အခန်း ၁၈၈
Vol. 18 Ch. 188
အခန်း ၁၈၈။ ရှေးဟောင်းတားမြစ်ချက်အတတ် (၃)
“ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်”
“ဟုတ်တယ်... ကျွန်မလည်း နှမလေး ရှန်းနဲ့ အတူတူပါပဲ”
ဇနီးနှစ်ယောက်စလုံးက တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပြောကြ၏။
ချန်အန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ နောက်ထပ် ဘာဆက်လုပ်ရမည်ကို သူ သိရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သူသည် အလင်းပေးကျောက်တုံးကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ကုတင်လိုက်ကာများကို ဆွဲချလိုက်တော့သည်။
တစ်နာရီနီးပါး ကြာပြီးနောက် အခန်းတွင်း၌ ပြန်လည်တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့၏။
[ဓားသိုင်းပညာ +၃၊ သတ္တုဓာတ် ဝိညာဉ်အမြစ် ပါရမီ +၃]
[နတ်ဘုရားအာရုံ အားကောင်းမှု +၄၊ မြေဓာတ် ဝိညာဉ်အမြစ် ပါရမီ +၄]
[အမည် - ချန်အန်]
[မြေဓာတ် ဝိညာဉ်အမြစ် - အဆင့်နိမ့် ၄ %]
မြေဓာတ် ဝိညာဉ်အမြစ် ဟုတ်လား
ချန်အန်သည် သူ့ရှေ့ရှိ အကြောင်းကြားစာကို ကြည့်ရင်း အံ့အားသင့်သွားမိသည်။ သို့သော်လည်း သူ ချက်ချင်းပင် ရိပ်မိလိုက်၏။ ဂူရှင်းယွဲ့သည် မိစ္ဆာအမြုတေကို အသုံးပြု၍ သူမ၏ မြေဓာတ်ဝိညာဉ်အမြစ်ကို သူမ၏ နတ်ဘုရားအာရုံပါရမီနှင့် အဆင့်တူညီသွားအောင် ပြုစုပျိုးထောင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ရမည်။
ထို့ကြောင့်ပင် ယခင်က ဆောင်ဟွာယင်းနှင့် ဖြစ်ခဲ့စဉ်ကကဲ့သို့ ဂုဏ်အင်္ဂါရပ်နှစ်ခု တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုးလာခြင်း ဖြစ်သည်။
အခုဆိုရင် ငါ ဓာတ်ကြီးငါးပါး စုံလင်ဖို့အတွက် ရေဓာတ်ဝိညာဉ်အမြစ် တစ်ခုပဲ လိုတော့တယ်
ချန်အန်သည် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားမိ၏။
ထို့နောက် သူသည် ဂူထဲတွင် ပိတ်လှောင်ထားသော မြေခွေးမိစ္ဆာကို တွေးမိသွားသည်။ ယခင်က သူမနှင့် တိုက်ခိုက်စဉ်က ထိုမြေခွေးမိစ္ဆာသည် ရေဓာတ်အမျိုးအစား မန္တန်အတတ်များကို အသုံးပြုခဲ့သည်ကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ရေဓာတ်မန္တန်များကို အသုံးပြုနိုင်ခြင်းမှာ သူမ၌ ထင်ရှားသော ရေဓာတ်ဝိညာဉ်အမြစ် ရှိနေခြင်းကို ပြသနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ငါသာ အဲဒီမြေခွေးမိစ္ဆာကို ဇနီးအဖြစ် လက်ထပ်ပြီး ကြင်ယာတော်အဖြစ် ထားနိုင်ရင် ဓာတ်ကြီးငါးပါးစုံလင်အောင် စုစည်းနိုင်မှာပဲ
ဤအတွေးသည် ချန်အန့်၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့၏။ သို့သော်လည်း မကြာမီမှာပင် သူ လက်လျှော့လိုက်သည်။
ထိုမြေခွေးမိစ္ဆာမှာ ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး သူမ၏ မိသားစုနောက်ခံမှာလည်း အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်လှသည်။ အကယ်၍ သူမကို လက်ထပ်လိုက်ပါက သူ နှိမ်နင်းနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ထိုအချိန်ကျလျှင် မိသားစုတစ်ခုလုံးကို သူမက မွှေနှောက်ပြီး ဖရိုဖရဲ ဖြစ်အောင် လုပ်ပစ်လိမ့်မည်။ ပိုမိုဆိုးရွားပါက ၎င်းတို့၏ မိသားစုပါ ပျက်စီးသွားနိုင်ခြေ ရှိသည်။
ချန်အန်... အော်... ချန်အန်... မင်းက တကယ် မော်ကြွားလွန်းတာပဲ၊ ရွှေအမြုတေအဆင့်ရှိတဲ့ မြေခွေးမတစ်ကောင်ကိုတောင် သိမ်းသွင်းချင်နေတယ်၊ မင်းကတော့ အေးအေးလူလူ နေရတာ ပျင်းနေပြီ ထင်တယ်
ချန်အန်သည် စိတ်ထဲမှ မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်ကျိန်ဆဲလိုက်၏။
ဤအချိန်တွင် သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲရှိ အသံလွှင့်အဆောင်လက်ဖွဲ့မှာ တုန်ခါလာခဲ့သည်။ သူ ၎င်းကို ထုတ်ယူလိုက်သောအခါ ဇနီးဖြစ်သူ ဆောင်ဟွာယင်း၏ အသံကို ကြားလိုက်ရ၏။
“ယောကျာ်း... သမီးငယ် ယုကျန်း အိပ်ပျော်သွားပြီဘယ်မှာလဲဟင်”
“ကိုယ် ချင်းယီရဲ့ အခန်းထဲမှာ၊ ကိုယ့်အခန်းကို လာခဲ့လိုက်လေ၊ ကိုယ် အခု ချက်ချင်း လာခဲ့မယ်”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ” ဆောင်ဟွာယင်းက ညင်သာစွာ ပြန်ဖြေသည်။
ချန်အန်သည် အသံလွှင့်အဆောင်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်မှဆင်းကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်၏။ သူ ဤမျှ အသည်းအသန် ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကုတင်ပေါ်ရှိ ဂူရှင်းယွဲ့နှင့် ရှန်းချင်းယီတို့သည် စိတ်မချမ်းမြေ့စရာ မျက်နှာပေးဖြင့် ကြည့်ရင်း ယောကျာ်းဖြစ်သူမှာ တကယ်ကို ခွန်အားဗလနှင့် ပြည့်စုံလွန်းလှသည်ဟု စိတ်ထဲမှ တွေးနေမိကြတော့သည်။
အခန်းတွင်း၌ ချန်အန်နှင့် ဆောင်ဟွာယင်းတို့မှာ လင်မယားဟောင်းများ ဖြစ်ကြပြီ ပီပီ နှစ်ယောက်စလုံး ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းလိုက်သည်နှင့် စကားအများကြီး ပြောနေရန် မလိုတော့ပေ။
“ဟွာယင်း... သမီးငယ် ယုကျန်းက အရွယ်ရောက်လာပြီဆိုတော့ တစ်ယောက်တည်း အိပ်သင့်တဲ့ အချိန်ရောက်ပြီ၊ မနက်ဖြန် ကိုယ် သူမအတွက် အခန်းအသစ်တစ်ခန်း တူးပေးမယ်”
“ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့ပါ... ယောက်ျားသဘောအတိုင်းပါပဲ” ဆောင်ဟွာယင်းက စိတ်လွင့်နေသော အမူအရာမျိုးဖြင့် ညင်သာစွာ ပြောရှာသည်။
အချိန်များမှာ လျင်မြန်စွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့၏။
မျက်လုံးများ ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်၌ ကောင်းကင်ယံမှာ အနည်းငယ် လင်းပွင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ချန်အန် နိုးလာခဲ့၏။ စိတ်အာရုံတစ်ခုနှင့်အတူ သူသည် သူ၏ခါးကို ဖက်ထားသော ဇနီးဖြစ်သူ၏ ခြေထောက်ကို အသာဖယ်ရှားလိုက်ပြီး တိတ်တဆိတ် အဝတ်အစားများဝတ်ကာ အခန်းထဲမှ ထွက်ခဲ့သည်။
သူသည် သူ၏ နတ်ဘုရားအာရုံကို ဖြန့်ကျက်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်နှာချင်းဆိုင်အခန်းရှိ ဝမ်ကျိယန် နိုးနေပြီဖြစ်ကာ ကုတင်ပေါ်တွင် တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်လျက် ကျင့်ကြံနေသည်ကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။ သူသည် ကုတင်ပေါ်ရှိ အူတူတူ သမီးငယ်လေး မနိုးမီ လွန်ခဲ့သည့်ညက မလိုက်လျောနိုင်ခဲ့သည့် နောင်တကို အဖတ်ဆယ်ရန်အတွက် ဝမ်ကျိယန်ထံသို့ သွားရောက်ရန် စီစဉ်လိုက်၏။
“ရှင်ကလည်း မနက်အစောကြီး ဘာလို့ ဝင်လာတာလဲ” ဝမ်ကျိယန်က ချန်အန့်ကို မျက်စောင်းထိုးရင်း မကျေမနပ်ဖြင့် လေသံကို နှိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
ချန်အန်သည် ဟန်ဆောင်နေရခြင်းကို မနှစ်သက်သဖြင့် လှမ်းလာပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။
“ကိုယ့်လို အဘိုးကြီး နှာဗူးတစ်ယောက်က ဘာလုပ်ရဦးမှာလဲ၊ တကယ်တော့ ကိုယ် မင်းနဲ့အတူ ကိုယ်တို့ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးအကြောင်းကို ပိုပြီး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဆွေးနွေးချင်လို့ပါ”
“ရှင့်ကို ကြည့်ရတာလေ...” ဝမ်ကျိယန်က ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။ “နှမလေး ဟွာယင်းက ရှင့်အခန်းထဲမှာ ရှိနေတုန်းပဲလား”
“အင်း... သူမ ကိုယ့်အခန်းထဲမှာ အိပ်ပျော်နေတုန်းပဲ”
“မမရှန်းကရော သူမအခန်းထဲမှာ ကျင့်ကြံနေတုန်းပဲလား”
“သူမလည်း ရှိနေတုန်းပဲ”
“ယွဲ့အာကရော နိုးပြီလား”
“မနိုးသေးဘူး”
“သမီးငယ် ယုကျန်းကရော နိုးပြီလား”
“မနိုးသေးဘူး”
“ဒါဆိုရင် ကုတင်ပေါ်က သမီးငယ် ယီခဲ့လေးကရော နိုးပြီလို့ ထင်လား”
“မနိုးသေးဘူး”
“တွေ့လား... အားလုံးက အခန်းထဲမှာ ရှိနေကြတာကို ကိုယ်တို့ ဘယ်နေရာမှာ သွားလုပ်ကြမှာလဲ” ဝမ်ကျိယန်က စကားမဲ့စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် သူမသည်လည်း ယခုအချိန်တွင် ချန်အန်နှင့် အတူတူ နေချင်နေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ပြဿနာမှာ နေရာမရှိခြင်း ဖြစ်သည်။ လိုဏ်ခေါင်းအတွင်းရှိ အခန်းတိုင်းတွင် လူများ ရှိနေကြသည်။
သို့သော်လည်း ဤပြဿနာမှာ ချန်အန်အတွက် မခက်ခဲလှပေ။
သူသည် ဝမ်ကျိယန်ကို ရုတ်တရက် ပွေ့ချီလိုက်ပြီး မီးဖိုချောင်ဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့၏။ “ကဲ... သွားကြစို့၊ ကိုယ် မင်းကို မနက်စာ သွားလုပ်ပေးမယ်၊ ပြီးတော့ မင်းအတွက် ကြက်ဥတွေ၊ အီကြာကွေးတွေနဲ့ ပဲနို့တွေကို အရသာမြည်းစမ်းဖို့ ပေးမယ်”
ဝမ်ကျိယန်က သူ၏ခါးကို ဆိတ်လိုက်ပြီး ကြိမ်းမောင်းလေသည်။ “ဒီလူယုတ်မာ... ရှင် ဘာတွေးနေလဲဆိုတာ ကျွန်မ မသိဘူးများ မှတ်နေလား၊ မနက်စာလုပ်ဖို့လို့ ပြောပြီး အမှန်တော့ ကျွန်မကို မီးဖိုချောင်ထဲခေါ်ပြီး နှိပ်စက်မလို့မလား”
“လျှောက်မပြောနဲ့... ကိုယ်က ရိုးသားတဲ့သူပါ”
“အာ... ဟုတ်ပါပြီ... ဟုတ်ပါပြီ” ဝမ်ကျိယန်သည် ယခင်က သူ အသုံးပြုလေ့ရှိသော ထူးဆန်းသည့် လေသံအတိုင်း လိုက်လံတုပလိုက်၏။
ချန်အန်က ပြုံးလိုက်ပြီး ဘာမျှမပြောတော့ပေ။ သို့သော်လည်း သူသည် ခဏနေလျှင် မီးဖိုချောင်ထဲ၌ သူမအား မည်သို့ ကိုင်တွယ်ရမည်ကို တွေးတောနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမအား တစ်နေ့ကုန် ညည်းတွားနေအောင် သူ ပြုလုပ်ပစ်မည်။
မကြာမီ မီးဖိုချောင်အတွင်း၌ လှုပ်ရှားမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။
အချိန်မည်မျှ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်မသိ၊ လှုပ်ရှားမှုများမှာ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားခဲ့ရ၏။ ဝမ်ကျိယန်၏ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသံများသာ ကျန်ရှိတော့သည်။
ချန်အန်သည် သူမ၏ အဝတ်အစားများကို သပ်ရပ်အောင် ပြုလုပ်ပေးရင်း ခေတ္တမျှ တွေးတောကာ ပြောလိုက်၏။ “ကျိယန်... ကိုယ် မနေ့ညက ဟွာယင်းကို ပြောခဲ့တယ်၊ သမီးငယ် ယုကျန်းကို ဒီနေ့ကစပြီး တစ်ယောက်တည်း အိပ်ခိုင်းဖို့ပေါ့”
“ဟုတ်ပါတယ်... သမီးငယ် ယုကျန်းက ကြီးလာပြီဆိုတော့ အမှီအခိုကင်းတတ်ဖို့ သင်ယူရမယ့် အချိန်ရောက်ပါပြီ၊ သူမကို တစ်ယောက်တည်း အိပ်ခိုင်းတာ မှန်ပါတယ်” ဝမ်ကျိယန်က ခေါင်းညိတ် သဘောတူသည်။
ချန်အန်က ဆက်လက်၍ “ကျိယန်... ကြည့်ပါဦး၊ သမီးငယ် ယီခဲ့ကလည်း အခုဆို ပြေးနိုင်၊ ခုန်နိုင်၊ စကားပြောနိုင်နေပြီပဲ၊ ကိုယ် ထင်တာကတော့ သူမကိုလည်း သမီးငယ် ယုကျန်းနဲ့အတူ အတူတူ အိပ်ခိုင်းပြီး စောစောစီးစီး လွတ်လပ်မှုကို သင်ယူခိုင်းတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်” ဟု ဆို၏။
.........................................................