမှန်ပဲလား”
“ဟုတ်ပါတယ်”
ကျိုကျိက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ သူမသည် ချန်အန်က သူမအား မြေခွေးမိစ္ဆာဟု ခေါ်ဆိုခြင်းအပေါ် မကျေမနပ် ဖြစ်နေခဲ့၏။ သူမ၏ သွေးထဲတွင် လူသားသွေးက ပိုမိုများပြားလှသဖြင့် သူမသည် လူသားအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရခြင်းကို ပိုမိုနှစ်သက်သည်။
ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် မိစ္ဆာအားလုံးနီးပါးမှာ အတူတူပင် ဖြစ်ကြပြီး ၎င်းတို့သည် “လူသား” ဟူသော စကားလုံးနှင့် နီးစပ်ရန် ကြိုးစားလိုကြသည်။
နောက်ပိုင်းအချိန်များတွင်။
ချန်အန်သည် မေးခွန်းများကို ဆက်တိုက် မေးမြန်းခဲ့ပြီး ကျိုကျိကလည်း ဆက်တိုက် ဖြေကြားခဲ့သည်။
နှစ်နာရီကျော်ခန့် ကြာပြီးနောက် မေးခွန်းနှင့် အဖြေ ကဏ္ဍမှာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ရ၏။
နိဂုံးချုပ်ရသော် ကျိုကျိဟူသည် မိဘမဲ့ ဖြစ်နေသော မိန်းကလေးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ငယ်စဉ်ကတည်းက အဖွားဖြစ်သူ၏ အလိုလိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရကာ ကောင်းမွန်စွာ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ခြင်း ခံခဲ့ရသဖြင့် ဆိုးသွမ်းပြီး လောကကြီး၏ အန္တရာယ်များကို မသိနားမလည်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
သူမအနေဖြင့် တောအုပ်နီသို့ တိတ်တဆိတ် လိုက်လာခဲ့ရခြင်း၏ အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ ပြင်ပလောကကြီးကို မြင်တွေ့လိုခြင်းနှင့် လူသားကျင့်ကြံသူများနှင့် ထိတွေ့လိုခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သူမသည် အဆီအနှစ် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူရသည့် ထူးခြားဆန်းပြားသော ခံစားချက်မျိုးကိုလည်း ခံစားကြည့်ချင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
...............................................................