အခန်း ၁၉၀
Vol. 18 Ch. 190
အခန်း ၁၉၀။ အညံ့ခံ တောင်းပန်ခြင်း
ချန်အန်သည် သူ့ရှေ့တွင် ပေါ်လာသော အကြောင်းကြားစာကို ကြည့်လိုက်သည်။ အစပိုင်းတွင် သူ အနည်းငယ် ဆွံ့အသွားခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင်မူ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားခဲ့ရ၏။
ကိုယ့်ရဲ့ အနှစ်သာရသွေးကို မျိုချမိတဲ့ ဘယ်သက်ရှိမဆို ကိုယ့်ရဲ့ ထာဝရကျွန် ဖြစ်လာမယ်၊ သူတို့က ကိုယ့်ကို ပုန်ကန်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒီ ရှေးဟောင်းတားမြစ်ချက်အတတ်က အဲဒီမြေခွေးမိစ္ဆာကို ကိုင်တွယ်ဖို့အတွက် ကိုယ့်အတွက် ရည်ရွယ်ပြီး ပေးထားတာ မဟုတ်လား
ချန်အန်သည် ဤအကြောင်းကို တွေးလေ ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားလေ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူ ချက်ချင်းပင် စိတ်ကို ငြိမ်လိုက်သည်။ ဤရှေးဟောင်းတားမြစ်ချက်အတတ်တွင် အသက်ဝင်စေမည့် အခြေအနေတစ်ခု ရှိနေ၏။ ၎င်းမှာ အသုံးပြုသူထက် ကျင့်စဉ်အဆင့် နိမ့်ကျသော သက်ရှိများအပေါ်တွင်သာ ထိရောက်မှု ရှိသည်။
မြေခွေးမိစ္ဆာ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ ရွှေအမြုတေအဆင့်အလယ်အလတ်အဆင့် ဖြစ်ပြီး ရွှေအမြုတေအဆင့် အဆင့် ၅ သို့ ရောက်ရှိရန် တစ်လှမ်းသာ လိုတော့သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ 'အနှစ်သာရသွေးဖြင့် ကျွန်ပြုခြင်းအတတ်' သည် ထိုမြေခွေးမိစ္ဆာအပေါ် အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိစေရန်အတွက် သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ အနည်းဆုံး ရွှေအမြုတေအဆင့် ၅ သို့ ရောက်ရှိနေမှသာ ရမည် ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း သူ၏ လက်ရှိကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ ရွှေအမြုတေအဆင့် ၁ သာ ရှိသေးသည်။ ရွှေအမြုတေအဆင့် ၅ သို့ ရောက်ရှိရန် အဆင့်ငယ် ၅ ဆင့် လိုအပ်နေသေး၏။ ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် ဤသည်မှာ အချိန်တိုအတွင်း ရရှိနိုင်မည့် ပန်းတိုင်မျိုး မဟုတ်ပေ။
သူ၏ သမီးငယ်လေး ဝိညာဉ်စွမ်းအင် သွင်းနည်းကို သင်ယူပြီး သမီးကြီးမှာလည်း ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အောင်မြင်စွာ စုစည်းနိုင်ကာ လျှံထွက်အဆင့် ၁ ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်လာမှသာလျှင် စနစ်၏ ဆုလာဘ်ကို အားကိုး၍ ရွှေအမြုတေအဆင့် ၅ သို့ တစ်ချက်တည်းဖြင့် တိုးမြှင့်နိုင်ကောင်း တိုးမြှင့်နိုင်လိမ့်မည်။
မကြာမီ လူတိုင်း မနက်စာ စားသောက်ပြီးစီးသွားကြသည်။ ထို့နောက် လူတိုင်း မိမိတို့ အလုပ်များဆီသို့ သွားရောက်ကြသည်။
ချန်အန်သည် အခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ ရှေးဟောင်းတားမြစ်ချက်အတတ် 'အနှစ်သာရသွေးဖြင့် ကျွန်ပြုခြင်းအတတ်' ကို အသုံးပြုကြည့်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သူသည် ကုတင်ပေါ်တွင် တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ သွေးများကို အလိုအလျောက် စုစည်းလိုက်ပြီး ညာဘက်လက်ညှိုးပေါ်တွင် အနှစ်သာရသွေးတစ်စက်ကို စုစည်းလိုက်၏။
ဤသွေးစက်သည် လက်ဖျားမှ ထွက်ပေါ်လာကာ ဆေးဖိုမီးကဲ့သို့ ငြိမ်သက်စွာ လွင့်နေသည်။ သွေးအနှစ်သာရနှင့် သွေးမျိုးရိုးစွမ်းအားတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အနည်းငယ် ဆိုးရွားသော ပုံစံမျိုး ပေါ်နေသည်။
ခေါင်းတွေ မူးလာသလိုပဲ... လက်တွေ ခြေတွေလည်း အားမရှိတော့ဘူး...
ချန်အန်သည် မှန်ထဲတွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် ကြည့်ကာ ညည်းတွဲလိုက်၏။ 'အနှစ်သာရသွေးဖြင့် ကျွန်ပြုခြင်းအတတ်' က တကယ်ကို ရှေးဟောင်းတားမြစ်ချက်အတတ်ပါပဲ၊ သွေးစက်တစ်စက် စုစည်းရုံနဲ့တင် ကိုယ့်ကို ကုန်စင်အောင် စုပ်ယူသွားသလိုပဲ
ဤတားမြစ်ချက်အတတ်ကို အသုံးပြုခြင်း၏ နောက်ဆက်တွဲ ဆိုးကျိုးများ ရှိနေသည်မှာ သေချာသည်။ ထိုသို့တွေးမိပြီးနောက် ချန်အန်သည် လက်ဖျားတွင် လွင့်နေသော သွေးစက်ကို စုပ်ယူလိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်တွင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိစေကာ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်နှင့် သွေးများကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းလိုက်သည်။ မကြာမီ သူ၏ အခြေအနေမှာ အပြည့်အဝ ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။
သမီးတို့အတွက် အခန်းတူးပေးဖို့ မေ့သွားပြန်ပြီ
ချန်အန် ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ သူသည် ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းကာ အခန်းအသစ်တစ်ခု တူးရန် ထွက်ခွာခဲ့၏။ သူသည် အခန်းကို ကျယ်ဝန်းအောင် တူးရမည်။ သမီးတို့ ဒုက္ခမရောက်စေရ။
အခန်းတူးပြီးနောက် သူသည် ဇနီးနှင့် သမီးတို့ကို ခေါ်ကာ အခန်းအလှဆင်ရာတွင် ပါဝင်ခိုင်းလိုက်သည်။ မကြာမီ အခန်းသစ်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ သမီးနှစ်ယောက်မှာလည်း အလွန်ကျေနပ်သွားကြသည်။
ညရောက်သောအခါ သမီးနှစ်ယောက် အိပ်စက်ရမည့် အချိန် ရောက်ရှိလာသည်။ ဤသည်မှာ သူတို့နှစ်ယောက် မိခင်များနှင့်အတူ မအိပ်သည့် ပထမဆုံးည ဖြစ်သည်။ ချန်အန်သည် ကတိတည်သူ ဖြစ်သည်။ သူသည် ပထမဆုံးအနေဖြင့် သမီးနှစ်ယောက်၏ အခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ အိပ်ရာဝင်ပုံပြင် ပြောပြလိုက်သည်။ ဆောင်ဟွာယင်းနှင့် ဝမ်ကျိယန်တို့မှာမူ စိုးရိမ်သဖြင့် သမီးတို့ ကောင်းစွာ အိပ်စက်နိုင်မလားဟု လာကြည့်ကြသည်။
ကုတင်ကြီးပေါ်တွင် မိခင်နှင့် သမီးများ ထိုင်လျက် ဖခင်ဖြစ်သူ ပုံပြင်ပြောပြသည်ကို စောင့်နေကြသည်။ မူလက သမီးနှစ်ယောက်တည်းအတွက်သာ ဖြစ်သော်လည်း ဆောင်ဟွာယင်းနှင့် ဝမ်ကျိယန်တို့ပါ နားထောင်လိုသဖြင့် အတူတူ ထိုင်နေလိုက်ကြသည်။
မကြာမီ ချန်အန်သည် ပုံပြင်စတင် ပြောပြလိုက်၏။
“အရင်တုန်းက မြို့တစ်မြို့မှာ ကျောင်းတော်တစ်ခု ရှိတယ်၊ အဲဒီမှာ ထူးချွန်တဲ့ ကျောင်းသား သုံးယောက်ကို ဆရာက ငွေတစ်ပြားစီ ပေးပြီး ဒီကျောင်းတော်တစ်ခုလုံးကို ပြည့်နှက်နေအောင် တစ်ခုခုနဲ့ ဖြည့်ခိုင်းလိုက်တယ်”
“ပထမကျောင်းသားက ဂွမ်းတွေဝယ်ပြီး ဖြည့်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ မအောင်မြင်ဘူး၊ ဒုတိယကျောင်းသားက ဖယောင်းတိုင်တွေ ဝယ်ပြီး ဖြည့်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ အရိပ်တွေ ကျန်နေခဲ့တယ်”
“တတိယကျောင်းသားကတော့ ပိုက်ဆံယူပြီး ကျောင်းတော်မှာ စောင့်နေဖို့ ပြောခဲ့ပြီး ထွက်သွားတယ်၊ ကဲ... သမီးတို့က အဲဒီ တတိယကျောင်းသားဆိုရင် ဘာဝယ်ပြီး ဖြည့်မလဲ”
မေးခွန်းထုတ်လိုက်သောအခါ အားလုံး စဉ်းစားကြသည်။ သမီးငယ်လေး ချန်ယီခဲ့မှာမူ စဉ်းစားမနေဘဲ ကုတင်ပေါ်တွင် လှိမ့်နေသည်။
နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် မည်သူမျှ မဖြေနိုင်ကြပေ။ ချန်အန် အားမလိုအားမရ ဖြစ်သွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ချန်ယီခဲ့ကို မေးလိုက်၏။
“ယီခဲ့... သမီးက အဲဒီကျောင်းသားဆိုရင် ဘာဝယ်မလဲ”
ချန်ယီခဲ့က ကုတင်ပေါ်တွင် လှိမ့်ရင်း “သမီးကတော့ အဲဒီငွေနဲ့ ဝိညာဉ်မုန့်တွေ ဝယ်စားလိုက်မှာပေါ့” ဟု ပြောသည်။
အားလုံးက ရယ်မောလိုက်ကြသည်။ သို့သော်လည်း ချန်ယီခဲ့က “ဖေဖေ ပေးတဲ့ပိုက်ဆံနဲ့ ဝိညာဉ်မုန့်တွေ ဝယ်စားလိုက်မယ်၊ ဆရာက တစ်နေ့လုံး စောင့်နေပေမဲ့ မလာတော့ဘူး၊ နောက်ဆုံး ဆရာက သိသွားတဲ့အခါ ဆရာရဲ့ စိတ်ပျက်မှုတွေက ကျောင်းတော်တစ်ခုလုံး ပြည့်နှက်သွားမှာပေါ့” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဖခင်နှင့် မိခင်များ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ဝမ်ကျိယန်က သူမ၏ သမီးကို ပွေ့ဖက်ကာ “သမီးက အူမတူဘူး၊ သမီးက ပါရမီရှင်ပဲ” ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။
တစ်လခန့် ကြာသောအခါ ချန်အန်သည် ဆေးလုံးဖော်စပ်နည်း အားလုံးကို တတ်မြောက်သွားပြီး ဆေးလုံးများစွာ ဖော်စပ်ကာ မိသားစုအား ပေးခဲ့သည်။ ဝမ်ကျိယန်မှာလည်း ချီစုဆောင်းခြင်းအဆင့်နှောင်းပိုင်းသို့ အောင်မြင်စွာ တိုးတက်သွားခဲ့သည်။
ရက်အနည်းငယ် ကြာသောအခါ ချန်အန်သည် ဂူထဲမှ ကျိုကျိကို သတိရသွားသည်။ သူသည် ဓားပျံစီးကာ သွားရောက်ခဲ့၏။ ဂူထဲတွင် ကျိုကျိမှာ စိတ်ဓာတ်ကျကာ အလွန်အမင်း သနားစဖွယ် ဖြစ်နေသည်။
“သခင်လေး... ကျွန်မကို တောင်းပန်ပါတယ်၊ အိမ်ပြန်ခွင့် ပြုပါတော့၊ ကျွန်မ တကယ်ပဲ နောက်ကို ဘာမှ မလုပ်တော့ပါဘူး၊ အဖွားဆီကနေ ရတနာတွေ အများကြီး ယူလာပေးပါ့မယ်” ဟု တောင်းပန်နေလေတော့သည်။
............................................................